२६ माघ २०२१ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह लुधियाणा
सदी बीसवीं करे पुकार, नेत्र लोचण नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, निरगुण निरवैर तेरी सरनाईआ । मेहर कर परवरदिगार, शाह पातशाह सचे शहिनशाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धूंआँ धार, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ । चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ कुड़यार, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। सति धर्म रिहा ना विच संसार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर पैज सके ना कोए स्वार, सनमुख हो के दरस ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता भरया हँकार, मन मति करे लड़ाईआ। साध सन्त करन विभचार, मन वासना रहे हंढाईआ। आत्म परमात्म कोए ना करे मंगलाचार, रसना जिहवा बत्ती दन्द ढोले सारे गाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, खाणी बाणी नाल मिलाईआ । सुरती शब्द ना करे कोए प्यार, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अनहद धुन सुणे ना कोए संसार, अगम्मी राग ना कोए सुणाईआ। अमृत आत्म जल मिले ना ठंडा ठार, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। अठसठ तीर्थ होए ख़ुआर, चारों कुण्ट रहे कुरलाईआ। किरपा कर सिरजनहार, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सदी बीसवीं रोंदे वेखे ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल देण दुहाईआ। धुर दा ढोला गीत गाए कोए ना छन्द, सति सतिवादी राग ना कोए अल्हाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्द, साचा जाम ना कोए ना प्याईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे ना कोई खण्ड, रजो तमो सतो नाता ना कोए तुड़ाईआ। मन वासना सारे पाउदे डण्ड, बुद्धी बिबेक ना कोए जणाईआ। सुरत सवाणी होई रंड, हरि शब्द श्री भगवन्त ना कोए हंढाईआ। मिले वड्याई ना जीव जंत, मानस मनुख देण दुहाईआ। भरमे भुल्ले कलिजुग सन्त, सति पुरख निरँजण रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ । सदी बीसवीं कहे लेखा वेख्या आउँदा जग, दीन मज़्हब ज़ात पात दए दुहाईआ। पंज तत काया माटी लग्गी अग्ग, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए बुझाईआ। हँस बुद्धी होई कग, जिहवा काग वांग कुरलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दर्शन पाए ना कोए उपर शाहरग, सति स्वामी नज़र कोए ना आईआ। साचे काअबे करे ना कोई हज्ज, महिराब महबूब ना कोए रुशनाईआ । साचे हुजरे बहे ना कोए सज, जलवागर नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत विकारा रिहा भज्ज, हँकार आपणे नाल मिलाईआ। तेरा खेल कोई ना जाणे पुरख समर्थ, महिमा अकथ दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, निज नेत्र अक्ख दे खुल्हाईआ। बीस इकीसा कहे मैं वेखी सृष्टी,
नव नौ चार ध्यान लगाईआ । अन्दरों खुल्ही ना किसे दी दृष्टी, ग्रन्थां नाल मन रहे रीझाईआ। तेरा रूप नज़र ना आए कोए इष्टी, देव इक्को इक्क मनाईआ । भरम चुके ना किसे गृहसती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ । सदी वीहवीं कहे मैं वेखे तेई अवतार, बिन नैणां नज़री आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरे दर ते करन निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द बणन भिखार, दर ठांडे झोली डाहीआ। भगत अठारां चरन धूढ़ी मंगण छार, टिक्के मस्तकां नाल रमाईआ। चौदां लोक करन हाहाकार, दरोही दरोही दरोही ख़ुदाईआ। साचा मिले ना परवरदिगार, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। श्री भगवान कहे सुण सदी बीस, भेव अभेद दयां जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, कलिजुग वेला अन्तिम दए दुहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे आपणी सच बख्शीश, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। पिछली मेट के सारी रीत, रैहबर इक्को दए जणाईआ। कल्मयां वाली छड हदीस, नाता तोड़ के राग छतीस, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। लक्ख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट बैठा वेख वखाईआ। साचा घर वखा के मन्दिर मसीत, तन माटी पड़दा दए उठाईआ। साचा कलमा इक्क हदीस, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे नीचन नीच, ऊँचो ऊँच आप हो जाईआ। जन भगतां बख्श के सच प्रीत, मार्ग इक्को दए सिखाईआ । राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करके ख़ीस, चार कुण्ट आप भुआईआ। साचे सन्तां काया चोली चाढ़ के रंग मजीठ, अन्तर आत्म दीआ बाती कमलापाती दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सदी बीसवीं हो जा ख़बरदार, सो साहिब स्वामी आप कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा भविख्त लै विचार, जो लिख्त नाल दृढ़ाईआ। थोड़ा थोड़ा तीर निशाना गए मार, नाम चिल्ले