२४ माघ २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह जंडिआला ज़िला जलन्धर
दर कहे प्रभ मिल्या दर्दी, दरदवंद नज़री आईआ। जिस मन्ज़ूर कीती पिछली अर्ज़ी, आरज़ू लेखे लाईआ। खेली खेल सी सिँघ नर दी, नर सिँघ आपणा रूप वटाईआ। एह खेल हरनाक्ष घर दी, पूर्ब दए गवाहीआ। जिस दे कोलों सृष्टी डरदी, भय विच लोकाईआ। इक्क भगत दी आत्म पढ़दी, ढोला बेपरवाहीआ। एह खेल सच असचरज दी, अचरज रिहा कराईआ। हरनाक्ष दा इक्क चाकर जिस दी माँ सदा सी ओस नूं वरजदी, हौली हौली समझाईआ। बच्चया एह कूड़ी खेड एस दी फ़र्ज़
दी, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ । दर कहे मैनूं आ गई याद, बीती कहाणी दयां जणाईआ। जिस वेले रक्षा कीती सी प्रहलाद, परे तों परे दा मालक फेरा पाईआ। ओस वेले हरनाक्ष दे नफ़र कीती फ़रयाद, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। मेरी माता ने मैनूं सिख्या दित्ती आप, बिन हरि दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं बिन रसना जिहवा तेरा करदा रिहा जाप, प्रभू अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। दर दहलीज़े बैठा वेखां साख्यात, दूसर नज़र किसे ना आईआ। चरन कँवल हो मुहताज, निवाज़श नाल सुणाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, सच दे माण वड्याईआ। भगत उधारन पिच्छे आएयों आप, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। क्यों नहीं प्रगट होया साख्यात, स्वच्छ सरूप आपणा दे जणाईआ। शब्द अगम्मी हरि ने मार आवाज़, संदेसा दिता जणाईआ। जुग चौकड़ी मेरा खेल तमाश, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। इस दा डूँग्घा कोई राज़, अभेव आपणे विच रखाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्त अन्धेरी आवे रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले प्रगट हो के आवां पुरख अबिनाश, साचा नूर करां रुशनाईआ। ओस नफ़र ने किहा साच, सच तेरी सरनाईआ। सुण बेनन्ती मैं करां जोड़ के दोवें हाथ, दर तेरे सीस निवाईआ। मैनूं सच दस्स दे बात, अनमंगी तैथों मंग मंगाईआ। जिस तरह प्रहलाद दी रक्षा करन दी ख़ातर हरनाक्ष दा कीता घात, आपणा वेस बदलाईआ। की ओस वेले कोई भगत तेरा होवे दास, दासी रूप वखाईआ। पुरख अकाल किहा मैं चार जुग दे विछड़े सारयां जोड़ा नात, चरन कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नफ़र कहे प्रभू मेरा नाम नंता, भुल कदी ना जाईआ। जिस वेले कलिजुग बणावें बणता, एह खेल देणा वखाईआ। हुण अन्दरे अन्दर तेरे अगे करां मिन्नता, रसना जिहवा ना कोए सुणाईआ। भय विच नहीं कोई हिम्मता, हौसला अवर ना कोए वखाईआ। मैनूं डर लगदा कोलों निन्दका, जो तेरा नाम गए भुलाईआ। पुरख अकाल किहा मैं मालक जीउ पिण्ड दा, तन माटी दयां वड्याईआ। मेरा खेल गहर गम्भीर गुणी गहिंद दा, समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले वक्त होए सुहञ्जणा प्रभ बख्शंद दा, बख्शिश सभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। नफ़र किहा भगत प्रहलाद पिच्छे मारें हरनाक्ष, हरि आपणी खेल वखाईआ। पुरख अकाल किहा मैं एसे तरह कलिजुग अन्तिम भगत सुहेले करां ख़ालस, कलिजुग कूड़ा पार कराईआ। नंते किहा किस बिध बणें सालस, आपणा फेरा पाईआ । भगवन किहा मैं जन्मां किसे ना घर माई बालक, निरगुण निरवैर हो के फेरा पाईआ। सन्त सुहेला बण प्रितपालक, रक्षा करां थाउँ थाँईंआ। ओस किहा प्रभू की मेरी वी निंद्रा लाहेंगा आलस, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची कार
कमाईआ। पुरख अकाल किहा सुण नफ़र ग़ुलाम, तेरे अन्तर रुची सची नज़री आईआ। तैनूं पता नहीं अजे मैं प्रगट हो के आउणा राम, त्रेते आपणा फेरा पाईआ। करना खेल इक्क महान, बनवासी हो के वक्त लँघाईआ । फेर दस्सां इक्क निशान, तैनूं लवां मिलाईआ। ओस ने हथ्थ जोड़ के किहा वाह मेरे भगवान, तेरी बेपरवाहीआ। मैं इक्क मंगां दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जिस वेले आप होएं भगतां उत्ते मेहरवान, मैनूं आपणा लहिणा देणा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई दे के खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जुग पलट के बण गया राम, सीता सवाणी जनक सपुत्री आप प्रनाइंदा। दसरथ दे घर दी होए कैकई परेशान, तख्त ताज चरनां हेठ दबाइंदा। कैकई दा कूड़ वेख निशान, नाता कूड़ा