२९ माघ २०२१ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पखोवाल ज़िला लुधियाणा
जुग जुग किरपा करे प्रभू अबिनाश, अबिनाशी करता दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण वेखे खेल तमाश, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। जन भगतां देवे धुर दा साथ, सगला संग रखाइंदा। नाम निधाना दस्स के पाठ, काया पाठशाला इक्क बणाइंदा। अमृत अगम्मा रस दे के मिठास, मिट्ठा धुर दा विच भराइंदा। कूड़ कुड़यारा मेट अन्धेरी रात, सति सति नूर चमकाइंदा। माया ममता मोह कर विनास, जोत प्रकाश इक्क चमकाइंदा। साचा किनारा पतण दस्स के घाट, मलाह इक्को इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाइंदा। जन भगतां रंग चाढ़े आप, हरि स्वामी आपणी दया कमाईआ। अन्दर वड़ के दस्से जाप, सनमुख सोहणी करे पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा मेट के पाप, दुरमति मैल दए धुआईआ। सच संदेसा जाए आख, निरगुण निरवैर आप समझाईआ। चरन प्रीती साचा नात, सन्त सुहेले वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप जणाईआ। सच नाम जिस वेले भगतां देंदा, दीन दयाल दया कमाईआ। ज़ात पात नहीं कोई वेंहदा, राउ रंक ना कोए रखाईआ। कर किरपा जिस दे अन्दर बहिंदा, आत्म सेजा डेरा लाईआ। बाहरों चरनी आपे ढैहंदा, सिर मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झूठे वहण कदे ना वैहन्दा, जिस साहिब सतिगुर मिल्या बेपरवाहीआ। नाता तोड़ के भाई भैण दा, मेला इक्को नाल रखाईआ। रिस्ता छड के सज्जण साक सैण दा, साहिब स्वामी लए बणाईआ। धाम वेख लए आपणे रहिण दा, जिस घर वसे हरि रघुराईआ। ओथे झगड़ा नहीं कुछ लैण कुछ देण दा, सद इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ । हरिजन साचे जिस वेले प्रभ देवे दात, हरि करता आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती जोड़े नात, तृष्ना तृखा बुझाईआ। काया मन्दिर कर के वास, कूड़ी वासना दए कढाईआ। नाम निधाना दस्स के गाथ, करे सच पढ़ाईआ। उजड़या खेड़ा कर के आबाद, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। शब्द अगम्म सुणा के नाद, सोई सुरत उठाईआ। मन्दिर चढ़ के खोल्हे राज़, पड़दा आप चुकाईआ। तूं मेरा
मैं तेरा मार के आवाज़, मेला लए मिलाईआ। उत्तम श्रेष्ट दस्स के पाठ, सिख्या इक्क समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जिस वेले प्रभ भगतां उत्ते किरपा करदा, मेहरवान हो के दया कमाईआ। सुरती अन्दरो अन्दर फड़दा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आपे वड़दा, काया काअबा फोल फुलाईआ। रतन अमोलक हीरा आपे लभदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लेख मुका के कूड़ी हद दा, घर मन्दिर इक्क प्रगटाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी वजदा, धुर दा राग अल्हाईआ। दीपक दीआ इक्को जगदा, जोती जोत करे रुशनाईआ। अमृत झिरना किनका किनका सटदा, बूँद स्वांती रूप वखाईआ। दरवाज़ा खोल्ह के आपणे हट्ट दा, सच वस्त दए वरताईआ। मालक दाता बण के घट दा, लक्ख चुरासी सोभा पाईआ। जन भगतां लेख मुका के तत अठ्ठ दा, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। पर्दा लाह के धुर दी अक्ख दा, दस्म दवारी कुंडा दए खुल्हाईआ। लहिणा देणा देवे हक दा, हाकम हो के झोली पाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला ओथे आए हसदा, जिथ्थे ग़मी नेड़ कोए ना आईआ। भगत सुहेला भगवन भगतां संग वसदा, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल वेखे जग दा, जगत सृष्टी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेला श्री भगवान कहे, सभ तों चंगा लगदा, जो प्रेमीआं विच्चों प्रेम नेमीआं विच्चों नेम साचा रिहा कमाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल पुरख समर्थ दा, झगड़ा चुक जाए गुरमुख दे वख दा, हसदा हसदा आपणे विच समाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड पखोवाल ज़िला लुधियाणा
त्रेते जुग जिस वेले राज नरैण वशिष्ट नूं कीती सी बन्दन, वड्डा बाला रूप वटाईआ। वशिष्ट दे कोल जेहड़ा
हुन्दा सी करमण्डल, धातू वस्त रूप वटाईआ। उस नूं साफ़ करदा हुन्दा सी इक्क क्षत्री घराणे दा नंदन, नंदू कहि के जिस
नूं सर्ब बुलाईआ। ओस इक्क दिन हथ्थ बन्न्ह के ओस किहा दीनाबन्धन, बन्धन मेरा दे तुड़ाईआ। मेरा बड़ा दिल करदा
सी मैं कुछ मँगूं मँगन, बेनन्ती सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित वेख वखाईआ।
नंदन किहा मैं दर दा मंगत, सच भिच्छया दे पाईआ। वशिष्ट किहा भेव दस्सां बोध अगाधा बण के पंडत, अगला लेख
जणाईआ । द्वापर कलिजुग तैनूं करनी ना पए किसे दी मिन्नत, सीस अवर ना कोए झुकाईआ। जिस वेले परम पुरख
