२७ माघ २०२१ बिक्रमी मदन लाल दे गृह लुधियाणा
भगत काया कहे मेरा सुहाया मठ, तन मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। वस्त अमोलक मिली वथ, जोत शब्द धार प्रगटाईआ । सच वखाया इक्को हट्ट, घर घर विच पर्दा लाहीआ। निरगुण वस्या पुरख समर्थ, जिस आत्म आपणी वंड वंडाईआ। जोती दीपक कर प्रकाश, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। भगत काया कहे मेरे अन्दर अनोखा जाप, बिन रसना जेहवा करे पढ़ाईआ। दिवस रैण संदेसा देवे आप, धुर दी धार इक्क प्रगटाईआ। घर मन्दिर अन्दर हुन्दा रहे पाठ, पूजा सिमरन इक्को इक्क जणाईआ । सरोवर सोहणा वेख्या घाट, अमृत जल
दिता भराईआ। सच स्वामी वेख्या साथ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मेरा खोल्ह के बन्द ताक, साचा घर दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन काया वेख वखाईआ। भगत काया कहे मैं माटी काची तन खेह, तत्तां वाली नज़री आईआ। मेरा अन्तिम आत्म नाल नेह, जो परमात्म विच समाईआ। हड्ड मास नाड़ी बणी देह, पवण स्वासां नाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा वखाईआ। काया माटी कहे मेरे अन्दर इक्क अस्थान, प्रभ भगतां दए जणाईआ। जिस घर मालक वसे आण, सिँघासण आपणा इक्क सुहाईआ। शब्द नाद कलमा सुणाए महान, नग़मा नाम दृढ़ाईआ। कर प्रकाश अगम्मी भान, जोती नूर नूर रुशनाईआ। अमृत बख्श के पीण खाण, तृष्ना भुख गंवाईआ। दो जहानां बण के हुक्मरान, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। सन्त सुहेले लभ्भे विच जहान, भगत भगवन्त लए उठाईआ। सहिज सुभाओ मेरे अन्दर करनी दा करता मिले आण, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां काया दए वड्याईआ। भगत काया कहे मैं माटी तन, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ । मेरे अन्दर रख के बुध मति मन, मनसा जगत दित्ती भराईआ। जोड़ जुड़ा के सरवण कन्न, हिस्सा सच वंडाईआ । नाम पदार्थ दे के धन, मेरे अन्दर ल्या टिकाईआ। जोत निरँजण चाढ़ के चन्न, घट कीती सर्ब रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत काया ख़ुशी मनाईआ। भगत काया कहे मैं सभ तों उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दित्ती वड्याईआ । मेरे अन्दर आत्म दी लगी रुची, दोवें इक्क दूजे दा ध्यान लगाईआ। ओहनां कारन हो गई सुच्ची, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल रही ना राईआ। शब्दी धार मेरी सुरती उठी, जो विच बैठी मुख छुपाईआ। माया कारन जो होई दुखी, प्रकृतीआं डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां काया आप प्रगटाईआ। जन भगत काया कहे मैनूं अन्तर मिल्या सुख, सुरती शब्दी ढोला गाईआ। मैं पवित्र होई मानस देह मनुख, दुरमति आपणी मैल धवाईआ । लोकमात उजल मुख, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जेहड़ा निरगुण अन्दर बैठा लुक, सो साख्यात नजरी आईआ। मेरा मंज़ल पैंडा गया मुक, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। जन्म कर्म दा गया दु:ख, हरख़ सोग ना कोए वखाईआ। वेला सुहञ्जणा रिहा ढुक, मातलोक देवे वड्याईआ। भगत भगवान बणा के आपणे सुत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सति सतिवादी मौले रुत, सतिजुग पंखड़ीआँ आप महकाईआ। लेखे लग्गण माटी बुत्त, तन वजूद ख़ुशी रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे रंग रंगाईआ। भगत काया कहे मैं प्रभ वेख्या रंग रंगीला, रंग रतड़ा इक्क अख्वाईआ । जिस दे मिलण दा वखरा वसीला, मिसल आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह छैल छबीला, नौजवान मर्द मर्दान वड्डी वड्याईआ।
जिस ने जन भगत बणौंणा इक्क कबीला, परवरदिगार बेपरवाह आपणा दए वखाईआ। जन भगत काया कहे मैनूं तन सरीर मिल्या बदन, प्रभ बन्दना दित्ती जणाईआ। साचा करके धुर दा अदल, अदालत घर घर दित्ती बिठाईआ । जन भगतां अन्दर आपे जाए सद्दण, जगत दुआरे पन्ध मुकाईआ। चरन प्रीती विच करके मघन, मगरला लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया कपड़ वेख वखाईआ। काया कहे मेरा चुकया झेड़ा, झगड़ा जगत रहिण ना पाईआ। हरि सतिगुर चरन लगाया डेरा, बैठी पन्ध मुकाईआ। एथों बाहर कढे केहड़ा, ज़ोर बल इक्क धराईआ। जिथ्थे ढोला तेरा मेरा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। साहिब सुल्तान पाया घेरा, शब्दी डोर उठाईआ। दूर दुराडा चल के आया नेरन नेरा, निरगुण पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ । जन भगत दुआरे भगवन पावे फेरा, आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एथे ओथे दो जहान करे रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत काया मन्दिर वसावे खेड़ा, जिस खेड़े अन्दर वड़ के, साचे पौड़े चढ़ के, सच सिँघासण सोभा पाईआ।
२७ माघ २०२१ बीबी सविंदर कौर दे घर मंडी अहिमद गढ़्ह