कमंद उठाईआ। राह तकदे गए सांझे यार, पारब्रह्म ओट रखाईआ । जिस वेले नर हरि नरायण आप आवे करतार, कुदरत दा मालक फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत आपे वेखे वेखणहार, जल थल महीअल टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए उठाल, मेहर नज़र नाल तकाईआ। साचे भगतां पुच्छे हाल, मुरीद मुर्शद लए जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी वजा के ताल, अनहद रागी राग सुणाईआ। दीपक जोती देवे बाल, गुरमुखां घर घर करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया दए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस इकीसे दए वड्याईआ। सदी बीसवीं कहे मेरे प्रभ ठाकर, तेरी इक्क सरनाईआ। कलिजुग वेख डूँग्घा सागर, तारनहारा नज़र कोए ना आईआ। भाग लगे ना किसे काया गागर, काची माटी सोभा कोए ना पाईआ। निर्मल कर्म ना होए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोधा सूरबीर
ना बणे कोई बहादुर, जो मन मनसा दए खपाईआ। मिले मेल ना करीम करते कादर, कूड़ी क्रिया कतल कर ना कोए वखाईआ। साचा करे ना कोई आदल, अदालत हक ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा बादल, सति सरूप ना कोए प्रगटाईआ। माया ममता होई पाग़ल, वांग सवान रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दे मालक दे वड्याईआ। श्री भगवान कहे बीसवीं सदी सुण अगम्मी बात, सच तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जन भगतां दा खोल्ह के अन्दरों ताक, बजर कपाटी दयां तुड़ाईआ। शब्द अगम्मी मार के आवाज़, कलिजुग सुत्यां लवां उठाईआ। अमृत आत्म दे के दात, जन्म जन्म दी तृखा दयां बुझाईआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दयां मिटाईआ। धुर दा सज्जण बण के साक, सगला संग रखाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग गए आख, लहिणा ओहो झोली पाईआ। साचे सन्तां पुच्छां वात, अन्दर वड़ वड़ खोज खुजाईआ। हुक्म चलावां कायनात, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। हुजरा सुहा के सच महिराब, महबूब इक्को दयां मिलाईआ। परवरदिगार हो के वाहद, कलमा इक्को दयां पढ़ाईआ। धुनां तों वखरा नाद, सुन्नां तों बाहर स्वाद, अनमुल्ला दयां चखाईआ। जिन्हां दा साहिब स्वामी रिहा जाग, सो गुरमुखां आपे लए उठाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, निर्मल रूप दए बणाईआ। अन्दर वड़ के मंज़ल चढ़ के दस्म दवारी खड़ के खोले्ह राज़, भेव अभेदा आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभू कलिजुग अन्धेरा अन्ध, चारों कुण्ट नज़री आईआ। किसे दा मुकया नहीं दिसदा पन्ध, अधवाटे बैठे डेरे लाईआ। साची मंज़ल कोई ना गया लँघ, सेज पलँघ ना कोए सुहाईआ। धुर दा मिल्या ना किसे अनन्द, अनन्द विच ना कोए समाईआ। नूरी चमके कोई ना चन्द, ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। आत्म विछड़ी टुट्टी सके कोई ना गंढ्ढ, ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा पार ना कोए कराईआ। तोड़ सके ना कोई चुरासी वाला बंध, बन्दगी हक ना कोए दृढ़ाईआ । जिधर वेखां सृष्टी दिसे रंड, सुहागण नज़र कोए ना पाईआ। जगत वासना सारे रहे मंग, तृखा नाल वधाईआ। फिर फिर वेख्या गोदावरी सुरस्ती जमना गंग, अठसठ सार कोए ना आईआ। मैं वेख के हैरान हो गई दंग, हरि की की खेल वरताईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर छड गए संग, तेरे चरन कँवल बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणी लोकाईआ। पुरख अकाल कहे सदी वीहवीं खोल्ह अक्ख, तेरा भुलेखा दयां मिटाईआ। बीस इकीसा हो प्रतख, जगत जगदीसा धार चलाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त लए रख, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। लक्ख चुरासी नालों कर के अड्ड, घर साचे मेल मिलाईआ। नौ दुआरे पार करा के हद, घर साचे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक फेरा पाईआ।
सदी बीसवीं कहे मैनूं गुर अवतारां दा चेते आया अंक, जो लेखा गए लिखाईआ। ब्यान दे के गए प्रगट होवे निहकलंक, नरायण नर बेपरवाहीआ। जिस दा शब्द निराला वज्जे डंक, दो जहानां लए जगाईआ। हुक्म दे के राउ रंक, शाह सुल्तानां दए हलाईआ। विछड़ीआं रूहां नूं मेल के धुर दा कन्त, कन्तूहल दए मिलाईआ। डेरा ढाह के माया मंमत, हउमे हंगता दए मिटाईआ। भगत सुहेले बणा के साची संगत, सगला संग रखाईआ । होए सहाई वेले अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सदी बीसवीं तूं ना भुल, सति सच दयां दृढ़ाईआ। भगत भगवान दी चले साची कुल, कुलवन्ता आप प्रगटाईआ। दो जहानां मालक पावण आया मुल, कीमत सभ दी रिहा चुकाईआ। सच दरबारा इक्को गया खुल्ह, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। नाम भण्डारा लै के आया कोल, दूजे दर ना मंगण जाईआ। शब्द अगम्मी वजा के ढोल, गुरमुख साचे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ । सदी बीसवीं कहे प्रभू मैं