मात तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। करनी करदा करदा आ गया पंचबटी, रमईआ आपणा फेरा पाईआ । ओथे इक्क भड़भूंजे दी सी हट्टी, जो चने रिहा विकाईआ। उस नूं सहिज नाल जा के पुछया की इस दे विच्चों खटी खटी, मैनूं दे जणाईआ। ओस ने किहा नौ टके आमदनी दसवां पैंदा चट्टी, मैनूं हिसाब कढणा जाच ना किसे सिखाईआ। राम ने हौली जेही ओहदे मस्तक विच मारी छिटी, सुरती दित्ती भुलाईआ। उहनूं पिछली याद आ गई जेहड़ी हरनाक्ष दे दर दुआरे विच सी डिठी, साख्यात ओहो रूप वखाईआ। फेर राम ने हथ्थ रख के उहदी गिची, आपणे चरनां उत्ते दित्ती छुहाईआ। उहदी हँकार वाली मति होई विंगी, निमाणा हो के नेत्र रोवे मारे धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। राम किहा भड़भूंजे तेरी केहड़ी दुकान, मैनूं दे वखाईआ। उस ने किहा आ मेरे महिमान, तैनूं दयां बहाईआ। जिस वेले अन्दर लँघया ओथे इक्क गुग्गा बैठा सी जुआन, सर्प रूप वटाईआ। ओह वेख के होया हैरान, चलदा फिरदा राम किधरों आईआ। नेत्र दरस करके होया परेशान, किस मेरे अन्तर अमृत दिता चखाईआ। अगों हो के मथ्था टेकया आण, चरनां सीस छुहाईआ। ओह भड़भूंजा डरया महान, साह विच साह ना कोए रलाईआ। छेती नाल आपणे उपरों चादर सुट के कहिंदा एथे बहि जा मेरे महिमान, अगे लोड़ रही ना राईआ । एह किधरों मिल गया अगों शैतान, दोहां नूं गूढ़्ही नींद ना दए सवाईआ। राम ने ओहो छिटी ओस सर्प दे सिर ते रखी आण, मनुखां विच्चों मनुख ल्या प्रगटाईआ । ओहनूं पुछया होर ज्ञान, कुछ आपणा दे सुणाईआ। ओस ने किहा एहदा दसवां टका तेरा पीण खाण, मैं वस्त आपणी झोली पाईआ । दूजी वार फेर राम ने किहा नाल ज़बान, कुछ होर दे दृढ़ाईआ। सर्प ने किहा मैनूं ऐं नज़री आउँदा विच जहान, खेल होणा इक्क भगत ते इक्क भगवान, भाग साचे घर लगाईआ। प्रभू ने किहा ओस दा की निशान, मैनूं दे दृढ़ाईआ। सर्प ने किहा ओहदे पाटे चीथड़ चम्यारी
दी कुल पल्ले कुछ नहीं पीण खाण, भुक्खा नंगा नज़री आईआ। ओने चिर नूं लक्षमण ने चुक के तीर कमान, सर्प नूं मार के पार दिता कराईआ। राम ने किहा एह की कीता नादान, एह मैनूं बड़ी सोहणी गाथा सी रिहा सुणाईआ। ओसे वेले सीता ने ओस उत्ते पर्दा पाया आण, आपणी सेव कमाईआ। राम ने किहा जा, फेर मेरा भगवान तैनूं मिले आण, महिमानां वाला रूप वटाईआ। भड़भूंजे किहा एह की ज्ञान, मैनूं दे समझाईआ। राम ने किहा तूं हरनाक्ष दा दरबान, पिछला लेखा दयां वखाईआ। ओस ने किहा कुछ अगे दे दे दान, झोली तेरे अगे डाहीआ। राम ने किहा जिस वेले कलिजुग अन्तिम होवे महान, महिमा सच कोए कहिण ना पाईआ। ओस वेले पुरख अबिनाशी प्रगट होवे नौजुआन, जोधा सूरबीर बेपरवाहीआ। तेरे दुआरे फिर आवे विच जहान, दो जहानां मालक फेरा पाईआ। ओस ने किहा मैं केहो जिहा बणावां अस्थान, जिस दे उत्ते आपणा ठाकर लवां बहाईआ। राम ने किहा ओहनूं एहो जिहा चंगा लगे छोटा जिहा मकान, जिस दे विच तेरा लेखा दए मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दरबान किहा हुण मैं भड़भूंजा, दोहां जन्मां दी सोझी गई आईआ। कोई होर भेव है गूझा, मैनूं दे समझाईआ। ओस ने किहा जिस वेले बुधू शाह ने गोबिन्द दे अगे रक्खया कुज्जा, हेठां उत्ते टिकाईआ। ओस वेले कोई होर नहीं होणा दूजा, एहो जिहा वेला वक्त वड्याईआ । जिस नूं गोबिन्द ने कर के मूदा, दूजा भाओ आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ । राम ने किहा ओह भड़भूंजे तूं अजे बणना बुधू, बुध तेरी समझ किसे ना आईआ। ओह तैनूं लभ्भू, जिस तेरा लेखा देणा चुकाईआ। ओह तैनूं बुझू, दूजा अक्ख ना कोए मिलाईआ। तेरा लेखा ओसे कोलों मुक्कू, जो सभ दा होए गुसांईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। वेला वक्त होया तबदील, हरि करते खेल रचाईआ। जिस दी शहादत कोई ना देवे ना कोई वुकला होए वकील, वकालत कम्म किसे ना आईआ। मन मति दी चले ना कोए दलील, बुद्धी मिले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बुधू ने आपणी बुध तों बाहर, अचरज खेल लई बणाईआ। अन्तर अन्तर कर प्यार, साची सुरती लई लगाईआ। इक्क पासे देवी नूं कर शृंगार, बस्त्र भूष्ण लए बणाईआ। इक्क धिर पंजां तत्तां नूं दे अधार, सीस दस्तार लए सुहाईआ। गोबिन्द नूं कुज्जे दो वखाल, अन्दरों इशारा दिता लगाईआ। एहनां दोहां विच्चों तेरा किहदे नाल विहार, मैनूं दे समझाईआ। एह स्त्री ओह पुरुष ओह पुरुष एह नार, नार पुरुष केहड़ी वंड वंडाईआ। गोबिन्द शब्दी मार आवाज़, धुर दा भेव खुल्हाईआ। मैं सभ दी पूरी करां आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। मेरा इक्को जिहा साथ, एथे ओथे दो जहानां नज़री आईआ। बुधू किहा मैं वेखां
