पुस्तकालयभाग १८

२२ माघ २०२१ बिक्रमी संसार सिँघ दे गृह डविडा रिहाणा

धरनी कहे क्यों मेल होया पंजां, पंज पंजाह दे समझाईआ। मैं लेखा लिख थक्की इकवंजा बवन्जा, बावन अक्खरी सिफ्त सलाहीआ। जुग चौकड़ी धार वेखी शतरंजा, शाह सुल्तान आपणी आप बणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सिँघासण लाउदे रहे उत्ते मंजा, पंज तत काया चोली दे वड्याईआ। मन मति बिुध धार खेलदे रहे ख़ाकी बन्दा, बन्दगी अगम्मी इक्क दृढ़ाईआ । जोती नूरी चाढ़दे गए चन्दा, घट मन्दिर कर रुशनाईआ। सन्त सुहेलयां लाउदे गए अंगा, अंगीकार अख्वाईआ। तीर्थ तट सुहाउदे गए जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, गहर गम्भीर हुक्म सुणाईआ। ढोला सोहला राग सुणाउदे गए छन्दा, मंत्र रसना नाल पढ़ाईआ। भेव खुल्हाउदे गए जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड दृढ़ाईआ । लेख चुकाउदे गए विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्दा,

इन्द इन्द्रासन खोज खुजाईआ। गुरमुखां अन्दर नाम कुंजी ला के खोल्हदे गए जिंदा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। शब्द अनादी दस्स के गए बिन्दा, मात पित ना कोए वड्याईआ। हुक्म संदेसा देंदे गए गुणी गहिंदा, धुर दी धार इक्क दृढ़ाईआ। अमृत रस वहाउदे गए सागर सिन्धा, जल थल महीअल वेख वखाईआ। तन्द सतार वजाउदे गए सरंगा, मृदंगा हथ्थ उठाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता मेटदे गए चिन्दा, सति सतिवादी धीरज इक्क धराईआ। परमात्म आत्म दस्सदे गए साढे तिन्न हथ्थ अन्दर रहिंदा, निरगुण हो के सोभा पाईआ। वडयाँ छोटयाँ मार्ग दस्सदे गए चंगा, चार कुण्ट दहि दिशा कर पढ़ाईआ। मन मनूए नाल करदे गए दंगा, घर घर विच वेख लड़ाईआ। सन्त साजन गुरमुखां चढ़ाउदे गए रंगा, रंग अगम्मी इक्क रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। धरनी कहे मैं वेखे पंज अक्खीं, हरि करता मेल मिलाईआ। कोई समझ ना सके सुरत सवाणी सख़ी, साख्यात वज्जी वधाईआ। जिस दी कहाणी आदि जुगादि किसे ना दस्सी, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। ओस दे चरनां हेठां ढठ्ठी, एथे ओथे दो जहान मिली वड्याईआ। सच स्वामी अन्तरजामी शब्द जणाई इक्को पट्टी, पट्टा धुर दा दिता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। धरनी कहे कुछ पुच्छो मैथों सख़ीओ, सति सच दयां दृढ़ाईआ। जिस प्रभू दे चरन कँवल शरनाई साची वसीओ, वास्ता वसल इक्को नाल जणाईआ। लोकमात दी निक्की निक्की बतीओ, जोत निरँजण नूरी डगमगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया अन्दर विक गई हट्टीओ, सच वणजारा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे वैराग त्याग अन्दर फिरो नस्सीओ, जून अजूनी लक्ख चुरासी फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धरनी कहे मैं दस्सां पिछली कहाणी, प्रभ देवे माण वड्याईआ। जिस वेले एथे आई पंचाली पंजां दी राणी, नंगे पैरां फेरा पाईआ। ऐस धाम बैठ गई सी ओह सवाणी, आसण सिँघासण इक्क वछाईआ। उस दे कोल सी ठंडा पाणी, जल पिछला नाल रखाईआ। उधरों खेल करे भगवानी, भगवन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे चाँईं चाँईंआ। धरनी कहे जिस वेले लग्गा आसण, आसा अन्दरों इक्क वधाईआ। जिस नूं मिल्या पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। ओह हौली हौली करन लगी अन्तर आत्म बातन, निरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गहर गम्भीर इस तों वखरा केहड़ा पाठन, पूजा पाठ इष्ट देव स्वामी दे समझाईआ। चार कुण्ट उठ के लगी झाकण, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। पिछली पोथी लगी वाचण, जो द्रोपद घर दी वाच ल्याईआ। उस दा पहला अंक इक्को भाशण, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ । द्रोपद सुत पढ़ के पोथी, आपणा