परमात्म उतर आवे आपणी धारों सिम्मत, सिध्धा राह वखाईआ। जिस वेले गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी रहिणी ना कोई
हिम्मत, हौसले सारयां देणे ढाहीआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया करनी इल्लत, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। सच स्वामी
भगतां देणी ख़िल्लत, बख्शणी माण वड्याईआ। कूड़ी ख़ुआरी मेट के ज़िल्लत, माया ममता मोह चुकाईआ। जन्म कर्म दी कट के दिक्कत, आवण जावण पन्ध दए गंवाईआ। सच प्रेम दा बख्श के इश्क, आशक इक्को देणा वखाईआ। मस्तक धूढ़ी ला के तिलक, टिक्का नाम देणा समझाईआ। फेर कढ्ढ के पिछली लिस्ट, लेखा दए वखाईआ। राज नरायण ने कोशिश करनी मैं पहलों जावां ख़िसक, पल्लू आपणा लवां छुडाईआ। पता नहीं किस दे हथ्थ फ़रिसत, कवण लेखे रिहा मुकाईआ। सनमुख हो के कहे वशिष्ट, राम आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। वशिष्ट किहा सुण ओए नंदन, नंदू तैनूं दयां जणाईआ। आह लै मेरी तड़ागी वाला संगल, छत्तीआं घुंडीआं वाला नज़री आईआ। सृष्टी एस दे नाल बन्न्हदी डंगर, मैं मनुखता बन्द कराईआ। इस अन्दर इक्क अगम्मी जंदर, जिस नूं सके ना कोए खुल्हाईआ। लोकमात रिवाज चलणा शिवदुआले मठ मन्दिर, मन्दिरां विच्चों मन्दिरां दा मालक नज़र किसे ना आईआ। नेत्र नैण मुख शरमाउणा सूर्या चन्द्र, मण्डल मण्डप अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ओस वेले किरपा करनी सूरे सरबंगन, साहिब स्वामी आपणा फेरा पाईआ । तेरे आवण जावण दे कट देवे फंधन, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। धूढ़ी टिक्का ला के मस्तक चन्दन, साचा सगन मनाईआ। त्रेते दा तूं नंदन कलिजुग दा तूं मंगल, प्रभ मंगलाचार विच समाईआ। इक्को वार मन्ज़ूर कर के तेरी बन्दन, बन्दगी पिछली झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा थाउँ थाँईं रिहा चुकाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड पखोवाल ज़िला लुधियाणा
पंज तत कहिण असां सोहणा बणाया तन, रकत बूँद नाड़ी हड्ड मास जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे अन्दर बन्न्ह के रख्या मन, मति बिुध लई छुपाईआ। नाम भण्डारा डूँग्घा धन, सति वस्तू विच रखाईआ। महल अटल सुहा बिन छप्परी छन्न, घर घर विच ल्या बणाईआ। जोती अगम्मी नूरी चन्न, निरँजण बैठा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला आप मिलाईआ। पंज तत कहिण साडे अन्दर इक्क तम्बूर, सति सुरंगा नज़री आईआ। अगम्म अथाह इक्क सरूर, जो ख़ुमारी रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत साचा नूर, निरगुण निरवैर ल्या प्रगटाईआ। राग धुन सची तूर, जो तुरत धुर दा हुक्म सुणाईआ। वस्त अमोलक भण्डारा भरपूर, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज तत कहिण असीं पंजे सरदार, लक्ख चुरासी घड़त घड़ाईआ। साडे
बिना किथे लुके निरँकार, थान थनंतर नज़र कोए ना आईआ। साचा देवे ना कोए सहार, दीपक जोत किथे जगाईआ। केहड़ी बोले नाल ज़बान, अक्खरां करे पढ़ाईआ। किस दे घर जाए बण महिमान, लोकमात फेरा पाईआ। साडे बिना चले ना उहदी दुकान, वस्त ख़रीदण वाला रूप ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग निभाईआ। पंज तत कहिण जे असीं ना हुन्दे, लोकमात रूप अनूप वटाईआ। फेर जोत शब्द दोवें रैहन्दे गुंगे, ढोला बोल ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर किथों जम्मदे मुंडे, बालक गोदीआं कवण सुहाईआ। अमृत रस सीर केहड़ा चुंघे, नाम निधान कवण गाईआ। प्रेम प्रीती सच सवाणी कवण पाउदी बुंदे, तन शृंगार नेत्र धार कजल कवण वखाईआ। कवण सीस गुंदाउदी चूंडे, कौण रंगले हथ्थ लए प्रगटाईआ। कवण पुरख अबिनाशी नूं ढूंडे, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। पंज तत कहिण जे साडा ना जुड़दा जोड़, इक्क दूजे विच समाईआ। फेर प्रभू दी केहड़ी सी लोड़, सचखण्ड बैठा कम्म किसे ना आईआ। ओस केहड़े चढ़ना सी घोड़, अस्व कवण लैणा दौड़ाईआ। किस दे मन्दिर लाउदा पौड़, डण्डा आपणा इक्क समझाईआ। कवण पाउदा उस दे नाम दा शोर, होका दे दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। पंज तत कहिण जे साडी ना बणदी देह, सोहणा रूप वटाईआ। श्री भगवान केहदे नाल करदा नेह, नाता कवण जुड़ाईआ। किथे बरसदा अमृत मेंह, रहमत इक्क वखाईआ। किस दुआरे जांदा बहि, आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पंज तत कहिण जे असीं ना आउँदे जगत, लोकमात फेरा पाईआ। प्रभू फेर किथों प्रगटाउदों आपणे भगत, लोकमात जोड़ जुड़ाईआ। बेशक तेरी नूर नुरानी शक्त, शनाख़त जगत ना कोए जणाईआ। किस बिध मेटदों, आपणी हरस, हवस पूर कराईआ। किस दा करदों दरस, दरस किस नूं दिन्दा वखाईआ। किस दे पिच्छे आउँदों फर्श, धरती उत्ते आपणा रूप वटाईआ । एस कर के पंजे तैनूं कहिंदे प्रभू ओहनां उत्ते कर के जावीं तरस, जो साडे अन्दर वड़ के तेरा ध्यान लगाईआ। एहनां दी तैनूं सदा ग़रज़, लोड़वंद इक्क तूं अख्वाईआ। जे पिछली फोल के वेखें फ़रद, चार जुग दे नाते वेख थाउँ थाँईंआ। जिस वेले नानक मोदीख़ाने धड़वाई हो के तोले धड़त, तेरां तेरां धार चलाईआ। खेल करया इक्क असचरज, अचरज लील्हा आप वखाईआ। ओस वेले सरदारा सिँघ दे सिर ते चढ़या सी कर्ज़, ढाई सैंकड़े नज़री आईआ। ओस ने नानक अगे आ के कीती अर्ज़, मेरा लेखा दे चुकाईआ । गुर नानक किहा मैनूं तेरी पिछली नज़री आउँदी फ़रद, जो नाता रिखवदेव नाल रखाईआ। ओस वर दिता कलिजुग अन्तिम तेरे जन्म कर्म दा
