पुस्तकालयभाग १८

३० माघ २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे घर पिण्ड मोही

हरि सतिगुर शब्द सदा मेहरवान दीन दयाल, दयानिध अखवाइंदा। जुग चौकड़ी करदा रहे संभाल, लक्ख चुरासी घट घट दरस वेख वखाइंदा। भगत सुहेले गुरू गुर चेले सन्त सज्जण लए उठाल, गुरमुख गुरसिख आपणा रंग रंगाइंदा। साची सिख्या बोध अगाधी दए सिखाल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर दिवस रैण चले नाल, सदा सुहेला इक्क अकेला विछड़ कदे ना जाइंदा। सति सरूपी शाहो भूपी लेखा जाण शाह कंगाल, शाह पातशाह आपणी सेव कमाइंदा । मित्र प्यारे सज्जण वेखे आपणे लाल, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाइंदा। साचा रस एहो अमृत नाम प्याला दए प्याल, धुर ख़ुमारी इक्क चढ़ाइंदा। नाता तोड़ के काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा । सतिगुर सच्चा साहिब सुल्तान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी करनहार कल्याण, नित नवित वेस वटाईआ। जोधा सूरबीर वड बलवान, बलधारी इक्क अख्वाईआ। गुरमुखां देवे आत्म परमात्म सच ज्ञान, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा विछोड़ा कटे आण, नेहकर्मी कर्म कांड गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं सदा रखवाला, नित नवित वेख वखाईआ। भाग लगावां काया सची धर्मसाला, बाहरों हथ्थ किसे ना आईआ। पूजा पाठ जोग अभ्यास मेरा राह सुखाला, मन दी मनसा मन ही मन समाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर नज़री आईआ। काया माटी ख़ाकी तेरा अगम्मी वजदा रहे ताड़ा, बहत्तर नाड़ करे शनवाईआ। सच सख़ियां मिल मिल घर ठाकर सच अखाड़ा, धुर दा ढोला सोहला अगम्मी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा देवा, देव आत्मा लवां उठाईआ। सुरत जगौंणी मेरी सेवा, अकाल मूर्त नज़री आईआ। लेखा चुका के रसना जेहवा, अन्तर आत्म सच प्रीत देवां बंधाईआ। धाम वखा के निहचल धाम इक्क निहकेवा, अटल महल दयां वखाईआ। साची धूढ़ी मस्तक ला के थेवा, जोत ललाट करां रुशनाईआ। नाम पदार्थ धुर दा मेवा, बिन रसनां दयां चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तारनहारा एक, एकँकार दया कमाईआ ।

विष्न ब्रह्मा शिव रखी मेरी टेक, करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा भेख, निरगुण सरगुण हो हो सेव कमाईआ। दो जहानां मालक ख़ालक इक्क नरेश, दाता दानी दया कमाईआ। पीर पैगम्बर औलीए कुतब बणे रहे नरेश, मुसायक शेख़ आपणीआं झोलीआं डाहीआ। भगत सन्त राह तकदे गए हमेश, गुरमुख गुरसिख आपणी अक्ख खुल्हाईआ । तन माटी काची हाटी खेडदे गए खेड, डूँग्घी कंदर वड़ वड़ वेख वखाईआ। बिन सतिगुर शब्द कोई ना मुड़या आपणे देस, साचे घर बहण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा संदेश सचा, चारे बाणी ना मोड़ मुड़ाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख गुरसिख साचा बच्चा, जिस दा बचपन आपणी झोली पाईआ। सन्त सुहेला अन्दर रत्ता, राम नाम रंगीला अन्दर रंगाईआ। जिस दा रविदास चमारा देवे पता, पतिपरमेश्वर रिहा दृढ़ाईआ। भगत सुहेला वेखे अक्खां, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन लेखा दए मुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करां मुआफ़, जुग जन्म दे पापी दयां तराईआ। एह अदल सच्चा इन्साफ़, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बच्यां दी भुल्ल ना वेखे बाप, पिता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जिस वेले रसना नाल सोहँ कर लओ जाप, पिछला लेखा रहिण कोए ना पाईआ। रोज़ रोज़ दा लेखा हुन्दा जाए साफ़, कर्मां गेड़ रहिण ना पाईआ । एस नाअरे दा एहो वड्डा प्रताप, रात दा रात दिन दा दिन हिसाब थाउँ थाँईं रिहा चुकाईआ। अगे देणा पए ना कोई जवाब, पुछण वाला नज़र कोए ना आईआ। चित्रगुप्त कढ्ढ ना सके किताब, कुतबख़ान्यां विच जो बैठा छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बणया क्यों संसार, आपणा नाउँ प्रगटाईआ । चार जुग मेरी किसे ना आई विचार, सच ब्यान ना कोए कराईआ। मैं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां दा सिक्दार, पुरी लोअ हुक्में अन्दर भवाईआ। जुग चौकड़ी मेरी किसे ना बद्धी धार, धरनी उत्ते ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे गए नाल इशार, रमज़ नाल समझाईआ। जिन्ना चिर ना आवे परवरदिगार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। ओनां चिर उसदा पूरा नाउँ सके ना कोए विचार, परमेश्वर हो के भेव ना कोए खुल्हाईआ। घड़ी पल दा लहिणा देणा रोज़ रोज़ ना देवे कोई उतार, बिन पूजा पाठ सिमरन लेखा दए ना कोए मुकाईआ। जो मंग मंगी विच संसार, गोबिन्द आपणी झोली डाहीआ। जिस वेले आवे कल कल्की अवतार, कल कलेश देणा गंवाईआ। भगतां कर प्यार, साचे सन्तां मेल मिलाईआ। इक्को सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दस्स जैकार, अगला पिछला जन्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। एह पंज पंज होवण परवान, जिस दा सभ तों वखरा ज्ञान, ध्यानां विच ध्यान ना कोए रखाईआ। एह गुरुआं दा दान, पीरां दा पकवान, भगतां दा खाण, सन्ता