अंचल दिता उठाईआ। ओस विच धार मिली सौखी, सोहणी मिली वड्याईआ। पुरख अकाल लक्ख चुरासी अन्दर सभ दी जोती, जोती ज़ाता इक्को नज़री आईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोजण थाउँ थाँईंआ। ओह ठाकर स्वामी धुर दा मौजी, मजलस भगतां नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । पहली सतर दा वेख्या सतारा, सतारां अक्खरां विच वड्याईआ । जिस दा पहला अंक निहकलंक नर अवतारा, जोती जाता बेपरवाहीआ। नूरो नूर चमके अगम्म अपारा, तत वजूद ना कोए रखाईआ । ओस दा भगतां नाल प्यारा, प्रीतम हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस वेले कलिजुग होवे अन्त किनारा, नईआ डोले थाउँ थाँईंआ। चार जुग दा कम्म ना आए वञ्झ मुहाणा, पतण खेवट खेटा बैठे मुख भुआईआ। भरमे भुल्ले राजा राणा, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। ओस वेले किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। द्रोपद किहा एह की आए भगवन्त, आपणा फेरा पाईआ। उधरों फिरदा फिरदा नारद मुन आ गया सन्त, बोदी आपणी रिहा हिलाईआ। किंग नाल वजा के पढ़े मंत, ढोला धुर दा रिहा सुणाईआ। ओस दी महिमा सदा अगणत, बेपरवाही विच समाईआ। जिस तेरी बणाई बणत, दित्ती माण वड्याईआ। ओह सभ दा वड्डा बोध अगाधा पंडत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे पढ़ाईआ। नित नवित करनहारा अन्त, अन्तष्करन सभ दा वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़नहारा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। ओसे वेले द्रोपत उठ के कीती मिन्नत, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । वेखीं कोई कर के ना जाईं इल्लत, दग़ा मेरे नाल कमाईआ। नारद किहा, नहीं, मैं लाउण आया तिलक, साची सेव कमाईआ । कलिजुग अन्त श्री भगवन्त दोहां दा वखरा निराला सभ तों होणा इश्क, आशक माशूक दोवें बैठण नैण शरमाईआ। बीस इकीसे तेरी कढ्ढण फेर फ़रिसत, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। जन भगतां खोल्ह के दृष्ट, इष्ट आपणा दए मिलाईआ। सबर सबूरी दे के भरोसा सिदक, मन ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। द्रोपत किहा नारद होवीं ना झूठा, झूठी कहाणी सुणाईआ। ओस किहा मैं पंजे वाला लावां अंगूठा, उंगलां चारे नाल मिलाईआ । ओह साहिब सच्चा महबूबा, सच मुहब्बत विच समाईआ। आदि जुगादि सदा मौजूदा, विछड़ कदे ना जाईआ। उस ने अग्गों मार के किहा हूंगा, हूं हूं कर के दिता सुणाईआ। हौली जेही ओहदे सिर विच मार के ठूंगा, बोदी दित्ती हिलाईआ। नारद ओसे वेले आपणा मूधा कर के तूम्बा, किंग विच्चों किल्ली दित्ती कढाईआ। जिस प्रभ नूं सारे कहिंदे गूंगा, सो कलिजुग अन्त जन भगतां ढोले एथे गाईआ। पंजां मेल मिला के तेरे कन्तां नालों चंगा होवे कन्त, हरि करता