इक सत्त सतारां दा साचा अंक, निरगुण निरवैर जोड़ जुड़ाईआ। करे खेल हरि बेअन्त, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। सच संदेसा देवणहारा इक्क बेअन्त, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। दिवस मास लँघ गए अनन्त, कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। लक्ख चुरासी तकदे गए जीव जंत, साध सन्त ध्यान लगाईआ। गढ़्ह टुटदे रहे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म समझाईआ। खोज करदे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण पर्दे लाह के पंडत, नित नवित अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। सतारां महीने धुर दा वाक्, वाक्या हरि जू आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे सति धर्म दा खोल्ह दे ताक, थिर घर पर्दा दए उठाईआ। भगतां भेव चुका के राज़, रहमत आपणी दए कमाईआ। शब्द अगम्म वजा के नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पकड़ उठा के साचे साध, साधना आपणी इक्क दरसाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए जणाए सच रिवाज, रैहबर इक्क अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के समाज, सच समग्री काया मन्दिर अन्दर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतारां महीने कहिण साडा पूरा होण वाला वकफ़ा, वाकफ़ीअत साची दईए जणाईआ। प्रभ दा खेल होवे यकतरफ़ा, दो जहानां हुक्म मनाईआ। भगतां दा भगवान बण के बरदा, दर दरवेश अलख जगाईआ। पड़दा लाह के काया घर दा,
गृह आपणा घर वखाईआ। जिथ्थे गुरमुखो कलिजुग कदे ना वड़दा, कूड़ी क्रिया नज़र कोए ना आईआ। मन वासना नाल कोए ना खड़दा, बुद्धी रूप ना कोए वटाईआ। गुरमुख ओस मंज़ल चढ़दा, जिस सतिगुर साहिब स्वामी आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। इक्क सत्त कहे मेरा पूरा होणा मास, मस्सया रैण अन्धेरी रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, हरि पुरख निरँजण लए आप अंगड़ाईआ। एकँकारा वेखणहार पृथ्मी आकाश, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। आदि निरँजण साचा नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान बण के दासी दास, सति सरूपी फेरा पाईआ। अबिनाशी करता हर घट रक्खण वाला वास, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म अन्तर पूरी करनहारा आस, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जिथ्थे मेले गुर चेले बन्द कुआड़ी खोल्ह के ताक, पड़दा ओहला दए उठाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़ी क्रिया कर के ख़ाक, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। इक्को मंत्र इक्को अन्तर इक्को पूजा इक्को पाठ, इक्को मुरीद इक्को मुर्शद इक्को दीद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। इक्क सत्त कहे मेरी मुनयाद, लोकमात रहिण ना पाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जन भगतां खेड़ा करे आबाद, उजड़यां दए वसाईआ। साचा रस दे अगम्मी स्वाद, अनरस फीके दए मिटाईआ। हँस रूप बणावे फड़ के काग, दुरमति मैल धुवाईआ। सोई सुरती जावे जाग, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा लेखा नाम अमोलक जन भगतां झोली पाए भाग, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। अन्दर कर के निर्मल नूर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। कूड़ी रहिण ना पाए रात, भिन्नड़ी रैण दए बदलाईआ। हरि का नाम गुर का वाक्, मेला मेल विच इतफ़ाक, हिसाब बेबाक दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। इक्क सत्त ना भुलणा मात, शब्द अगम्मी इस्म जणाईआ । एह प्रभ दा खेल तमाश, दो जहानां रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी नव नौ चार कोई ना लभ्भया साथ, बैठे सारे मुख छुपाईआ । कलिजुग अन्तिम सतिजुग अगे लाउणा पुरख अकाल निक्की जेही बात, वड्डी कहाणी ना कोए वखाईआ। मन वासना अन्दरों कर के नास, तन मन्दिर करे सफ़ाईआ। इक्को इक्क जपा के जाप, तेरा मेरा भेव खुल्हाईआ। ओथे कलिजुग निउँ निउँ टेके माथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सतिजुग ख़ुशीआं गावे गाथ, नग़मा नाम सुणाईआ। भगतां पूरी होवे आस, सन्तां वजे वधाईआ। गुरमुखां दिसे इक्क प्रभात, गुरसिख चन्द नूर रुशनाईआ। वेला वक्त सुहाए आप, घड़ी पल देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। सतारां महीने कहिण
