२१ माघ २०२१ बिक्रमी हरी पुर महिंगा सिँघ दे गृह
होए परवान दर गुरमुख टुक्कर, टुकड़ा टुकड़ा ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जो अगम्मी धारों आया उतर, निरगुण निरवैर निराकार बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जो कदे ना जाए मुकर, एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां कीता कौल तोड़ निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त जिस दा करन शुकर, चरन कँवल उपर धवल निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस साहिब सुहेले इक्क अकेले गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा बणाया आपणा पुत्तर, पिता एक एक वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। इक्क इक्क टुकड़ा करे पुकार, बेनन्ती दर सुणाईआ । सो पुरख निरँजण तेरा ठांडा दरबार, हरि पुरख निरँजण तेरी सच सरनाईआ। एकँकार तेरे चरन कँवल बलिहार, आदि निरँजण तेरा जोती नूर नज़री आईआ। अबिनाशी करते किरपा धार, श्री भगवान सांझे यार परवरदिगार ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ दे आधार, ब्रह्म मीता साजन इक्क संसार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अगम्मी धार चलाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेंहदे रहे नेत्र नैण उग्घाड़, चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण आपणा ध्यान लगाईआ । टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। टुकड़े कहिण प्रभ खोल्ह दे भेत, अनुभव तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध रचया आपणा खेल, रंग नवेल दे समझाईआ। महबूब मुहब्बत विच आ के कर मेहर, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। लहिणा देणा हक हकीकत विच्चों दे नबेड़, पूर्ब सभ दा झोली पाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो फिरदयां फिरदयां होया तेरा मेल, घर वजे सच वधाईआ। लेखा चुक जाए गुरू चेल, चेला गुरू इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दे समझाईआ। निक्के निक्के टुकड़यो सुणो अगम्मी बात, आदि जुगादी दयां जणाईआ। जिस वेले शब्द सुत रचना रची सी आदि, पुरख अकाल आपणी दया कमाईआ। इच्छया विच्चों अगम्म अथाह बेपरवाह वजाया नाद, धुन आपणी नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर कर आप विस्माद, महल अटल दित्ती वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव साजण दिता सी साज, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, मर्द मर्दाना दया कमाईआ। सुत दुलारा कर प्रधान, थिर घर देवणहार वड्याईआ। विष्नूं शब्द संदेसा दिता एको एक हुक्मरान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी परम पुरख परमात्म आत्म दिता इक्क पकवान, वस्त अमोलक आपणी आप प्रगटाईआ ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी रिहा जणाईआ। धुर दी करनी हरि करतार, हरि करता आप जणाईआ। सच संदेसा दे के एका वार, विष्न दिता दृढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नित नवित वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, पीर पैगम्बर हरि हरि खेल खिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोल जैकार, अञ्जील कुरानां दए वड्याईआ। रसना जिहवा बत्ती दन्द कर इज़हार, काग़ज़ कलम शाही मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जिस वेले कल कल्की लए अवतार, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । विष्नूं कहे सच प्रभ मैनूं दे दस्स, धुर दी मंग मंगाईआ। जेहड़ी वस्त दित्ती मेरे हथ्थ, आदि पुरख फड़ाईआ। जुग चौकड़ी सांभ के छड्डां रख, धुर दी सेव कमाईआ। श्री भगवान किहा धुर संदेसा देवां सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस वेले प्रगट होवां आप, वड प्रताप नूर ख़ुदाईआ। तेरा मेरा ढोला सोहला इक्को होवे जाप, पतिपरमेश्वर रिहा दृढ़ाईआ। भगत सुहेला हो के देवां साथ, धुर दा संग निभाईआ। लोकमात वेखां खेल तमाश, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। विष्नूं दोए जोड़ कर अरदास, प्रभ अगे सीस निवाईआ। तेरी वड्याई तेरे हाथ, बेअन्त तेरी शरनाईआ। सच सुहेले इक्क अकेले मैं वेखां मार झात, पर्दा इक्क उठाईआ। पुरख अबिनाशी खोल्ह के आंख, नेत्र नैण दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्मी खेल रिहा वखाईआ। पुरख अकाल खेल अगम्म, हरि करता आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवन, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम जोती नूर अगम्मी चाढ़ के चन्न, दो जहान करे रुशनाईआ। भगतां बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर संदेसा लैणा मन्न, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेदा सच खलाउदा हां। विष्नूं तैनूं इक्क जणाउदा हां। कलिजुग अन्तिम राह वखाउदा हां। बीस इकीसा वक्त सुहाउदा हां। जगत जगदीसा इक्क अखवाउदा हां । सच हदीसा इक्क पढ़ाउदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग इक्क जणाउदा हां। धुर दा मार्ग सच वखावांगा। कल कल्की वेस वटावांगा। जोती जाता रूप धरावांगा। कोटन कोटी जीव भुलावांगा। गुरमुख विरले निर्मल जोती, गृह मन्दिर आप टिकावांगा। जन भगतां सुरत उठा के सोती, सोहणा रंग रंगावांगा। विष्नूं तेरे भण्डारे दी ग़रीबां घर पका के रोटी, रट्टा पिछला सर्ब चुकावांगा। उहनां चाढ़ के मंज़ल आपणी चोटी, चोट इक्को नाम लगावांगा। अन्दरों कढ्ढके वाशना खोटी, दुरमति मैल धुआवांगा। एस दी सोच मूल तूं ना
सोचीं, सोचयां हथ्थ किसे ना आवांगा। मेरा लेखा लभ्भे विच्चों किसे ना पोथी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्तां विच सलाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। विष्नूं कहे प्रभ मैं होया ख़ुश, बन्दना इक्क सरनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहां चुप्प, बत्ती दन्द रसना जिहवा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिस वेले कलिजुग अन्धेरा होवे घुप्प, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे जाण लुक, सनमुख नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी लगे दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ । ग़रीब निमाणयां सतावे कूड़ी क्रिया भुख, आसा तृष्ना पूर ना कोए वखाईआ। जननी भाग लगे ना किसे कुक्ख, सति सरूप ना कोए समाईआ। ओस वेले तेरी किरपा नाल पवां उठ, निरगुण निरगुण लवां अंगड़ाईआ । तेरे सन्त सुहेले वेखां साचे सुत, अबिनाशी अचुत आपणा फेरा पाईआ। जिन्हां दी तेरे नाल मौले रुत, घर घर बैठे ख़ुशी मनाईआ। उहनां दा पकवान जगत सुक्का टुक, टुकड़े रूप वटाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी जिस वेले लगे तेरे मुख, दो जहान तरसन थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह खेल खिलाईआ। सुक्का टुक्कड़ कहे मैं दस्सां की, जुग चौकड़ी मेरी कीमत किसे ना पाईआ। लक्ख चुरासी खांदा रिहा जीअ, जीवण जुगत विच वड्याईआ। मैनूं पत्थरां अन्दर ल्या पीह, पीसण पीस सेव ना कोए कमाईआ। किसे ने पुत्तर पालया किसे ने पाली धी, कोई कुटम्ब रिहा रजाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल मेरी साची रखी किसे ना नींह, लोकमात जड़्ह ना कोए लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लभ्मा पैंडा वसीह, चलदयां चलदयां नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। टुकड़यां वेख के लग्गा भोग, सचखण्ड वजी वधाईआ। होया प्रकाश निर्मल जोत, नूर अगम्म रुशनाईआ। शब्द अगम्मी लग्गी चोट, डंका इक्क शनवाईआ। गुर अवतार रहे सोच, पीर पैगम्बर लैण अंगड़ाईआ । भगत भगवान दी वेखण मौज, मजलस बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा करीए खोज, भज्जीए वाहो दाहीआ। साहिब सुल्तान दे वेखीए चोज, चोजी हो के वेख वखाईआ। जन भगतां सुणा के आपणा सलोक, धुर दे विछड़े लए मिलाईआ। दूई द्वैत कट के हउमे रोग, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। भाग लगा के काया कोट, पंज तत दित्ती वड्याईआ। प्रेम प्यार दी दे के चोग, तृष्ना भुख बुझाईआ। ना कोई हरख़ ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। विष्नूं कहे मेरे भण्डारे नालों चंगा रोट, दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। टुकड़ा कहे मैं सभ तों वड्डा, प्रभ वड्डे दित्ती वड्याईआ। मैनूं विष्नूं जापे बाला नढ्ढा, चरनां विच सीस निवाईआ। एसे कारन गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पैण लगा सद्दा, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। तुहाडा हिस्सा वेखो अद्धा, जो पूर्ब रक्खया बचाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। टुकड़ा कहे मैं दसां अहिवाल, आपणा आप जणाईआ । जुग चौकड़ी बीते काल, काल ग्रास करे लोकाईआ। नित नवित हो गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। मेरा किसे ना कीता उधार, अदल सच ना कोए कमाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां भुक्ख्यां नंगयां बणया ना कोए दलाल, सच विचोला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल देवण आया वड्याईआ। टुकड़ा कहे मैं लावां टक्कर, दो जहानां वेख वखाईआ। मेरा भेव कोई ना जाणे फ़क्कर, फ़िकरयां विच ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल ने जेहड़ी सत्तवीं लिखी सतर, गोबिन्द इक्क जणाईआ। जेहड़ा माछूवाड़े दिता पत्र, ओसे दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सत्तवीं सतर दा अख़ीरी सलोक, एकँकार दिता जणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दे के रोज़ी रोज़, राज़क रहीम होए सहाईआ। जिन्हां दी आशा मनसा पूरी करे लोच, लोचन नैण मिले वड्याईआ । भण्डारा रहे बहुत अतोट, अतुट दए कराईआ। धुर दा हुक्म ना कोई सके रोक, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा रिहा वखाईआ । सच भण्डारे तों लाह के पर्दा, ब्रह्मण्ड खण्ड दए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को ढोला पढ़दा, तेरा मेरा राग अल्हाईआ। धन्न वड्याई जो ठाकर स्वामी खेल करदा, करता बेपरवाहीआ । भगतन पिता हो के बरदा, अदला बदली रिहा कराईआ। जिस दा रस कोई ना चखदा, बेअन्त कहि सर्ब समझाईआ। जो मालक आपणे देस दा, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सो कलिजुग अन्तिम वेखदा, जोती जाता वेस वटाईआ। लहिणा मुक्के पिछली रेख दा, अगे खेल होर वरताईआ । हुकम चलणा इक्क नरेश दा, नर नरायण आप वरताईआ। एह टुकड़ा नहीं मुहताज भुक्ख्यां दे पेट दा, भुक्ख्यां दी भुख ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख सभ दा वेख वखाईआ। टुकड़ा कहे मैं रोवां मारां धाह, नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, तेरी बेपरवाहीआ। नज़री आया चार कुण्ट वेख्या नैण उठा, दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख थोड़्हे मैनूं रहे ध्या, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे कुरला, उच्ची कूक कूक देण दुहाईआ। अठसठ तीर्थ नैण रहे शरमा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ । कलिजुग साध सन्त जीव जंत रहे नहा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। शाह सुल्तान राज राजान भुक्ख्यां भुख ना सके कोई गवा, दुखियां दु:ख दर्द ना कोए वंडाईआ। जिस कल्लर विच दिसे काही काना उडदी छाह, धूढ़ वाहो दाहीआ। ओथे खेल बेपरवाह, पारब्रह्म आप वखाईआ । इक्क इक्क कतरा कोटन कोटां दए रजा, भण्डारे सति सच कराईआ। जन भगतो तुहाथों वखरा नहीं ख़ुदा, जुदा अंग ना कोए
रखाईआ। तुहाडे हिरदे वसे शाम सुबह, निज घर बैठा डेरा लाईआ। माणस विच्चों माणस जन्म दए बदला, सुरती शब्द नाल दए जुड़ाईआ। नेत्र नाम निधाना कज्जल देवे पा, लोचन नूर कर रुशनाईआ। अगला लेखा दए समझा, पिछला पन्ध मुकाईआ। जो सुक्का टुकड़ा लयांदा नाल चाअ, चाउ घनेरा इक्क वखाईआ। एसे नूं खा के आपणा आप लए रजा, दुखियां दु:ख दए गंवाईआ। तुहाडा टुकड़ा खा के तुहाडा बणे मलाह, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। शब्दी देवे सच सलाह, करे इक्क पढ़ाईआ। राती सुत्तयां दए जगा, जागदयां दर आईआ। दर्शन देवे उठा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। मरन तों पहलों जन्म दी देवे दुआ, जन्म आपणे लेखे लाईआ । कर्मां दा रोग देवे गवा, लक्ख चुरासी डेरा ढाहीआ। साची मंज़ल देवे चढ़ा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक आसा मनसा तृष्ना पंज विकार कोई ना सके उठा, अध विच डेरा ना कोए लाईआ। शब्द अगम्मी अनाद अनादी अनाद धुन गुरू अवतार गए सुणा, सुरती आपणा ताल वजाईआ । सच सिँघासण आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म इक्को दए वखा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। दीवा बाती कमलापाती गृह मन्दिर काया अन्दर दए जगा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा वखाईआ । सुक्का टुक्कर वेख गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सारे कहिण होवो ख़बरदार, उठो चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे चलो चलीए यार, यारड़ा पन्ध मुकाईआ। लोकमात वेखीए ओह विहार, जो विवहारी रिहा कराईआ। जिस दा राह तकदे रहे चौकड़ी जुग चार, भविख्तां विच सलाहीआ। जिस दी रागां नादां विच गाउँदे रहे वार, ढोलयां कल्मयां नाल सलाहीआ। जिस नूं मन्नदे रहे परवरदिगार, परम पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा तकदे रहे सचखण्ड सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सोहे बंक दवार, भगवन आपणा वेस वटाईआ। साची सिख्या सन्तां आप सिखाल, साख्यात करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी विष्नूं तेरा हल करे सवाल, भेव अभेदा दए जणाईआ। उठ वेख नेत्र खोल्ह तक टुक्कर बिना दाल, दलिद्रीआं दलिद्र रिहा गंवाईआ। एसे दे पिच्छे आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा दा पुच्छे हाल, अन्दर वड़ के खोज खुजाईआ। गुरमुखो तुहाडे भाग लगावे काया धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक्क वखाईआ। जोत जगा के बेमिसाल, मिसल आपणी दए समझाईआ। तुहाडे नेड़ ना आवे काल, राए धर्म चित्रगुप्त अक्ख ना कोए उठाईआ। जिन्हां प्रेम प्यार नाल धुर दा टुकड़ा दिता खवाल, ख़ाह मख़ाह आपणी सेव कमाईआ। एसे कारन सतिजुग चले अवल्लड़ी चाल, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ग़रीब निमाणयां साचे तख्त देवे बहाल, जिस दा मालक इक्क अख्वाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख कोझे कमले नहीं एह
सच्चे लाल, जो चल आए सरनाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म सोहे ताल, निझर झिरना रिहा झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। टुक्कर कहे मैनूं जुग जुग गए टुक्क, आपणा हुक्म सुणाईआ। कोटन कोटि रसना नाल खा के फेर देण थुक्क, सच्चा रस समझ किसे ना आईआ। जिस वेले भगवान भगतां बणा लए आपणे पुत्त, आपणे सुत दुलारे आपणी गोद उठाईआ। निरगुण हो के निरगुण धारों पए उठ, सरगुण देवे माण वड्याईआ। ओस वेले वस्त ल्यावे कुछ, जन भगतां भेंट चढ़ाईआ। ओहनूं कोई ना सके बुज्झ, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। एहो भेव प्रभू दा गुझ, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जगत विहारां विच सृष्टी गई रुझ, रुची आत्मा परमात्मा नाल ना सके जुड़ाईआ। शब्दी धार इक्को सच्ची सुच्च, सूख़म वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। टुकड़ा कहे मेरे वेखो टोटे, टुट्टयां रिहा जुड़ाईआ। गुरसिख गोबिन्द दे पुत्त पुरख अकाल दे पोते, पिता पूत पोतरे इक्को रंग रंगाईआ। जिन्हां दे अन्तर शब्द अगम्मी लग्गे चोटे, नादी धुन करे शनवाईआ। सो इक्को रंग वड्डे छोटे, बुढ्ढा बाल बिरध नज़र कोए ना आईआ। इक्को धार अन्दर परोते, मन का मणका आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। सुक्का टुक्कर कहे मैं वेख्या राह सुखाला, सुख सागर नज़री आईआ। जिस वेले कलिजुग दा निकलण लगा दवाला, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। सच्चा दिसे ना कोए प्रितपाला, प्रितपालक हो के सेव ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ग़रीबां दा लेखा नसीबां विच्चों बाहर कढाईआ। टुकड़े कहिण पंज पंज हुन्दे वेखे इक्ट्ठे, गुरमुख टुकड़ा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को नाम चार वरन जाण रते, शूद्र वैश क्षत्री ब्राह्मण नज़र कोए ना आईआ । वस्त अमोलक नाम पदार्थ विके इक्को हट्टे, पुरख अकाल देवणहार आदि जुगादि बेपरवाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दे रहिण मूल ना रट्टे, आत्म परमात्म परमात्म आत्म हर घट नज़री आईआ। शब्द सूरा हाज़र हज़ूरा मार्ग अगम्मा इक्को दस्से, चार कुण्ट दहि दिशा सच समझाईआ। भगत भगवान दो जहान सचखण्ड दुआर सदा वसे, दूजा धाम मुकाम नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती साची नीती सन्त सुहेले फिरन नठ्ठे, गुरमुख गुरसिख भज्जण वाहो दाहीआ। पतिपरमेश्वर सरन सरनाई जो जन लगे, सो अग्नी अग्ग गए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। टुकड़े कहिण असीं हुन्दा वेख्या जोड़, पंचम पंच मिले वड्याईआ। सुरती बद्धी शब्दी डोर, धुर मालक धुर दी गंढ्ढ पवाईआ। नाम निधाने सच बबाणे चढ़ा के आपणे घोड़, दो जहानां पार कराईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां मिलण दी सदा लोड़, जुग चौकड़ी वेखे चाँईं चाँईंआ।