दा माण, गुरमुखां दा ज्ञान, गुरसिक्खां लेखे रिहा लगाईआ। भुल्लयां दा माण, रुल्लयां दा निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखे रिहा चुकाईआ। जिस वेले मेरे नाउँ दा गाउँदे गीत, अन्तर आत्म आवाज़ लगाईआ। ओसे वेले पिछला लेखा साफ़ हुन्दा ठीक, अक्खर कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख हो जांदे अन्दरों अतीत, शांतक सति दयां कराईआ। एसे करके खैहड़ा छुड़ाया मन्दिर मसीत, बिन काया मन्दिर हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। काया कहे जिस वेले गुरमुख गाउँदे ढोला, जैकारा सच लगाईआ। मेरा ख़ुशीआं विच नहीं मिउदा चोला, चोली आपणा रंग लए बदलाईआ। ओस वेले पंजां दा रहे कोई ना रौला, माया ममता नज़र कोए ना आईआ । पुरख अकाल दीन दयाल अन्दर वड़या होवे विचोला, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणन सच एह वखरा सभ तों बोला, जिस दी बोली चार जुग ना सके समझाईआ। पड़दा मूल ना चुकया ओहला, सच नूर ना कोए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करां मुआफ़ कसूर, ग़लती रहिण कोए ना पाईआ। बण भगतां दा मज़दूर, पिच्छे हो हो सेव कमाईआ। बिरहों अन्दर तुहाडे हाज़र हज़ूर, वैराग अन्दर बैठा डेरा लाईआ। विछोड़े विच सदा मजबूर, जुदाई विच रहिण ना पाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर बैठा आसण लाईआ । जन भगतो आपणा लहिणा लओ वसूल, देवणहार दया कमाईआ। प्रेम प्यार दी निक्की जेही सेवा करो कबूल, जेहड़ी काअब्यां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल वरगा लभ्भणा नहीं कोई महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जो भगतां दी हद विच वड़या हदूद, आपणा फेरा पाईआ। भावें उस नूं शाह समझो मकरूज, दोवें लेखे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां पार कराईआ। ग़लती कहे जे मैं ना हुन्दी जग, लोकमात वेस वटाईआ। फिर भगतां नूं प्रभ नाल मिलण दा केहड़ा लभणा सी पज्ज, किस बिध बेनन्ती देंदे सुणाईआ। किस कारन लिखाउदे छन्द, आपणा गीत दृढ़ाईआ । किस लेखे विच पिच्छे मारदा पन्ध, पैडल बाईसिकल हिलाईआ। एसे रस्ते राजा बल मंग के गया सी मंग, एने कदम घोड़े नाल चल के पैदल आईआ। ओस दे नाल सी इक्क सौ ग्यारां वाला संग, जो इक्क इक्क इक्क इक्क नाल ध्यान लगाईआ । एसे धरनी उत्ते उस दी डिग पई सी गंढ्ढ, जिस दे विच राम नाम बन्न्ह रखाईआ। अगे जा के इक्क सौ अस्सी कदम उत्ते ओस वेख्या उहदे ख़ाली रहि गए हथ्थ, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। थोड़ी बेचैनी पिच्छे होया बेवस, सुरती प्रभू नालों भुलाईआ । उधरों आई अगम्मी आवाज़, हुक्म दिता सुणाईआ। उपर वेख आकाश, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जां तकया पुरख अबिनाश, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। बल तूं क्यों होइउँ उदास, मैनूं दे दृढ़ाईआ। ओस किहा राम