साख्यात, जो कुछ कहें सो सच कर वखाईआ। गोबिन्द किहा शाबाश, तेरे नेत्र दयां जणाईआ। पर मैं होर कुछ दस्सां हालात, भेव अभेदा नाल रलाईआ। तूं लिखदे नाल कलम दवात, भुल रहे ना राईआ। जिस वेले मैं पुरख अकाल लै के आवां साथ, लोकमात वेस वटाईआ। ओस वेले भगतां दी होवे इक्क जमात, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। तेरे घर होवे निवास, अस्थान भूमिका दए सुहाईआ। वेखणा नेत्र नाल ख़ास, ख़ालस हो के दयां दृढ़ाईआ। पुरख नार सभ दा हिस्सा इक्को जिहा लवां राख, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। तेरे दरवाज़े वाली याद रक्खां बात, अभुल हो के भुल ना कदी वखाईआ। चौथे जुग विच चौथे जन्म दा लेखा करां हिसाब, निसबत आपणी नालों कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण के बचन सहिज सुभाओ, अन्तर अन्तर ख़ुशी मनाईआ। निउँ निउँ लग्गा गोबिन्द पाउँ, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का ल्या रमाईआ। तेरा खेल बेपरवाहो, समझ कोए ना आईआ। वसें हर घट थाउँ, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। इक्क दस्स की होवे तेरा नाउँ, की सिफ्त तेरी वड्याईआ। गोबिन्द किहा ओह मेरा पिता जिस दा मैं पुत ओह पकड़े मेरी बाहों, बांह पकड़ शब्दी नाउँ मेरा दए प्रगटाईआ। दो जहानां करे न्याउँ, सच अदालत इक्क वखाईआ। चल के आवे तेरे ग्राउँ, गराँ तेरा दए सुहाईआ। प्रेम प्रीती तेरी वेखे वेखण दा जिस चाउ, प्रीतम सिँघ तेरे नाम मिले वड्याईआ । सृष्टी विच सारे कहिंदे पुत्रां दे नाल रहे नाउँ, भगत कहे भगवान बिन कम्म किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी सद देवणहार ठंडी छाउँ, समर्थ आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची खेल पूरी रिहा कराईआ। दर कहे मैनूं समझयो ना जगत दरवाज़ा, मिट्टी इट्ट ना कोए चतुराईआ। मेरा चार जुग दा लहिणा एसे करके बैठा ग़रीब निवाज़ा, निमाणयां दा माण नज़री आईआ। जगदीश हो के सीस सुहाए ताजा, तख्त निवासी फेरा पाईआ। शहिनशाहां दा शाह राजयां दा राजा, पातशाहां दा पातशाह नज़री आईआ। जिस दे कोल सभ तों वड्डा एह वाधा, जुग जन्म दे विछड़यां रिहा मिलाईआ । वेखो किसे नूं प्यो छड गया किसे नूं छड गया बाबा, माता किसे दी संग ना कोए निभाईआ। एह जुग चौकड़ी दी रक्खे यादा, यादाशत ना अजे भुलाईआ। इस तों अगे होर चला के जाए रिवाजा, भगतां दए समझाईआ। पूरी कर के दृष्टी वाली ख्वाहिशा, सृष्टी जाए वसाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करया खेल साख्याता, ठग्गी चोरी यारी ना कोए कमाईआ।
२५ माघ २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे घर जंडिआला ज़िला जलन्धर
पुरख अकाल किहा गोबिन्द एह गुर चेले दा सुअम्बर, नाते धुर दे रिहा बंधाईआ। निवास दस्सां मुनारयां उत्ते मम्बर, महिबान हो के दयां जणाईआ। गृह दिसावां असमानां उत्ते अम्बर, अव्वल इक्क जणाईआ। मालक हो के सरब पीतम्बर, पीत पीतम्बर दयां वड्याईआ। कलिजुग मेट कूड़ा अडम्बर, लेखा झूठ चुकाईआ। पार करा के गगन गगनंतर, दुआरा इक्क दरसाईआ । तेरे प्रेम दा बणा के मंत्र, सोहँ ढोला दयां जणाईआ। बाहरली धार वेखां अन्तर, खोजां हर घट थाँईंआ। विछड़यां नूं मेल के नर हरि नरायण कन्तन, सुहागण दा सुभाग दयां बणाईआ। दो जहान बणा के बणतर, ब्रह्मण्डां खण्डां उत्ते दयां दरसाईआ। लेखे ला के ब्रह्म निरन्तर, माया पर्दा दयां चुकाईआ। वड्डयां विच्चों वड्डे बणा के सन्तन, सति सतिवादी हो के भेद खुल्हाईआ। जिन्हां तेरे पिच्छे आपणा कीता अन्तन, अन्तष्करन उहनां वेख वखाईआ। लेखे ला के नवतन, तिन्हां आपणे रंग समाईआ। भेव खुल्हा के मति बुध मन, मनसा दयां चुकाईआ। ढोला सुणा के धुर दा कन्न, कन्ने मुक्ते दयां हटाईआ । बेड़ा दो जहान बन्न्ह, सच दुआरे दयां टिकाईआ। जिथ्थे गोबिन्द वसें मेरे चन्न, ओसे थाँ दयां बहाईआ । जिन्हां नूं कोई ना देवे डंन, हुक्म अवर ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेलणहार बेपरवाहीआ। सभ तों उच्चा निक्का जेहा टिकाणा, धुरदरगाही दए जणाईआ। जिथ्थे पुजे कोई ना राजा राणा, ताजां वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी लभदे फिरदे दो जहानां, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। रसना जिहवा बत्ती दन्द गाउँदे फिरदे गाणा, दिवस रैण राग नाद रहे सुणाईआ। वेस अनेक बदल के वटाउदे रहे बाणा, बणां विच आपणा डेरा लाईआ। इष्ट देव मनाउदे रहे रामा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। तटां उत्ते वेंहदे रहे कान्हा, बंसरीआं धुन जणाईआ। तत्तां वाला तत लभदे रहे निशाना, चार कुण्ट वेखण थाउँ थाँईंआ। वस्त अमोलक मंगदे रहे दाना, झोली ख़ाली सर्ब उठाईआ। तीर तरकश कंधे उत्ते रखदे रहे कमाना, चिल्ला भथ्था हथ्थ उठाईआ। नेत्र लोचण नैण तक के मारदे रहे निशाना, तथाह आपणा आप कराईआ। निरगुण सरगुण खेल वेखदे रहे दो जहानां, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। हुक्म सुणदे रहे धुरदरगाही तेरा परवाना, पतिपरमेश्वर निउँ निउँ सीस निवाईआ। बिना गोबिन्द गुरमुखां पिच्छे होया ना कोए कुरबाना, बंस सरबंस भेंट ना कोए चढ़ाईआ। क्यों ना लेखा देह दा देवे भगवाना, भगवन आपे होए सहाईआ। लोकमात देवणहारा माना, निमाणयां दया कमाईआ। सचखण्ड दा सच मकाना, अगम्मी वंड रखाईआ। जिथ्थे वसे जोधा सूरबीर नौजवाना, मर्द मर्दाना आपणा डेरा लाईआ। ओथे झुल्ले इक्क निशाना, सति सतिवादी रिहा हिलाईआ। गोबिन्द, बिन तेरे गुरमुखां ओथे होर किसे दा नहीं आउणा जाणा, राही
पाँधी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे रिहा बणाईआ। इक्क दिन गोबिन्द ने पुरख अकाल नूं कहि दिता अब्बा, हस के दिता वखाईआ। प्रभू ने हौली जेही उत्तों दब्बा, थोड़ा भार दिता टिकाईआ। थल्लिओं किहा मैनूं नज़री आया सब्बा, जो प्रभू तूं आपणी बणत बणाईआ। विच्चों मैनूं इक्क वखरा राह लभ्भा, जिस दी समझ ना किसे समझाईआ । श्री भगवान किहा केहड़ा, गोबिन्द किहा तूं बड़ा कब्बा, जुग जुग सारयां भँवरां विच भवाईआ। मैं अगे किसे दा नहीं सहिणा दब्बा, दबदबा होर ना कोई जणाईआ। पुरख अकाल किहा आ वेख जेहड़ा अक्खर बणया बब्बा, बाबा बकाले विच बहादर तेग़ आपणे सज्जे हथ्थ दे अंगूठे नाल दिता लिखाईआ। गोबिन्द किहा की एह तैनूं लग्गा अच्छा, सच दे समझाईआ। भगवान किहा जिस वेले मैं तारे सी कच्छा मच्छा, बल दुआर फेरा पाईआ। ओस वेले गोबिन्द एह तेरे जोगा सी रक्खा, जिस बब्बे विच बौहड़ी बौहड़ी करे सर्ब लोकाईआ। तूं इक्क वारी फिर खोल्ह के वेख अक्खां, आपणी पलक उठाईआ। तैनूं होर खेल दस्सां, सच दयां जणाईआ । गोबिन्द ओसे वेले चरनां ओते ढठ्ठा, निउँ के धूढ़ी टिक्का लाईआ। पुरख अकाल ने इक्क दिखाया जिवें तेरा मेरा नाता होणा इकट्ठा, तेरा मन्दिर मेरा अन्दर बन्धन इक्को दिता वखाईआ। गोबिन्द ख़ुशीआं नाल हस्सा, प्रभू एह की दिता जणाईआ। पुरख अकाल किहा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों वक्त मिल्या मसां, बेमिसाल हो के तेरी मिसल तेरी दयां बणाईआ। मैं चाहुन्दा सां मैं तेरे विच वसां, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। तेरे रुढ़यां नूं वेखां, रक्खां थाउँ थाँईंआ। मेल मिलाउदयां कदे ना अक्कां, जगत जन्म विछड़े नाल रखाईआ। तैनूं पता नहीं अहार खादा सी डोडीआं अक्कां, खेल मर्दाने नाल रचाईआ। ओस वेले मेला हो गया सी ओहदा नाल ढक्कां, कल्लर बेला नज़री आईआ। ओथे खाणा फल तैनूं दस्सां, सच दयां जणाईआ। कुँवारी कन्या सुट्ठ गई सी जम्म के बच्चा, जो बाले लयांदा उठाईआ। ओस नानक नूं वेख के नौ घंटे जोड़ लए आपणे दोेए हथ्था, निमस्कार दित्ती जणाईआ। नानक ने ओसे वेले ढक के विच कक्खां, उहदी सुरती शब्द विच मिलाईआ। प्यार नाल किहा बच्चा, तेरा लेखा फेर देवे मेरा साहिब गुसांईंआ। बाले ने ओसे वेले नक्क मूँह वट्टा, ग़ुस्से नाल दिता जणाईआ। असीं तेरे नाल फिरदे तूं साडे उत्ते कदी नहीं रक्खया हथ्था, क्यों एहनूं दित्ती वड्याईआ। नानक किहा एहदा लेखा अगे कोई हक्का, हरि जू शब्दी रिहा जणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल औंणा नठ्ठा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। एहदा वक्त सुहेला होणा चंगा, मानस विच्चों मानस मिलणी वड्याईआ। मेल मिलाप होवे सूरा सरबंगा, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। बाले किहा एह की तेरी माया, सच दे समझाईआ। नानक किहा प्रभ खेल रचाया, ओसे दी वड्याईआ। साची
