२० माघ २०२१ बिक्रमी जगीर सिँघ दे घर पिण्ड रंगीलपुर ज़िला रोपड़
धरनी कहे मेरी निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। धरत कहे मैं डण्डावत करां अनक बार, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ । धौल कहे मैं जावां बलिहार, बलिहारी शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। ठाकर स्वामी किरपा कीती अपर अपार, अपरम्पर आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी तकदी रही विच संसार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। शब्द संदेसा दे के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर नाद वजाईआ। भगत भगवान गाउँदे गए वार, अखशर अक्खरां नाल मिलाईआ। सन्त सुहेले लभ्भदे गए धुर दा यार, नेत्र लोचन नैण अक्ख शरमाईआ। गुरमुख मंगदे गए दीदार, सूफ़ी आपणा नाता इक्क जुड़ाईआ। गुरसिख धूढ़ी मंगदे रहे छार, नित नवित आस रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करदे गए पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी बन्दना एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नित नवित तैनूं रही वेख, भेद अभेदे अछल अछेदे तेरी समझ कोए ना आईआ। नित नवित सरगुण निरगुण जोती ज़ाता धारे भेस, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। धुर दा देवे इक्क संदेश, अकल कलधारी आपणा हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार ना कोई रूप रंग ना रेख, चक्र चिहन् ना कोए जणाईआ। परवरदिगार सांझे यार मुकामे हक वेस अगम्मड़े देस, छप्पर छन्न ना चार दीवार सूरज चन्न नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे जागे भाग, ख़ाकी ख़ाक मिली वड्याईआ। मेरे अन्तर इच्छया इक्क वैराग, बिरहों तीर लगाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मेरी बुझी आग, तृष्ना तृखा गंवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरा धोवणहारा दुरमति मैल दाग़, पतित पुनीत दए कराईआ। सच सुहेला इक्क अकेला मर्द मर्दाना अनहद अगम्मी वजा के
नाद, अनादी धुन इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धरनी कहे मैनूं आवे हासा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण निरवैर निराकार वेखण आया शब्दी जोती जगत तमाशा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद रखा के आपणे साथा, धुर दा संगी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैनूं आई ख़ुशहाली, ख़ुशी मेरे अन्दर आईआ। अबिनाशी करता ठाकर स्वामी जन भगतां करन आया दलाली, बण वणजारा फेरा पाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला सच दुआरे बण भिखारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी अलख जगाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता करे खेल अपर अपारा, मन मति बुध समझ कोए ना पाईआ । कागत कलम शाही ना लिखणहारा, कातब मिले ना कोए वड्याईआ । दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल पुरी लोअ करन निमस्कारा, चौदां लोक चौदां तबक सीस ना कोए उठाईआ। समुंद सागर लक्ख चुरासी काया गागर कोई ना जाणे पार दुआरा, अन्तर खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे सुणो मेरी सच पुकार, दो जहानां दयां सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण अक्ख लओ उग्घाड़, लोचन बन्द ना कोए कराईआ। तेई अवतार होवो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। ग़फ्लत विच्चों होणा बेदार, ईसा मूसा मुहम्मद सच नगारा इक्क वजाईआ। गुफ़त शनीद करनहारा गुफ़तार, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार जलवा नूर करे रुशनाईआ। नाम नगारा नौबत वजाए अगम्म अपार, डंका इक्को हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त नेत्र लोचन अक्ख लओ उग्घाड़, निज आपणा पर्दा लाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दी अक्खरां नाल करे पुकार, सो निरअक्खर निरगुण आपणा रिहा सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धुर संदेसा देवे इक्को वार, अकल कलधारी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे मोहे चाउ घनेरा, मेरे अन्दर बाहर वजी वधाईआ। पुरख अबिनाशी पाया फेरा, घट घट वासी आपणी जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया ढाहवे डेरा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। धरनी कहे मेरा खुल्हा करे वेहड़ा, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के बन्न्हे बेड़ा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ वसाए काया खेड़ा, काया खिड़की कुण्डी बजर कपाटी आप खुल्हाईआ। भेव चुकाए तेरा मेरा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। धरनी कहे घर पाया पुरख अबिनाशी सज्जण, सहिज सुभाउ वजी वधाईआ। दूर दुराडा लुक
के आया पन्धन, बण के पाँधी फेरा पाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेलयां जोत ललाटी लावे धुर दा चन्दन, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। सच डण्डावत दस्से इक्को बन्दन, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ । निज घर मालक ख़ालक देवे इक्क अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। लक्ख चुरासी तोड़नहारा फंदन, जम की फ़ासी दए तुड़ाईआ । माण अभिमान मिटा के हँ ब्रह्मन, हउमे हंगता दए मिटाईआ। अमृत जाम मुख लगा के धुर दा सगन, नाता इक्को इक्क जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहेला, सुहञ्जणी रैण देवे गवाहीआ । साहिब स्वामी कर कर मेला, जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिलाईआ। एको रंग रंगाए गुरू गुर चेला, चेला गुर आप हो जाईआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जोती ज़ाता आपणा खेल वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज लील्हा आप वखाईआ। धरनी कहे मैं की दस्सां, हकीकत बेपरवाहीआ। पहलों चरनां उपर ढठ्ठां, निउँ निउँ सीस निवाईआ। फेर धूढ़ी रमा के ख़ाक अक्खां, नेत्र नैण लवां खुल्हाईआ। साची सेवा कर के बिन हथ्थां, चाकर रूप वटाईआ। इक्को नाम अगम्मा रट्टां, रट्टे सर्ब मिटाईआ। बेशक मेरा रूप मिट्टी घट्टा, प्रभ चरन लग मिली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। धुर दा खेल वेखो अगम्म, धरनी धरत धवल दए गवाहीआ । बीस इकीसा हरि जगदीसा निरगुण आपणा करन आया कम्म, निहकर्मी आपणा वेस वटाईआ। हड्ड मास नाड़ी कोई ना जाणे चम्म, तत्तव वंड ना कोए वंडाईआ। पवण सुवासी लए कोई ना दम, साह साह ना रूप वटाईआ। जनणी कोई ना लए जण, गोदी बाल ना कोए उठाईआ। बुध मति ना कोई मन, प्रकृती करे ना कोए कुड़माईआ। मुख नैण ना कोई कन्न, पाउँ चल ना कोए वड्याईआ। साहिब स्वामी वसणहारा जल थल, महीअल आपणा खेल खिलाईआ। करे वसेरा निहचल धाम अटल, सच दुआरे डेरा लाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप नरायण नर जोती धारों आया चल, आउँदा जांदा जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी करे वल छल, अछल छलधारी आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी धुर दा मालक, मख़लूक दए वड्याईआ। अगम्मी दस्स अबादत, कलमा कायनात पढ़ाईआ। राम नाम कर सख़ावत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अदावत, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। माया ममता लाह के अलामत, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवान बणा बनावट, आत्म परमात्म इक्को गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हर घट थाँईंआ। धरनी कहे मैनूं दयो वधाई, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। कृपाल ठाकर स्वामी मेरा लहिणा रिहा चुकाई, पूर्ब कर्मां