निकलणा फ़र्क, पहलों लेखा ना कोए मुकाईआ। तेरा दरदवंद दर्दी वंडे दर्द, दाता दानी बेपरवाहीआ । तेरे जन्म कर्म दी पुठी सिधी कर के नरद, नर नरायण आपणा मेल मिलाईआ। पंजां ततां दा लेखा मुका के लहिणा चुकाए उत्ते फर्श, अर्श दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दी अन्तिम पूरी करे शर्त, शरायत सभ दी वेख वखाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी करम सिँघ दे गृह पखोवाल ज़िला लुधियाणा
पंज तत कहिण भगतां दी आसा कर मन्ज़ूर, समर्थ स्वामी अन्तरजामी तेरी इक्क सरनाईआ। मन क्रिया दे बख्श दे कसूर, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। शब्द अगम्म वजा दे तूर, नाद धुर दा दे सुणाईआ। अमृत आत्म बख्श सरूर, सच ख़ुमारी दे वखाईआ। जोती जलवा साचा नूर, दीवा बाती कमलापाती इक्क जगाईआ। वस्त अमोलक नाम भण्डारा कर भरपूर, अतोट अतुट आप वरताईआ । साडे अन्दर हो के हाज़र हज़ूर, निरगुण आपणा दरस दे वखाईआ। पंजे तत तेरे मशकूर, साडा खेड़ा देवें सुहाईआ। तेरे दर दे चाकर बणीए मज़दूर, ठांडी सेव कमाईआ। दूर दुराडे आ वस नेरन नेरे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा दे खुल्हाईआ। पंज तत कहिण प्रभू मन्न अरदास, भगत ख्वाहिश साडे अन्दरों रही सताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वस पास, कूड़ विछोड़ा दे मुकाईआ। चरन प्रीती बख्श दात, सरन इक्क सरनाईआ। आपणे नाम दी दस्स गाथ, ढोला हक जणाईआ। लहिणा चुका दे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। सुरती शब्द मिला के पा दे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। आवण जावण पतित पावण कर दे बन्द ख़लास, तत्तां वाला सरूप आपणे विच समाईआ। तेरे नाल मिलण दी आत्म रखे ख्वाहिश, परमात्म सभ तेरा ध्यान लगाईआ। साडा जन्मां कर्मां दा लेखा लहिणा ना कोए वाच, हिसाब किताब गणत ना कोए गणाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला साहिब समराथ, वड वड्डे तेरी वड वड्याईआ। हउँ निमाणे कोझे कमले अनाथां अनाथ, दीनन दीन नज़री आईआ । भगत सुहेले तेरे चेले कर मेले साख्यात, स्वच्छ सरूपी घट घट नज़री आईआ। साडी पंजां दी अरदास, जन भगतां पूरी करदे ख्वाहिश, निरगुण वसणा सदा पास, काया मन्दिर अन्दर वखाउणा खेल तमाश, निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गंवाईआ। पंज तत कहिण किरपा कर प्रभू स्वामी, साडे अन्दरों पड़दा दे उठाईआ। तूं हर घट बैठा अन्तरजामी आसण सिँघासण सोभा पाईआ। ठाकर धुर दे धुर दी सुणा अगम्मी बाणी, रागां नादां विच्चों बाहर जणाईआ। निझर झिरने बख्श दे ठंडा पाणी, तीर्थ तटां लोड़ रहे ना राईआ। शब्द मिला दे शब्दी हाणी, नाते कन्त जगत छुडाईआ। मंज़ल दस्स दे इक्क
आसानी, मेहरवानी तेरी बेपरवाहीआ । रसना दे कल्मयां दी लोड़ ना रही ज़बानी, तेरे अन्तर खेल होर महानी, जिस दी महिमा सके ना कोए समझाईआ। जिस नूं सिफ्तां अन्दर गाउँदे रहे ईरानी तहरानी हिन्दुसतानी, मैदानी अफ़ग़ानी ढोलयां नाल गाईआ। तेरी किसे ना वेखी तरल जवानी, जोबनवन्ते बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां अन्दर साचे मन्दिर प्रेम प्यार दी दे जा इक्क निशानी, जिस दा निशाना दो जहान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तत कहिण साडा सरूप सदा फ़ानी, लोकमात तन माटी रहिण कोए ना पाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पखोवाल ज़िला लुधियाणा