सेवा मैनूं लाया, ग़रीब निमाणयां रिहा तराईआ। धुर दा शब्द रिहा सुणाया, जगत कहाणी ना कोए रलाईआ। पिछला लेखा होर नज़री आया, तैनूं दयां वखाईआ। जिस भड़भूंजे पंचबटी सी डेरा लाया, इस बच्चे दा पहला नाता ओस दे नाल रिहा रखाईआ। अगे वाधा होर कराया, लोकमात जन्म देवे दवाईआ। बाले किहा क्यों सानूं रिहा टरकाया, अगली पिछली समझ कोए ना पाईआ। नानक किहा प्रभ मेरा बेपरवाहया, सच करनी रिहा कमाईआ। जिस दा लहिणा ओसे दी झोली पाया, दूजे हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम लए मिलाया, मेला सहिज सुभाईआ। नानक लेख ना कोए मिटाया, मिट्टी ख़ाक दए गवाहीआ। ओहो धार बण के मानस जन्म वटाया, जगत तत नज़री आईआ। पुत्तर धी इक्को रंग रंगाया, हरि दाते बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लेखे दा पूरा कर के दान, ज्ञान मन्दिर विच रखाईआ।
२५ माघ २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर पिण्ड हेर जलन्धर
ओ पटने दे राजे अज्ज वेखां केडा ख़ुशहाल, ख़ुशी अगम्मी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी दा पिछला ऐहवाल, बेहाला दे समझाईआ। तत्तां वाला तन कोटन कोटि वारी खादा काल, लक्ख चुरासी गेड़ भुआईआ। सभ तों वक्खरी निराली भगत भगवान दी चाल, जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। जिस दी सिफ्त अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी वजावे ताल, ढोले सोहले राग रही गाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह पतिपरमेश्वर खेल करे कमाल, बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा सचखण्ड सची धर्मसाल, लोकमात जगा जोत निरगुण नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान नित नवित जो सदा रखवाल, मेहरवान महबूब बेपरवाहीआ। सो हुक्म संदेसा नर नरेशा राज नरायण आया सुनाण, पिछला राज़ खुल्हाईआ। ग़ैरहाज़र नहीं ओह हाज़रां दा हाज़र मेरा लाल, ताजरां दा ताजर नज़री आईआ । पिछला लेखा याद रख जिस वेले राम दे सनमुख वशिष्ट नूं करी सी प्रणाम, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ । डण्डौत कर के किहा भगवान, तेरी बेपरवाहीआ। उधरों आ गया सी तेरां साल दा बाल अंञाण, जिस दी आरज़ू ग्रन्थ ना किसे समझाईआ। उस दे हथ्थ सी इक्क रुमाल, उस ने तेरे मस्तक दिता लाईआ। उधरों वशिष्ट ने हो के दयाल, दोहां दे सिर ते हथ्थ दिता टिकाईआ । फड़ के फेर वखाया राम, दृष्टी इक्क खुल्हाईआ। नाले बोल के किहा ज़बान, शब्दी राग सुणाईआ । दसरथ दे बेटे एहनां दी कर पहचान, भुल कदे ना जाईआ। ओसे वेले फड़ के उसदी कमान, चिल्ला दिता हलाईआ । तेरां साल दा बाल सी एह लाल, जिस ने आपणी अक्ख उतांह उठाईआ। वेख के होया
हैरान, इस दे अन्दर कोई नूर बेपरवाहीआ। अन्दरे अन्दर चरनां उत्ते कर प्रणाम, नमस्ते दित्ती सुणाईआ। ख़ुशीआं नाल गोदी चुक्क के राम, छाती ल्या लगाईआ। ओसे वेले वशिष्ट ने झट हुक्म सुणाया आण, दोहां फड़ के आपणे पिच्छे ल्या बहाईआ। ओह रो के लगे कुरलाण, दित्ती इक्क दुहाईआ। राम ने फेर कीता फ़रमान, हथ्थ मुख उत्ते टिकाईआ। अन्दरों आया इक्क ज्ञान, वजी सच वधाईआ । वशिष्ट ने किहा सुणो नाल ध्यान, तुहानूं दयां समझाईआ। तुहाडा लेखा विच जहान, बहुता मैनूं नज़री आईआ। राम ने किहा कुछ दस्स एस दा निशान, सोहणी वंड वंडाईआ। वशिष्ट ने किहा जिस वेले गोबिन्द होवे बलवान, पटने शहर फेरा पाईआ । वड्डया तैनूं देवे इनाम, राजयां दा राजा हो के राजन आपणे चरन लगाईआ। एह निक्का नहीं एह कीड़ी दा रूप भगवान, जिस ने जंगलां विच तराईआ। जिस दा लहिणा चुकाउणा कलिजुग अन्तिम विच श्री भगवान, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह दोवें रो पए बाल नादान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उच्ची कूक कूक सुणाउण सानूं किवें आवे पहिचाण, हरि भेव देणा खुल्हाईआ । हुक्म आया सुण ला कर कान, तुहानूं दयां जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सभ दा जाणी जाण, अभुल भुल कदी ना जाईआ । तैनूं लेखा लिखावां महान, बीस इकीसा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सुण के बचन दोहां इक्क दूजे वल ल्या तक, वड्डा छोटा ध्यान लगाईआ। तूं जो कुछ किहा सो हकीकत विच हक, सच दिता दृढ़ाईआ। वशिष्ट ने किहा नहीं कोई शक, संसा दयां मुकाईआ। राम ने किहा एह खेल पुरख समर्थ, जो आदि जुगादि आपणी कार कमाईआ। सोहणा