नाम रिहा नहीं मेरे पास, मिट्टी विच रल के आपणा मुख छुपाईआ। श्री भगवान किहा एह निक्की जेही बात, क्यों रिहा घबराईआ। इस दा लहिणा मेरे हाथ, कलिजुग अन्त देवां झोली पाईआ। कल्ह ओस वेले बल नूं ओह आ गई याद, पिछली कहाणी दित्ती दुहराईआ। ओन करी सच फरयाद, प्रभ लेखा दे मुकाईआ। प्रभ अबिनाशी ओसे वेले अन्दरों सभ दा बदल दिता स्वाद, धुर दा हुक्म आप वरताईआ । दलीप सिँघ तूं वी ओस वेले ओस दा दिता साथ, जेहड़ा साढे तिन्न कदम पिच्छे पिच्छे चल के पन्ध मुकाईआ। जे प्रभू बल दा मुकाउदा ना हिसाब, तुहाडा हिसाब अगे किस बिध लए रखाईआ। एह ग़लती नहीं मस्ती नहीं प्रभ दा एह रिवाज, जुग जुग आपणी खेल वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशी रहे विच आपणे खेल तमाश, ख़ाहमख़ाह दूजी कार ना कोए कमाईआ।

३० माघ २०२१ बिक्रमी नाहर सिँघ दे गृह पिण्ड रकबा ज़िला लुधियाणा

सतिगुर शब्द कहे मेरा सदा नाता, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। अगम्म अथाह मेरी गाथा, साचे सन्तां भगतां आप सुणाइंदा। लिखण पढ़न तों बाहर मेरा साका, जिस दा अन्त किसे ना आइंदा । गुरमुखां बन्द किवाड़ी खोल्हां ताका, बजर कपाटी पार कराइंदा। साचा शब्द सुणावां अगम्मी वाजा, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म देवां सच्चा बाटा, निझर झिरना आप झिराइंदा। सच जोत करां प्रकाशा, साढे तिन्न हथ्थ बंक वडियाइंदा। जन्म कर्म दा वेखां खाता, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। जुग चौकड़ी अन्धेरी रैण मेटां राता, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। गुरसिक्खां दा देवां सगला साथा, एथे ओथे दो जहान सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां संग, अन्तर अन्तर मेल मिलाईआ । नाम अगम्मा इक्को रंग, लाल गुलाला दयां चढ़ाईआ। लेखा मुका के खण्ड ब्रह्मण्ड, जीउ पिण्ड भेव चुकाईआ। सच दुआरे दे के अनन्द, सुख सागर दयां वखाईआ। भगत भगवान दा ढोला दस्स के छन्द, सोहँ सच दयां समझाईआ। जिस दी आदि जुगादी इक्को वंड, पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं ब्रह्म आधारी, आत्म मेला सहिज सुभाईआ । मेरा खेल अगम्म आपारी, अपरम्पर आप दिता समझाईआ। जुग चौकड़ी वेखां वारो वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। सन्त सुहेले सद रिहा उठाली, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन कोटि

