पुस्तकालयभाग १८

१४ माघ २०२१ बिक्रमी महालम रेलवे स्टेशन उत्ते

वीह सौ बारां बिक्रमी दी आ गई याद, पिछला लेखा रही जणाईआ। जिस वेले हरि संगत कीती सी आबाद, लोकमात खेड़ा दिता वसाईआ। ओस वेले थोड़्हा जिहा रक्खया विच राज़, पड़दा आपणे विच छुपाईआ। भगतां संग खेलणा इक्क तमाश, भगवन बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले बणा समाज, धुर दी वंड वंडाईआ। सचखण्ड दुआर दा दे के पास, दो जहानां पास कराईआ । जन्म जन्म दी पूरी कर के आस, तृष्ना तृखा बुझाईआ। गोबिन्द दी इक्क पिछली ख्वाहिश, सनमुख हो के रही सुणाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, वड वड्डे तेरी बेपरवाहीआ। इक्क वार नानक कीता सी याद, काले रंग कफ़नी हेठ विछाईआ । पतिपरमेश्वर हुक्म दिता सी ख़ास, धुर संदेश जणाईआ। अगम्म अथाह संदेसा दे भविख्त वाक्, दूआ एका गया समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेखे थाउँ थाँईंआ। बारां कहे मेरा लेखा, हरि करता आप चुकाईआ । जुग चौकड़ी भुल्लया कदे ना चेता, शाह पातशाह आपणा फेरा पाईआ। भाग लगा के मालवे देसा, देस दसन्तर खोज खुजाईआ । अचन अचानक गोबिन्द इक्क दिन गड्डया सी एथे नेज़ा, नौ फ़ुट नज़री आईआ। कोल बहि के कीता हेता, प्रेम प्यार वधाईआ । अगम्मी आवाज़ आई सुण सुत दुलारे साचे बेटा, पिता पुरख अकाल देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जिस वेले नेज़ा पंज उंगल गया खुभ, तिक्खी

धार जणाईआ। मेरा सुण दु:ख, दर्दी दर्द वंडाईआ। मैं धरनी अन्दर गया लुक, दुहाई तेरा दरस ना कोई कराईआ। मैनूं छेती बाहर पुट, विछोड़ा झल्लां ना कोई जुदाईआ। गोबिन्द किहा कर चुप, तैनूं दयां समझाईआ। सच पुच्छें जिस राजे राणे ने तैनूं बणाया पुत, आपणी गोद बहाईआ । ओस दे कोलों चने लै के मुठ, पूड़ीआं भोग लगाईआ। मैं ओस दे वास्ते वेखी सोहणी गुठ, निशान दिता लगाईआ। जिस वेले मेरा भगवान गया तुठ, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। ओह बदल के आया रुख़, चल के आवे पाँधी राहीआ। कोई ना जाणे मानस मनुख, मनुष ना कोई वड्याईआ। ठाकर स्वामी हो के होवे ख़ुश, ख़ुशीआं हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नेज़े किहा की गोबिन्द सच्ची आखी, मैनूं दे समझाईआ। ओस किहा एह धुर दी साखी, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। मैं सेवक ओसे दी दासी, दासी दास रूप वटाईआ। काया माटी भाण्डा काची, तन गगरीआ रिहा हंढाईआ। ओह साहिब पुरख समराथी, बेपरवाह अख्वाईआ। जेहड़ा राजा चढ़दा उपर हाथी, उस नूं चरनां नाल फिराईआ। एह तेरी मेरी अगली सांझी भाजी, हिस्सा दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नेज़े किहा की मैं नाचीज़, एह वेला वक्त वेख वखाईआ। मैं लकड़ी काठ नहीं तमीज़, समझ ना कोए चतुराईआ। गोबिन्द किहा मेरी तेरे नाल प्रीत, सद आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस वेले वक्त सुहावां ठीक, ठाकर आपणा नाल मिलाईआ। ओस वेले शहादत दे करां तस्दीक, तसल्ली नाल समझाईआ। मैं बीस इकीसा रख उडीक, तारीख दित्ती दृढ़ाईआ। जिउँ भावे तिस बिध ल्यावां घसीट, खिच्चां वाहो दाहीआ। ओस वेले नेज़े किहा मैनूं दे रसीद, आपणे हथ्थ लिखाईआ। गोबिन्द किहा ठीक, वाह वाह तेरी वड्याईआ। ज़रा अगे वेख नज़दीक, तैनूं होर कुछ दयां वखाईआ। जिस दी धार बारीक, शाह पातशाह बैठा आसण लाईआ। जिस दा दूसर नहीं कोई शरीक, लाशरीक इक्क अख्वाईआ। सिफ्तां नाल करे ना कोए तारीफ़, तुआरफ़ कर के ख़ुशी जणाईआ। जिस वेले ओह आप करे बख्शीश, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नेज़े किहा तेरी रसीद दा सबूत केहड़ा, मैनूं दे समझाईआ। ओस वेले पै ना जाए झेड़ा, दूर दुराडा चल के किस तरह आईआ। गोबिन्द किहा मेरा वड्डा खुल्हा वेहड़ा, दो जहान छोटा घर बणाईआ। जिस वेले जन भगतां बन्न्हा बेड़ा, गुरमुखां कंध उठाईआ। लक्ख चुरासी नाल कर के हेरा फेरा, आपणी बणत लवां बणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करां हक नबेड़ा, हकीकत वेखां थाउँ थाँईंआ। मेहरवान हो के करां मेहरा, मुहब्बत विच रखाईआ। तूं नहीं जाणदा किस बिध पावे फेरा, फिर फिर आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नेज़े किहा की प्रभू ओह सच आएगा।