कूड़ी क्रिया मन वासना चम्म दृष्टी दिसे ढोर, गुरमुख गुरसिख सहँसा विच्चों हँस नज़री आईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया गृह गृह घर घर दिसे चोर, दिवस रैण घड़ी पल भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। टुकड़े कहिण हुन्दा वेख्या मिलाप, हरि करता दया कमाइंदा। जन्म जन्म दा मेट के पाप, दुरमति मैल धुआइंदा। आत्म परमात्म बणा के साक, नाता धुर दा आप वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के ताप, त्रैगुण डेरा आप ढाइंदा। दरस वखाए साख्यात, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। पूरा कर के भविख्त वाक्, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम रंग रंगाइंदा। पंचम कहिण साडा मिटया परपंच, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जगत विकारे होया अन्त, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। ठाकर मिल्या श्री भगवन्त, भगवन दए वड्याईआ। सो सज्जण स्वामी कहे सन्त, जो सति विच रहे समाईआ। देवणहार वड्याई विच्चों जीव जंत, जीवण जुगत आप समझाईआ। टुकड़े कहिण साडा भण्डार होवे बेअन्त, दुखियां दा दु:ख भुखयां दी भुख रहे ना राईआ। पंच कहिण मिल के सभ ने गाया इक्को छन्द, सोहला ढोला राग जणाईआ। जिस नाल विछड़या मिल्या हरि कन्त, वजी घर वधाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवणहार वड्याईआ। पंच कहिण होया संजोग, घर मेला सहिज सुभाईआ। जन्म कर्म दा मिटया विजोग, विछोड़ा दिता चुकाईआ। सच भण्डारे दी दे के चोग, चुगली निंदया कोलों दिता हटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दिता मुकाईआ। भगत भगवान इक्को रंग वखा के आपणी मौज, मजलस इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वेखे थाउँ थाँईंआ। पंच कहे हरि पाया ठाकर, अवर लोड़ रही ना राईआ। पार किनारा डूँग्घे सागर, गहर गवर दिता कराईआ। निहकर्मी कर के कर्म उजागर, जन्म कर्म दिता बदलाईआ। सच दुआरे दे के आदर, आदर्श आपणा दिता वखाईआ। मेहरवान हो के करीम कादर, कुदरत पर्दा रिहा उठाईआ। सच वणजारे बणा सौदागर, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा चुकाए चाँईं चाँईंआ। टुकड़यो तुहाडी सोहणी वंड, हरि करता आप रखाईआ। जन भगतां अन्दर पाउणी ठंड, मनमुखां अग्न तपाईआ। पंचम आवे इक्क अनन्द, सीतल धार वहाईआ। तुहाडा मालक इक्क बख्शंद, बेपरवाह होए सहाईआ। जिस नाल छोह दन्द, दन्द दन्द विच समाईआ। भगत उधारन तुहाडा कम्म, कमी कोई रहिण ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी आसा मनसा पुकार लई मन्न, दर आयां लेखा लेखे विच रखाईआ।
२२ माघ २०२१ बिक्रमी हरी पुर बच्चयां दे भंगड़े समें
भंगड़े अन्दर छोटे बच्चे बाले नढ्ढे नच्चे, प्रेम बस्त्र तन रमाईआ। अन्तर बाहर प्रेम प्रीती अन्दर हस्से, धुन ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। गुरमुख सज्जण वेखो सच्चे, सति सच दृढ़ाईआ। जगत शृंगार काया माटी भाण्डे कच्चे, तन वजूद सोभा पाईआ। जे एसे तरह अन्दरों जाओ रत्ते, नाम रंगण हक चढ़ाईआ। दर्शन पाओ साची अक्खे, निज लोचन नैण खुल्हाईआ। ढोले गाओ धुर दे टप्पे, सिफ्त बेपरवाहीआ । जिथ्थे मृदंग अगम्मी इक्को वज्जे, अनहद सेव कमाईआ। सन्त सुहेला सच दुआरा कोई लँघे, जिस सतिगुर आप लँघाईआ। नेत्र लोचन नैण अक्ख प्रतख श्री भगवान सति सरूप इक्को दिसे सच सिँघासण उच्चे पलँघे, महल अटल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। ढोल कहे मेरा सुण लओ डग्गा, दो जहान रिहा जणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों मानस जामा चंगा, मनुखता मिले वड्याईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां तत्तां घाड़त घड़या बन्दा, मन मति बुध नाल रलाईआ। इसदे अन्दर अगम्म अथाह मृदंगा, जो दिवस रैण करे शनवाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां साचा टीचर मिल गया संगा, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। उहनां दा पैर सोहवे नंगा, जो धरनी नाल छुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया वेखो शौह दरया किसे ना लँघा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर ढोला शब्द गाओ इक्क छन्दा, नाअरा हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ढोल उत्ते लग्गी बोले खल्ल, कूक कूक सुणाईआ। होए विछोड़ा ना घड़ी पल, झली ना जाए जुदाईआ। जिथ्थे गुरमुख गुरसिख हरिजन बैठे रल, ताल इक्को वज्जे चाँईं चाँईंआ। नेत्र रोंदे वेखो जल थल, टिल्ले पर्बत जंगल जूह ओजाड़ पहाड़ देण दुहाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती मेट के वेखो सल, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। बच्चे नढ्ढे करया हासा, ख़ुशीआं खेल वखाईआ। एह नाच नहीं कोई जगत तमाशा, नटुआ वेस ना कोई वखाईआ। एहनां दे अन्तर प्रेम प्रीत दी सच्ची ख्वाहिशा, ख़ालस इक्को ध्यान लगाईआ। बण के सेवक दासी दासा, दर घर ठांडे सेव कमाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर जाए आसा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे चरन कँवल उपर धरनी धरन मिले भरवासा, टेक एक नज़री आईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल गगनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बाले नढ्ढे करन पुकार, आत्म अन्तर कूक सुणाईआ। तूं साहिब स्वामी सिरजनहार, बेअन्त