लँघ गए पूर, लोकमात बण दरवेश सेव कमाईआ। नव नौ चार पिच्छों मेरी अर्ज़ होई मन्ज़ूर, फ़र्ज़ आपणी सेव कमाईआ । जिस ने सूली चाढ़ दिते मनसूर, शमसां खल्ल लुहाईआ। अग्नी विच तपाए वांग तन्दूर, देगां विच उबलाईआ। बन्द बन्द कट के कीता चूरो चूर, सीस धड़ कीती जुदाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेला हाज़र हज़ूर, निरगुण दाता वड्डी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया आशा तृष्ना माया ममता मेटे जूठ झूठ, सति सच इक्क समझाईआ। जिन्हां गुरमुखां उपर जाए तुठ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए घुट, रस निझर दए वखाईआ। ओन्हां दा आवण जावण लक्ख चुरासी खैहड़ा जाए मुक, जन्म जन्म ना कोए भुआईआ। ओह ढोला गा के इक्को तुक, साहिब सतिगुर लैण मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं सद भगत उधारां, सन्तां दयां वड्याईआ। मेरा किसे अन्त ना पाया विच संसारा, संसारी सके ना कोए समझाईआ। मेरा सोहला गाया गुर अवतारा, पीर पैगम्बरां कल्मयां नाल जणाईआ। साचयां सन्तां देंदी रही इशारा, अन्तर अन्तर बूझ बुझाईआ। दस्सदी रही बोल अगम्म जैकारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को ब्रह्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म दस्से धुर दा नाअरा, चारे वरनां इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म कहे मैं आदी ढोला, भगत भगवन्त गए जस गाईआ। निरगुण निरगुण शब्द विचोला, धुर दा मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम दीन मज़्हब जात पात कूड़ी क्रिया पाया रौला, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड रिहा कुरलाईआ। साचा नज़र ना आए किसे मौला, राम रूप ना कोए वखाईआ। दए दुहाई धरनी धरत धौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सदी वीसवीं मेरा भार करे ना कोई हौला, हँकार विकार ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखी लक्ख चुरासी, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। परम पुरख दी मिले कोई ना दासी, जो सेवक हो के सेव कमाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जन भगतां मंज़ल दे घाटी, अन्तर आत्म पौड़े दे चढ़ाईआ। तेरे नाल मिल के तेरे नाम दी गाउण साखी, साख्यात हो के आपणा दरस कराईआ। घर घर कर प्रकाश जोत निरँजण दीवा बाती, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। तूं महबूब स्वामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक्क अख्वाईआ। गुरमुखां अन्दर खोल्ह दे ताकी, पर्दा दूई दे चुकाईआ। सन्त सुहेले मारन आवाज़ी, धुर दा ढोला रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सची सरनाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं खेवट खेटा, दो जहानां मलाह नज़री आईआ। हर घट अन्दर सदा लेटा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख विरला बणावां आपणा बेटा, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। पूर्ब जन्म कर्म दा मुकावां लेखा, लेखे

विच लगाईआ। भाग लगा के काया साचे देसा, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। जिस दी सेवा करदे शिव ब्रह्म विष्न महेषा, चाकर नज़री आईआ। ओन्हां अन्दर वड़ के देवां इक्क संदेसा, सोई सुरत शब्द उठाईआ। लोकमात माणस जन्म कर्म दा मुके लेखा, भरम भुलेखा रहिण कोए ना पाईआ। अन्तिम लै के जाए आपणे देसा, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि आपणे रंग रंगाईआ।

३० माघ २०२१ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दाखे ज़िला लुधियाणा

गुरसिख कहे मेरी आसा पुन्नी, हरि सतिगुर इच्छया पूर नज़री आईआ। अन्तर आत्म आवाज़ जिस ने सुणी, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। गहर गम्भीर वड गुण गुणी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी रागां तों बाहर धुनी, अगम्मी नाद रिहा वजाईआ। जिस नूं जंगलां विच लभ्भदे रिखी मुनी, सो साहिब स्वामी घर घर आ आ रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरे जागे भाग, मेरे अन्दर वजी वधाईआ। साहिब सतिगुर धोवणहारा जगत दाग़, पापां मैल रिहा कटाईआ। नाम संदेसा सुणा अगम्मी राग, सोहँ ढोला रिहा जणाईआ। जन्म कर्म दी मेट के आग, अमृत बूँद स्वांती मुख चुआईआ। चरन प्रीती बख्श के दात, नाते धुर दे रिहा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख आसा कहे मेरा वस्या खेड़ा, भागां भरया नज़री आईआ। साहिब स्वामी लाया डेरा, डण्डौत साची रिहा सिखाईआ। कलिजुग शौह दरयाए बन्न्हे बेड़ा, वैंहदी धार ना कोए वहाईआ। आवण जावण कट के जाए गेड़ा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। मानस जन्म कर के जाए नबेड़ा, अगे दए ना कोए सज़ाईआ। भेव खुल्हा के तेरा मेरा, इक्को नाद दए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख आसा कहे मैनूं चाउ घनेरा, ख़ुशीआं हाल सुणाईआ। साहिब सतिगुर मिल्या नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भजन बन्दगी अभ्यासां नाल करना प्या ना झेड़ा, झगड़ा मन ना कोए लड़ाईआ। इक्को सोहँ दस्सया शब्द बथेरा, जो एथे ओथे होए सहाईआ। चारों कुण्ट रक्खे घेरा, अठ्ठे पहर वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुख आसा कहे मैं हो गई ख़ुश, ख़ुशी मेरे अन्दर प्रगटाईआ। सति स्वामी भेव खुल्हाया सच सुच, सति दिता दृढ़ाईआ। जिस दी धारों गए उठ, ओह मेला रिहा मिलाईआ । भगवन हो के रिहा तुठ, भगतां जोड़ जुड़ाईआ। उजल कर के मात मुख, कूड़ी क्रिया मैल धुआईआ । पुरख अबिनाशी बणा