वेखां कुछ अगे, अगला ध्यान लगाईआ। कलिजुग जीव हो गए बप्पड़े बग्गे, आपणा रूप बदलाईआ। साची चोग किसे ना लभ्भे, हँस माण सरोवर ना कोए नुहाईआ। बिन हरि नामे ओढण हो गए नंगे, सीस दुशाला ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट उठ उठ भज्जे, मन वासना नाल मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले टेके मथ्थे, इट्टां पत्थरां नाल लड़ाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत फोल फोल थक्के, रसना जेहवा ढोला गाईआ। बिन तेरी किरपा सच प्रीती मूल ना रते, रती रंग ना कोई रंगाईआ। दर्शन पाए ना कोई आपणी अक्खे, आख़र घर मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पर्दा दे उठाईआ। सदी बीसवीं सुण संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ । हरि पुरख निरँजण वटाया वेसा, जोती जाता नज़री आईआ। एकँकार खोल्हे भेता, भेव अभेदा दए दृढ़ाईआ। आदि निरँजण कर के वेस अनेका, निरगुण आपणी धार बंधाईआ। श्री भगवान खेलणहारा खेडां, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा सचखण्ड साचे देसा, लोकमात लए अंगड़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो ब्रह्म सरूप हो के घर घर लेटा, गृह गृह डेरा लाईआ। शब्दी सुत पुरख अकाल दा बेटा, जो मन्दिर रिहा सुहाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जिस दी बाणी सर्ब चुकावणहारा लेखा, दो जहानां खोज खुजाईआ। चौदां लोकां बण के धुर दा नेता, नेत्र नैणां दए वखाईआ। चार जुग दा पिछला चुकणा ठेका, अगे इक्को हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए तराईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू तेरा केहड़ा जाप, जग जीवण दाते दे समझाईआ । जिस नाल मिटण सारे पाप, पतित पुनीत रूप वखाईआ। तन माटी रहे ना कोई संताप, संसा रोग चुकाईआ। गुरमुखां सुझे आपणा आप, पड़दा दएं उठाईआ।
रूह बुत्त दोवें होवण पाक, दुरमति मैल धुआईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताक, दीआ दीपक करें रुशनाईआ। आपणी नाल मिला के जात, जोत जोती विच टिकाईआ। मंज़ल साचा दस्स दे घाट, धुर दरबारी बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सदी वीहवीं प्रभ दा सच्चा मंत्र, आदि जुगादि ना कोए बदलाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जाणे अन्तर, घर घर विच खोज खुजाईआ। दए संदेसा गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। जीव जंत बणाए बणतर, साध सन्त लए उठाईआ। पर्दा लाह के ब्रह्म निरन्तर, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। इक्को रूप वखा के स्वतंत्र, सति सरूपी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहाणी इक्क दृढ़ाईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभू तेरे केहड़े भगत, पुरख अकाल दे जणाईआ। जिन्हां अन्दर साची शक्त, शख़सीयत गए बदलाईआ। तेरे नाल मिल के रिहा कोई ना फ़र्क, रंग इक्को विच समाईआ। पिछला लेखा कर के तरक, तुरत तेरा नाम सलाहीआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म सर्ब मुकाईआ। जिन्हां उपर मेहरवान हो के अमृत दिता बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जन्म कर्म दी मिट गई तड़प, लक्ख चुरासी डेरा ढाहीआ। लहिणा मुक गया स्वर्ग नरक, बहिश्तां चरनां हेठ दबाईआ। पन्ध मुका के अर्श फर्श, सच मन्दिर दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाईआ। सदी बीसवीं वेख भगत सुहेले, तेरे विच्चों दयां प्रगटाईआ । जिन्हां दे परम पुरख परमात्म नाल मेले, मिलणी जगदीश आपणे नाल कराईआ । ओह दूजे दे कदी नहीं बणदे चेले, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। प्रभू दे प्यार तों कदी नहीं हुन्दे वेहले, अठ्ठे पहर इक्को ध्यान रखाईआ। नाता छड के पैसे धेले, माया ममता गए तजाईआ । सदा वस के रंग नवेले, घर सज्जण वेखण धुरदरगाहीआ। एह रसम रिवाज भगत भगवान दे पहले, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए सुहाईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभ तेरा भगत चंगेरा, लक्ख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दा अन्दर वड़ के बन्न्हें बेड़ा, बाहरों नज़र ना कोए पाईआ। लक्ख चुरासी वाला कट के गेड़ा, लेखा राए धर्म मुकाईआ। चरन कँवल लगा के डेरा, कूड़ा डेरा दिता ढाहीआ । रैण अन्धेरी मिटा अन्धेरा, साचा चन्द कीता रुशनाईआ। राग सुणा तेरा मेरा, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। सचखण्ड दुआर खुल्ल्हा वेहड़ा, भगतां दिता समझाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार हथ्थ किसे ना आईआ। अचरज खेल प्रभू तूं आपे खेला, बीस इकीसा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दे गंवाईआ। बीस कहे कूड़ कुड़यारा वेख मात, जूठ झूठ वजी वधाईआ। तेरा प्रेमी नज़र ना आए कोई दास, दासी हो के सेव कमाईआ। तक के वेख्या पृथ्मी आकाश,