पंज तत जिस वेले प्रभ किरपा करे आप, हरि आपणी दया कमाइंदा। अन्दर बाहर दा लेखा कर दए मुआफ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अगे मंगे ना कोए हिसाब, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिन्हां दा अक्खरां वाला नाम लिख ल्या विच आपणी किताब, तिन्हां दा दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। माणस देही लेखा बेबाक, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। अगे देवे धुर दा साथ, राह विच ना कोए अटकाइंदा। जिस दुआरे वसे पुरख समराथ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। दीवा बाती इक्क प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। जन भगतां ओथे करे आप निवास, सच दुआर सति सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। पंज तत बख्श देवे गुनाह, रहमत आप कमाईआ। मार्ग धुर दा दस्स के राह, रस्ते देवे पाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा देवे चलाईआ। धुर संदेसा जणा के नाँ, ढोला इक्क पढ़ाईआ । कलिजुग विच फड़ के अन्तिम बांह, सहारा आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा ठंडी छाँ, दाता इक्को इक्क अख्वाईआ। पंज तत बख्श देवे कसूर, रहमत आप कमाईआ। भगतां बेनन्ती कर मन्ज़ूर, आसा आपणे विच समाईआ। अगे होवे ना कोए मजबूर, मुश्किल हल कराईआ। सूली चढ़ना ना पवे वांग मनसूर, शम्मस वांग ना खल्ल लुहाईआ। मास कटणा ना पए किसे जम्मूर, सीस धड़ अड्ड अड्ड ना कोए कराईआ। किरपा करके साचा मेल मिलाए आप महबूब, मुहब्बत विच देवे वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए पंज भूत, सच सबूत लए बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आप मेहरवान, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी सरवन सिँघ दे गृह पखोवाल ज़िला लुधियाणा
पंज तत कहिण असीं होए ख़ुशहाल, ख़ुशी आपणा रंग वखाईआ। किरपा करे हरि कृपाल, किरपन लए तराईआ। मार्ग दस्स के इक्क सुखाल, धुर दा रस्ता दिता वखाईआ। जगत क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ। सच पदार्थ नाम धन माल, काया मन्दिर अन्दर दिता टिकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणा के सची धर्मसाल, पूजा पाठ सिमरन इक्को दिता वखाईआ। जिस दे नाल लेखे लगे शाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। ख़ालक पालक हो के करे प्रितपाल, साहिब सुल्तान सहिज सुखदाईआ। पूर्ब जन्म दा लहिणा देणा लेखा मुका के अगे कीता एहसान, मेहरवान होया सहाईआ। जिस आशा दा मंगदे रहे दान, सो झोली दित्ती भराईआ। साडे विच वसणवाली आत्म परमात्म नाल मिले आण, बेपहचान आपणे विच समाईआ। मालकां दा मालक ख़ालकां दा ख़ालक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो भाग सभ दा हिस्से आउँदा झोली पाईआ ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी करम सिँघ दे गृह पिण्ड गूढ़्हे ज़िला लुधियाणा
पंज तत कहिण साडे अन्तर निर्मल जोत, घर घर विच बैठी डेरा लाईआ। जिस दा वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जिस दे संग अगम्मी शब्द लगावे चोट, सोई सुरती दए उठाईआ। भाग लगा के साचे कोट, माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। सरवण कहिण क्यों होया बोला, सति आवाज़ ना कोए सुणाईआ। जगत कर्मां कीता ढोरा, समझ कोए ना आईआ । सतिगुर पूरा मेहरवान जे कर्म कटे थोड़ा थोड़ा, हौली हौली सभ कुछ दए बदलाईआ। अन्दर आत्म परमात्म सच सुणाए शब्द घनघोरा, अनुरागी आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कन्न कहिण सानूं नहीं कुछ सुणदा, आवाज़ अन्दर ना कोए समझाईआ। पता नहीं आपणे गुण अवगुण दा, की करनी लई कमाईआ । अन्दर इशारा नहीं साची धुन दा, बाहरों भरम ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। कन्न कहिण साडी कोई नहीं सुणीत, समझ बेसमझ ना कोए समझाईआ। हरि का नाम सरवन ना होए संगीत, धुर दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। काया माटी पंज तत होए ना ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सरवण कहिण साडा पिछला कोई हिसाब, वेला अर्जन चेते आईआ । जिस वेले मारी हरि गोबिन्द आवाज़, प्रेम नाल बुलाईआ। ओस वेले झीवर जामा हथ्थ विच पाणी फड़ के रखदा सी ग्लास, ख़ुशीआं नाल सेव कमाईआ। इक्क दिन मन अन्दर बैठा सी उदास, रुची जगत विच लगाईआ। उधरों
सतिगुर दिता आख, सन्तू पाणी ल्या छेती भाईआ। उस ने कोई ना दिता जवाब, मनसा मन ना कोई रखाईआ। ओहनां हस्स के किहा बोलया की लैंदा ख़ुआब, सुरती किधर लगाईआ। फेर उठ के किहा, की किहा जनाब, मैनूं दयो समझाईआ। ओहनां किहा पाणी ल्या शताब, जल सोहणा इक्क भराईआ। अगला लेखा होर तेरा लिख दिता सची किताब, जिथ्थों मेटे ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा रिहा वखाईआ। पूर्ब लेखा जाणी जाण, अन्तर हैरानी आईआ। किरपा कर मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं पाणी दे पिच्छे एह की दिता दान, तेरा जस सरवण सुणन कोए ना पाईआ। हरि गोबिन्द हस के किहा क्यों लग्गा पछताण, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम फेर बणना तूं इन्सान तों इन्सान, माणस विच्चों माणस जन्म बदलाईआ। ओस वेले किरपा करे श्री भगवान, जोती जाता वेख वखाईआ। तेरे बन्द कन्नां दा वेखे आण निशान, नादान सोया लए उठाईआ। लेखा मुक जाए विच जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ । पिछला लहिणा सतिगुर लेखा, बिन हरि मेट ना कोए मिटाईआ। जगत माया कर के तैनूं नहीं चेता, आत्म पर्दा ना कोए उठाईआ। अठाठ साल प्या भुलेखा, अठसठ मैल ना कोए धुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। अठाठ साल कहिण असीं तत अठ्ठ, नौ दुआर ध्यान लगाईआ। नावां कहे मैनूं सुणन लग्गा कुछ घट, किसे अन्दरों दिता बन्द कराईआ। इक्क दिन वज्जी अगम्मी सट्ट, रातीं सुफ़ने विच समझाईआ। ओस दिन समझ नहीं सक्या की खेल करे समर्थ, भुल विच वेला दिता गंवाईआ। रातीं साढे ग्यारां वजे ओस रात तेरी रड़क पई सी विच अक्ख, थोड़ी थोड़ी पीड़ रखाईआ। जिस वेले सज्जा पासा ल्या सी वट, हौली जेही आवाज़ दोहां कन्नां विच सुणाईआ। फेर पिच्छे गया हट, पर्दा ओहला विच टिकाईआ। जिस दा इलाज अजे तक्क नहीं सक्या लभ्भ, कूड़ी मैल साफ ना कोए कराईआ। जे किरपा करे पुरख समर्थ, साहिब दयाल होए सहाईआ। फिर सुणन लग पए झट्ट, मिन्ट देर ना लगे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछले पूर्ब जन्म दा लहिणा, हरिगोबिन्द दा कहिणा, हरिसंगत दा वेखणा नैणा, नैणा नैणा नाल मिलाईआ।
२९ माघ २०२१ बिक्रमी पाखर सिँघ दे गृह पिण्ड मोही ज़िला लुधियाणा
सदी वीहवीं कहे सुण बेपरवाह, सचखण्ड निवासी आपणा ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं पन्ध रही मुका, भज्जी वाहो दाहीआ । कलिजुग चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडा,
साख्यात सनमुख नज़र कोए ना आईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त नेत्र रोवण मारन धाह, मन वासना सारे रहे कुरलाईआ। जूठ झूठ कूड़ कुड़यार घर घर डेरा बैठा ला, माया ममता हउमे हंगता रोग ना कोए गंवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान अक्ख ना सके खुल्हा, खाणी बाणी हुक्म ना कोए वरताईआ। धुर संदेसा नर नरेशा कोई ना सके गा, अगम्मी धुन नाद ना कोए जणाईआ। सति प्रकाश पुरख अबिनाशी निर्मल जोत सके ना कोई जगा, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। अनाद अनादी शब्द अगम्मी सके ना कोई सुणा, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत आत्म जाम सके ना कोई प्या, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। घर दीपक जोती सके ना कोए जगा, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म सके ना कोए मिला, इक्को रंग ना कोए वखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सलाही सारे ढोले रहे गा, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सदी वीहवीं कहे मैं वेख्या जगत अन्धेरा, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। किसे ना चुके तेरा मेरा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। दर दर घर घर चार कुण्ट दहि दिशा धरनी धरत धवल उत्ते कोटन कोटि साधां लाया डेरा, बैठे जगत धूंणीआँ ताईआ। तेरे नाल मिल के प्रभू किसे ना दिता सच सुनेहड़ा, चार जुग दी पिछली बाणी सारे रहे सुणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर सोहणा वस्या कोई ना खेड़ा, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभ वेख अन्धेरी रैण, साची रुतड़ी रुत ना कोए सुहाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर निरँकार मैं तैनूं आई कहिण, बण निमाणी इक्को अलख जगाईआ। तेरी सृष्टी बिन दृष्टी रुढ़दी जाए डूँग्घे वहण, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा रुढ़ाईआ। सतिगुर शब्द किसे ना मिल्या साक सज्जण सैण, साचा बन्धन ना कोए पाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के सतिगुर शब्द किसे ना आया लैण, सुरत सवाणी शब्द हाणी नर हरि कन्त ना कोए प्रनाईआ। जन्म कर्म दा चुकावे कोई ना लहिणा देण, निहकर्मी रूप ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं कलिजुग रोंदे वेखे सन्त, अन्दर वड़ वड़ रोण देण दुहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी अजे ना मिल्या कन्त, प्रीतम अंग ना कोए लगाईआ। गुप्त ज़ाहर चढ़ी ना कोए रंगत, रंग चलूल ना कोए वखाईआ। धाईं मारदे वेखे पंडत, ब्रह्म विद्या समझ किसे ना आईआ। लेखा चुकया ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। साचा समझ ना आया मंत, मंतव हल ना कोए कराईआ। जिस दीन दयाल पुरख अकाल शब्दी धार गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाई बणत, घाड़त घड़ घड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू मैं वेख्या कूड़, घर घर काया मन्दिर अन्दर नज़री आईआ। जोती चमके ना तेरा नूर, सच जोत ना कोए रुशनाईआ। शब्दी सुणे ना कोए तूर, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। चतुर सुघड़ ना बणे