गोबिन्द किहा हां, ओह मेरा दर्शन पाएगा। ओस किहा केहड़ा थाँ, गोबिन्द किहा भूमिका एह सुहाएगा। जिस दा कोई निशाना ना, जगत तारीख ना कोए वड्याएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाएगा। नेज़ा कहे की एह दरुसत, धुरदरगाही दे जणाईआ। गोबिन्द किहा हां एह खेल बड़ा मुफ्त, करता हो के कीमत ना कोए लगाईआ। भावें राजा बण के वड्डा बणया चुस्त, बुद्धिवान अख्वाईआ। महल अटल वेखणहारा अर्श, कुर्शा भेव जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नेज़े थल्लयो ज़मीन कीती पुकार, धरनी दित्ती दुहाईआ। केहड़ा गोबिन्द तेरा यार, मैनूं दे वखाईआ। जिस मेरा सीना पाड़, तैनूं दित्ती वड्याईआ। क्यों आया विच उजाड़, जंगल फेरा पाईआ । की एह कोई डाकू जां मारन आया धाड़, लुटेरा नज़री आईआ। नेज़े किहा नहीं कमलीए एह वसदे खेड़े कदी ना देवे उजाड़, उजड़यां रिहा वसाईआ। जिस वेले आवे सांझा हो के यार, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। ओस वेले तेरा लाहवे उधार, कर्ज़ा मूल चुकाईआ। राजा राणी खिच्च ल्यावे दवार, पटने दी घटणा एथे दए वखाईआ। तेरी रसीद वाला इज़हार, अगला लेखा दए समझाईआ। भुल ना जाए विच संसार, अभुल वड्डी वड्याईआ। ओस किहा एस तों पिच्छे फेर की विहार, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा चाली दिन रक्खे चरनां नाल, दिवस रैण आपणे अंग लगाईआ। खेल वखा बेशुमार, शमअ बुझी दए जगाईआ। गुलशन वखा बहार, ग़ुंचे फुल खिलाईआ। सुगंधी भर भण्डार, दुर्गन्धी दए कढाईआ। पिछले सज्जण यार, सारे संग मिलाईआ। सोलां दा शृंगार, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। दुखियां दा दिलदार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सख़ियां दा सुल्तान, साहिब बेपरवाहीआ। अक्खीआं दा मस्तान, नूरी चन्द चमकाईआ। भगतां वड मेहरवान, महबूब नज़री आईआ । मिट्टी ख़ाक कर परवान, चरन धूढ़ी दए बदलाईआ। पिछला अगला हर्जाना देवे आण, सच ख़ज़ाना इक्क खुल्हाईआ। एह बारां टिकटां दा निशान, बाहरो बाहर पूरा दए कराईआ। इस दे अन्दर होर इक्क ज्ञान, जिस नूं ज्ञानी सके ना कोए समझाईआ। चाली दिनां विच खेल करे महान, राती सुत्तयां दिने जागदयां चारों कुण्ट नज़री आईआ। रोज़ इक्क वार सिर ते हथ्थ रखे आण, भगत भगवान दया कमाईआ। इक्क घड़ी दे पिच्छे चाली दिन हुण बणाए महिमान, गोबिन्द पिछला लेखा मूल चुकाईआ। एह टिकटां दा उहनां नूं देदे जा के दान, जिन्हां कोलों ख़रीद के आपणी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे नालो नाल दए समझाईआ। अन्दरों बोली इकल्ली इकल्ली टिकट, टिकटिकी चरनां विच लगाईआ। जिन्हां दा तेरे नाल लग्गा इश्क, उहनां नूं साडी लोड़ रही ना राईआ। असीं शरमिंदां होईआं सानूं पै गई फिटक, क्यों एहनूं पहलों गड्डी रहीआं चढ़ाईआ। क्यों एहनां चाली दिन अजे होर वेखणा सिदक, सबर सबूरी नाल बंधाईआ । जे एस मंज़ल