गगन मण्डल खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट दिसी उदास, हैरानी सभ दे उत्ते छाईआ। कलिजुग की खेल करे तमाश, साची समझ ना कोए समझाईआ। सभ दे कूड़े भर के खात, झूठ खाते रिहा बणाईआ। लेखा लिख लिख कलम दवात, गुर अवतार देण गवाहीआ। एह खेल पुरख अबिनाश, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सज्जण मित्र करे ना कोए हमायत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। बीस कहे मैं वेखी मुहम्मद ख्वाहिश, चौदां तबक भज्जी वाहो दाहीआ। वेद व्यास कहे मेरी पूरी होवे आस, तृष्ना रही कुरलाईआ। ईसा कहे मेरा आवे बाप, बेपरवाह वेस वटाईआ। मुहम्मद किहा मेरा पैगम्बर प्रगट होवे साख्यात, अमामां दा अमाम रसूलां दा रसूल नज़री आईआ। नानक किहा महांबली उतरे आप, जन्मे कोई पिता ना माईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल करे खेल तमाश, कल कल्की वेस वटाईआ । जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना होवे पुरख समराथ, परवरदिगार जलवा नूर ख़ुदाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त सूफ़ी सन्त लै के आवे साथ, साचा संग बणाईआ। इक्को ढोला इक्को विचोला इक्को बोला इक्को शब्द इक्को गाथ, इक्को नाद दए सुणाईआ। इक्को वरन इक्को बरन इक्को सरन इक्को चरन इक्को बणा जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। इक्को हुक्म इक्को नाम इक्को राम इक्को जाम इक्को लेखा लिखे कलम दवात, कातब हो के सेव कमाईआ। इक्को पतण इक्को घाट, इक्को खेवट खेटा पुच्छे वात, वञ्झ मुहाणा धुर दा राणा आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को आत्म इक्को परमात्म इक्को जोड़नहारा नात, धुर दा नाता लए बणाईआ। इक्को सिमरन इक्को पूजा पाठ, इक्को अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को पिता इक्को मात, इक्को देवणहारा दात, दाता दानी इक्क हो जाईआ। सदी बीसवीं तेरे वेख के आप हालात, पुरख अकाला दीन दयाला हरि गोपाला वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। लेखा जाणे कायनात, मार के वेखे झात, ताक सभ दा आप खुल्हाईआ। पिछला पूरा करे भविख्त वाक्, अगे भगत बणा के साचा साथ, वड्याई देवे प्रभू प्रभ आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण साडी पूरी होई आस, किरपा कर पुरख अबिनाश, सेवा करीए बण के दासी दास, दर ठांडे सीस निवाईआ। सचखण्ड दुआरे होवे इक्क प्रभात, जुग चौकड़ी नज़र ना आए कोई रात, मण्डल मण्डप सूरज चन्द मुख ना कोई वखाईआ। सदी बीसवीं रख के याद, प्रभू सुणे आप फ़रयाद, कूड़ा रहिण ना देवे राज, किसे दे सीस ते दिसे कोई ना ताज, तख्तां वालयां ख़ाक मिलाईआ। इक्को शब्द वज्जे नाद, सुणावे आप ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा हुक्म मनाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के वाद विवाद, अमृत रस दए स्वाद, सोई सुरती जन भगतां जाए जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों सज्जण सुहेले आपे काढ, निरगुण निरगुण करे लाड, सरगुण देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा
साचा घर, सदी बीसवीं तेरी आसा मनसा पूर कराईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभ मैं नेत्र रही रो, नैणां छहबर लाईआ। मेरी सुणे कोई ना सो, सो पुरख निरँजण तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वखरे गए हो, दर घर आपणे डेरे लाईआ। कलिजुग जीवां दुरमति मैल अन्दर वड़ के सके कोई ना धो, बैखरी बाणी दए गवाहीआ। सिफ्ती नाम हो के निर्मोह, जो अक्खरां नाल मिल के ढोले रहे गाईआ। साची वस्त कलिजुग लई खोह, ख़ाली भण्डार दिते कराईआ। भगवन्त भगतां नाल करीं ना तूं धरोह, दरोही तेरे नाम ख़ुदाईआ। सच प्रकाश कर दे लो, लूं लूं साढे तिन्न करोड़ दे जगाईआ। तुध बिन नज़र ना आवे को, कोटन कोटि बैठे मुख भुआईआ। तेरा रूप आदि जुगादि निरगुण सरगुण दस्सदे रहे दो, दूआ एका एकँकार नज़री आईआ। वीह सौ इक्की कहे प्रभ अमृत आत्म साचा दे चो, अगम्मी रस इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत दे बणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं रोंदी लई तक्क, सदी बीसवीं नज़री आईआ। तेरा लहिणा देवां हक, हाकम हो के बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी विच्चों भगत सुहेले रख, धुर दा जोड़ लवां जुड़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, पर्दा ओहला दयां उठाईआ। दरस करा के साख्यात प्रतख, साहिब साचा दयां मिलाईआ। हिरदे अन्दर वस, काया मन्दिर सोभा पाईआ। नाम निधाना वजा मृदंग, गान इक्को दयां सुणाईआ। सच दुआरे चाढ़ के रंग, रंग रंगीला दयां वखाईआ। महल अटल उच्च मुनार आपे लँघ, पिछला पैंडा दयां चुकाईआ। जन भगतां लेखे ला के काया माटी चम्म, दम आपणे विच मिलाईआ। भगत उधारना मेरा कम्म, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दए गवाहीआ। साचे सन्तां बेड़ा बन्न्ह, जुग चौकड़ी पार लँघाईआ। गुरमुख बणा के धुर दे चन्न, सिफ्तां नाल सालाहीआ। गुरसिक्खां