मूढ़्ह, मूर्ख मुग्ध आपणे अंग ना कोए लगाईआ। जिधर तक्कां तेरे मानुष तेरे नालों हो गए दूर, बजर कपाटी पर्दा ना कोए उठाईआ। अन्दर वड़या जूठ झूठ लोभ हँकार ग़रूर, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। मन वासना पाया फ़तूर, फ़तवा सभ दे उत्ते लाईआ। घर विच बैठा किसे नज़र ना आएयों हज़ूर, हज़रत बैठा आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दे उठाईआ। सदी वीहवीं कहे मैं वेख्या लोक परलोक, दो जहान ध्यान लगाईआ । तेरे नाल मिल के ठाकर कोई ना माणे मौज, मजलस सच ना कोए लगाईआ। सन्तां अन्दर कलिजुग वेख्या जगी ना सची जोत, ऐवें अक्खरां वाली कर कर थक्के पढ़ाईआ। सच दुआरे हरि निरँकारे किसे ना आई सोच, समझ हक ना कोए दृढ़ाईआ। हउमे हंगता लग्गा वेख्या रोग, तबीब सच ना कोए मिलाईआ। तेरे विछोड़े दा जगत विजोग, भुल्ली भरम लोकाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों बिन भगतां होया ना किसे दा संजोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करते दे समझाईआ। हरि करते दस्स श्री भगवान, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साचा दिसे ना किसे निशान, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। तेरे नाल मिल के आत्म परमात्म लाए ना कोई दीवान, ढोला हक ना कोए सुणाईआ। सारे सुणन वाले नाल कान, अन्दर वड़ के नाद ना कोए वजाईआ। रसना नाल करन वाले कल्याण, काया काअबा खोज ना कोए वखाईआ। दूसरयां नूं दस्सण वाले भगवान, आप दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सदी बीस, सति सच दयां दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लिख के गए ठीक, भविख्तां विच जणाईआ। सो वेला वक्त आया नज़दीक, सारे अकठ्ठे हो के देण गवाहीआ। साडे विच रही ना कोए तौफ़ीक, तोबा तोबा कर के देण सुणाईआ । किरपा कर लाशरीक, वाहिद पीर तेरी सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरी करदे गए उडीक, कल्मयां विच सिफ्त सलाहीआ। गुर अवतार करन तस्दीक, हाज़र हो के देण सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सभ दा मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवल्लड़ी रीत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए समझाईआ । जो भगत सुहेला इक्क अकेला धुर अगम्मा सुणावे गीत, गोबिन्द दाता बेपरवाहीआ। लेखा मुकावणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। साचा कलमा दए इक्क हदीस, करे कराए सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे सदी वीहवीं मैं लग्गी वेखी अग्ग,
नव नौ चार नज़री आईआ। साचा करे ना कोई हज्ज, हुजरा हक ना कोई सालाहीआ। साचे मन्दिर वड़े कोए ना नठ, बंक दुआरे सोभा कोए ना पाईआ। सच इश्नान करे ना कोई अठसठ, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साचा नाद ना वजाए कोई अनहद, धुर दी धार ना कोए समझाईआ। साचा अमृत देवे कोई ना झट्ट, अमिउँ रस जाम ना कोए प्याईआ। साची जोत करे ना कोई प्रगट, जलवा नूर ना कोए वखाईआ । चारों कुण्ट वेखे खुल्ल्हे हट्ट, हरि का नाम झोली कोए ना पाईआ। नानक कबीर दे कहिणे रहे दस्स, आपणी रमज़ ना कोए लगाईआ । जिन्हां दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेल होया नाल पुरख समर्थ, सो सोहले सच देण समझाईआ। ओहनां दे कोल इक्को प्रभ मिलण दी अक्ख, दोए लोचण बैठण बन्द कराईआ। सच दुआरे जावण वस, जिथ्थे साहिब पुरख समर्थ, जोती नूर इक्क प्रकाश, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं सदी वीहवीं सृष्टी वेखी सभ, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। कोई ना करे पार हद, नौ दर डेरा कोए ना ढाहीआ। कोई ना साची मंज़ल चढ़े भज्ज, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। कोई ना दर्शन करे रज, सनमुख हो के ख़ुशी मनाईआ। कोई ना आत्म परमात्म मिल के पए वस, काया खेड़ा सोभा पाईआ। तेरा मेरा हो के गावे जस, ढोला इक्को नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू मैं वेखी जगत वहीर, कलिजुग कूड़ा भज्जे वाहो दाहीआ। साचा नज़र ना आए कोई पैगम्बर पीर, हसतगीर दस्त ना कोए मिलाईआ। सन्त साजण देवे कोई ना धीर, मन शांत ना कोए कराईआ। दीन मज़्हब शरअ दे तोड़े ना कोए ज़जीर, ऊँच नीच डेरा कोए ना ढाहीआ। जन्म विच्चों जन्म दी बदले ना कोए तकदीर, मेहर नज़र नाल ना कोए तराईआ। घर सरोवर अमृत बख्शे कोई ना नीर, अठसठ सारे रहे फिराईआ। साची चोटी मंज़ल चढ़े ना कोए अख़ीर, बिन अक्खरां करे ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं इक्क पातशाह इक्क शब्द तेरा वज़ीर, गुरू पीर अवतार पैगम्बर रईयत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । सदी वीहवीं कहे मैं चार जुग रही तकदी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मैं विष्नूं दी आसा वेखी मंगदी, ब्रह्मे दी तृष्ना झोली रही डाहीआ। शंकर दे मथ्थे तेरे चरनां दी धूढ़ वेखी लगदी, जो निउँ निउँ लागे पाईआ । त्रैगुण तेरे चरनां वेखी ढठदी, दोए जोड़ जोड़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा दए चुकाईआ । सदी वीहवीं कहे मैं तेई अवतारां सुणदी रही वाक्, जो अन्तर अन्तर रहे जणाईआ। सारे दस्सदे रहे भविख्त साच, आपणी आपणी रमज़ लगाईआ । ओट रखदे रहे तेरी पुरख अबिनाश, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जिस वेले साहिब सुल्तान आवे कमलापात, दो जहानां मालक