बेपरवाहीआ। साची रुत्त बहार मौले बसन्त, पत्त डाल्ही रंग वखाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नारद दे के हटया उपदेश, कहाणी सच सुणाईआ। उधरों इक्क साधू बदल के आ गया भेस, लंगोटी इक्को तन छुहाईआ। ख़ाक उडावे मिट्टी नाल रिहा खेल, धूढ़ी धूढ़ रमाईआ। नेड़े आ के कहिंदा द्रोपती मैनूं दे दे सेज, जिस ओते आसण ल्या लगाईआ । मैनूं कुल्ल मालक दिता भेज, भजन बन्दगी इक्को इक्क सिखाईआ। उठ वेख मेरा तेज, जोती नूर रुशनाईआ। ओस ने किहा क्यों धर के आया भेख, पाखण्डी रूप वटाईआ। मेरे नाल करदां झेड़, झगड़ा रिहा जणाईआ। जा के वस आपणे देस, जिथ्थे कोझे कमले डेरा लाईआ। ओस किहा मेरा ओसे नाल हेत, जो सुचजिआं मेला रिहा मिलाईआ। इस दे अन्दर कोई भेत, डूँग्घा राज़ दयां वखाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त जन भगतां बदलण आया रेख, रेखा आपणी नाल बदलाईआ। ओस वेले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। साधू कहे मैं अवधूत, साधना नज़र कोए ना आईआ। मेरी काया पंज तत भूत, पंज भूतक रिहा समाईआ। एथों सभ ने कर के जाणा कूच, थिर रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मिट जाए इक्क दूज, दूआ एके नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए उठाईआ। द्रोपती किहा सुण अछल अछल्ल, तैनूं दयां जणाईआ। नारद कहे मैं सच दस्सां अन्तिम कलिजुग कल, हरि करता रिहा दृढ़ाईआ । जिस वेले नर नरायण निरगुण निरवैर आवे चल, अचलत आपणी खेल खिलाईआ। सो आपणे तों पहलों एसे अवधूत नूं देवे घल, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। ओहदे अन्तर वसेरा करके घड़ी पल, डेरा साचा लए जमाईआ। जोती शब्दी धार जाए रल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पूर्ब जन्म दा दे के फल, फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। अवधूत कहे मेरा ओह करतार, मालक कुदरत इक्क अख्वाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल करे अपार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पैगम्बरां पड़दा लाहीआ। द्रोपत सुण लै सच गुफ़तार, अगली दयां जणाईआ। साहिब स्वामी साचा करे प्यार, अन्तरजामी वेख वखाईआ। जिस दा कोई ना बणे सहार, सिर ओस दे आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ के बाहर, चरन प्रीती इक्क समझाईआ। अमृत आत्म चरन चरनोदक दए प्याल, दुखियां दु:ख गंवाईआ। पूर्ब जन्म दी लेखे ला के घाल, मेहर नज़र नाल तराईआ। ओह भोला भाला होवे विच संसार, संसार नहीं संसार सिँघ ओसे दा नाँ रखाईआ। एह कथा जगत शास्त्र सिमरत वेद पुराण तों बाहर, इतहासक कलम ना कोए चलाईआ। जिस दा लहिणा ओसे नूं देणा देवणहार आप निरँकार, निरगुण वड्डा वड्डी वड्याईआ। धरनी धरत धवल तेरा लथ्था उधार, पिछला कर्ज़ा