बदल जाणी समस्सया, समां समाज दोवें दए बदलाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी वीहवीं वेख के सारा हस्सया, ख़ुशीआं नाल ताल रहे वजाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गाउँदे आए गाथ्या, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाल सलाहीआ। जिस नूं परवरदिगार सांझा यार कहिंदे रहे ग़रीब निवाजया, ख़ालक ख़लक इक्क अख्वाईआ। जिस दे दर दरवेश हो के करदे रहे अरदास्या, निउँ निउँ सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दे कल्मयां दा अक्खरां नाल करदे रहे जापया, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले रहे गाईआ । जिस नूं नित नवित निरगुण सरगुण आख्या, करनी दा करता कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी कलिजुग अन्तिम बदलणहारा उलटा वरकया, वाक्य आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। सतारां मास कहिण गुरमुखो धुरदरगाही होका, हुक्म इक्को रिहा जणाईआ। भज्जे फिरन चौदां लोका, चौदां तबक नठ्ठण वाहो दाहीआ। ज़िमीं असमान सारे सोचण सोचा, गगन मण्डल अक्ख खुल्हाईआ। ओस समर्थ दा आया मौका, जो मालक इक्को नज़री आईआ। जिस दा भाणा दो जहान किसे ना रोका, सारे बैठे सीस निवाईआ। जिसदा नूर अगम्मी जोता, अर्श फर्श करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणी धार बंधाईआ । सतारां मास कहिण की दस्सीए भेव, भेद रहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर ठांडे करदे सेव, नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। रसना जेहवा हिले ना किसे बुल जैकारा दस्से ना कोई अभेव, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जो सच सिँघासण बैठा इक्क निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। सतारां मास कहिण प्रभ करनी बदली, बिध हरिजन दए जणाईआ। धुर दा आया दाता अदली, अदालत इक्क लगाईआ। लेखा जाणे आहला अदनी, राउ रंक खोज खुजाईआ। जो अन्तर बाहर वेखे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ बदनी, तत्तां खोज खुजाईआ । सो समर्थ पुरख करे कराए आपणी मर्ज़ी, मालक दाता वड वड्याईआ। ओस दा हुक्म ना होवे फ़र्ज़ी, फ़ैसला धुर दा इक्क जणाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी वास्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर पाउदे आए अर्ज़ी, आरज़ू ख़ाहिश आपणे नाल मिलाईआ । एह खेल आपणे हथ्थ रखी असचरज दी, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना आईआ । जगत बिध ना एह खेल प्रभू दे ग़र्ज़ दी, दूजा साथी नाल ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। रुत रुतड़ी आप सुहावेगा। दिवस रैण वेख वखावेगा। वसणहारा साचे देस, सचखण्ड निवासी हुक्म जणावेगा। जोती जामा धरया भेस, भेख अवल्लड़ा आप वटावेगा। जिस दा रूप रंग ना
कोई रेख, चक्र चिहन् ना कोई समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो बण के सच नरेश, निरगुण आपणा हुक्म मनावेगा। नर नरेश इक्क अख्वावेगा। शब्द संदेसा धुर संदेश, पुरीआँ लोआँ आप सुणावेगा। जिस दे अग्गे चले कोई ना पेश, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावेगा। जन भगतां कर के हेत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। दरस वखा के नेतन नेत, निज लोचन दरस दिखावेगा। नाम सुनेहड़ा इक्को भेज, सोई सुरती आप उठावेगा। कूड़ी क्रिया बदल के रेख, तन मन्दिर इक्क सुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावेगा। धुर दी करनी कार कमावेगा। सतिजुग साचा राह वखावेगा। निरगुण दाता बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठावेगा। आत्म परमात्म दे के सच सलाह, रस्ता इक्को इक्क प्रगटावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा गवाह, शहादत इक्को वार भुगतावेगा। इक्क सत्त दा लेखा दए चुका, अलख निरँजण अलख जगावेगा। जलवा नूर अलख कर ख़ुदा, मुकामे हक सोभा पावेगा। धुर दा हुक्म इक्क सुणा, तुख्म तासीर आप बदलावेगा। जो सन्त सुहेले होए प्रभ तों जुदा, तिन्हां विछड़यां आपणा मेल मिलावेगा। कूड़ी क्रिया दए गवा, कलिजुग चरनां हेठ दबावेगा। सति धर्म दा मार्ग ला, साजण इक्को इक्क अख्वावेगा। काया मन्दिर दए वड्या, शिवदुआला मठ्ठ मन्दिर मसीत इक्क सुहावेगा। जन भगतां बदल के पिछली रीत, पतित पुनीत आप करावेगा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर बण के मीत, मित्र प्यारा जोड़ जुड़ावेगा। सच संदेसा दे के अगम्मी गीत, गहर गम्भीर खोज खुजावेगा। इक्को रंग रंगा के हस्त कीट, ऊँचां नीचां डेरा ढावेगा। जन भगतां कर अतीत, त्रैगुण अतीता वेख वखावेगा। नेत्र वेखो बदलदी रीत, घर घर विच्चों आप समझावेगा। जिन्हां उत्ते रहमत करे आप बख्शीश, बख्शिश धुर दी झोली पावेगा। धुर दे लेखे लग्गे सीस, कलिजुग कूड़ा टिक्का मस्तक शाही ना कोए लगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक्क वरतावेगा। इक्क सत्त कहे मेरा भगवन्त, भगवन धुर दा इक्को नज़री आवेगा। धुर दा लेखा जाणया ना किसे आदि अन्त, कलम शाही मिली ना कोए वड्याईआ। जिस नूं कोटन कोटि लभ्भदे सन्त, टिल्ले पर्बत समुंद सागर जंगल जूह उजाड़ खोज खुजाईआ। सो कलिजुग अन्त जन भगतां देवण आया इक्को मंत, मंतव धुर दा हल कराईआ । बोध अगाधा बण के पंडत, सति सच करे पढ़ाईआ। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, गुरमुख गुरसिख लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआरा इक्क खुल्हाईआ। समां कहे मैं बदलां समाज, समझ नाल समझ बदलाईआ। जन भगतां सीस रख के ताज, नाम निशाना दयां झुलाईआ। जिन्हां दे कोलों सृष्टी ने सिखणी जाच, रैहबर दयां बणाईआ । कलिजुग चरनां उत्ते टेकणा माथ, आपणी भुल बख्शाईआ। सतिजुग ने मंगणी दात, अगे झोली डाहीआ। जन भगतो मैनूं