बणावे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। वड्डा छोटा दोवें इक्क दूजे नूं मिलावण हथ्थ, सोहणी अन्दरे अन्दर खिच लगाईआ। उधरों राम प्या हस, ख़ुशी नाल ताली दित्ती वजाईआ। वशिष्ट ने सिर ते सोटी रक्ख के दोहां दी खोल्ह दित्ती अक्ख, अन्दरों पर्दा दिता चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम तुसां मात पित घर जम्मणा वख वख, भैण भ्रावां नाता जगत जुड़ाईआ। जिस वेले किरपा करे आप रघुनाथ, रघुपत दाता बेपरवाहीआ। साचा खेल वखाए तमाश, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। बीस इकीसा पूरी कर के आस, जगदीसा दए वड्याईआ। तुहाडे तत्तां वाली देही दे वखरे वखरे स्वास, आत्म परमात्म नाता इक्को नज़री आईआ। ओस वेले छोटे किहा मैथों चलया नहीं जाणा कर के लम्बी वाट, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। वड्डे किहा मैं चल के आवां तेरे हाट, गृह आपणा फेरा पाईआ। छोटे किहा मैं जे लुक जावां ओस रात, दस्स किवें झलें जुदाईआ। वड्डे किहा एह तेरा खेल वेखे मेरी आंख, जो नेत्र नैणां नीर वहाईआ। उधरों वशिष्ट ने किहा एह तुहाडी होणी सच्ची बात, फ़र्क रहिण कोए ना पाईआ। राम ने किहा चिन्ता ना करो तुहाडा साहिब होणा साख्यात,
पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दे नाल भगतां दी जमात, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां दा वजणा नाद, गुरसिक्खां दी शनवाईआ। जेहड़ा चार जुग अस्वमेध यज्ञां विच्चों आया नहीं स्वाद, सो रस ओथे दए भराईआ। बल वरगे आ के मंगण दात, झोली अग्गे डाहीआ। वड्डा भण्डारा डूँग्घा खात, गोबिन्द देणी माण वड्याईआ। जेहड़ा कीड़ी दा नहीं खाज, ओह भगतां भेंट चढ़ाईआ। भगत उधारन धुर प्रभू दा रिवाज, आपणा आपे ल्या बणाईआ। अग्गे होण ना देवे किसे दे मुहताज, लोड़वंद इक्को नज़री आईआ। हुण रो रो किहनूं रहे आख, जो सभ घट जानणहारा नज़री आईआ। तुहानूं नहीं जे दिसदा ते लाल सिँघ खड़ा मेरे पास, चरनां विच सीस निवाईआ। नाले कहिंदा बापू पूरी कर दे ख़ाहिश, आसा मनसा आपणे विच मिलाईआ। जिस त्रेते दे विछड़े कलिजुग कीते आण तलाश, ओह सैंकड़यां कोहां दा पन्ध ना क्यों मुकाईआ। जे नहीं एतबार ते राती सुत्यां करा दऊं विश्वास, पटने वाल्या तैनूं दयां वखाईआ। जे ना वखावां कहि देवीं कोई बदमाश, लारयां वाले यराने रिहा लगाईआ। ज़रा वेखी जा अगे दा खेल की करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता साची धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ख़ुशी कहे मैनूं चढ़ गई लाली, नव नौ चार पिच्छों मेरे उत्ते आईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ मिल्या धुर दा माली, मालक दाता बेपरवाहीआ। जो लहिणा देणा चुकाए आदि जुगादि जुग चौकड़ी दे वेख सवाली, भिख्या भिच्छया आत्म अन्तर गृह साचे झोली पाईआ। राज नरैण क्यों सुरत होई बेहाली, क्यों नेत्र नैण देण दुहाईआ। प्रेम प्यार दी सभ तों वड्डी ख़ुशहाली, बेमिसाली बणत बणाईआ । जिन्हां दे अन्दर वड़ के साचे मन्दिर चढ़ के प्रभू आप करे दलाली, विचोला हो के मेल मिलाईआ। ना पखण्ड रहे ना बणे पलाली, जो करनी सो कर के रिहा जणाईआ। एह खेल अछल छल दुशाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। लाल सिँघ कहे मैं तेरा लाल, लालन तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल वेख कमाल, कमला हो के रिहा सुणाईआ। की होया जे मेरी निक्की निक्की कीड़ी वाली चाल, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। मैनूं भास प्या तूं आपणा हिस्सा हरिसंगत दिता खवाल, ख्वाहिश मेरी लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ।
२५ माघ २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
त्रेते किहा मेरे विच होया इकरार, शहादत देणी भुगताईआ। राम किहा ओह सच दरबार, जिथ्थे अदल इक्को नज़री आईआ। वशिष्ट किहा सारे करो एतबार, भरम रहे ना राईआ। वड्डे किहा की विहार, मेरी समझ समझ ना पाईआ। छोटे