आपणे पुत, साची मंज़ल रिहा चढ़ाईआ। जिथ्थे मौले इक्को रुत, ख़िज़ा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। भगत आसा कहे मेरा मन्दिर सुहञ्जणा, सोभावन्त दिता सुहाईआ। किरपा करी आदि निरँजणा, दीवा बाती इक्क रुशनाईआ। ठाकर हो के बणया सज्जणा, सगला संग निभाईआ। सरोवर हो के कराया मजना, दुरमति मैल धुआईआ। ओढन हो के पड़दा कजणा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरन प्रीती अन्दर मग्ना, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जणा, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरमुख विरले अन्दर लँघणा, जिस जन रस्ता दए वखाईआ । नाम भण्डारा इक्को मंगणा, वस्त अमोलक बेपरवाहीआ। रस देवे निजानंदना, निज अन्तर दए जणाईआ। जोती नूर चाढ़े चन्दना, सच जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख जिस मिल्या सूरा सरबंगना, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। ओस दूजा दर होर कोई ना मंगणा, देवणहारा दाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां लाए आपणे अंगणा, अंगीकार आप अख्वाईआ।

३० माघ २०२१ बिक्रमी बीबी सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड झांडे

आत्मा कहे जुग जुग लहिणा मेरा विच संसार, नित नवित आसा पूर कराईआ। मेरा लेखा देंदे गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाईआ। भगतां नाल फिरदा रिहा बण के मित्र यार, सन्तां संग आपणा मेल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आउँदा रिहा वारो वार, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। पंज तत काया नाल करदा रिहा उधार, बिन लेखे विच्चों प्रगटाईआ। शब्द संदेसा सुणदा रिहा अगम्म अपार, हरि का ढोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा दए चुकाईआ। आत्म कहे मेरा जुग जुग मेला, पुरख अकाल देवणहार वड्याईआ। पारब्रह्म बण सज्जण सुहेला, ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। शब्दी धार गुरू गुर चेला, चेला गुरू वेस वटाईआ। सति स्वामी बण के सज्जण सुहेला, भगत भगवन रूप वटाईआ। धाम वेख के इक्क नवेला, मन्दिर अन्दर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवणहार सदा सहाईआ। आत्म कहे मेरा लहिणा देणा कदे ना मुकदा, लक्ख चुरासी अन्दर डेरा लाईआ। बिन पुरख अकाल मैनूं कोई ना पुछदा, सनमुख हो ना दया कमाईआ । जुग चौकड़ी हिसाब ना कोए मुकदा, पर्दा ना कोए उठाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला आ गया सुख दा, गहर गम्भीर होए सहाईआ। लेखा मुका दे तत्तां दे दु:ख दा, पंजां अन्दर बन्द ना कोए कराईआ। पार उतारा कर दे जामे मनुख दा, जो माणस नज़री आईआ। भेव खुल्हा दे आपणी