दे के नाम भण्डार धन, दौलतमंद दयां बणाईआ । सदी बीसवीं सुण लै ला कर कन्न, दोए लोचण नाल मिलाईआ। भगत सुहेला रहिण नहीं देणा नेत्रहीण अन्न्ह, साचा नूर दयां चमकाईआ। भरमां वाला रहिण नहीं देणा जंन, भाण्डा भरम दयां तुड़ाईआ। जमां वाला रहिण नहीं देणा डंन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त कर्मां दे लेखां विच ना लए बन्न्ह, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। गुरमुखां दा लेखे लावां माटी तन, ततव तत आपणे विच मिलाईआ। जोत मिला के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी बीसवीं तेरे विच्चों भगत सुहेले लए उठाईआ। सदी बीसवीं कहे मैं वेखां भगत सुहेले उठदे, जो काया मन्दिर अन्दर लैण अंगड़ाईआ। ओह मार्ग पुरख अकाल तेरा पुछदे, दूजे राह ना कोए जाईआ। ओन्हां पीते प्याले नाम तेरे घुट दे, रस ख़ुमारी गए चढ़ाईआ। ओह मातलोक लुकायां कदे ना लुकदे, पड़दयां विच ना कोए छुपाईआ। जिन्हां दे नाते जुड़ गए श्री भगवान तेरे नाल प्यो पुत दे, एथे ओथे देवें माण वड्याईआ। तेरी मंज़ल चढ़नों
कदे ना रुकदे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा ओन्हां नूं वेखे झुकदे, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। तेरे लहिणे देणे सदा सच सुच दे, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ । श्री भगवान कहे मैं भगतां मीत, एकँकारा इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जिस दी भगतां नाल रीत, रीतीवान बेपरवाहीआ । भगतां दा डेरा बाहर मन्दिर मसीत, निज घर वेखण चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे ढोला सोहला अगम्मी इक्को गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर रिहा सुणाईआ। जिस कलमे दी आदि जुगादी इक्क हदीस, सो ख़बरदार करे बीस इकीस, इक्क इकीह दए समझाईआ। जिन्हां गुरमुखां दे वस्या चीत, चेतन सारे दए कराईआ। नाता तोड़ के हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। प्रभ ठाकर स्वामी सभ दी वेखणहारा नीत, नीतीवान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा वेस वटाईआ। सदी बीसवीं कहे सुण बात कलिजुग, अन्त अख़ीरी दयां जणाईआ। तेरा पन्ध जाणा मुक, लोकमात रहिण ना पाईआ । लेखा चुकणा जूठ झूठ, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। पुरख अकाल जाणा तुठ, मेहरवान दया कमाईआ। सतिजुग साचे अंगड़ाई लै के पैणा उठ, आपणा बल धराईआ। जिस नूं वस्त मिलणी सच सुच, हरि करता झोली पाईआ। तेरा कूड़ा रोग दीर्घ मुच, अन्तिम लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कलिजुग कहे सदी बीसवीं सुण लै मेरी एक, एका वार दयां जणाईआ। किसे दी बुध रहिण नहीं दित्ती बिबेक, धीरज यति नज़र कोए ना आईआ। इज्ज़त आबरू मेरे कोल सारे बैठे वेच, कीमत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैं प्रभ दा चौथा पुत सभ तों छोटा नेक, नेकी करन वाले बदीआं विच दिते बदलाईआ। बाहरों सोहणी सभ नूं दस्सी खेड, अन्दर झूठी क्रिया दित्ती वसाईआ। तत्तां वाला दस्स के तेज, सेज जगत दित्ती सुहाईआ। कर्म धर्म दी नाल रला के रेख, रेखा सभ दी दित्ती बदलाईआ। सदी बीसवीं जे सच पुच्छें मैं किसे सन्त नूं परत के जाण दिता नहीं आपणे देस, सचखण्ड दुआरे बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। उठ के वेख लै सारे इक्क दूजे दी रक्खदे टेक, आपणा डंक ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी साची सेव लगाईआ। सदी बीसवीं कहे तूं कलिजुग वड्डा, निक्कयों निक्का नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दुआर किसे ना छड्डा, भज्जया वाहो दाहीआ। ठाकर दुआरे मन्दिर मसीतां गुरदवारयां अन्दर गड्डया अड्डा, बैठा डेरा लाईआ। भरमे भुलाया बुढ्ढा नढ्ढा, जोबनरता कीता जगत शुदाईआ। भैण भाई लड़ाया सका, पिता पुत पत लुहाईआ। विभचार हुन्दा वेख्या अक्खां, नारी वेसवा रूप वटाईआ। हरि का नाम विकदा वेख्या विच हट्टां, पैसयां धेलयां वाला मुल्ल पाईआ। दीनां मज़्हबां वाला झगड़ा वेख्या रट्टा, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। हरि प्रेम विच प्यारा
कोई ना वेख्या रत्ता, जो रती रत आपणी गया सुकाईआ । जिधर वेखां उधर नचदी फिरे मन मता, सदी बीसवीं मुख तों घूँगट ल्या उठाईआ। सच निशाना तीर बेनज़ीर नाम चिल्ले कमान किसे ना कसा, ज़िमीं असमान पार ना कोए लँघाईआ। मैं केहड़ी हालत दस्सां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। कलिजुग कहे मैं सभ दा प्यारा, सच दयां दृढ़ाईआ। भगतां दे कदी नहीं गया दुआरा, चार दीवारा लँघ कोए ना पाईआ। मनमुखां नाल मेरा विहारा, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। जुग चौकड़ी मैं सुणदा रिहा जो कैंहदे रहे गुर अवतारा, पैगम्बर हुक्म सुणाईआ। कल कल्की लैणा अवतारा, निहकलंक नरायण नज़री आईआ। जिस दा शब्द खण्डा दो धारा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां करे पार किनारा, जेरज अंडां करे