तों पैर जांदा ख़िसक, फेर बाहों पकड़ गले कौण लगाईआ। जे ज़ोर ला के जांदा ख़िसक, फेर विछड़े कवण मिलाईआ। अजे ते बाकी बहुती सारी लिस्ट, जिस दा लेखा दिता जणाईआ। क्यों एहदा लहिणा कुछ नाल वशिष्ट, राम चन्द्र देण आउणा गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एसे कारन करनी करता नाल चल के पन्ध मुकाईआ। टिकट कहे सानूं नहीं पता की एहदा विहार, किस बिध आपणा खेल खिलाईआ। पता नहीं लगदा एह किस किस दा यार, किस दा संग निभाईआ। कुछ बधक दा प्यार, कुछ उहदे सज्जणा दा ख्याल, कुछ भगतां दा दलाल, मिल के सारा रंग वखाईआ । हौली हौली सभ दा दई जाए अहिवाल, हाल हालत नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भागां विच्चों भाग हिस्सयां विच्चों हिस्सा सभ दी झोली पाईआ।

१४ माघ २०२१ बिक्रमी साधू सिँघ, हरजीत सिँघ दे गृह बस्ती तेगा सिँघ वाली

श्री भगवान कहे जन भगतां लेखा लिख्या, एथे उथ्थे दो जहानां मूल रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करते करता पुरख निरवैर पुरख गोदी चुकया, ज़िमीं असमानां दो जहानां लेखा पार कराईआ। नर निरँकार शाह सिक्दार हो के पुछया, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। भाग लगाए तन वजूद जुस्सया, तन माटी ख़ाकी खोज खुजाईआ। भेव अभेदा खोल्ह जणाए लुक्या, आत्म परमात्म दए वड्याईआ। पंच विकारा कूड़ कुड़यारा शब्दी डण्डे नाल कुट्टया, भय भउ इक्क रखाईआ। अमृत जाम श्री भगवान प्याया घुट्टया, सच ख़ुमारी इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई कहे मैं भगत सुहेली, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ । साहिब स्वामी जिन्हां दा बेली, बलधारी इक्क अख्वाईआ। जिस दी सेज सुहञ्जणी सदा नवेली, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह मालक ख़ालक खेल अवल्लड़ी रिहा खेली, महबूब मुहब्बत विच फेरा पाईआ। उस दी जवानी मस्ती जोबन वाली अलबेली, रूप रंग रेख समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं मेलां महबूब, हरि करता जोड़ जुड़ाईआ। आदि जुगादि भगत सुहेले मेरा देण सबूत, हक हक देण दृढ़ाईआ। मैं थाँ वखावां उच्च अरूज, महल अटल बेपरवाहीआ। फड़ चढ़ावां मंज़ले मकसूद, दर ठांडा इक्क वखाईआ। मालक नज़री आए बिन तत वजूद, जो वसल असल सच कराईआ। सच दुआर करे महफ़ूज़, चार कुण्ट होए सहाईआ। लेखे लाए काया कलबूत, कलमा आपणा आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। साहिब स्वामी बेपरवाह, बेअन्त इक्क