मकरूज़ तेरी झोली पाईआ। धरनी कहे मैनूं कर लैण दयो निमस्कार, एथे पंजां दा मालक बैठा बेपरवाहीआ। जिस दा जोती नूर आदि अन्त एका एकँकार, अकल कल आपणी रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा दृढ़ाईआ। धरनी कहे मैं वारी घोल घोली, आपणा आप दयां मिटाईआ । उसदे दर दी होवां गोली, जो पिछली ख़ाली गोलक रिहा भराईआ। जिस दी रमज़ विच अगम्मी बोली, हरफ़ां वाली ना कोए पढ़ाईआ। मैं ओस दे चरन कँवल उपर धवल धरनी कहे मौली, मवल आपणा आप मिटाईआ। जो चल के आया दूर दुराडा हौली हौली, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जगत नाद ब्रह्म ब्रह्माद पाए कोई ना रौली, कूड़ विवाद ना कोए रखाईआ। जन भगतां दी चुक्कण आया डोली, साढे तिन्न हथ्थ आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। धरनी कहे मैं वेख्या गुरमुख तरदा, तारनहार दए वड्याईआ। जो लक्ख चुरासी जीव जंत घाड़न घड़दा, खाणी बाणी आपणा हुक्म वरताईआ। सो मालक दरवेश हो के बरदा, निरगुण निरवैर आपणा वेस वटाईआ। लेखा चुकावे भगतन घर दा, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। बिन डिट्ठयां बिन वेक्खयां साचे मन्दिर चढ़दा, मंज़ल बहि के ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी रिहा वखाईआ। धरनी कहे क्यों होए पंज इक्ट्ठे, पंज गराँ खेड़े दिते जगत वसाईआ। भगत कहे अगे कूड़े मेटणे रट्टे, काया मन्दिर अन्दर पंजां दा झगड़ा रहे ना राईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाण रते, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। जिस ने धन्ने दे चारे वच्छे, ओह दरस दिखाए सरूप स्वच्छे, माढ़यां तों अच्छे अच्छयां तों चंगे आपणे नाल मिलाईआ। जम की फ़ाँसी तोड़ के रस्से, प्रेम प्रीती डोरी नाल फड़के कसे, दो जहान नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। एह खेल वेख के गुर अवतार पैगम्बर हस्से, भगत जन ताड़ीआं रहे वजाईआ। जिन्हां दे चीथड़ पाटे फिरदे नंगे, तन वजूद ओढण ना कोए वखाईआ। ओहनां दा ठाकर बणया धुर दा संगे, सगला संग निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले लेखे लहिणे हिसाब सभ दे कढ्ढे जो सच दुआरे टंगे, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।