तेरी वड्याईआ । लक्ख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिल्या अपार, अपरम्पर तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, लक्ख चुरासी जन्म जन्म भवाईआ। ख़ुशीआं नाल गीत गाउँदे आए सच्चे दरबार, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। ढोल ढमक्का वज्जे नाल अपार, सोहणा ताल वखाईआ। जगत शृंगार घुंगरू आपणी करन पुकार, अन्दर वड़ वड़ देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, बन्द किवाड़ी दे खुल्हाईआ । जिथ्थे सदा सदा तेरी इक्क गुफ़तार, शब्दी नाद अल्हाईआ। सो मन्दिर सच वखाल, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। दीआ बाती कमलापाती इक्को वार बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ । भंगड़ा पाया बोल जैकारे, ढोले जगत सुणाईआ। सुण पुकार आप दातारे, दर ठांडे अलख जगाईआ। नेत्र लोचन नैण दरस दे अगम्म अपारे, अन्तर आत्म पर्दा लाहीआ। तेरे रंग बरंगे जोती जाते वेखीए ओह नज़ारे, जो जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साचे मन्दिर लग्गे जिथ्थे अखाड़े, सुरती शब्दी बैठे नाच नचाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सोहणे लाड़े, दर ठांडे सोभा पाईआ। मनमति बुधहीण समझे ना कोई विचारे, चले ना कोए चतुराईआ। दर आए तेरे दुआरे, दरगाह साची दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । जिन भंगड़ा पाया आण, मिले माण वड्याईआ। तारनहारा बाल अंञाण, बाल्याँ होए सहाईआ। राती सुत्तयां घर घर दरस देवे भगवान, जोती जाता वेस वटाईआ। नाले दस्स के जावे आपणा गान, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोई ना आईआ । शब्द अगम्म सुणा धुनकान, सोई सुरत उठाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, घर घर विच करे रुशनाईआ। दूर दुराडा सज्जण मिले आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। चरन प्रीती दे के दान, साची रीती दए वखाईआ। लेखा मुक जावे आवण जाण, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सभ दा वेख वखाईआ। छोटे बच्चे जो आए बण दरवेश, दर ठांडे अलख जगाईआ। तिन्हां वखावे आपणा देस, सचखण्ड वासी बेपरवाहीआ। जिथ्थे आदि पुरख अबिनाशी करता जोती धार सदा प्रवेश, रूप रंग रेख ना कोई समझाईआ। दो जहानां मालक ख़ालक बण नरेश, नर नरैण हुक्म सुणाईआ। प्रेम प्यार दी लेखे ला के खेड, खेल आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। बाल अंञाणयां वेखे सोहणे रंग, रंग रता दए वड्याईआ। परम पुरख दा इक्को अनन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दी पूर्ब टुट्टी देवे गंढ्ढ, सुरती शब्द मिलाईआ। मानस जन्म ना होवे भंग, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लेखे लावे इक्क इक्क ढोला छन्द, संसा रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने मिलदे वेखे बन्द, सो बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ । जेहड़ी वस्त बाले मूल ना मंगण मंग, सो अनमंगी झोली
पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। माण वेख्या बच्यां मिलदा, धरनी रही सुणाईआ। तूं मालक हर घट दिल दा, लक्ख चुरासी विच समाईआ । जुग चौकड़ी भगतां मिलदा, नित नवित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दए वखाईआ । साची खेल दस्स मेरे महबूब, दर तेरे अरज़ोईआ। महल अटल तेरा उच्च अरूज, अर्श कुरश सीस निवाईआ । भेव खुल्हा दे आपणी मंज़ल सच मकसूद, दरगाह साची पर्दा लाहीआ। जो तेरे प्रेम प्यार अन्दर जांदे जूझ, बिस्मिल रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दे दृढ़ाईआ। सुण संदेसा धरनी धवल, हरि करता आप जणाईआ। प्रभ दा खेल अलाही अव्वल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी घट घट वासी जोती जाता आत्म परमात्म रिहा मवल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे प्रभ एक, एका एक दए वड्याईआ। बख्शणहारा साची टेक, टिक्का मस्तक दए लगाईआ। बाली बुध बुधि बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। कूड़ी क्रिया ना लगे सेक, अग्नी तत ना कोई तपाईआ। सोहणा खेल जिस स्वामी ल्या वेख, पेख ख़ुशी मनाईआ। ओसे