लै लओ साथ, नाता तुहाडे नाल रखाईआ। तुहाडा मेरा इक्को बाप, पुरख अकाल नज़री आईआ । मैं तुहाडी झोली पाया आपणा सोहँ जाप, आत्म परमात्म हो के करां पढ़ाईआ। जिस दी सिफ्त गुरू अवतार पीर पैगम्बर सारे गए आख, चारे बाणी दए गवाहीआ। ओह पुरख समर्थ प्रेम प्रीती अन्दर तुहाडा दास, सेवक जाचक नज़री आईआ। तुहाडे अन्दरों मेट के अन्धेरी रात, साचा चन्द दए चमकाईआ। तुहाडा लेखा चित्रगुप्त ना मंगे हिसाब, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जींवदयां कट के जम्म दा फास, मरन दे पिच्छों जोती लए मिलाईआ। एह मंज़ल अगम्मी घाट, घाटे पूरे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब गुसाँईंआ। सतारां मास कहिण मोहे चाउ घनेरा, घर मन्दिर वजदी वेखी वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला काया मन्दिर अन्दर वेख्या नेरन नेरा, धर्मसाला सोहणी रिहा बणाईआ। जिथ्थे ढोलक छैणा तबला मृदंग कोई ना झेड़ा, सारंग सुरंगी ना कोए कंध उठाईआ। दीन मज़्हब दर ना कोई बखेड़ा, शरअ विच करे ना कोए लड़ाईआ । इक्को नाम इक्को ढोला इक्को गीत सुणनहार बथेरा, जो बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सतारां मास कहे वेखो कलिजुग जन भगतो की कहिंदा, नेत्र रो रो हाल सुणाईआ। मैं ओहनां दे चरनां हेठां ढैहंदा, जो सिधे पुरख अकाल मनाईआ। ओहनां दे कोलों लहिणा मूल नहीं लैंदा, जिन्हां नूं मिल्या बेपरवाहीआ । ओहनां दे कोलों दूर दुराडा बहिंदा, जो गीत गहर गम्भीर रहे गाईआ। मन वासना वालयां नाल सदा खैहन्दा, घर घर ठोकरां रिहा लगाईआ। करां खेल चढ़दा लैहन्दा, दक्खण पहाड़ बचया कोई नज़र ना आईआ। साध सन्त सारा मैथों ढैहंदा, वेखो बैठे पिठ लवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क मनाईआ। सतारां महीने कहिण असीं कलिजुग वेख्या उठया, बीस इकीसा लए अंगड़ाईआ। सदी चौधवीं पैंडा जांदा मुकया, चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या दए दुहाईआ । गुर अवतार कहिण भाणा कदे ना रुकया, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां दए सुहाईआ। समां कहे मैं होणा समाप्त, आपणा वक्त चुकाईआ। हुक्म मन्नणा कमलापति, पतिपरमेश्वर जो सुणाईआ । भगतां देणा धुर दा हक, हकीकत नाल मिलाईआ। प्रभ मिलण दी खोल्ह के अक्ख, तीजे लोचन इक्क रुशनाईआ। लहिणा चुका के तत अठ्ठ, नौ दर डेरा ढाहीआ। सम मुकाम आ के वस, वास्ता लैणा जुड़ाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, भगतां देणा जणाईआ। नाम ख़रीदो झटपट, वस्त इक्को झोली पाईआ। ढोला सोहला लैणा रट, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कलमा दस्सां इक्को हक, जो पीर पैगम्बरां ल्या पढ़ाईआ। सच तौफ़ीक वाहिद रक्खां आपणे हथ्थ, समर्थ खेल खलाईआ। निरवैर निराकार निरँकार हो प्रगट, हर घट वेखां चाँईं चाँईंआ। भगतां अन्तर आत्म करवट
देवां पलट, मेहर नज़र नाल तराईआ। कलिजुग कूड़ा मन्दिर जावे ढठ, साचे शब्द करां सफ़ाईआ । जिन्हां तेरा मेरा आत्म परमात्म नाम ल्या रट, ओथे रट्टा रहिण कोए ना पाईआ। सदा सुहेला सतिजुग ओथे रिहा वस, जिथ्थे भगत भगवान बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। सृष्टी दा मार्ग दृष्टी दा जस, इष्टी दा भेव खुल्हाईआ। प्रेम दा तग नाम दा नद, कर्मां दी हद आप लँघाईआ। चुरासी विच्चों कढ्ढ, जन्मां विच्चों कर के अड्ड, लेखा चुका के माटी हड्ड, जोती जोत जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहेला इक्क अकेला खेल कराए पुरख समर्थ, नाम जणाए महिमा अकथ, बेवस करे सर्ब लोकाईआ।
२८ माघ २०२१ बिक्रमी बीबी सविंदर कौर दे गृह मंडी अहिमद गढ़्ह