फेरा पाईआ। सभ दा लहिणा मेटे हिसाब, पिछला लेखा बिबाक कराईआ। अगे भगतां खोल्ह के ताक, पर्दा दए उठाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। नाम सुणा के बोध अगाध, अनहद राग दए वड्याईआ। फड़ फड़ हँस बणाए आपे काग, माणक मोती चोग चुगाईआ। घर दीप जगा के चिराग़, जोत नूर करे रुशनाईआ । जुग चौकड़ी दा विछड़या मिले हरि कन्त सुहाग, धुर संजोगी हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सदी वीहवीं कहे मैं पैगम्बर वेखे राह तकदे, मुकामे हक ध्यान लगाईआ। कल्मयां विच वेखे दस्सदे, शरअ नाल समझाईआ। खेल तके ओस जनाब हक दे, जो महबूब बेपरवाहीआ। चौदां लोक जिस दे चरनां हेठ वसदे, चौदां विद्या समझ कोए ना पाईआ। अलिफ़ ये अञ्जील कुराना आख कुछ ना सकदे, तुआरफ़ विच ना कोए लोकाईआ । अगम्मी खेल पुरख समर्थ दे, अलख अगोचर आप कराईआ। असीं नटूए हो के नचदे, हुक्मे अन्दर ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सदी वीहवीं कहे मैं गुरुआं दा वेख्या भविख्त, जो धुर संदेशे गए सुणाईआ। कलम शाही दी वेखी लिख्त, जो काग़ज़ां उत्ते दए गवाहीआ। निरगुण दा जाणया साचा इष्ट, जो दृष्ट दए खुल्हाईआ। लेखा मुकदा वेख्या स्वर्ग बहिश्त, सच दुआरा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम दए वड्याईआ। सदी चौधवीं ना कर झगड़ा, परवरदिगार दए समझाईआ। अगला लेखा वेख करड़ा, नुकत्यां नालों नुकत्यां दी होए जुदाईआ । पुरख अबिनाशी घट घट वासी वेखणहारा दो जहान खरड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। कलिजुग जीव मन वासना होया झलड़ा, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच रिहा दृढ़ाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू शब्द संदेसा दए सच दा, बेपरवाही आप समझाईआ। दस्स केहड़ा ऐस वेले बचदा, पल्लू माया ममता कोलों छुडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किहा जिस नूं मेल मेरा तीजी अक्ख दा, निज नेत्र जोड़ जुड़ाईआ। ओह कूड़ कुड़यार विच नहीं फसदा, जूठ झूठ ना कोए प्रनाईआ। सद मेरी प्रीती विच प्रेमी हो के वसदा, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। ओस दा लेखा मिट गया हरख़ सोग ग़म दा, माटी चम्म दमांदम झोली देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए समझाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू ओह कौण, जो तेरे प्रेम विच समाईआ। जिस दा लेखा मिटया अवण गाउण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जिस नूं साची सेजा मिल्या सौण, सच सिँघासण सोभा पाईआ। पुरख अकाल किहा जिस नूं किरपा कर के आप आवां वसाउण, तन मन्दिर अन्दर साचा घर दयां वखाईआ। उस दा पलँघ रंगीला आप आवां डाउण, पावा चूल समझ कोए ना आईआ। उस दे अन्दर मन्दिर दीपक
जोत आवां जगाउण, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। ओस दा ढोला निरगुण हो के आवां गाउण, सरगुण देवां माण वड्याईआ। ओहदे चरनां हेठ दबावां उनन्जा पाउण, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ओस दा वाधा आवां वधाउण, लोकमात सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तिम जोती जोत आवां मिलाउण, निरगुण धार निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ । सदी वीहवीं कहे प्रभू ओह केहड़ा जगत, जिस विच देवें माण वड्याईआ। प्रभू किहा एह सोहणा वक्त, सुहञ्जणी घड़ी दयां समझाईआ। जिन्हां दा हरि दे नाल मिलाप ओह धुर दा बण गया भगत, भावी नेड़ रहिण ना पाईआ। मंज़ल मुका के अर्श फर्श, दरगाह साची सोभा पाईआ। सच दुआरे मर्दाना मर्द, महबूब नूर ख़ुदाईआ। सदी वीहवीं एह हरि दा खेल असचरज, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाईआ । सदी वीहवीं कहे प्रभू तेरा भगत चंगा, ओहदे विच की वड्याईआ। पुरख अकाल किहा ओस दे अन्तर नूरी चन्दा, जो हरि स्वामी आप दिता चमकाईआ। ओहदे अन्दर वगे धुर दी गंगा, अमृत धारा इक्क वहाईआ। ओस दे अन्दर इक्क अगम्मी मृदंगा, जो आपणा राग सुणाईआ। ओहदे अन्दर शब्दी खण्डा, जो कूड़ी क्रिया पार कराईआ। ओहदे अन्दर इक्को डण्डा, जिस पौड़े साचे दए