२३ माघ २०२१ बिक्रमी डविडा पिण्ड

कर्म कहे मैं जन्म दा साथी, जुग जुग संग निभाइंदा। जन्म कहे मैं कर्म दी जाणा साखी, भेव अभेद हरि आपणा आप समझाइंदा। कर्म कहे मैं निहकर्मी दी मन्ना आखी, जो धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। जन्म कहे मैं वेखां धुर दा साथी, जो नाम प्याला जाम प्याइंदा। दोवें मिलके कहिण साडी पूरी होई आसी, आसा तृष्ना वेख वखाइंदा। जो संदेसा नारद गया

आखी, धुर फ़रमाना हुक्म अल्हाइंदा। पंचाली दी ओह पात्र पाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। कर्म कहे जन्म मैं तैथों वड्डा, जेहड़ा जुग जुग जगत भुआईआ। जन्म कहे तूं मेरा बच्चा, बिन मेरे तेरी लोड़ रही ना राईआ। कर्म कहे मैं बोल दस्सां सच्चा, बिन मेरे तैनूं लोकमात ना कोए भुआईआ । जन्म कहे तूं अजे कच्चा, पुख़ता रूप ना कोए वटाईआ। कर्म कहे मैं तैथों अच्छा, मेरी समझ किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कर्म कहे तूं पिछला हवदूत, औध जगत रहिण ना पाईआ। मेरा कर्मां दा एह सबूत, मैं तेरा माणस जन्म दिता बदलाईआ। बेशक मेरा नहीं कोई वजूद, हड्ड मास नाड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। बिन मेरी किरपा मिले ना कोई नाल महबूब, मुहब्बत कोटन कोटि गए जगत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन्म कहे मैं जे जन्म ना धरदा, आपणा आप प्रगटाईआ। कर्म तूं किहनूं वरदा, किस दा संग रखाईआ। किस दे घर वड़दा, बहि के डेरा लाईआ। किस दा पल्लू फड़दा, आपणा संग बणाईआ । किस दी मंज़ल चढ़दा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । कर्म कहे जे ना मैं बणौदा तेरी बणत, देंदा माण वड्याईआ। उधरों तैनूं नारद ना मिलदा सन्त, सज्जण ना मिले वड्याईआ । द्रोपत याद ना करदी पंजे कन्त, पंजां दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तूं मेरी कर मिन्नत, दोए जोड़ लग सरनाईआ। वेख मेरी हिम्मत, मैं विछड़े दिते मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए चुकाईआ। कर्म कहे वेख मेरा बल, तैनूं आपणा दयां जणाईआ। जो करदा अछल छल, वल छलधारी बेपरवाहीआ। ओह मेरे कारन तेरे दुआरे आया चल, असलीअत रूप रिहा वखाईआ। तेरा मेटके पिछला सल, जन्म दा रोग गंवाईआ। कर्म कहे जे कर्म कर के हो जाए विछोड़ा पल, झली ना जाए जुदाईआ। जिस तरह मैं तेरे अन्दर गया रल, एसे तरह मेरा मालक तेरे विच समाईआ। पर्बतां नालों प्रबल, दो जहान ना कोए हिलाईआ। एह मेरी किरपा मैं प्रभ दे मिलण दा दस्सां वल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। जन्म कहे मैं प्या जम्म, जननी मिली वड्याईआ। पंज तत काया माटी वेखके तन, ततव तत रंग रंगाईआ। अन्दर रख भण्डारा नाम धन, बैठा कुण्डा लाईआ। कर वसेरा छपर छन्न, आसण इक्क सुहाईआ। जोत रवि ससि चाढ़ चन्न, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। राह तक श्री भगवंन, आसा इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। कर्म कहे कोट जन्म कीटां आसा बद्धी, बैठे ध्यान लगाईआ। राह तकदे सुदी वदी, किशना सुखला पख वंड वंडाईआ। कोटन कोटि आर पार किनारा तकदे रहे जगत नदी, संसार सागर