साची खेल अगम्मी धुर दी, सतिगुर शब्द वड्डी वड्याईआ। रेख बणावे आपणी धुर दी, मंज़ल साची सच प्रगटाईआ । जन भगतां चरनां हेठ दबावे मुक्ती, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। नूर डगमगा अकाल मूर्ती, अकल कलधारी देवे रंग वखाईआ। धुंन आत्मक नाद वजा के तूरती, अनुरागी आपणा राग सुणाईआ। साची धार मिला के सुरती, घर मेला सहिज सुभाईआ। खेल मुक जाए अन्ध अन्धेर घोर दी, डूँग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। मिलणी मुक जाए ठग चोर दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए गंवाईआ। तन्द मिल जाए सतिगुर सचे प्रेम लोर दी, जिस दे नालों ना होए जुदाईआ। सवारी मिल जाए ओस घोड़ दी, जो दो जहानां बाहर भज्जे वाहो दाहीआ। खेल बदल जाए अवर होर दी, हरि जू आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार कमाईआ। धुर दी करनी कहे मैं भगत सुहेली, आदि जुगादी नज़री आईआ। लक्ख चुरासी नालों हो के वेहली, सन्तां संग बैठी डेरा लाईआ। जिन्हां दा परम पुरख परमात्म अन्तर आत्म सच्चा बेली, एकँकार नज़री आईआ। ओस दे नाल मिल के अगम्मी खेल खेली, ख़ालक ख़लक समझ कोए ना पाईआ। जिस दी धार वखरी नवेली, अनुभव आपणी कार रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी दया कमाईआ। साहिब स्वामी अन्तर जानत, घट घट दाता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी जिस दे कोल सची अमानत, गुरमुख गुरसिख आपणी झोली पाईआ। नित नवित जिन्हां दी शब्दी गुर देवणहार ज़मानत, सच अदालत वेख वखाईआ। ओहनां एथे ओथे दो जहानां रक्खे सही सलामत, दु:ख दर्द रोग सोग चिन्ता नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सद बलवान, बलधारी इक्क अख्वाईआ। जिस दा
हुक्म दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस ना कोए उठाईआ। राह तकदे ज़िमीं असमान, गगन मण्डल ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी दर दरवेश मंगण दान, झोली ख़ाली रहे वखाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक घट निवासी जाणी जाण, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जन भगतां चरन प्रीती साची नीती बख्शे चरन ध्यान, कँवल इक्क सरनाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद ब्रह्म ब्रह्माद देवणहारा धुर फ़रमान, हुक्म संदेसा नर नरेशा निरवैर निराकार निरँकार आप समझाईआ। साचे मन्दिर साचे अन्दर साढे तिन्न हथ्थ मुका के लेखा, भरम भुलेखा नज़र कोए ना आईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक्क इकांता जन भगतां वसे साचे देसा, देस दसन्तर इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ । सतिगुर शब्द कहे सदा मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। महल अटल जिस दा उच्च मकान, मजलस इक्को बेपरवाहीआ । मुकामे हक झुलदा रहे निशान, सचखण्ड दुआरे वजदी रहे वधाईआ। थिर घर जिस दा खेल महान, सुन अगम्म हुक्म वरताईआ । विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा करन चरन ध्यान, करोड़ तेतीसा अक्ख ना कोए हिलाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा नूर ज़हूर विच जहान, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। रवि ससि सूरज चन्द जिस दी किरन ब्रह्मण्ड खण्ड चमकाण, नव खण्ड करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क कराईआ। सतिगुर खेल करे करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। लेख लिखा के शाह कंगाल, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा घर वखाईआ। शब्द अगम्मी मारे बाण, तीर निराला अणयाला इक्क चलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के ख़ाली करे मकान, सच सुच विच टिकाईआ। नाम संदेसा देवे आण, गुर उपदेशा इक्क पढ़ाईआ। नेत्र पेखा नौजवान, जोती जलवा नज़री आईआ। झुकदे वेखो ज़िमीं असमान, माण ताण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, आत्म भिच्छया दे के दान, नाम भण्डारा दए भराईआ। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण, ना कोई सख़ी ते ना कोई काहन, काया मण्डल रास रचाईआ। सुरती मिले ना शब्दी राम, रूह बुत्त देवे ना कोई कलमा सच पैग़ाम, हज़रत हक ना कोए पढ़ाईआ। नव नौ चार दिसे वैरान, माया ममता चढ़या तुफ़ान, धीरज सति सन्तोख दिता रुढ़ाईआ। गुरमुख विरले काया मन्दिर अन्दर चुप चपीते ठांडे सीते मंगण दान, निमाणे हो के आपणी अक्ख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेला इक्क अख्वाईआ। शब्द गुरू कहे मैं मीतण मीता, भगत दयां वड्याईआ। आदि जुगादी मेरी रीता, जुग जुग वेस वटाईआ। काया मन्दिर ठांडा सीता, साढे तिन्न हथ्थ तत समझाईआ। भेव खुल्हावां नीकण नीका, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। मैं मालक जीव जीअ का, जागरत