दा ओहो लेख, भविख्त दिता वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भंगड़ा कहे मैं होया ख़ुशहाल, ख़ुशी मेरे अन्दरों नज़री आईआ। सोहणे चंगे लग्गे निक्के बाल, आपणा ताल वखाईआ । मैं प्रभ दे अगे करां इक्क सवाल, दोए जोड़ बेनन्ती सच सुणाईआ। तूं समर्थ स्वामी सदा वसणा एहनां नाल, अन्दर बाहर होणा सहाईआ। वेले अन्त अन्त ना खाए काल, जम नेड़े कोए ना आईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लै के जाणा आपणे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची मेल मिलाईआ। तूं दाता मालक ख़ालक सदा प्रितपाल, प्रितपालक तेरी बेपरवाहीआ। तेरा शब्द सुत सच सदा दलाल, विचोला इक्को नज़री आईआ। एह खेल जगत नहीं भगत निशान, निशानयां विच्चों निशाना दिता प्रगटाईआ। जिन्हां नूं मिल्या आप श्री भगवान, जोती जाता नज़री आईआ। ओहनां दा लेखा मुके दो जहान, एथे ओथे होए आप सहाईआ। बच्चयो तुहाडा भंगड़ा होया परवान, परवाने धुर दे तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को चरन ध्यान, नेत्र लोचन नैण निज आपणी अक्ख खुल्हाईआ। अक्ख कहे मेरा चुक दे पर्दा, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जो तेरे विछोड़े अन्दर सड़दा, तिस दी अग्नी दे बुझाईआ। जो तेरा गीत गहर गम्भीर पढ़दा, ढोला राग अल्हाईआ। क्यों नहीं ओस दे अन्दर वड़दा, निरगुण हो के फेरा पाईआ । तूं मालक साचे घर दा, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। निक्का बाला नढ्ढा तेरा खेल करदा, वेखणहार जगत लोकाईआ। एह धोखा वल छल दा, भरम
भुलेखा दे मिटाईआ। तेरा वासा निहचल धाम अटल दा, पदवी इक्को दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा ला दे ढोल खल्ल दा, डग्गा आपणा नाल मिलाईआ।
२२ माघ २०२१ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे घर पिण्ड डरोली कलां ज़िला जलन्धर
जन भगतां अन्दर राग संगीत, शब्दी दाता शब्द सुणाईआ। जन भगतां अन्दर ठाकर मीत, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। जन भगतां अन्दर त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी रिहा समाईआ। जन भगतां अन्दर ठांडा सीत, अमृत रस नज़री आईआ। जन भगतां अन्दर रूप वखाए हस्त कीट, एका नूर रिहा चमकाईआ। जन भगतां अन्दर धाम अनडीठ, महल अटल वेख वखाईआ। जन भगतां अन्दर आत्म परमात्म कर के सच प्रीत, प्रीतम आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां अन्दर बंक दुआर बणा के सच मसीत, कलमा हक हक जणाईआ। जन भगतां अन्दर पारब्रह्म ब्रह्म करे तारीफ़, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ । जन भगतां अन्दर जणा के इक्क हदीस, हज़रत रिहा समझाईआ। जन भगतां अन्दर जोती धार अगम्मी लीक, जगत नेत्र नज़र कोई ना आईआ। जन भगतां अन्दर कूड़ी क्रिया मेटे ठीक, माया ममता मोह चुकाईआ। जन भगतां अन्दर सति सच दी करे आप तस्दीक, शहादत आपणी दए भुगताईआ। जन भगतां अन्दर आदि जुगादी बण वसनीक, घर ठांडे सोभा पाईआ । जन भगतां अन्दर परखणहारा साचा नीत, नित नविता बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्दर रूप अनूप जणा के नीक, नीको नीका इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्दर वजा मृदंगा, मृदंग इक्क सुणाईआ। जन भगतां अन्दर नूरी चन्दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर अमृत धार इक्को गंगा, निझर झिरना आप झिराईआ। जन भगत अन्दर इक्को प्यारा प्रेम प्रीती आप जणा इक्को छन्दा, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। जन भगतां अन्दर इक्को किनारा इक्को कन्ढ्ढा, पतण बैठा बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्दर पाणी धुर दा ठंडा, सोमा निझर दयां झिराईआ । जन भगतां अन्दर लाल गुलाला इक्को रंग रंगा, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्दर इक्को रस, हरि रसीआ आप जणाईआ। जन भगतां अन्दर इक्को रिहा वस, पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। जन भगतां अन्दर इक्को रिहा हस, सो पुरख निरँजण स्वामी ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां अन्दर इक्को खेल करे समर्थ, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जन भगतां अन्दर इक्को नाम बाणी गाए अकथ, कथनी समझ कोई ना आईआ। जन भगतां अन्दर इक्को आत्म परमात्म गाए जस, धुर दा ढोला सिफ्त सलाहीआ। जन