किहा वाह यार, सोचण दी लोड़ रही ना राईआ। जिथ्थे विचोला आप निरँकार, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। ओथे मन मति बुध दी नहीं कोई धार, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। त्रेते किहा मैं करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जेहड़ा सीता दा सोहणा हार, सधरां रूप वटाईआ। लै के आवां इक्क दरबार, धुर दी साची सेव कमाईआ। आसा पूरी कर के बाल, निरासा देवां गंवाईआ। आवाज लगा के सिँघ पाल, सोया लवां जगाईआ। नाले खोल्ह के पिछला हाल, अहिवाल दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच लगाईआ। सुण के बचन त्रेते जुग, कलिजुग आपणी लए अंगड़ाईआ। कलिजुग तेरा लेखा जाणा मुक, वारी मेरी बेपरवाहीआ। जिन्ना चिर मैथों ना लवें पुछ, चलण देवां ना कोए चतुराईआ। प्रभ ने वस करना मेरे सभ कुछ, बलधारी देणा बणाईआ। राम वशिष्ट वी जाणां लुक, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। मानस ना जाणे कोए मनुख, दूजा समझ ना कोए समझाईआ। तिस दा लहिणा जाणा चुक, कवण देवे मुकाईआ। त्रेता तूं नहीं जाणदा ओस वेले पुरख अकाल ने गोबिन्द बणाउणा इक्क पुत, जिस दे हथ्थ दए वड्याईआ। ओह सूरबीर शब्दी धार प्या उठ, अगम्म अगम्मड़ा रूप जणाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड गुर अवतार पैगम्बर भगत सारे जाणे झुक, सीस ना कोए उठाईआ। जिस दा नाम संदेसा ढोला राग अनोखी तुक, तुख्म सभ दे दए बदलाईआ। ओस ने सभ दा बदल के रुख़, मार्ग इक्को देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग साचा देणा लाईआ। कलिजुग कहे सुण त्रेते मेरी बात, तुरीआ वाले तैनूं दयां जणाईआ। ओस वेले खेल रहिण नहीं देणी कोई सची जमात, घर घर झगड़ा देणा पाईआ। राम वक्त वाली रहिणी नहीं कोई रात, चांदना नूर ना कोए रुशनाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराणां वाली भुलाउणी गाथ, मंत्रां वाली ना कोए पढ़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वाली लभ्भे कोई ना ज़ात, मन मति होए हल्काईआ। नूर चमके ना कोई पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ना कोए रुशनाईआ। पंडत पांधे लावण हिसाब किताब, लखण सच ना कोए जणाईआ। अमृत देवे ना कोए हयात आब, आबरू सारे देण गंवाईआ। चार जुग दे मालकां नूं मिलणा ओस वेले जवाब, आदाब सीस ना कोए झुकाईआ। जिस वेले खेल करना मालक वाहिद, वाहवा गुरू आप अख्वाईआ। ओस वेले त्रेता किस तरह मारें आवाज, तेरी सुणन कोए ना पाईआ। राम किहा कलिजुग शाबाश, सोहणी सच दित्ती दृढ़ाईआ। वशिष्ट पुश्त ते रख के हाथ, उंगलीआं पंजां नाल दबाईआ। कलिजुग ओसे वेले खोल्ह के आंख, अगला वेला ल्या तकाईआ। नज़री आया धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। नाले सुण ल्या ओस दा जाप, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। भगतां दा दस्सया साथ, सगला संग निभाईआ। राम ने किहा फेर मार आवाज़, कलिजुग लए अंगड़ाईआ। उठ वेख ओस
दा सोहणा ताज, जो तख्त निवासी रिहा टिकाईआ। जिस दे हथ्थ भगतां दा हिसाब किताब, लहिणा दए मुकाईआ। उधरों वशिष्ट ने किहा वड्डया तूं पहलां करी इक्क वेरां राज, जगत हुक्म चलाईआ। छोटया तूं निक्का हो के लईं भाज, आपणा पन्ध मुकाईआ । जिस वेले शाहां दे शाह राजयां दे राजां दा बदल दिता रिवाज, हुक्म आपणा इक्क वरताईआ। ओस वेले तुहानूं दोहां नूं करां आपणे दास, दासी रूप वटाईआ। ओस दिन एहो सच्चा महीना पंझी माघ, वडभाग दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। धुर दा लेखा लेखे वेख लगदा, गुर चेला दोवें ख़ुशी मनाईआ। एह मेला प्रभ सबब दा, जो विछड़े रिहा जुड़ाईआ। जो जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां उच्चे टिल्लयां पर्बतां विच्चों हथ्थ किसे ना लगदा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जो दूर दुराडे पूर्ब विछड़े सददा, राज नरैण ल्या बुलाईआ। तेरे नाल सुरस्ती दा हिस्सा अध दा, मस्ती ख़ुमारी नाल चढ़ाईआ। तूं लाल सिँघ दा पिछला सोहणा सज्जण लगदा, जिस दी राम वशिष्ट दोवें देण गवाहीआ । एह नाता नहीं अज्ज दा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तूं किस तरह टिकटां लै के पिच्छे भज्जदा, एह भज्जे जांदयां मोड़ा लवे लाईआ। क्यों एह पिछले लेखे कढदा, अगले खाते रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ। धुर दा लेखा वेख चुकदा, ज़िमीं असमान ढोले गाईआ। भगत भगवान कोलों की की पुछदा, अन्तर आत्म हाल सुणाईआ। तुसीं वेखो चरनां कोल बैठा जे लाल सिँघ रुसदा, जींवदयां नाल ताअने रिहा लगाईआ। जे तूं नाता जोड़या पिता पुत दा, क्यों ना कटी मात जुदाईआ। हुण वेला नहीं परमात्म तेरा मेरी आत्मा कोलों लुक दा, पर्दा दे उठाईआ। तेरा