जोत करां रुशनाईआ। देणा देवां साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा नाल मिलाईआ। हाल सुणावां पिछला बीता, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। धाम वखावां इक्क अनडीठा, जिथ्थे सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बैठा इक्क अतीता, त्रैभवण धनी आपणा आसण लाईआ। सचखण्ड दुआरे दा सच वसनीका, वाहिद जलवा नूर ख़ुदाईआ। जिस दीआं जुग चौकड़ी सारे करदे गए उडीका, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो भगतां करे सच प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। काया चोली चाढ़े रंग मजीठा, दो जहानां इक्को रंग चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। शब्द गुरू कहे मेरी मेहरवानी, जन भगतां नज़री आईआ। जन भगत मेरी निशानी, निशाना दो जहान झुलाईआ। प्रेम प्रीती मेरी बाणी, रागां नादां विच समाईआ। बुद्धी तों बाहर कहाणी, विद्या ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करन पहचानी, नेत्र अक्ख आप खुल्हाईआ। कोई समझ ना सके जगत विद्या वाला विद्वानी, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां भगतां दिता पद निरबाणी, घर साचे ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुहेला इक्क अख्वाईआ। शब्द गुरू कहे मैं ठाकर स्वामी, ठोकर घर घर आप लगाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां दे के ठंडा पाणी, निझर झिरना इक्क झिराईआ। शब्द अनाद सची धुनकानी, धुन अनहद रागी राग अल्हाईआ। विस्माद हो के चारे खाणी, चारे बाणी ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाईआ। जन भगतां सुरती आत्म नूर नुरानी, जोती जाता डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान इक्क अख्वाईआ। साहिब सुल्तान इक्क महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा अर्श कुर्श तों परे सच्चा अरूज, महल अटल सोभा पाईआ। जिस दी मंज़ल सच मकसूद, हद हदूद समझ किसे ना आईआ। जिधर वेखण उधर सदा मौजूद, चार कुण्ट दहि दिशा ज़िमीं असमानां रिहा समाईआ । जिस दा तत ना कोई वजूद, अछल छल घर घर रिहा कराईआ। आत्म परमात्म रक्खे आप मज़बूत, चार कुण्ट आपणा घेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकावणहारा पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश डेरा ढाहीआ। ओस दा बिन सतिगुर पूरे देवे ना कोए सबूत, साख्यात ना कोए प्रगटाईआ। कोटन कोटि लभ्भदे फिरदे जगत अवधूत, तन माटी ख़ाकी तन रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां मेला सहिज सुभाईआ। शब्द गुरू कहे मैं भगतां करां आदाब, सन्तां संग निभाईआ। नाद अनादी दस्स के जाप, करां ब्रह्म पढ़ाईआ। अन्दरों खोल्ह के ताक, तकवा दयां जणाईआ। कूड़ी क्रिया कर के साफ़, दुरमति मैल धवाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, पतित पुनीत दयां वखाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हाट, वस्त
अगम्मी विच रखाईआ। कर प्रकाश सच ललाट, दीपक जोती डगमगाईआ। नाम धुन सुणा के नाद, बिन रसना जेहवा दे के स्वाद, अमृत रस दयां चखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के वाद विवाद, भाण्डा भरम भउ भनाईआ । हँस रूप बणा के काग, कागों हँस दयां उडाईआ। जोत निरँजण जगा के चिराग़, अन्ध अन्धेरा दयां मिटाईआ। आत्म परमात्म विछड़ी दा नाता जोड़ां साख्यात, सनमुख हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ । शब्द गुरू कहे मैं भगतां दस्सां जगत जुगत, जग जीवण दाता हो के दयां जणाईआ। साचे सन्तो किसे कम्म ना आउँदी मुक्त, मुक्ती तों परे दाता बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्म दरुसत, दो जहान बैठे सीस निवाईआ। सद तारनहारा हरि निरँकारा सदा मुफ्त, करता कीमत लोकमात ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों अबिनाशी करता लभदा सच्चा मुर्शद, मुरीदां दीदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए मिलाईआ । शब्द गुरू कहे मैं सन्त उधारी, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। भगत वछल बण पैज स्वारी, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा । मेल मिला के जोत निरँकारी, सरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। सच प्रीती दे ख़ुमारी, मधुर रस जाम प्याइंदा। दीवा बाती कर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच प्रीती ला के यारी, लग्गी तोड़ निभाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो जन भगतां इक्टठयां आई वारी, धुर दा मेला आप मिलाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के सुरती शब्द फड़ फड़ जाए तारी, तारनहारा नज़र किसे ना आइंदा। सो जाणे जिस बख्शे चरन प्यारी, प्रेम प्याला धुर दा हथ्थ फड़ाइंदा । शाह पातशाह शहिनशाह सचखण्ड निवासी इक्क सिक्दारी, हुक्म धुर दा आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा लेखे पाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं मालक एक, एकँकार दित्ती वड्याईआ। सभ दा लेखा रिहा वेख, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। फोल फुलावां देस प्रदेश, दो जहानां खोज खुजाईआ। हरि निरँकार हो मेहरवान नर नरेश, शाह सुल्तानां दयां उठाईआ। मैं जाणा गणपति गणेश, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे विच फिराईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त करे अगम्मी भेख, बनखण्ड आपणा वेस वटाईआ । जो सन्त सुहेले गुरू गुर चेले शब्दी धार दिते भेज, भजन बन्दगी आत्म परमात्म ढोला सोहला साचा दिता सुणाईआ। ओहनां दे जन्म कर्म दे कट के लेख, रेखा आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत कर के अभेत, भेव आपणा दए समझाईआ। फेर आउणा ना पवे कुड़ावे देस, मात गर्भ ना डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द बणा के खेवट खेट, बेड़ा पार दए कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेवट खेटा, आदि जुगादी नज़री आईआ। पुरख अकाल दा बण के बेटा, गुरमुख साचे पार लँघाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग
भुल्ले कदी ना चेता, अचिन्त आपणा खेल खलाईआ। लक्ख चुरासी निरगुण सरगुण बण के धुर दा नेता, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाईआ । चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज हथ्थ अगम्मी लेखा, पर्दा ओहला ना कोए छुपाईआ। जिस नूं हुक्मे अन्दर भेजा, ओस नूं हुक्मे अन्दर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां चाढ़ां रंग, रंग रतड़ा इक्क अख्वाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सोहणा आसण दयां वखाईआ। निज घर दे के निज अनन्द, परमानंद विच समाईआ। रस अमृत बरख के पावां ठंड, शांतक रूप जणाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। पर्दा लाह के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दयां वखाईआ। निहकर्मी हो के करां कम्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। गुरमुखां दी लेखे ला के काया माटी चम्म, समदृष्टी दयां बणाईआ। लहिण चुका के हरख़ सोग चिन्ता ग़म, दूई द्वैती शरअ शरायती दयां मिटाईआ। भाण्डा भरम दयां भन्न, भाग लगा के पंज तत तन, ततव इक्को इक्क समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, निरगुण जोती चाढ़ के चन्न, बन्द बन्द ख़ुशी वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुखां दी आत्म कदी ना होण देवां रंड, सच सुहागण सच स्वामी नाल प्रनाईआ। जुग चौकड़ी पुरख अकाल दीन दयाल मेरी वंडी एह वंड, हिस्सा भगतां नाल रखाईआ। मैं वेखणहारा सत्त दीप नौ खण्ड, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोज खुजाईआ। जो भगत सुहेले अन्दरे अन्दर साचीआं मंगां रहे मंग, तिन्हां दी आसा मनसा बिन हरस हवस पूरी दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी मालक कुल ख़ालक बण के सालस, अदालत भगतां लई इक्क लगाईआ। जो हुक्म देवे वाजिब, सो मनावे थाउँ थाँईंआ। मन वासना गुरमुख अन्दर करे ना कोई बग़ावत, अदावत रहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं मेहरवान हो के आपणे नाम दी करे सख़ावत, वस्त अमोलक काया गोलक आपणी झोली पाईआ। सो गुरमुख गुरसिख धुर दा बालक, जिस दा सतिगुर सच्चा आप प्रितपालक, फड़ फड़ बाहों गले आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द जन भगतां करे सच्चा अदब, नाता तोड़ के दीन मज़्हब, आत्म परमात्म परमात्म आत्म लेखा लेखे विच रखाईआ।
२८ माघ २०२१ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह पिण्ड लताला ज़िला लुधियाणा
चौथे जुग दी चौथी धार, चार कुण्ट चार वरन इक्क सरनाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा देवे उतार, पूर्ब कर्मां वेख वखाईआ। जिस दा खेल कर के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वंड वंडाईआ। सिफ्तां वाला नाम बोल के गए जैकार,
धुनां राग सुणाईआ। भविख्तां विच कर के गए पुकार, इष्टां विच इष्ट देव समझाईआ। परविशटयां विच कर के गए शुमार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चौथा जुग कहे हरि किरपा निधान, वड वड्डा बेपरवाहीआ। जो कूड़ी क्रिया वेखे आण, सति सतिवादी फेरा पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को जेहा देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका रंग रंगाए ऊँच नीच राउ रंक विच जहान, साध सन्त आपणा भेव खुल्हाईआ। अन्तर आत्म परमात्म सभ दा सांझा ज्ञान, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। चौथा जुग कहे प्रभ ठाकर स्वामी, हरि करता नज़री आईआ। जीव जंत लक्ख चुरासी अन्तरजामी, गृह मन्दिर वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। धुर संदेसा नर नरेशा बोध अगाधी दस्स अगम्मी बाणी, सोहँ ढोला इक्क पढ़ाईआ । गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच प्रीती दे के चरन ध्यानी, चरनोदक अमृत रस इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चौथा जुग कहे मेरे जागे नसीब, वेला अन्तिम आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आया करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जामा