वेख वखाईआ। माया ममता बिरहों अग्न रिहा बुझाई, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ । दर्दी हो के दर्द रिहा वंडाई, दुखियां दुखड़े आपणी झोली पाईआ। भगतां दी कटण आया जुदाई, जन्म कर्म दा लेखा रहे ना राईआ। आत्म अन्तर काया मन्दिर अन्दर सुणाउण आया शनवाई, अनहद नादी नाद वजाईआ । अमृत जाम निझर झिरना रिहा प्याई, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। जोत निरँजण करन आया रुशनाई, आदि निरँजण आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया जगत अन्धेरा मेटणहारा बेपरवाही, बेपरवाह होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । धरनी कहे मेरे प्रभ, मेरी सुण इक्क अरज़ोईआ। सन्त सुहेले लोकमात किवें लैणे लभ, लक्ख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। अबिनाशी करता कहे एह मेरी यद, आदि जुगादि चली आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर लवां बन्न्ह, डोरी धुर दी हथ्थ रखाईआ। अन्तर कर प्रकाश जोत चाढ़ के चन्न, भेव अभेद दयां खुल्हाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध आप सुणावां बिन सरवण कन्न, धुन आत्मक राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार देवां डन्न, डण्डा खण्डा शब्द हथ्थ उठाईआ। रंग अगम्मा चाढ़ के काया चोली तन, सति सरूप दयां वखाईआ। निज नेत्र लोचन नैण दर्शन देवां जोत सरूप हो श्री भगवन, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बन्न्ह के वासना मन, दहि दिशा लेखा दयां चुकाईआ । सो गुरमुख गुरसिख सज्जण आपे कहिण धन्न धन्न, जिन्हां मिले माण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दे चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी केहड़ी खोज, वेखी जगत लोकाईआ। अबिनाशी करता कहे मेरी घट घट जोत, गृह गृह डेरा लाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या तैनूं ख़ामोश, अनबोलत राग ना कोए अल्हाईआ। अबिनाशी करता कहे मेरी कर सके ना कोई सोच, सोच समझ विच कदे ना आईआ। धरनी कहे मेरे नेत्र सदा निर्दोष, दोषी रूप ना कोए वखाईआ । अबिनाशी करता कहे मैं उहनां उत्ते मोहत, जो मेरा ध्यान लगाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या सच जुग चौकड़ी जन भगत तेरे नाम दी माणदे मौज, मजलस तेरे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ । धरनी कहे कोई मैथों पुच्छो बात, मैं देवां सच समझाईआ। घड़ी सुलखणी सोहणी रात, रैण भिन्नड़ी लए अंगड़ाईआ। वजी वधाई लोकमात, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान बणया साथ, सोहणा संग जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदे गाथ, करनी इक्क पढ़ाईआ। आत्म परमात्म जुड़या नात, दूजा बंधप ना कोए बणाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए भाख, भाख्या भाषा विच समाईआ। सो साहिब स्वामी वेखणहारा आप, घर आपणे डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दे के साची दात, दौलतमंद रिहा बणाईआ। पतण वखा के आपणा घाट, गुरमुख बेड़े रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। धरनी कहे वक्त चंगेरा, चंगी तरह दयां समझाईआ। घर स्वामी ठाकर आया मेरा, मैं ममता दित्ती मिटाईआ। कूड़ी क्रिया ढाह के डेरा, सच समग्री दित्ती वखाईआ। भागां भरयां भगतां वेहड़ा, सोहणा रंग रंगाईआ। मन मति ना कोए झेड़ा, गुरमति इक्क समझाईआ। घर स्वामी मन्न के वसाया साचा खेड़ा, दीवा बाती कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। धरनी कहे मेरा जगया दीप, दीपक होई रुशनाईआ। भगत भगवान लगदी वेखी प्रीत, प्रीतम आपणे नाल रिहा जुड़ाईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग चलदी वेखी रीत, रीतीवान आप दृढ़ाईआ। पतित पापी हुन्दे वेखे पुनीत, दुरमति मैल रिहा धवाईआ। तपदे हिरदे हुन्दे वेखे ठांडे सीत, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। इक्को घर वसदे वेखे हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया चोली रंग चढ़दे वेखे मजीठ, दूजी वार उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा पूरा होया वेखो वाअदा, वाअदे ख़िलाफ़ नज़र कोए ना आईआ। ओस मालक ख़ालक दा कानून इक्को काइदा, दो जहान हुक्म वरताईआ। जिस ने गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कीता मुआहदा, जुग चौकड़ी बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी खेले खेल आप बाकायदा, अनभुल भुल कदे ना जाईआ। जन भगतां देवणहारा आयतां, रवायत आपणी आप वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर रहे हमेशा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा मुकाईआ । धरनी कहे सुण जन भगत, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखदे आपणा वेला वक्त, घड़ी पल दए गवाहीआ । गुर अवतार कहिण जिस दे नाल लग्गी अगम्मी शर्त, जो शरअ रिहा बदलाईआ । जिस दे हुक्में अन्दर कदे ना होवे फ़र्क, फ़ैसला विच ना कोए फसाईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कोई कलम शाही हरफ़, हरूफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। जो सभ दे नालों होए बेतरफ़, यकतरफ़ कार कमाईआ। जिस दा खेल फर्श अर्श, दो जहानां हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला कलिजुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जोती जामा धर के आया धरत, धरनी धवल कहे मेरी ख़ुशी आपणे नाल मिलाईआ। मेरी जुग जुग दी पिछली मेटी तड़प, शांतक सति रिहा कराईआ। मेरी चिन्ता मेट के सोग हरख़, ग़मी दित्ती गंवाईआ। कलिजुग विच सतिजुग धार कढ्ढके आपणी धार फ़र्द, पर्दा ओहला रिहा उठाईआ। वेखो की खेल करे प्रभू असचरज, अचरज आपणी कार कमाईआ । जोधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मृदंगा इक्को दए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगम्मी रिहा समझाईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी इक्क तौफ़ीक, तोबा तोबा कर के सर्ब सुणाईआ। सदी चौधवीं वक्त आया नज़दीक, दूर दुराडा पिछला पन्ध मुकाईआ। वेखो मुहम्मद मूसा ईसा आपणा लहिणा करन आए तस्दीक, वेला वक्त दए गवाहीआ । परवरदिगार सांझा यार करे कराए आप ठीक, हदीस कलमा सच पढ़ाईआ। जिस दा नूर ज़हूर धार अगम्मी बारीक, जिस दी तारीख लेख ना कोए जणाईआ। ओह दरगाह साची दा वसनीक, सूफ़ीआं रक्खे सच प्रीत, वाहिद इक्को नाम जणाईआ। जिस गाॅड दी मूसा ईसा करदे गए उडीक, गिरजिआं चर्चां विच ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पर्दा रिहा उठाईआ। धरनी कहे मेरा मालक ख़ालक ख़ुदावंद वेखो आया डारैकट, आपणा पन्ध मुकाईआ । जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर कीते सलैकट, लोकमात मिली वड्याईआ। सो कलिजुग अन्तिम दूर करन आया विच्चों इफैकट, बेपरवाह हो के फेरा पाईआ। निरगुण नाल निरगुण कुनैकशन कर के आप कुनैकट, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। लक्ख चुरासी विच बन्द कर के आपणी बरैकट, बन्दीख़ाना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाईआ । धरनी कहे वेखो दो जहान झुकदे, बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्क दूजे नूं पुछदे, निरगुण हो के निरगुण करन सलाहीआ। अन्तिम पैंडे बीस इकीसे सभ दे मुकदे, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग लेखे मुकणे हुक्म चलणे प्यो पुत दे, पिता पुरख अकाल गोबिन्द शब्द मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैं वेख्या धुर दा शब्द अगम्मी आया, अकल बेअकल समझ कोए ना पाईआ। जिस दा खेल त्रैगुण माया, रजो तमो सतो खेल वखाईआ। जिस दा हुक्म पंज तत करे कुड़माया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा रूप लक्ख चुरासी घाड़त विच्चों नज़री आया, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। धरनी कहे अज्ज दा वक्त सोहणा चंगा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी दो जहान वजाए इक्क मृदंगा, नौबत नाम सर्ब सुणाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां विच जहाना नंगी होवे कंडा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान हथ्थ उठाए शब्द खण्डा, ब्रह्मण्डां रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे दर दरवेश ग़ुलामी बन्दा, बरदा रूप वटाईआ। सो वेखण आया खेल विच वरभण्डा, नव खण्डां खोज खुजाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां जन भगतां साचे सन्तां सूफ़ीआं बख्श के नूरी चन्दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। लेखा चुका के अठसठ तीर्थ जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, अन्तर आत्म अमृत जाम इक्क प्याईआ। निज घर निज स्वामी निज मन्दिर दे के नाम अनन्दा, अनन्द इक्को
दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे ला के आपणा बन्दा, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। धरनी कहे मेरा भाग अनोखा, घर मिली माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी जन भगतां मार्ग दस्से सौखा, सहिज सुभाओ रिहा मिलाईआ। आत्म परमात्म मिलण विच होवे किसे ना धोखा, कूड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। दीवा बत्ती जगा के काया कोठा, घर विच घर करे रुशनाईआ । शब्द अगम्मी लगा के चोटा, सोई सुरत उठाईआ। मन मनुआ रहे मूल ना खोटा, जिस दे सिर ते आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए गुरमुख लाए कोई ना गोता, भँवरी भँवर ना कोए भवाईआ। वज़ूह निमाज़ रखणा पए ना रोज़ा, रहमत आपणी नाल तराईआ। जींवदयां किसे नूं देणा पए ना मूल मोछा, मुश्किल अगली हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। धरनी कहे मैं वेख्या खेल बेनज़ीर, नज़र आपणी नाल तकाईआ । जो भगतां दी मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा आप अख़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दी मसव्वर खिच्चे ना कोई तस्वीर, तसव्वर ना कोए कराईआ। सो तोड़ के शरअ ज़ंजीर, जगत जंजाला रिहा गंवाईआ। धुर दा मालक बण के वड पीरन पीर, दस्तगीर आप हो जाईआ। लेखे ला के शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख हरि कादर वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। धरनी कहे मैनूं आई ख़ुशी, अन्दरों बाहरों रही मनाईआ। मेरी परम पुरख नाल लगी रुची, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां संगत वेखी सुच्ची, जिन्हां दे अन्दर इक्को वस्या बेपरवाहीआ। ओहनां दी आत्मा सोई उठी, जागरत हो के लए अंगड़ाईआ। मात गर्भ पंज तत काया फेर ना लटके पुट्ठी, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। राए धर्म लेखा कोए ना सके पुछी, चित्रगुप्त नेड़ कोए ना आईआ। ओहनां भगतां दी मंज़ल अगली वाट मुकी, लक्ख चुरासी डेरा ढाहीआ। ओहनां नूं लोड़ रही ना कोई विच वड़न दी त्रैकुटी, ईड़ा पिंगल सुखमन बैठण मुख शरमाईआ। जिन्हां दे अन्दर सतिगुर शब्द दी धार फुट्टी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ओह गुरमुख सवाणी कदी ना जाए लुट्टी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार लुटेरा नज़र कोए ना आईआ। ओहनां भगतां दी मंज़ल सभ नालों उच्ची, जिन्हां नूं परम पुरख परमात्म आत्म नाल मिलके जोती जोत दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा रिहा मुकाईआ। धरनी कहे मैनूं कहो सुहागण, कन्त कन्तूहल अगम्मी पाया। मैं ओस दा गावां रागण, जिस दा रागां नादां बाहर डेरा नज़री आया। जो भगतां मारे आवाज़न, सुत्तयां रिहा उठाया। सेवक बण के दासी दासन, सोहणी साची सज्जण सेव कमाया। जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे आखण, गुर अवतार पैगम्बर रहे जस गाया। तिस साहिब नाल मेरा जुड़या नातन, साक सज्जण इक्को नज़री आया। जो घर घर घट घट करे वासन, वसेरा
साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख अगोचर आपणी खेल रिहा वखाया। धरनी कहे भगतो तुहाडी खुल्ल्हे सुरती, प्रभ सुत्तयां लए जगाईआ। नूर दरसा के अकाल मूर्ती, नूरो नूर करे रुशनाईआ। नाद सुणा के नाम धुर दा तूरती, नग़मा इक्क जणाईआ। आसा मनसा सभ दी पूरती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। वेखो खेल ओस भरपूर दी, जो ख़ाली भाण्डे रिहा भराईआ। सफ़ा वल्हेट के जूठ झूठ दी, सच सुच दए प्रगटाईआ। सुरत बदला के मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह दी, गुरमुख गुरसिख दए वखाईआ। बख्शिश कर के चरन धूढ़ दी, दुरमति मैल दए धुवाईआ। किरन दे के जोती साचे नूर दी, ज़हूर करे रुशनाईआ। गढ़्ही रहे ना गढ़्ह हँकार मन फ़तूर दी, फ़तवा सभ दे उपर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। धरनी कहे मैनूं कहो रंगील, रंग रत्ता मिल्या बेपरवाहीआ। जो धुर धाम दा बण वकील, जगत जहानों लए छुडाईआ। जिस दे दर ते मन्ज़ूर हो गई अपील, बरीख़ाना दए वखाईआ। एथे चले ना किसे दी कोई दलील, दिल दा मालक बेपरवाहीआ। जिस ने बस्त्र पहने नील, नीली धारों पार समाईआ। जो चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र बैठा डेरा लाईआ। जिस दी नज़र ना आए कोई तस्वीर, तसबी माला ना गल लटकाईआ। सो सन्त सुहेला इक्क अकेला गुरमुख मेला करे सिँघ जागीर, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सज्जण सुहेले ला के इक्को दर बणा के भीड़, भीड़ी गली पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ सुण मेरी अर्ज़, सचखण्ड निवासी तैनूं दयां जणाईआ। तेरा खेल इक्क असचरज, मर्द मर्दाने तेरी वड वड्याईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, सन्तां होणा सहाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख कसाई करद, जीव जंत देण दुहाईआ। कूड़े राजे मंगदे धड़त, साचा तोल ना कोए तुलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मुड़ के फेर कोई आया ना परत, लोकमात आपणा फेरा गए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। धरनी कहे तेरा वेखां भेव खुल्हदा, पर्दा दे उठाईआ। लहिणा चुकदा वेखां भगतां दी कुल दा, कुल्ल मालक दे समझाईआ। तेरा बूटा गुरमुख वेखां फुलदा, पत्त डाल्ही मात महकाईआ। रूप चढ़दा वेखां गुलशन गुल दा, साची पंखड़ीआं दे प्रगटाईआ। तेरा सन्त सुहेला वेखां तेरे तोल तुलदा, नाता छड के जगत लोकाईआ। गुरमुख वेखां चरन प्रीती घोल घुलदा, वारी घोली सेव कमाईआ। गुरसिख वेखां जो तेरी धूढ़ी विच रुलदा, मनसा माण ना कोए जणाईआ। वेला सुहञ्जणा होवे तेरी कीमत साचे मुल दा, अमुल तेरी सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अज्ज दा दे जणाईआ। धरनी कहे दस्स की हिसाब, भिन्नड़ी रैण मंग मंगाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह धुर दे इक्क नवाब, नर निरँकार पर्दा दे उठाईआ। दरगाह साची केहड़ी
तेरे कोल किताब, हरफ़ां केहड़यां विच लिखाईआ । किस हुजरे रखी महिराब, किस काअबे दित्ती टिकाईआ। पुरख अकाल शब्द अगम्मी किहा मार आवाज़, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी वीह माघ दी सुण लै रात, रुतड़ी नाल मिलाईआ । जिस वेले सप्त ·षीआं दी आई सी एथे जमात, सत्त दिन डेरा गए लाईआ। अन्तिम धूढ़ी टिक्का मस्तक ला के ख़ाक, नेत्र उपर अक्ख उठाईआ। दोए दोए जोड़के हाथ, बन्दना दित्ती सुणाईआ। ओ साहिब पुरख अबिनाश, तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। सानूं ऐं रिहा भाख, एह वी तेरी बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम तेरा खुल्हणा हाट, सौदा सच विकाईआ। चार वरनां देणी दात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश झोली पाईआ। पतण इक्क वखाउणा घाट, बेड़ा इक्क चलाईआ। जिस दे कोल कटी रात, एह अनाथां दा नाथ सेवा सप्त रिखी कमाईआ। इस दी नाईआं घर वाली ज़ात, पिछली नज़री आईआ। इक्क सौ चौदां साल विच पाई वफ़ात, लोकमात दिता तजाईआ। कलिजुग अन्तिम प्या जाग, पुरख अबिनाशी अक्ख खुल्हाईआ। धरनी दा दे के साथ, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जो सप्त गए सी आख, सो सति सतिवाद पूर कराईआ । धुर दा लेखा वेख हिसाब, जुग चौकड़ी विछड़े रिहा मिलाईआ। धरनी कहे मैं ओस नूं दयां शाबास, जेहड़ा भगत भगवान नाल आत्म रिहा मिलाईआ। ओस दे कोलों सच प्रीती करन दी सिक्खां जाच, याचक हो के सेव कमाईआ। शंकर तकदा वेखो उत्ते कैलाश, नेत्र अक्ख उठाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेखां सर्ब प्रकाश, नूरो नूर नज़री आईआ। विष्नूं कहे मैं मंगणहारा दात, दर भिखारी रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ नज़री आए साख्यात, सति सरूपी शहिनशाहीआ। जो प्यावणहारा आबे हयात, मधुर ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। जो खोल्हणहारा ताक, तकवा इक्क जणाईआ । जो चमकावणहारा आफ्ताब, महिराब करे रुशनाईआ। जिस दा नूर अगम्मा वाहद, लाशरीक तौफ़ीक बेपरवाहीआ। तिस देणी वड्याई धरनी धरत धवल माटी ख़ाक, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआर कर के निवास, भूमिका आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे गले लगाईआ। धरनी कहे मेरी अन्तिम अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। भगवन सद वसणा भगतां साथ, झली ना जाए जुदाईआ। बेशक तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी वड्याईआ। ज़र्रे ज़र्रे तेरा निवास, घर घर सोभा पाईआ। बिन भगतां तेरी साची करे कोई ना ख्वाहिश, आशा विच ध्यान ना कोए लगाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त दर ठांडे तेरे होए दास, दासी दास रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। श्री भगवान सच दृढ़ाउदा ए। सो पुरख निरँजण हुक्म जणाउदा ए। हरि पुरख निरँजण दया कमाउदा ए। एकँकारा वेख वखाउदा ए। आदि निरँजण नूरो नूर डगमगाउदा ए। अबिनाशी करता
पर्दा लाहुन्दा ए। श्री भगवान भेव अभेद खुल्हाउदा ए। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म आपणा मेल मिलाउदा ए। दरस दे के ज़ाहर बातन, पर्दा ओहला आप चुकाउदा ए। निज घर आत्म कर के वासन, घट स्वामी सोभा पाउदा ए। सेज सुहञ्जणी ला के आसण, सिँघासण इक्क वडयाउदा ए। गहर गम्भीर बण के सर्ब गुण तासन, गुरमुख सज्जण वेख वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी धरत धवल तेरी आसा पूर कराउदा ए। धरनी धौल तेरी आसा पूर करावांगा। जन भगतां अन्तर आत्म मवल, आपणा रंग रंगावांगा। उलटा कर के नाभी कँवल, झिरना आपणा सच झिरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लावांगा। तेरा लेखा लेखे लावांगा। भगत सुहेले आप तरावांगा। दो जहानां पार करावांगा। लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढावांगा। शब्दी शब्द रूप वखावांगा। जोती जोत जोत मिलावांगा। सच दुआर किला कोट, सचखण्ड इक्क दृढ़ावांगा । जिथ्थे प्रकाश निर्मल जोत, दीवा बत्ती ना कोए रखावांगा । चरनां हेठां दब के चौदां लोक, सच सलोक इक्क पढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी तेरी सुण पुकार, भगत उधारे सिरजणहार, देवे माण सच्ची वड्याईआ। धरनी कहे मेरे हसदे नैण, छहबर प्रेम लगाईआ। मैं जो कुछ आई सी कहिण, सो सच दिता सुणाईआ। भगवन तेरे भगतां लाड़ी मौत ना खाए डैण, वेले अन्त ना कोए प्रनाईआ। जे तूं बणयों साक सज्जण सैण, दो जहानां सगला संग निभाईआ। अज्ज दी सुलखणी घड़ी लेखे लाउणी भिन्नड़ी रैण, रेण तेरी चरन धूढ़ी मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे कदमां उत्ते कोटन कोटि वार सीस झुकाईआ। पुरख अकाल किहा हुण कर बस, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जो मेरा मैं ओस दे हो गया वस, अजोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां ढोला गाया धुर दा जस, सिफ्तां नाल सलाहीआ । ओन्हां दी खोल्ह के अन्दरों अक्ख, प्रतख दरस दयां जणाईआ। आत्म परमात्म नालों रहिण ना देवां वख, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब कला समर्थ, महिमा अकथ कथ समझाईआ। धरनी धरत धवल तूं भगतां नाल मिल के वस, वसल इक्को दए कराईआ। हकीकत विच्चों कढ्ढके हक, सभ दी झोली दए भराईआ। अगे रहिण ना देवे कोई शक, शिकवे रिहा गंवाईआ। जन भगतां शब्दी शब्द धुर दी धार प्या के अगम्मा रस, निझर झिरना दए झिराईआ । जन्म कर्म दा रोग विजोग लेखा कर के भठ, संजोग अगला दए बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दे हिरदे गया वस, ओन्हां आपणी बस्ती विच लए वसाईआ।