भगत भगवान तेरे मार्ग उत्तों कदे नहीं घुसदा, रैहबर हो के रस्ते दे लगाईआ। तूं मालक सभ किछ दा, जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी दृष्टी इष्टी आप उपजाईआ। तेरा पैंडा कदी ना मुकदा, मंज़ल उच्ची नज़री आईआ। जे हाल सुणे विछोड़े दे दु:ख दा, रसना कहि सके ना राईआ। जिस वेले दरस दिखा के राती सुत्तयां साडे कोलों लुकदा, आपणा आप दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे नाल रखाईआ । लेखा वेख के पिछला भगवानन, भेव रिहा खुल्हाईआ। जिन्हां ने फड़या सच्चा दामन, दामनगीर आप हो जाईआ। तुहाडा राम ते वशिष्ट साख्यात खड़ा ज़ामन, वशिष्ट करमण्डल आपणे हथ्थ उठाईआ। नाले अंचल पकड़ के आपणा दामन, आमन्ह सामन्ह नेत्र नैणां अक्ख मिलाईआ। सोहणा लग्गा खेड़ा नगर ग्रामन, भूमिका मिली वड्याईआ। जगत तृष्ना मिटी तामन, तृखा दित्ती बुझाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े आया मिलावन, मेला आपणे नाल मिलाईआ। तोल दोहां दा तोल के सावन, इक्को कंडे दए चढ़ाईआ। अगला लहिणा झोली आया पावन, पतित पुनीत पवित दए कराईआ। जन्म जन्म
दा गेड़ा आया कटावन, लक्ख चुरासी फंद मुकाईआ। सच दुआरे आया बहावन, बाहों पकड़ आप उठाईआ। सचखण्ड आया वसावन, दरगाह साची डेरा लाईआ। जोती जोत आया समावन, नूर नूर विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी वेख करतार, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिवें पिछला लहिणा दिता उतार, अगला लेखा आपणे नाल रखाईआ। जे पहलों रहे तत्तां वाले यार, तन प्यार वखाईआ। अगे आत्म दे आधार, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तेरा वेखीए ठंडा सच दरबार, अग्नी तत ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ के बाहर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। नरायण दी अक्ख दित्ती उग्घाड़, निज आपणा आप वखाईआ। लाल नूं बख्श के सच्चा प्यार, अर्शां दे उत्ते देणा भुआईआ। तूं बख्शशां दा मालक शहिनशाह सची सरकार, दो जहानां तेरी रईयत नज़री आईआ। तेरा हुक्म चले जुग चार, जुग चौकड़ी ना कोए मिटाईआ। जिन्हां दी शहादत देण गुरू अवतार, हाज़र हो के सेव कमाईआ। तिन्हां दा तेरे नाल रहे प्यार, प्रीतम इक्को तू ही नज़री आईआ। यारां दा यरानां रहे तेरे नाल, काहनां दे काहन तेरी सरनाईआ। घर आयां भगतां महिमानां दा अमृत रस भरदे भण्डार, वस आपणे लै कराईआ। तेरा जस गावण विच संसार, ढोला तेरा नाम सुणाईआ। जे तत सरीर कर के हाज़र नहीं तेरा लाल, हाज़रां नालों हाज़र अग्गे बैठा नज़री आईआ। नाले सवाल ते नाले करे जवाब, आदाब कर के सीस झुकाईआ। वैरागीआं अन्दर मेरी ओह सुणादे आवाज़, जिस दे नाल प्रेम दी वजदी रहे वधाईआ। हे प्रभू मैनूं इक्को जापदा तूं सभ दा सच्चा बाप, पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस तरह पहलां कीता ई भविख्त वाक्, अगला ताक देणा खुल्हाईआ। साथों बणया नहीं जांदा चाक, तूं चाकर बण के साडी सेव जा कमाईआ। नाले प्रेम करन दी मेरे दुआरे ते भगतां नूं दस्स जा जाच, जाचक हो के आपणा फेरा पाईआ। मेरा सज्जण राज नरैण हो ना जावे उदास, एहदी उदासी देणी गंवाईआ। मैं एहो रख के आया आस, तेरे चरनां सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे प्रेम विच मेरे प्यार दा लेखे लग्गे स्वास, स्वास स्वास तेरी झोली पाईआ।
गंढ्ढ खोल्हण नूं चुक लै हथ्थ, आपणी दया कमाईआ। हौली जेही उत्ते रिहा रख, बेपरवाह हो सहाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो सांभ के रखी वथ, आपणे विच छुपाईआ। उसनूं बाहर कढ्ढे पुरख समर्थ, पड़दा दए चुकाईआ। चुप कीत्यां रातीं सुत्यां तुहाडे अन्दर देवे ढक, सेवा धुर दी आप कमाईआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, घर दीपक दए जगाईआ। शब्द सुण आई आवाज़, राग इक्क अल्हाईआ। चलदयां फिरदयां दरस वखा के साख्यात, सनमुख बैठे चाँईं चाँईंआ। हनोरे सुणन
दी सदा एहनूं ख़ाहिश, मरोड़यां विच ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी दे विच्चों तुहाडी पूरी करे आस, असल आपणा रूप दए वखाईआ । फेर गुरमुख तेरी ज़बान विच्चों निकले तेरी आवाज़, आवाज़ नाल इशारयां दए जणाईआ। वाक्अई एह सति पुरख सभ दा बाप, जो भण्डारे ख़ाली रिहा भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला वक्त रिहा ताक, लैहणे दा लहिणा झोली पाईआ।