चढ़ाईआ। ओहदे कोल ओहदी खेल ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड दए वखाईआ । ओहदे कोल सच अनन्दा, निजानंद इक्क जणाईआ । ओहदे कोल इक्क बख्शंदा, प्रभ बैठा बेपरवाहीआ। ओहदे कोल सोहणा छन्दा, सच संदेश रिहा सुणाईआ। ओहनूं परम पुरख परमात्म आप आपणे लाया अंगा, अंगीकार इक्क हो जाईआ। ओह गुरमुख सन्त सुहेला बाहरों बंदयां वरगा बन्दा, अन्दरों नूरो नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू तेरे भगतां दा केहड़ा मतु, सच स्वामी दे जणाईआ । अगों हस के किहा पुरख समर्थ, निरगुण शब्दी ढोला गाईआ। ओह क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चारे वरन जावण छड, अठारां बरन विच ना आईआ। झूठा समझण नाता काया माटी हड्ड, चम्म दृष्टी दए जणाईआ। हर घट वेखण आत्म परमात्म वस्या सति, सच स्वामी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सदी वीहवीं कहे प्रभू तेरा भगत केहड़ा, कलिजुग अन्तिम दे वखाईआ। पुरख अबिनाशी किहा जेहड़ा नाउँ गाउँदा तेरा मेरा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। ऊँच नीच छड्ड के झेड़ा, मन वासना गया मिटाईआ । काया मन्दिर सुहा के खेड़ा, भगत दुआरा ल्या खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया चुका के अन्धेरा, साचा दीप ल्या जगाईआ। अन्दर खुल्हा कर के वेहड़ा, पुरख अबिनाशी ल्या मनाईआ। पंच विकार चुका के झेड़ा, झगड़ा दिता गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा समझाईआ।
सदी वीहवीं कहे तेरे भगत दी की निशानी, सच सच दे समझाईआ। की ओह विद्या वाला वड्डा विद्वानी, जां रसना वाला ज्ञान सुणाईआ। की ओह नहावण वाला वड्डा इश्नानी, जल धारा सीस कराईआ। की ओह वड्डा वेद पुराणी, पुस्तक पढ़ पढ़ जगत सुणाईआ। की ओह वड्डा शाह सुल्तानी, शहिनशाह अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा एह सारी झूठ कहाणी, धुर दी धार दृढ़ाईआ। जिस नूं इक्को पुरख अकाल दा चरन ध्यानी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। ओह भगत ते मैं भगवान दोहां दी सदा इक्को जेही रहे जवानी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ । जन भगत भगवान बणे कोई ना बानी, शब्दी रूप ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एहो संदेसा दे के गए ज़बानी, रागां नादां विच वंड वंडाईआ। भगती नाल बणनी नहीं गल्ल असानी, मुश्किल घट घट नज़री आईआ। जिस वेले परम पुरख परमात्म आप करे आपणी मेहरवानी, दया दृष्टी नाल आपणे विच मिलाईआ। ओह बणे सुचज्जी सवाणी, घर साचे बैठे चाँईं चाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । सदी वीहवीं कहे प्रभू मेरे भूप, राजन राज तेरी सरनाईआ। मैं अक्खीं वेख्या चारे कूट, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। होया प्रधान जूठ झूठ, वरदान कलिजुग झोली पाईआ। साचा दिसे ना कोए रूप, सति सरूप ना कोए समाईआ। जगत दे मालक कर गए एथों कूच, आपणा पन्ध मुकाईआ। अगे दुआर किसे ना सके सूझ, समझ चले ना कोए चतुराईआ। विद्या वाले हो गए मूर्ख मुग्ध, तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन मनवा सभ नूं कर रिहा उलट, अन्दरों लठ भवाईआ। नाभ कँवल किसे दा कोई ना सक्या पलट, झिरना निझर ना कोए झिराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सदी वीहवीं सारे होए लावलद, वालद दाता नज़र किसे ना आईआ । मैं वेख्या अर्श फर्श, फ़लक उपर ध्यान लगाईआ। कलिजुग जीवां दी दृष्टी वेखके किसे अवतार पैगम्बर सन्त ना आया तरस, नेड़े हो के रहमत ना कोए कमाईआ। अन्दर वड़के कूड़ी क्रिया तों सके कोई ना वर्ज, मन वासना शब्दी डोर ना कोए बन्हाईआ। कोझयां कमल्यां वंडे कोई ना दर्द, दुखियां दु:ख झोली कोए ना पाईआ। जिधर वेखां कलिजुग कसाई हथ्थ विच फड़ी करद, मकतूलां उत्ते रिहा चलाईआ। सदी वीहवीं कहे मैं वी हाढ़ा पा के रही वर्ज, मेरी चले ना कोए चतुराईआ । श्री भगवान एसे करके तेरे अगे कीती अर्ज़, सच बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। तेरा नाम खण्डा अगम्मी खड़ग, दो जहानां दए चमकाईआ । हुक्म नाल अन्दरों सारयां दे वरज, बाहरों रसना वाली करनी ना पए पढ़ाईआ। तेरे वरगा सूरबीर मर्दाना नहीं कोई मर्द, महबूबां दा महबूब मुहब्बत तेरी तेरे विच्चों नज़री आईआ। एहनां भगतां दा दे आप सबूत, सभ दा सिदक आपणे नाल निभाईआ। सदी वीहवीं होए मौजूद, मुफ़लिसां भिच्छया झोली दे पाईआ। जे कोई मैनूं नहीं सक्या बूझ, ओहनां दी सुरती अन्दरों दे खुल्हाईआ। इक्को दस्स
मंज़ले मकसूद, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। बेशक तेरा कोई तत नहीं वजूद, वजूदां वाले आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों करदे नेस्तोनाबूद, सच सुच धरत धवल दे टिकाईआ।