भगतां अन्दर इक्को खोल्हणहारा अक्ख, प्रतख रूप गुसाँईंआ। जन भगतां अन्दर देवणहारा साचा हक, हकीकत सभ दी झोली पाईआ। जन भगतां अन्दर सुरती शब्दी मेला करे झब, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां अन्दर नौ दुआरे पार कर के हद, घर आपणा दए वखाईआ । जन भगतां अन्दर त्रैगुण माया मेट के अग्ग, शांतक सति दए कराईआ। जन भगतां अन्दर बिन मक्के काअबे कराए हज्ज, हुजरा साचा दए समझाईआ। जन भगतां अन्दर नज़री आए नूरी रब्ब, जोती जोत जोत चमकाईआ। जन भगतां अन्दर सच सिँघासण वेखे लँघ, मंज़ल मंज़ल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। जन भगतां अन्दर साचा डेरा, हरि करता आप लगाईआ। जन भगतां अन्दर नेरन नेरा, दूर दुराडा ख़ुशी वखाईआ। जन भगतां अन्दर साचा खेड़ा, काया खिड़की दए खुल्हाईआ। जन भगतां अन्दर खुल्हा वेहड़ा, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जन भगतां अन्दर झगड़ा चुके तेरा मेरा, हउमे हंगता ना कोए लड़ाईआ। जन भगतां अन्दर चाउ घनेरा, ग़मी ख़ुशी इक्को रंग वखाईआ। जन भगतां अन्दर भगवन करे सद वसेरा, निज घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। जन भगतां अन्दर गावे धुन, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जन भगतां अन्दर पुकार लए सुण, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जन भगतां अन्दर वखाए साचे गुण, अवगुण रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां अन्दर कीमत करता पाए मुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगतां अन्दर निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर शब्द नगारे ला के चोट, सोई सुरती दए उठाईआ। जन भगतां अन्दर हउमे हंगता कट के रोग, माया ममता मोह मिटाईआ। जन भगतां अन्दर खोल्ह के नेत्र लोचण लोच, आसा मनसा वेख वखाईआ । जन भगतां अन्दर लहिणा चुका के हरख़ सोग, चिन्ता ग़म दए गंवाईआ। जन भगतां अन्दर आत्म परमात्म कर के धुर संजोग, धुर दा जोड़ दए बणाईआ। जन भगतां अन्दर शब्द अगम्मी देवणहारा चोग, कूड़ी क्रिया भुख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगतां अन्दर इक्क प्यार, परम पुरख प्रभ आप कराइंदा। जन भगतां अन्दर इक्क विहार, बिवहारी आप समझाइंदा। जन भगतां अन्दर इक्क उज्यार, जोती ज़ाता नज़री आइंदा। जन भगतां अन्दर इक्क धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। जन भगतां अन्दर इक्क बहार, काया गुलशन आप महकाइंदा । जन भगतां अन्दर इक्क दरबार, धुर दरबारी आप सुहाइंदा। जन भगतां अन्दर इक्क आवाज़, अगम्मी आप लगाइंदा। जन भगतां अन्दर खोल्ह के राज़, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा । जन भगतां अन्दर कर निवास, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जन भगतां अन्दर हो के दासी दास, निरगुण निरगुण सेव कमाइंदा।
जन भगतां अन्दर जन्म कर्म दी पूरी करे आस, आवण जावण लक्ख चुरासी फंद मुकाइंदा। जन भगतां अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन गोपी काहन पा के साची रास, मण्डल मण्डप आप सुहाइंदा। जन भगतां अन्दर साचा दीपक, दीवा इक्को नज़री आईआ। करे खेल प्रभ ठाकर स्वामी प्रीतम, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। धुरदरगाही इक्को मीतन, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जन भगतां अन्दर हो नज़दीकन, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा रंग, हरि करता आप रंगाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा पलँघ, सति सतिवादी आप विछाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा मृदंग, वड मर्दाना आप वजाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा अनन्द, बिन रसना जिहवा दए वखाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा चन्द, जलवा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर सोहणा अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। जन भगतां अन्दर सच समाज, समग्री आप टिकाईआ। जन भगतां अन्दर सति रिवाज, जूठ झूठ ना कोए वखाईआ। जन भगतां अन्दर धुर दी दात, वस्त अमोलक नाम टिकाईआ। जन भगतां अन्दर मेट अन्धेरी रात, चांदनी नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां अन्दर अठ्ठे पहर रहे प्रभात, सन्धया वक्त ना कोए सुहाईआ। जन भगतां अन्दर इक्को खोल्हे ताक, पर्दा ओहला आप उठाईआ। जन भगतां अन्दर भगवन सदा वसे साथ, संगी हो के धुर दा संग निभाईआ। जिस तकया सो सति सति कर के गया आख, आख़र आपणा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां कर के पूरी आस, आहिस्ता आहिस्ता आपणी मंज़ल रिहा चढ़ाईआ।