सफ़ाईआ। जन भगतां वखाए सच दुआरा, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। बख्शिश कर के नाम भण्डारा, वस्त अमोलक दए वरताईआ। सच सुणा के इक्क जैकारा, धुर दा ढोला इक्क दृढ़ाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, सो बेअन्त खेल वखाईआ । साचे सन्तां बण सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां खोल्ह किवाड़ा, मेला लए मिलाईआ। गुरसिक्खां बख्श के धूढ़ी छारा, मस्तक टिक्का इक्क छुहाईआ। सदी बीसवीं दा जगत नज़ारा, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। चार कुण्ट हाहाकारा, धीरज नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभ भगत प्यारे, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। मैं बैठी ओस किनारे, जिस दी नईआ तेरे कोल नज़री आईआ। चार कुण्ट दिसदे हारे, जित्त रूप ना कोए वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए लारे, सो वेला वक्त रिहा सुहाईआ। तेरे भगतां नाल इशारे, शब्दी सैनत इक्क जणाईआ। तेरे मन्दिरां तों उच्चे चुबारे, जो अस्थिल रिहा सुहाईआ। तेरी जोती दे अगम्म चमत्कारे, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। सदी बीसवीं कहे प्रभ मैं वेख्या तेरा सबूत, साबत इक्को नज़री आईआ। तूं वड़ के भगतां दे विच वजूद, वसल इक्को दिता कराईआ । आपणे नाम दा दस्स के हरूफ़, हरफ़ बिन अक्खरां दिता जणाईआ। जिस दे विच दिवस रैण घड़ी पल रहिण मसरूफ़, वेला वक्त ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रंग रिहा रंगाईआ। सदी बीसवीं कहे मैं वेख्या रंग चढ़दा, हरि किरपा नाल चढ़ाईआ। तूं ललारी साहिब सुल्तान घर घर दा, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। कर किरपा जिस नूं चाहें आपे फड़दा, एह हथ्थ तेरे वड्याईआ। निर्भय हो किसे कोलों नहीं डरदा, भय आपणा सर्ब वखाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल नरायण नर दा, नर हरि तेरी इक्क सरनाईआ। जो आत्म परमात्म सोहँ ढोला पढ़दा, धुर दा गीत जणाईआ। सो अगे ना जन्मदा
ना मरदा, लक्ख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। तेरे हथ्थ लेखा कर्म कुकर्म दा, निहकर्मी तेरी इक्क सरनाईआ। तेरा भरोसा साची सरन दा, नेत्र हरन फरन खुल्हाईआ। तूं मालक तरनी तरन दा, बेड़ा दो जहान पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गोद बहाईआ। भगत भगवन्त प्रभ तेरी गोदी बहिंदे, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। तेरे नाम दा ढोला कहिंदे, कहि कहि रहे सुणाईआ। तेरे रंग वेखदे चढ़दे लैंहदे, दक्खण पहाड़ वजदी रहे वधाईआ। तेरी चरन सरन साची प्रभ ठाकर ढहंदे, दूजे सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा तराईआ। जन भगत उधारी आप प्रभ, प्रीतम इक्क अख्वाईआ । सदी बीसवीं लए लभ, खोजणहारा खोज खुजाईआ। अमृत जाम प्या के झब, झगड़े कूड़ चुकाईआ। उलटी कर के कँवल नभ, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक पार करा के हद, नद छन्द आपणा दए सुणाईआ। जेहड़ी आत्म परमात्म विछड़ के रही अड्ड, ओसे दा मेल आपे लए कराईआ। जिस प्रेमी प्यारे गुरमुख सज्जण सच दुआरे लए सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। सो साजण मीत ठांडा सीत शौह दरया पार गया लँघ, नईआ नौका बेड़ी इक्क चढ़ाईआ। जन्म कर्म दी आसा तृष्ना माया ममता प्रभ चरन प्रीती पूरी होई मंग, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। गुरदेव दा गुरदेव इक्को रंग, सतिगुर सेवा कदे ना होवे भंग, ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लेखे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जोत सरूप शब्दी धार सदा बख्शंद, पंजां तत्तां लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।
२७ माघ २०२१ बिक्रमी हरबंस कौर आरीआ महल्ला लुधियाणा
भगत काया कहे मोहे लग्गा भाग, तन माटी ख़ाकी मिली वड्याईआ। घर दीपक जगया चराग़, प्रभ जोत नूर रुशनाईआ। गृह नाम सुणया धुन नाद, सति शब्द शनवाईआ। अमृत रस मिल्या अगम्मा स्वाद, निझर धारा दित्ती वहाईआ। अन्तर अन्तर उपज्या वैराग, जगत त्याग दिता वखाईआ। मन वासना होई शांत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ । निज नेत्र खुल्ही आंख, प्रतख नज़र आए गुसाँईंआ। कूड़ी क्रिया मिटी अन्धेरी रात, सति सच वजे वधाईआ। आत्म परमात्म मिल के गाए गाथ, सोहँ ढोला सहिज सुखदाईआ। मंज़ल मिल्या साचा घाट, पतण सोहणा दिता बणाईआ। जिथ्थे सोंहदे सन्त साध, गुरमुख डेरा लाईआ। सच प्रीत विच विस्माद, बिस्मिल रूप समाईआ। लेखे लग्गा काया माटी चमड़ा हाड, नाड़ नाड़ वजे वधाईआ। अबिनाशी करते दित्ती दाद, दात इक्को इक्क झोली पाईआ। धूढ़ी टिक्का ला के मथ्थे राख, पूरवक लेखा दिता चुकाईआ ।
लहिणा देणा मुका के डूँग्घे खात, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत काया कहे प्रभ पाया पर्दा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तत्तां वाला तन सी जो सड़दा, अग्नी अग्ग लगाईआ। अमृत मेघ पा के सीतल होया ठरदा, शांतक सति जणाईआ। भेव खुल्हा के आपणे घर दा, घर घर विच दिता वखाईआ । पल्लू फड़ा के आपणे लड़ दा, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। कृपाल हो के किरपा करदा, करनी आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत काया कहे मैनूं मिल्या माण, मेरे मित्र वजी वधाईआ। किरपा करी श्री भगवान, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। मेरे अन्तर आत्म मिल्या आण, परमात्म फेरा पाईआ। जन्म कर्म दी चुक गई कान, चुरासी गेड़ ना कोए भुआईआ। तृष्ना रही ना पीण खाण, आसा अगे ना कोए वधाईआ । माया ममता हउमे हंगता टुटया अभिमान, सच प्रीती दित्ती समझाईआ । वस्त अमोलक दे के दान, मेरा भण्डारा दिता भराईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहा के मकान, आसण सिँघासण इक्क लगाईआ। दीवा बाती कमलापाती जगा के महान, जलवा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखरी करनी कार कमाईआ। भगत काया कहे मेरा सोहणा सिँघासण, तन वजूद मिली वड्याईआ। घर आया ठाकर अबिनाशण, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। होया मेल सर्ब गुणतासण, गुणवन्त दया कमाईआ। अन्दर बाहर चुकया गया मातम, संसा नज़र कोए ना आईआ। होया सहाई नाथ अनाथण, दीनन गले लगाईआ। भेव खुल्हावे गहर गवर बातन, पर्दा ओहला दिता उठाईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकासण, गगन गगनंतर लेख मुकाईआ। धुर दा संगी बण के साथण, साचा पन्ध चुकाईआ। दूर दुराडी नेड़े कर के वाटण, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। मैं जन्म कर्म दी कोझी कमली पापण, मात गर्भ फिर फिर वेस वटाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोई ना मिल्या साथण, जगत संगी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दित्ती माण वड्याईआ। भगत काया कहे मैं तत्तां वाला सरीर, पंचम नाता ल्या जुड़ाईआ। मेरे अन्दर विछोड़े वाली पीड़, दर्दीआं दर्द सुणाईआ। राह तक्कां बेनज़ीर, बिन नैणां अक्ख खुल्हाईआ। बिन नेत्र रो वहावां नीर, नैणां छहबर लाईआ। कमली हो के फिरां वांग फ़कीर, फ़िकरा ढोला गाईआ। कवण वेला प्रभ ठाकर मेरी बदल देवे तकदीर, तस्वीर आपणी दए वखाईआ। मेरे अन्दर चोटी चढ़ जाए अन्त अख़ीर, घर साचे डेरा लाईआ। आपणे मिलण दी दस्स देवे तदबीर, धुर दा हुक्म आप सुणाईआ। ओह पातशाहां दा पातशाह मैनूं बणा लए आपणा वज़ीर, हुक्मे अन्दर सदा रखाईआ। मेरा निशान पाणी उपर लकीर, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत काया कहे मैं कमली कोझी,
समझ ना कोए समझाईआ। जन्म कर्म दी पूर्ब रोगी, हउमे दुखड़ा ना कोए मिटाईआ। मन वासना लैण ना दित्ती सोझी, बुद्धी चली ना कोई चतुराईआ। कर्म कांड दी होई विजोगी, निहकर्मी ना कोए मिलाईआ। किरपा कर जे साहिब सतिगुर मिले आप संजोगी, धुर दा मेला लए मिलाईआ। मेरी आत्म ओसे जोगी, दूजा अंग ना कोए छुहाईआ। बेशक जन्म पाए कोटन कोटी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रूप वटाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल फड़ के चाढ़े कोई ना चोटी, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। लेखा मुके ना लोक परलोकी, सच सलोकी ढोला ना कोए सुणाईआ। मैं ठाकर वेखां इक्को मौजी, जो मजलस भगतां विच रखाईआ। जिस दा नाम भण्डारा सदा मोदी, देंदयां तोट रहे ना राईआ। ओह करनी दा करता इक्को चोजी, चारों कुण्ट नज़री आईआ। ओह विछड़यां दा सदा खोजी, भुलयां मार्ग पाईआ । भुखयां नंगयां देवे रोज़ी, शाह सुल्तानां ख़ाक वखाईआ। मैं ओस दी बहां गोदी, जो पुरख अकाल इक्को पिता माईआ। ना हरख़ रहे ना सोगी, चिन्ता दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां काया आपणे लेखे लाईआ। जन भगत काया कहे मंगां इक्क प्यार, प्रभ सरन मिले वड्याईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, औखी घाटी ना कोए जणाईआ। सच दुआरे जावां निरगुण हो के धार, जोती जोत जोत मेल मिलाईआ । ढोला शब्द नाद गावां एको वार, प्रेम प्रीती दो जहान लगाईआ। जा के वेखां सच दरबार, जिस घर बैठा डेरा लाईआ । तेरा मेरा बोल जैकार, करे सच पढ़ाईआ। सज्जणां दा सज्जण मित्रां दा मित्र यारां दा यार, यराने धुर दे आप बणाईआ। छड ना जाए अद्धविचकार, नाता संसार दए तुड़ाईआ। मंज़ल चाढ़ के अन्तिम वार, दर ठांडे दए बहाईआ। जिथ्थे इक्को दीप होए उज्यार, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ । सचखण्ड सिँघासण पुरख अबिनाशण बैठा रहे निरँकार, भूपत भूप राजन राज इक्को नज़री आईआ। भगत काया कहे लहिणा देणा जगत नवार, नवारनहारा आपणी दया कमाईआ।
२७ माघ २०२१ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