वेस वटाया अजीब, जगत नैण नज़र वेखण कोए ना पाईआ। शाह सुल्तान इक्को घर बहाए ग़रीब, ग़ुरबत सभ दी रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समर्थ पुरख वड्डी वड्याईआ। चौथा जुग कहे मैं करां ब्यान, भेव अभेद जणाईआ। जिस तों गुर अवतार पैगम्बर लैंदे रहे दान, दाता धुर दा नज़री आईआ। जिस दीआं सिफ्तां विच ढोले लिखे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, खाणीआं बाणीआं राग अल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता निरगुण नूर श्री भगवान, जोती जाता फेरा पाईआ । जुग जन्म दे विछड़े निहकर्मी मेले आण, कर्म कांड दा डेरा देवे ढाहीआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के शब्द संदेसा देवे धुर फ़रमान, साचा मंत्र इक्क पढ़ाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ । कलिजुग कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे उत्ते छाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर सच भूमिका सुहाया इक्क अस्थान, जिस गृह गुरमुख बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। मेहर नज़र करे प्रभ एकँकारा, अकल कलधारी दया कमाईआ। आदि जुगादी जिस किया पसारा, सो वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आवे वारो वारा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। पूर्ब लहिणा रिहा विचारा, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ । चार वरन दा कर के दूर किनारा, ज़ात पात दीन मज़्हब लेखा रिहा मुकाईआ। हर घट अन्दर निरगुण दीआ दीपक जोत होए उज्यारा, ब्रह्म सरूप पारब्रह्म हरि आपणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। कलिजुग कहे प्रभ किरपा कीती, मेहरवान दया कमाईआ। मेरे अन्दर बदलण आया रीती, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। झगड़ा चुका के ऊँच नीची, नीच ऊँच इक्को रंग वखाईआ। लक्ख चुरासी परम पुरख दी लोकमात बग़ीची, आत्म घर घर बूटा लाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा इक्को शरअ इक्को हदीसी, इक्को मन्दिर रिहा वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। कलिजुग कहे प्रभ किरपा निधान, ठाकर धुर दा नज़री आईआ। सति धर्म दा जिस दा झुलदा सदा निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठे सीस निवाईआ। जिस दुआरयों गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे दान, भगत सुहेले बैठे झोलीआं डाहीआ। जिस घर तों दीन मज़्हब कलमा नबीआं मिले पैग़ाम, रसूलां करे जणाईआ। जिस दुआरयों प्रगट होवे सतिनाम, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ । सो मालक ख़ालक वाली दो जहान, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम बदल देवे विधान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिजुग सति सतिवादी कर परवान, सति धर्म इक्क जणाईआ। जिस दुआरे चार वरनां इक्को जेहा माण, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। ओस दुआरे दा इक्को सच्चा नाम, सो पुरख निरँजण आत्म परमात्म दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कर परवान, परवाने धुर दे शब्द अगम्मी हथ्थ फड़ाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी साधू सिँघ दे गृह पिण्ड पखोवाल ज़िला लुधियाणा
गुरमुख आसा पूरी मनसा, ममता मोह चुकाईआ। मन हँकारी मारे कंसा, दूती दुष्ट रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म बणाए आपणी अंसा, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। देवे वड्याई लक्ख चुरासी जीव जंता, जीवण आपणे संग रखाईआ। साची सिख्या देवे बण के धुर दा पंडता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, सति सतिवादी धार बंधाईआ। दरस करा के आपणी अक्ख दा, प्रतख रूप नज़री आईआ। निरगुण हो के अन्दर वसदा, घर बैठा सोभा पाईआ। अमृत देवे आपणे रस दा, अगम्मी सीर मुख चुवाईआ। नाम सुणा के भगत भगवान जस दा, अगला पिछला लेखा दिता मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी भगतन क्रिया, जो करता वेख वखाइंदा। लोकमात उहनां दा पैंडा निबड़या, जिन्हां मेहर नज़र नाल तराइंदा। साची मंज़ल पौड़े गुरमुख चढ़या, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जिस गृह लेखा साचे हरया, हरी हरि आपे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर
दी धार आप वखाइंदा। धुर दी धार वखाए करतार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, मित्र बेपरवाहीआ। गुर चेला सोहे सच दरबार, दरगाह साची वजी वधाईआ । खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले जाए तार, अन्दर वड़ वड़ दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सर्ब परवार, सच्चा दे नाम आधार, आदर नाल आपणा आदर्श दए वखाईआ।