अख्वाईआ। सन्त सुहेले गुर लए उठा, आलस निंद्रा दूर कराईआ । जोती ज़ाता पुरख बिधाता दीवा बाती कमलापाती दए जगा, जागरत जोत नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म धुन दए सुणा, अनहद रागी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना बूँद स्वांती दए चवा, कूड़ी क्रिया तृष्ना भुख मिटाईआ। जुग जन्म दे विछड़े पारब्रह्म प्रीतम मेला लए करा, सुरती शब्दी आपणा रंग रंगाईआ। सेज सुहञ्जणी सच सिँघासण पुरख अबिनाशण लए बहा, महल अटल इक्क वड्याईआ। जोती नूर ज़हूर करे रुशना, खेल अवल्ला आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे ख़ुशी वखाईआ । दर ठांडा कहे धुर दरबारा, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जिथ्थे वसे एका एकँकारा, परवरदिगार सोभा पाईआ । जलवा नूर इक्क उज्यारा, सच दुआर करे रुशनाईआ। खेल अगम्मा अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी आप अख्वाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, जगत शहादत ना कोए जणाईआ। सभ दें अन्दर सभ दे बाहर गुप्त ज़ाहरा, आपणा नाम करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी वेस वटावे वारो वारा, नर नरेशा आपणा खेल वखाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, दो जहानां श्री भगवाना ब्रह्मण्डां खण्डां पुरी लोअ करे पढ़ाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला बण वणजारा, जगत मुसाफ़र फेरा पाईआ। दर दरवेशा बण भिखारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी अलख लए जगाईआ। देवणहारा वस्त अमोलक थारा, धुर दी धार आप वरताईआ। जन भगतां भरनहारा भण्डारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भण्डारा कहे मैं सदा भरपूर, प्रभ अतोट अतुट दिता बणाईआ। मेरे विच वस्त अनमोल, हरि करते आप रखाईआ। बिन सतिगुर कंडे कोई ना तोले तोल, जगत तराज़ू कम्म किसे ना आईआ। सच दुआर सके कोई ना खोल्ह, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। धर्म सच दुआर दा बणे ना कोई विचोल, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। नाम निधान अगम्म वजाए ना कोई ढोल, शब्द नाद ना कोए शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, आदि जुगादी आप कराइंदा। सम्मत सम्मती फड़ाए पल्ला, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाइंदा। जोती जाता कमलापाती दीपक हो के बला, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदाउ। सति दुआरे सच स्वामी आ के खला, ख़ालक ख़लक इक्को मालक नज़री आइंदा। देवणहार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर थला, जल थल आपणा खेल वखाइंदा। जोती शब्दी धार निरगुण नूर हो के रला, सरगुण इक्को रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप मुकाइंदा। धुर दा लेखा कहे मैं रिहा उडीक, नित नवित ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ करे बख्शीश, जन भगतां झोली पाईआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रत करे पढ़ाईआ। एका नाम जपाए बीस इकीस, हरि जगदीस सच्चा शहिनशाहीआ। कूड़ी क्रिया बदल