भगत काया कहे मैं होई पुनीत, श्री भगवान दित्ती वड्याईआ। मेरे अन्दरों भगतां दी बदल के नीत, सुरत अतीत दित्ती कराईआ। चंगी बणा के नालों मन्दिर मसीत, सोहणा अन्दर दिता सुहाईआ । अठ्ठे पहर नाद धुन गीत, शब्दी राग अल्हाईआ। अमृत जल भण्डारा सीत, कँवल नाभी दिता भराईआ। लेख चुका के ऊँच नीच, धुर दा रंग दिता रंगाईआ। माण मिटा के हस्त कीट, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्दर वड़ के बैठा आप बीच, सच दुआरे डेरा लाईआ। रूप बणा
के नीकण नीक, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर छुपाईआ। सच बख्श के आत्म परमात्म प्रीत, प्रीतम हो के पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। जन भगत काया कहे मैं लेखे गई लग, अगे थाँ दी लोड़ रही ना राईआ। साचे मुर्शद दा कर के हज्ज, मेरी हाजत मेरे विच समाईआ। त्रैगुण अग्नी दीपक बुझ गई अग्ग, शांतक सति दिता कराईआ। जिस नालों विछड़ के आत्म होई अलग, सो परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। जिस ने मेरा खैहड़ा जाणा छड, फेर अन्दर वड़ ना ख़ुशी मनाईआ। ओस दे दुआरे बहणा सज, जो मालक बेपरवाहीआ। ठीकर कूड़ा जाणा भज्ज, थिर रहिण कोए ना पाईआ। अन्तिम दे के अग्नी अग्ग, भस्म देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत काया कहे मैं लगी लेखे, लेखा साहिब स्वामी आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म कर्म दे मिट गए भरम भुलेखे, संसा रोग रिहा ना राईआ। तत वजूद काया अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज काफ़ी वेखे, काफ़ीआं पढ़न वाले ढोले जुग जुग गाईआ। बिन हरि निरँकार साचे मन्दिर कोई ना बैठे, दरगाह मिले कोए ना थाँईंआ। पूर्ब जन्म आ गए सारे चेते, जिस वेले प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जन भगत काया कहे मेरा जगत जुग मुक्के झगड़ा, तत्तां वाली रहे ना कोए लड़ाईआ। इक्को मार्ग मिल जाए अगला, राह विच ना कोए अटकाईआ। फिरना पए ना विच जंगला, चोटीआं टिल्ले पर्बत चोटी चढ़ ना वेखण पाईआ । मेरा लहिणा मिल जाए बदला, देवणहार झोली पाईआ। मेरा सोहणा सोहवे बंगला, सूरा सरबंग वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। भगत काया कहे मैं करां अरदास, बेनन्ती धुर दी सच सुणाईआ। जिस विच प्रभू तेरी आत्म दा निवास, सति सरूपी बैठी डेरा लाईआ। तूं ओसे दा मालक ख़ास, शहिनशाह बेपरवाहीआ। अन्तिम आपणे विच मिला के ज़ात, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। चरन कँवल बख्श निवास, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दे नाल मेरी पूरी हो जाए आस, तृष्ना तृखा गंवाईआ। अगे फिरना पए ना विच प्रभास, बन खण्ड ना डेरा लाईआ। तेरा दरस मंगां साख्यात, ज़ाहर ज़हूर तेरी सरनाईआ। तेरी सिफ्त दा अक्खर मिले ना किसे विच्चों लुगात, अलिफ़ ये चले ना कोए चतुराईआ। हिन्दसयां अक्खरां वाली ना सिफ्त सलाहत, तेरी महिमा बेपरवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी गा ना सके गाथ, भेव अभेद सके ना कोए समझाईआ। कोटन कोटि आदि जुगादि जुग चौकड़ी झुकदे गए त्रैलोकी नाथ, राम दसरथ बेटे फेरीआं गए पाईआ। पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद आउँदे रहे तेरे घाट, बण बण पाँधी राहीआ। नानक गोबिन्द करदे गए अरदास, दोए दोए जोड़ मंगण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दी ख़ाकी
माटी लेखे लाई आप, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तिन्हां वड्याई मिले लोकमात, जगत जहान वज्जे वधाईआ। भगतां साखी तेरा नात, चरन कँवल दए सरनाईआ। अन्तिम लहिणा तेरे हाथ, दूसर अवर ना कोए वखाईआ। मेरे अन्दर वड़ के तेरी आत्मा तेरा करदी रही पाठ, नाम ढोला सच्चा गाईआ। रसना जेहवा बोल बोल रही आख, संदेसा सति सुणाईआ। बिन तेरे प्रभू तत्तां वाली माटी किसे कम्म ना आवे लाश, स्वास पवण तेरे विच समाईआ। मेरी पूरी करदे आस, नव नौ चार जुग बैठी ध्यान लगाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दे दे साथ, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत काया तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। काया माटी सुण लै ख़ाक, सो साहिब आप जणाईआ। तेरे अन्दर खोल्ह के ताक, पर्दा ओहला दयां चुकाईआ। अमृत बख्श के बूँद सवांत, सीतल धार इक्क वखाईआ। नाम सुणा के शब्द नाद, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ । लक्ख चुरासी आवण जावण जम की फाँसी कट के फाँस, फ़ैसला इक्को हुक्म सुणाईआ। चरन प्रीती कर के दासी दास, सेवक सेवा विच वड्याईआ। अन्त कसूर ख़ता भुल सभ कर के मुआफ़, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। जिस दे हुक्म दा नहीं कोई जुआब, लाजवाब वेखे सर्ब लोकाईआ। कोई समझ ना सके जगत विद्या वाली किताब, डिगरीआं वालयां समझ कोए ना आईआ। ओह अक्खरां दे लाउदे हिसाब, पत्थरां दी वंड वंडाईआ। भेव ना जानण हक जनाब, की करे बेपरवाहीआ। जिस आदि सृष्टी दृष्टी इष्टी दित्ती साज, जुग चौकड़ी रिवाज आपणा ल्या चलाईआ। भगतां दा देवे साथ, भगवन मेला लए मिलाईआ। तन माटी तेरे लेखे ला के ख़ाक, ख़ालस लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी अन्त अन्तिम दए सुहाईआ।