पन्ध ना कोए चुकाईआ। राज राजान शाह सुल्तान छड के गद्दी, गदागर हो के घर घर फेरीआं पाईआ। साची धार किसे ना लभ्भी, बन खोजण थाउँ थाँईंआ। कर्म कहे जिस वेले मेरी प्रेम सतार वज्जी, वजह साची दित्ती समझाईआ। आत्म परमात्म प्रीती लगी, लगां मातर सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंगीकार इक्क हो जाईआ। कर्म कहे मैनूं सतिगुर दिता जन्म, जन्म कर्म नाल मिलाईआ। मेरा ना कोई मज़्हब ना कोई बरन, ज़ात विच ना वंड वंडाईआ। मैं करनी दा करता करते दी करनी जिन भगतां बख्शी साची सरन, सरनगति इक्क जणाईआ। इक्क वेरां बनवास जांदयां मैनूं राम लग्गा सी फड़न, क्यों मेरे नाल चलें वाहो दाहीआ। सीता लगी सी डरन, घूँग्ट अक्खां उत्ते टिकाईआ। लक्षमण मेरे उत्ते लग्गा चढ़न, आपणा बल वधाईआ। मैं किहा मैं बण के हरन, सभ नूं देणा हराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कर्म कहे इक्क दिन मैं आ गया भीलणी कोल, रातीं सुत्तयां ल्या उठाईआ। स्वांगी हो के वजाया ढोल, डग्गा अगे पिच्छे लगाईआ । जिस वेले उस ने राम ल्या बोल, आपणा ध्यान लगाईआ। मैं हस के किहा नाल मख़ौल, की रौला रही पाईआ। ओस ने किहा तूं कौण ओह मेरा मेरे कोल, झली ना जाए जुदाईआ। मैं ओसे वेले बण के पंडत पांधा रौल, पत्री उहनूं दित्ती वखाईआ। मैनूं ढाई दे चौल तैनूं अगला लेखा दयां समझाईआ। ओस ने पंजां रंगां वाली आपणी अंगी लई फोल, विच्चों दाणा चौल इक्क बाहर कढाईआ। कहिंदी डेढ दी अजे नहीं लोड़, वेला बाकी बहुता नज़री आईआ। कर्म कहे मैं ओस नूं किहा कोई आपणे अन्दरों अक्ख खोल्ह, दोवें अक्खां उंगलां नाल दबाईआ। जिस वेले तेरा राम तेरा तोल देवे तोल, कण्डा आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भीलणी किहा तूं पंडत कौण, आपणा टिकाणा दे जणाईआ। मैं किहा मैं सदा रविआ विच पाउण, आसण सिँघासण ना कोए बणाईआ। मैं भगतां नूं नहीं देंदा सौण, सुत्तयां रिहा जगाईआ। मनमुखां नूं चुक्कण नहीं देंदा धौण, मूँह दे भार सुटाईआ। तेरा राम तैनूं आया मिलाउण, शहादत देवां नाल गवाहीआ। मैनूं हुक्म दिता करनी करते कराउण, जो करता पुरख बेपरवाहीआ। मैं तेरा उजड़या खेड़ा आया वसाउण, वेख मेरा रूप सति सरूप जो तेरे विच समाईआ। भीलणी उच्ची चुक्कके वेख्या धौण, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्राह्मण दए संदेसा इक, कर्म आपणा रूप वटाईआ। उधरों इक्क भिखारी आ गया मंगदा भिख, चार तणीआं वाली गोदड़ी हथ्थ उठाईआ। ओस ने किहा कुछ एहदे विच सिट्ट, मेरा भण्डारा दे भराईआ। ओस ब्राह्मण ने कर्म रूप ने इक्क निक्की जेही फड़ के इट्ट, उहदे विच दित्ती टिकाईआ। ओह दुहथ्थड़ मार के प्या पिट, उच्ची कूक सुणाईआ। उधरों भीलणी नूं

आ गई छिक, छिक दे नाल राम ल्या ध्याईआ। तिन्नां दा विचोला बण गया इक, एकँकार बेपरवाहीआ। नाम अगम्मी मिली चिट, मांगत हथ्थ फड़ाईआ। नेत्र खोल्ह तैनूं द्वापर दा लेखा पए दिस, वारता दुहरी दित्ती दुहराईआ। ओस अग्गों बोल के किहा खिझ, ग़ुस्से नाल सुणाईआ। एह की तेरी बिध, मैनूं दे बताईआ। हुक्म होया ना कर ज़िद, कलिजुग होर नवां नज़री आईआ । तेरा लहिणा देणा जिस, सो मालक रिहा समझाईआ। धरनी धरत धौल माण वड्याई सवा गिठ, जिस उपर चरन टिकाईआ। तेरी नंगी ना होवे पिठ, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत भगवान दा लेखा देवे लिख, दूजा संग ना कोए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूर्ब जन्म दा लहिणा देणा देवणहारा संसार विच, संसारीआं विच्चों संसार आपणा लए वसाईआ।

२३ माघ २०२१ बिक्रमी हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड डांडीआ