रुत दा, गृह मन्दिर दे समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आत्म परमात्म तेरा नाता पिता पुत दा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जग वेला नहीं चुप दा, सुत्यां लै उठाईआ। लेखा मुक जाए आवण जावण मात गर्भ उलटे रुख़ दा, दस दस मास पैंडा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आत्मा कहे प्रभू मैं ना पुरख ना नार, तेरा नूर नज़री आईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण हो सहाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसार, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। तेरा मेला ना होवे निरगुण धार, जोती जोत ना कोए मिलाईआ। बाहरों पंजां तत्तां दा शृंगार, माणस देह रूप वटाईआ। चारों कुण्ट काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना हउमे हंगता बैठी डेरा लाईआ। नौ दुआर रहे झख मार, सति सच ना कोए समझाईआ। मन मनुआ उडे दहि दिश डार, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर अन्ध अंधिआर, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। किरपा कर सिरजणहार, तेरे संगी दए मिलाईआ। मेरा मित्र शब्द अनहद जो अन्तर करे सच गुफ़तार, दिवस रैण नाद वजाईआ। मेरा प्यार अमृत ठंडा ठार, जो कँवल नाभी बन्द दिता कराईआ । मेरा सज्जण कमलापाती पवण जोत करे उज्यार, नूरो नूर नूर चमकाईआ। चल के आवे ठाकर दवार, महल अटल सोभा पाईआ। साची सिख्या दए सिखाल, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। पकड़ उठाए आपणा बाल, परमात्म आत्म लए जगाईआ । धुर दा दस्स मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा भेव चुकाईआ। मेरा टुट जाए कूड़ा जंजाल, लोकमात रहिण ना पाईआ। अन्तिम जावां सचखण्ड सची धर्मसाल, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म लए प्रनाईआ। आत्म कहे ना पुरख ना मैं नारी, नर हरि नरायण तेरी ओट तकाईआ। मेरा रूप निर्मल जोत जोत निरँकारी, सति सरूपी नज़री आईआ। घट घट अन्दर करां उज्यारी, लक्ख चुरासी सोभा पाईआ। बिन तेरी किरपा मैनूं तत्तां विच ख़ुआरी, कूड़ा नाता ना कोए छुडाईआ। साची बख्श चरन प्यारी, चरनोदक इक्को मुख लगाईआ। मेरी कूड़यां नालों टुट जाए यारी, साचा शब्द तेरा नाम इक्को संगी नज़री आईआ। महल अटल सुहा दे उच्च अटारी, गृह मन्दिर दे वड्याईआ । आवण जावण रहे ना विच संसारी, संसार सागर पार दे कराईआ। सद वसां तेरे चरन दवारी, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत बख्श सरनाईआ। आत्मा कहे मैं भगतां अन्दर सोहणी होई प्रकाश, बिन तेल बाती डगमगाईआ। सद प्रभू मिलण दी रक्खां आस, दूजा ध्यान ना कोए लगाईआ। राह छड्ड दिते पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल अक्ख ना कोए उठाईआ। करां बेनन्ती चरन कँवल सुण मेरी अरदास, अरज़ोई इक्को इक्क जणाईआ। धुर दे ठाकर गहर गम्भीर पतिपरमेश्वर अगम्म अथाह चल के आवीं मेरे पास, दो जहानां मालक ख़ालक ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध आप मुकाईआ।

जन्म कर्म दी मेरी बुझा प्यास, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार लै चल आपणे साथ, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जिथ्थे सूरज चन्द नहीं कोई प्रकाश, इक्को नूर तेरा वड्याईआ। कोई राग नाद सव्वईआ ढोला गाए ना भाट, सुरंगी तार ना कोए हिलाईआ। दिवस रैण ना कोई रात, घड़ी पल ना कोए वखाईआ। लक्ख चुरासी मूल ना खेल तमाश, चारे खाणी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे चरन दुआरे इक्को भगतां दी जमात, जिन्हां दे अन्तर आत्म साख्यात, नर हरि तेरा नूर नज़री आईआ। मैं ओन्हां दी करां तलाश, जिस गृह होवे तेरा वास, अहिसास इक्को इक्क रखाईआ। श्री भगवान किहा शाबाश, आत्म तेरी पूरी कर देवां आस, रहिण ना देवां विच प्रभास, लेखे लावां साची ख्वाहिश, जो ख़ालस इक्को इक्क रखाईआ । आत्म कहे मेरी ख्वाहिश कर दे पूरी, पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। मैं तेरा रूप नूरी, जोती जाते डगमगाईआ। एह सृष्टी दिसे कूड़ी, साचा संग ना कोए वखाईआ। मेरी मनसा ना होए अधूरी, दूर दुराडे लैणा मिलाईआ। तेरे चरन कँवल मंगां धूढ़ी, टिक्का मस्तक देणा ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे विच समाईआ। श्री भगवान कहे सुण आत्म प्यासी, सति दयां दृढ़ाईआ। जन्म कर्म दी दूर करां उदासी, संसा रोग दयां मिटाईआ। जिस नूर विच्चों तेरा नूर होया प्रकाशी, अन्तिम ओसे विच मिलाईआ। मंज़ल चाढ़ के औखी घाटी, सच दुआरे दयां टिकाईआ । हरि चरन कँवल रहिणा इक्को दासी, बरदी हो के सेव कमाईआ। लेखा मुक जाए पृथ्मी आकासी, गगन गगनंतर उपर गृह मन्दिर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी खेल वखाए धुर समाजी, समाज भगतां आपणे नाल रखाईआ।