दए रीत, सतिजुग सच दए वड्याईआ। पुरख अकाला बणे मीत, मित्र प्यारा गोबिन्द दए जणाईआ। भेव चुकावे ऊँच नीच, राउ रंक राज राजान इक्को घर वसाईआ। सच ख़ुदाए होवे इक्क तौफ़ीक, महिबान बीदो जलवा नूर ख़ुदाईआ। दूजा दिसे ना कोए फ़रीक, लाशरीक आपणा हुक्म वरताईआ । पुरख अकाल कर तस्दीक, तसव्वर आपणा आप दए समझाईआ। जन भगत सुहेले सच दुआरे कर वसनीक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। दूजे दर कोई ना मंगे भीख, जिन्हां दा घर ठांडा दिता वखाईआ। पुरख अकाल इक्क अकेला साची करनहारा प्रीत, प्रीती दाता प्रीतम बेपरवाहीआ। इक्को रंग रंगावे हस्त कीट, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप प्रगटाईआ। धुर दा खेल कहे मेरी आई वारी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। किरपा करे नर निरँकारी, निरवैर होए सहाईआ। लोकमात जन भगतां संग मेरा उधारी, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। मैं बोलां इक्क जैकारी, ढोला इक्क सुणाईआ। साचे सन्तो साहिब सतिगुर जाओ चरन बलिहारी, मिल मिल आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता कढ्ढो बीमारी, जूठा झूठा रोग रहिण ना पाईआ। गोबिन्द नाल रखाओ इक्को यारी, जिस दी यारी पुरख अकाल नाल नज़री आईआ। दोहां दा मेला इक्को वारी, दर ठांडे दए जुड़ाईआ। नैण लोचन दरस करो दीदारी, ईद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण सुहेले मेल मिलाईआ। सज्जण सुहेले मेल मिलावा आप, हरि करता दया कमाइंदा। जीवण जुगत दस्स के जाप, अजपा जाप समझाइंदा। कोट जन्म उतार के पाप, पतित पुनीत वेख वखाइंदा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द चमकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा गा के गाथ, गहर गम्भीर पर्दा लांहयदा । हो सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। नाम भण्डारा दे के दात, वस्त अमोलक इक्क झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। रंग रंगावे एक एकँकार, अकल कल वड्डी वड्याईआ । वस्त अमोलक झोली डार, थिर घर मेला मेल मिलावे सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी दा कर्ज़ा लाह उधार, अगला लेखा दए वखाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, गृह मन्दिर साचे घर करे रुशनाईआ। मानस जन्म पैज देवे संवार, मन मति बुध आत्म परमात्म आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच सरनाईआ। सच सरनाई देवे हरि स्वामी चरन, दुआरा आप खुल्हाइंदा। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, पर्दा ओहला आप उठाइंदा। झगड़ा मुका के ज़ात पात वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाइंदा। सन्त सुहेले गुरू चेले आए फड़न, फड़ बाहों गले लगाइंदा । काया माटी साची खाटी आत्म सेजा आया चढ़न, मंज़ल पन्ध आप मुकाइंदा। सच प्रकाश आया करन, जोत निरँजण डगमगाइंदा। साचा ढोला आया पढ़न, आत्म परमात्म राग सुणाइंदा।

सच दुआरे आया खड़न, स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले आप मिलाइंदा। भगत सुहेला साहिब स्वामी, सच दा मालक इक्क अख्वाईआ। लक्ख चुरासी घट घट अन्तरजामी, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद दस्सणहारा धुर दी बाणी, रसना जेहवा बत्ती दन्द दा वाचक कहाणी ना कोए पढ़ाईआ। अमृत आत्म रस निझर झिरना बख्शणहारा ठंडा पाणी, सर सरोवर सुहावा ताल इक्को दए जणाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी, मिला के धुर दी बाणी, महल अटल उच्च मिनार घर साचे दए टिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां उत्ते करे आप मेहरवानी, देणी पए ना कोई कुरबानी, नाम निशानी दे के पार लँघाईआ।