वेला वक्त हथ्थ निरँकार, आदि पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सो पुरख निरँजण शाह पातशाह सच्ची सरकार, निरगुण निराकार इक्क अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, अलख अगोचर आपणे विच समाईआ। एकँकार जाणे आपणी धार, जिस नूं जन्मे कोई पिता ना माईआ। आदि निरँजण जोत उजाला नूर अपार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता आपे होया ख़बरदार, आप आपणा लए प्रगटाईआ। श्री भगवान आप उपा के आपणा सच निशान, सति सतिवादी नाउँ धराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपे कर के आपणी कार, करनी करते आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर की सकण जाण, बेपहिचाण समझ कोए ना पाईआ। जो खेले खेल निरगुण सरगुण विच जहान, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। जिस ने सुत दुलारा शब्दी जम्मया इक्क बलवान, सचखण्ड निवासी थिर घर दए माण वड्याईआ। सो विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। हुक्मी हुक्म कर फ़रमान, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी इच्छया आपे कर परवान, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। चरन कँवल सचखण्ड दवार, हरि प्रगटाईआ। छप्पर छन्न ना चार दीवार, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई जाणे ना वेला कवण, रुत्त माह थित समझ किसे ना आईआ। जिस खेल खिलाया अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पवण, सो साहिब बेपरवाहीआ। गुर अवतार जिस दी धारों जम्मण, जोती जोत जोत प्रगटाईआ। जिस दी प्रीती प्रेम सेवा करन हवन, अहूती आपणा आप टिकाईआ । जिस दा मेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवण गवण, पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा रंग वखाईआ। जिस

दा दो जहान चमन, लक्ख चुरसी फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। ओस दा लेखा जाणे कवण, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। वेला अन्त थित ना जाणे माह, बरख़ मिले ना कोए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी जिस धारों आपणा आप ल्या प्रगटा, सो रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। जिस दा महल अटल सदा रुशना, दरगाह साची वजदी रहे वधाईआ। किसे ने सिफ्ती नाम किहा ख़ुदा, कोई राम वाहिगुरू कहि के रिहा मनाईआ। किसे ने हरफ़ां विच लेखा दिता लिखा, काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। किसे ने कहि के बेपरवाह, पल्लू ल्या छुडाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा लेखा आपणे हथ्थ रिहा रखा, दूसर मिले ना कोए वड्याईआ। जो पंज तत काया चोला लोकमात गए हंढा, तन माटी जोड़ जुड़ाईआ। तिन्हां शब्द संदेसा देंदा रिहा थाउँ थाँ, नित नवित आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख बेपरवाहीआ। कवण वेला कवण वक्त, प्रभ आपणे विच समाईआ। सृष्ट सबाई की जाणे जगत, जागरत जोत समझ किसे ना आईआ। हुक्में अन्दर लोकमात सारे आए परत, तन माटी ख़ाकी रहे हंढाईआ। किसे भेव जणाया थोड़्हा थोड़्हा अर्श फर्श, ख़ालक ख़लक मख़लूक दिता दृढ़ाईआ। जिस उत्ते करे आपणा प्रभू तरस, अन्तर आत्म पर्दा दिता उठाईआ। प्रेम प्रीती मेघ दिता बरस, अग्नी तत बुझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के सोग हरख़, चिन्ता दित्ती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता आपणी खेल खिलाईआ । वेला वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त आप करतार। करे खेल आदि निरँजणा, दूसर ना कोई मीत मुरार। सूरज चन्द रवि ससि मण्डल मण्डप जिस दा रूप ना कोई रेखना, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ना कोए अधार। पुरख अबिनाशी सर्ब निवासी जिस वेले आपणा धरया भेसणा, भेखाधारी होया आप उज्यार। सच दुआरे वसे आपणे देसणा, दहि दिशा ना पावे कोई सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अथाह एक प्रभ एका, एका एक हथ्थ वड्याईआ। दूसर उस दा क्या कोई लिखे लेखा, वेला वक्त कवण समझाईआ। बिन हरि किरपा आपणा आप ना आवे किसे चेता, सुरती सुरत ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल गहर गम्भीर बेनज़ीर जगत जुग चौकड़ी खेले खेडां, राग नाद शब्द धुन ब्रह्म ब्रह्माद रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो धुर दी सुणी आवाज़, आशा अन्दर पूरी होई खाहिश, स्वास स्वास ओसे दा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेला वक्त आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाईआ।