पुस्तकालयभाग १८

पहली फग्गण २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सचखण्ड कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ के वेखो आया फग्गण, फलगुण आपणा नाल ल्याईआ । तीह माघ पिछली राती पा के गया सगन, धुर दा हुक्म सीस टिकाईआ। भगत भगवान दीपक लगे जगण, दो जहान होए रुशनाईआ। पुरख अकाल दा डंका लग्गा वज्जण, ब्रह्मण्ड खण्ड आप उठाईआ। सच प्रीती अन्दर गुरमुख होवण लग्गा मग्न, सरूप अनूप विच समाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा गुरमुखां अन्दरों कूड़ी क्रिया लग्गा कढ्ढण, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गीत महान सुणावण लग्गा छन्दन, संसे रोग सर्ब मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखीए सोहणी रुत, जो रुतड़ी हरि महकाईआ। इक्क दूजे नूं रहे पुछ, बिन रसना जिहवा सुणाईआ। करनी दा करता करे की कुछ, भेव अभेद ना कोए दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा अन्दर वड़ के वेखो सभ दा पैंडा गया मुक, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। जगत जहान दा नाता गया छुट, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । फलगुण वेखी सच रुत बसन्त, गुरमुख गुरसिख बूटा इक्क महकाईआ। जिन्हां दी जुग चौकड़ी बणदी रही बणत, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा गए कमाईआ। जिन्हां दे कोल आदि जुगादी धुर दी सनद, तिन्हां दे लहिणे वेख वखाईआ। ओह कोझे कमले ग़रीब निमाणे बणा के धुर दे सन्त, सति सरूप दए समझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के कन्त, हरि नर आपणी सेज सुहाईआ। जिस दे दुआरे दे वशिष्ट रामा दोवें होए मंगत, बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। फलगुण कहे मैनूं पिछली आई याद, थोड़्ही दयां जणाईआ। जेहड़ा लेखा बाकी रहि गया पंझी माघ, ओह आपणी आप लए अंगड़ाईआ। ओस ने मार अगम्मी वाज, ब्रह्मण्ड खण्ड लए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लै के साथ, भज्जया वाहो दाहीआ। रवि ससि चलाई आवण आपणे राथ, मण्डल मण्डप भज्जण वाहो दाहीआ।

निउँ निउँ झुकदे पृथ्मी आकाश, बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हथ्थां उत्ते रखी बैठे हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ । भगत सुहेले चारों कुण्ट रहे झाक, नेत्र आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सन्त सज्जण कहिण पूरा हुन्दा वाक्, वाक्या आपे वेख वखाईआ । गुरमुख कहिण लेखा होण लग्गा बेबाक, पिछले घाटे पूर कराईआ। गुरसिख कहिण जुड़न लग्गा नात, चरन मिली सरनाईआ। वशिष्ट किहा एह मेरी पिछली बात, भेद दयां खुल्हाईआ। नाले राम दा वेखो साथ, निरगुण धार नज़री आईआ। नाले ओस वड्डे बच्चे दा प्रताप, जो राजा हो के फेर रईयत रूप नज़री आईआ। नाले ओस छोटे दा वेखो खेल तमाश, जो चीउँटी हो के लाल आपणे रंग रंगाईआ । इन्हां दा राम उत्ते विश्वास, वशिष्ट दास हो के सेव कमाईआ। त्रेता द्वापर कलिजुग नाल रख के बैठा रिहा आस, तृष्ना होर वधाईआ। जिस वेले मेरा मालक आवे ख़ास, पुरख अकाल रूप धराईआ। भगतां बणाए इक्क जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। धुर दा सोहला ढोला दस्से इक्को जाप, नग़मा नाम दए दृढ़ाईआ । लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त बण के माई बाप, पिता पुरख इक्क अख्वाईआ। जुग चौकड़ी पूर्ब लहिणा कढ्ढके वेखे हिसाब, दो जहानां खोज खुजाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट के ख़ाक, जूठ झूठ देवे गंवाईआ। सतिजुग साचा लोकमात बणा के इक्क रवाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। वशिष्ट कहे मैं दस्सां नाल वशेष, विशेषता इक्क जणाईआ। जिस वेले मंग मंगी सी दर गणेश, गणपति ध्यान लगाईआ। शंकर धूढ़ी ख़ाक विच रिहा सी खेड, भस्म तन रमाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म रिहा सी पेख, नं्हना रूप नज़री आईआ। विष्नूं कर रिहा सी हेत, साची सेव कमाईआ। पुरख अकाल ओस वेले दिता सी इक्क संदेश, शब्दी शब्द शनवाईआ। जुग चौकड़ी मेरी खेड, निरगुण सरगुण दयां वखाईआ । गुर अवतार पैगम्बर भेज, धुर दा नाम समझाईआ। जोती जलवा दे के तेज, काया मन्दिर करां रुशनाईआ। भगतां अन्दर माणा सेज, आत्म सोभा पाईआ। लक्ख चुरासी लवां वेख, घट घट खोज खुजाईआ। कलिजुग अन्तिम जिस वेले आवां सम्बल देस, साचा नगर इक्क सुहाईआ। ओस वेले राम वशिष्ट दोवें होणे प्रभ दे पेश, लेखा भगतां देण जणाईआ। जुग चौकड़ी किसे ने बदल ना दित्ती रेख, हुक्म सके ना कोए उलटाईआ। ओह मालक बण नरेश, नर नरायण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे इक्क दिन शंकर लाई भस्म, पहली रुतड़ी मेरी इक्क सुहाईआ। ख़ाकी ख़ाक कर के जिस्म, रूप ल्या वटाईआ। निउँ के खाधी इक्क कसम, सुगंध आपणी झोली पाईआ। किरपा कर के प्रभू मैनूं वखाउणी आपणे भगतां वाली रसम, जो लोकमात प्रगटाईआ। किस बिध मैनूं आवें दस्सण, सच दे समझाईआ। मैं तेरे वेखणे ओह लक्खण, जिस बिध ग़रीब निमाणे पार लँघाईआ।

कवण धाम तेरे चरनां हेठां वसण, मिले सच सरनाईआ। केहड़ा नाम साचा जपण, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर सके ना कोए समझाईआ। केहड़ा बेड़ा केहड़े रक्खें पतण, खेवट खेटा कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव देणा खुल्हाईआ। फलगुण कहे इक्क दिन मेरी रुत्त ब्रह्मे कीता ग़म, आदि समझ कुछ ना आईआ। बेशक मेरा नूर निक्का निक्का चिन्न्ह, माटी चम्म करे रुशनाईआ। तत्तां अन्दर कीता बन्द, बन्धन रिहा वखाईआ। प्रभ दा खेल मेरी ना आए समझ, चली ना कोए चतुराईआ। सिर्फ़ हौली हौली आपणी मारदा रहे रमज़, इशारयां नाल उठाईआ। दोए जोड़ बेनन्ती कर के कीती अर्ज़, निउँ के सीस निवाईआ। प्रभू मैनूं तेरी खेल वेखण दी ग़रज़, जो भगतां नाल कराईआ। की तेरा रूप जनानां कि मर्द, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज केहड़ी धार वखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के दस्स असचरज, आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाल तेरा केहड़ा होणा हर्ज, पर्दा दे उठाईआ। श्री भगवान किहा ब्रह्मे जिस वेले भगतां दा वंडां दर्द, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। ओस वेले ना नार ते ना मैं मर्द, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फलगुण कहे इक्क दिन विष्नूं कीता विचार, परविष्टा पहला नज़री आईआ। बाशक सेजा सुत्ता पैर पसार, सांगोपांग लए अंगड़ाईआ। लक्षमी वेखी चरनां सेवादार, भूष्ण सोहणा लाल रंग रंगाईआ। फुरने अन्दर फुरना धार, आप आपणा भेव चुकाईआ। भगवन की तेरा विहार, की मेरा प्यार, मैनूं दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दे वखाईआ। विष्नूं कहे मैं रखी आस, इक्को इक्क प्रगटाईआ। भगवन कवण वेला होवे तेरा साथ, मिल के सोहणी ख़ुशी मनाईआ। तेरे नाम दा वजावां रबाब, तन्द सतार रूप वटाईआ। मैं सेवक तूं मालक होवें जनाब, निउँ निउँ सीस निवाईआ । कुछ एस दा दस्स हिसाब, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा ओह वेख मेरी बिन अक्खरां वाली किताब, जो चरनां हेठ दबाईआ। उस दा यारवां देख बाब, हिस्सा दिता समझाईआ। जिस दे उत्ते लेखा लिख्या राम वशिष्ट दोवें करन अदाब, चरनां हेठों चुम्म के रसना धूढ़ लगाईआ। विष्नूं इस दा होर वेख ख़वाब, भेव दयां खुल्हाईआ। जिस अमृत नूं रक्खया तेरी नाभ, सो चरनां उपर सेव कमाईआ। जिस वेले भगतां दी सुणां फ़रयाद, कलिजुग अन्तिम हो सहिज सुखदाईआ। निरगुण हो के तैनूं रक्खां साथ, सोहणा संग बणाईआ। तूं इक्को गाउणी गाथ, धुर दी दयां पढ़ाईआ। विष्नूं जोड़ के दोवें हाथ, सीस दिता निवाईआ। प्रभ किस वेले करें खेल तमाश, सच दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले भगतां दी शहादत गुर अवतार पीर पैगम्बर देण आप, आप आपणा जगत चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । पहली फग्गण कहे इक्क दिन राम अन्दर आपणे

मंगी मंग, अगला ध्यान लगाईआ। ओसे दिन वशिष्ट बैठ के विच अनन्द, लोचन दोवें बन्द कराईआ। नंगी कर के पिच्छों कंड, पिठ्ठ उपर दित्ती कराईआ। जे सूरा सरबंग, पुरख अकाल अख्वाईआ। दीन दयाल होवें बख्शंद, रहमत सच कमाईआ। इक्क बेनन्ती राम वशिष्ट दोहां कीती हथ्थ बन्न्ह, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। किरपा करीं श्री भगवन, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा देणा चुकाईआ । राम वशिष्ट बेनन्ती करी एक, सच ध्यान लगाईआ। जे तूं सानूं दिता भेज, भरम दिता मिटाईआ। मातलोक वसा के देस, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। साडे अन्दर हो के वेख, सच रहे जणाईआ। सानूं ऐं जापदा जिवें कलिजुग अन्त तूं खेलणी आपणी खेड, निरगुण हो के ख़ुशी मनाईआ। तेरा जलवा दिसदा जोती तेज, नूर नूर रुशनाईआ। असीं ओह बाले नढ्ढे दोवें लईए वेख, जिन्हां नूं प्रेम प्रीती हुक्म सुणाईआ। जिन्हां नूं आपणे हुक्म अन्दर देणा तूं भेज, वड्डा छोटा रूप बणाईआ। आपणे हथ्थ रखणा लेख, लेखे देणे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। राम वशिष्ट कहिण सानूं ऐं प्या जाप, कलिजुग अन्तिम नेड़े नज़री आईआ। तेरा नाता जुड़ना भगतां नाल पुत बाप, पति परमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। तूं निरगुण हो के देणा साथ, सरगुण पार कराईआ। आदि जुगादी सभ दा सच्चा देणा जाप, जिस दी करी ना किसे पढ़ाईआ। सानूं आउणा पैणा लोकमात, निरगुण आसा लै के वाहो दाहीआ। ओहनां बच्यां दा मेला होणा साख्यात, जिन्हां वडयाँ छोटयाँ हुक्म दिता सुणाईआ। किसे दा पटने विच निवास, पाटन फेरा पाईआ। किसे दा खेड़े विच प्रकाश, नगरी सोभा पाईआ। तैनूं करन पए तलाश, वेखण थाउँ थाँईंआ। उधरों शिव नूं छडणा पए कैलाश, भज्जे वाहो दाहीआ। ब्रह्मा उठ के आपणे निवास, नैणां राह तकाईआ। विष्नूं होवे दासी दास, सेवक नज़री आईआ। पुरख अकाल वशिष्ट राम दोवें आवण तेरे पास, सच शहादत देण गवाहीआ । इक्को मंगण ओस वेले दात, दर तेरे अलख जगाईआ। बीस इकीसे जन भगतां कट दे अन्धेरी रात, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जिवें राज नरायण नूं लाल सिँघ नाल मिलण दी दस्सी जाच, एसे तरह गुरमुखां नाल गुरमुख दे मिलाईआ। साचा मार्ग वखा के इक्को घाट, पतण देणा समझाईआ । जन्म कर्म दी सभ दी मेट वाट, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। फलगुण विच साची देणी सुग़ात, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। शंकर कहे मैं आ गया भोला, वेखो पन्ध मुकाईआ। मेरे कोल आपणे धूएं दा इक्को कोला, जो सभ नूं भस्म रिहा कराईआ। ब्रह्मा कहे मैं बदल के आया चोला, ब्रह्मे आपणी धार वखाईआ। जो लुक्या रिहा पड़दे ओहला, सनमुख होए दरस वखाईआ। विष्नूं कहे जन भगतो वेखो मैं बण के आया विचोला, भगवन आपणे नाल ल्याईआ। ब्रह्मा कहे मैं बण के आया तोला, पिछला

कंडा हथ्थ रखाईआ। वशिष्ट कहे मैं पूरा कर के आया बोला, जो बच्यां दिता समझाईआ। पुरख अकाल कहे गुरमुख सारे तक्को मैं सच भण्डार खोल्हा, मार्ग इक्क दृढ़ाईआ । जिन्हां गुरमुखां गुरसिक्खां साचे सन्तां भगतां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया ढोला, ढोई दो जहान नज़री आईआ । ओह मरन तों बाद कदे ना रोया, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोत सरूपी होया, जोती जोत विच मिलाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोया, विष्न ब्रह्मे शिव रिहा समझाईआ। राम कहे सच इस ने आपणे धागे विच परोया, लड़ी धुर दी लई बणाईआ। वशिष्ट कहे मैं वेख्या नवां नरोया, सद इक्को रंग समाईआ। पच्ची माघ आण के दस्सया जिस कारन राज नरायण रोया, सो रोवण दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखे रिहा मुकाईआ । पच्ची माघ कहे जिस वेले नेत्र डिग्गे नीर, आपणी धार बंधाईआ । आत्म होई दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। प्रेम अगम्मी वज्जा तीर, दो जहान पार कराईआ। राम वशिष्ट आए भगत दहलीज़, भज्जे वाहो दाहीआ। थोड़्हा लेखा दस्सया क्यों विछड़या तेरा वीर, लाल दूर दुराडा नज़री आईआ। एस नूं कोई ना किहो एह तकदीर, तकदीर दा मालक आपणा हुक्म मनाईआ। अगे वास्ते गुरमुखो तुहाडे विछोड़े दी दस्सी पीड़, गुरसिख नालों गुरसिख करे ना कोए जुदाईआ। बेशक श्री भगवान बदले कोटन कोटि भगत पैंडे रहे चीर, आपणी ग़र्ज़ कारन भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अकाल कलिजुग अन्त खेल कीती अख़ीर, आख़र दए समझाईआ। जन भगतो तुहाडी कड़ी कड़ी मिल के मेरा बणे ज़ंजीर, बिन तदबीर चले ना कोए चतुराईआ । जो अमृत आत्म बख्शया साचा सीर, अमृत प्याला धुर दा हथ्थ फड़ाईआ। तुसां अगे इक्क दूजे दे बणे रहिणा वीर, सूरबीरता, एहो दित्ती वखाईआ। फलगुण कहे एह फुलवाड़ी बेनज़ीर, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दी भगवान दे अन्दर तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना सके कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ । फलगुण कहे मेरी इक्क ख़ाहिश, सच सच दयां समझाईआ। जिस वेले काहन ने रखी सी आस, कृष्न अक्ख खुल्हाईआ। ओस वेले इक्को अर्जन ओस दे पास, तीर कमान चरनां हेठ दबाईआ। अगों जोड़ के दोवें हाथ, नमो नमो सुणाईआ। सच दस्स त्रैलोकी नाथ, की तेरी वड्याईआ। तूं भगतां दा साथ, ग़रीबां होएं सहाईआ। घनईए ओस वेले दिता आख, शब्द अगम्म जणाईआ । दो चार उधारने मैनूं दस्सया मेरे बाप, पुरख अकाल दिता दृढ़ाईआ। अगला लेखा आपणे हथ्थ रक्खे हिसाब, भेव अभेदा लए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । अर्जन किहा सच मन्नया तैनूं त्रैलोकी नाथ, अनाथां दा अनाथ नज़री आईआ। शब्द अगम्म तेरी गाथ, जेहड़ी तैनूं रही वड्याईआ। तूं निरगुण साख्यात, सरगुण अन्दर बैठा डेरा लाईआ। कृष्न किहा एह

खेल तमाश, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। गोपीआं नाल पावां रास, मण्डल खेल जणाईआ । गोकल बिन्दराबन वसां आस पास, ग्वाला हो के सेव कमाईआ। तीर कमानां सिक्खी जाच, चिल्ले कमंद उठाईआ । रथवाही बण चलावां राथ, अस्व नाल दुड़ाईआ। जे पर्दे नाल पुछें अर्जन तैनूं दस्सां सच बात, अठारां ध्याए गीता विच ना ओह लिखाईआ। जो काहन दे काहन दा अन्दरला राज़, इशारयां विच कदे ना आईआ। हथ्थ ना आवे कीत्यां तलाश, दो जहानां खोज खुजाईआ। सच सुनेहड़ा तैनूं देवां आख, मित्र हो के दयां जणाईआ। जिस वेले कलिजुग आउणी अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। किरपा करनी पुरख अबिनाश, देणी माण वड्याईआ। अर्जन जेहड़ा द्रोनचारय साडा उस्ताद, इसदा लेखा होर बणाईआ। जेहड़ा राम वशिष्ट ने दस्सया नहीं राज़, ओह जन्म द्वापर विच मेरे लेखे पाईआ। एस ने फेर कलिजुग पटने विच करना राज, गोबिन्द नाल वड्याईआ। सदी बीहवीं हो के आउणा दास, चरन भिखारी फेरा पाईआ। पुरख अकाल ओस वेले प्रगट होणा आप ख़ास, ख़ालस आपणी धार चलाईआ। अर्जन किहा की ओह पातशाह होवे कि नवाब, राज राजान नज़री आईआ। कृष्न किहा ओस दे सीस उत्ते पंचमुखी सोहवे ताज, जो लोकमात चार जुग ना कोए टिकाईआ। जिस दे दर दे सारे मुहताज, बैठे ध्यान लगाईआ। राम वशिष्ट आउणे पास, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर मैनूं पैणी आवाज़, पहली फलगुण रुत सुहाईआ। मैं सभ नूं आउणा आख, इक्को ढोला गाईआ। जन भगतो मेरा काहन वाली दो जहान निरगुण रूप श्री भगवान तक लवो साख्यात, राम वशिष्ट दी मन्न लवो बात, भगतां दा भगत दे दयो साथ, हथ्थ नाल हथ्थ लओ मिलाईआ। फलगुण कहे इक्क दिन ध्यान कीता सी ईसे, इस्म आज़म वेख वखाईआ। उस नूं सुणाई सच हदीसे, कल्मयां नाल सुणाईआ । जिस वेले तेरा लेखा बीते, तैनूं दयां जणाईआ। शाह सुल्तानां दे ख़ाली होण ख़ीसे, मिले ना कोए वड्याईआ। ओस ओसे वेले पंज पत्थरां वाले फड़ के गीटे, आपणीआं उंगलां उत्ते टपाईआ। परवरदिगार तेरी रक्खां किस बिध उडीके, आपणा ध्यान लगाईआ। सांझे यार किहा जिस वेले घर घर होण शरीके, शरक्त सके ना कोए मिटाईआ। प्यो पुत इक्क दूजे दे बरख़लाफ़ कचैहरी विच तरीके, मावां धीआं वंड वंडाईआ। नार पती दी पगड़ी घसीटे, लज्जया नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं ओस वक्त बीते, जिस दी मुहम्मद दए गवाहीआ। सभ नूं भरने पैणे आपणे कीते, करनी तों सके ना कोए बचाईआ। ओस झुक के किहा ओह मेरे जगदीसे, तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध करें आपणी रीते, कुछ मैनूं दे जणाईआ। परवरदिगार किहा एह खेल बीस इकीसे, चारों कुण्ट पर्दा दयां उठाईआ। पंज तेरे गीटे, पंज विकारा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। फलगुण कहे मैं ओस वेले आख्या, दिता सच सुणाईआ। की

ईसा सुणी प्रभ दी भाख्या, जो अगम्मी रिहा जणाईआ। ओस किहा ओह साहिब ग़रीब निवाज्ज़या, वड दाता इक्क अख्वाईआ । जिस ने मेरा साजन साजया, ओहदे अगे चले की चतुराईआ। असीं ओहदे कलमे पढ़न वाले निमाज्ज़या, सजदयां विच सीस निवाईआ। कवण जाणे उस दा अगला खेल की करे रिवाजया, रवायत की जणाईआ। उधरों मुहम्मद आया भाजया, छोटा नन्न्हा रूप वटाईआ। मैं चौदां तबकां सुणदा आया अवाज़या, इक्को इक्क रहे कुरलाईआ। ओस वेले ना शरअ रहिणी निमाज़या, वज़ूह हक ना कोए वखाईआ। कूड़ कुड़यार चारों कुण्ट फिरे भागया, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। किसे काया काअबे नज़र ना आए चिराग़या, बाती दीआ ना कोए रुशनाईआ। ओस वेले साहिब सुल्तान मेहरवान परवरदिगार सांझा यार वेखे आप तमाशया, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे जिस साजन साजया, सृष्ट सबाई खोज खुजाईआ। ओस भगतां सूफ़ीआं दा वड्डा बणाउणा भागया, हिस्सा धुर दा झोली पाईआ। जिन्हां किसे दे होणा नहीं मुहताजया, गुर अवतारां पैगम्बरां दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को मिलणा राजन राजया, दो जहानां वाली होए सहाईआ। उस दा खेल दोआब मिल के जो बणे दुआब्या, दोहरी धार वखाईआ। ओह रस मिलणा नहीं मक्के कआब्या, महिराबां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। फलगुण कहे मेरा सभ दे नाल नाता, ख़ुशीआं नाल सर्ब समझाईआ। रल मिल सारे दयो साथा, सोहणा संग बणाईआ। भगत सुहेला पुरख अबिनाशा, करनी दा मालक फेरा पाईआ। जुग जन्म दे विछड़यो पूरा कर लओ घाटा, नाम भण्डारा रिहा वरताईआ। जिस कीड़ी दा लेखे लाया आटा, माछूवाड़ा गोबिन्द सेज भुल ना सक्या राईआ। ओह भगतां दा दासी दासा, सन्तां होए सहाईआ। सभ दी पूरी करन आया आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। भर के जाए काया बाटा, अमृत जाम विच टिकाईआ। भाग लगा के जावे काया खाटा, आत्म सेजा सोभा पाईआ। जिन्हां दे पिच्छे राम वशिष्ट कटीआं वाटां, सनमुख हो के रहे सुणाईआ। ओहनां दीआं लेखे ला के चाली रातां, चार जुग दे मेले लैणे मिलाईआ। दूजा भगतां बख्श के साथा, धुर दा संग वखाईआ। तीजे लहिणा त्रैलोकी नाथा, द्रोणाचारय दए चुकाईआ। चौथे वशिष्ट वालीआं बातां, सो पूरीआं रिहा कराईआ। पंजवें राम वालीआं कलम दवातां, बिन कलमां शाहीआं रिहा वखाईआ। ईसा दीआं पुराणीआं आसां, मुहम्मद दीआं ख़ाहिशां नाल मिलाईआ। मेट के कूड़ीआं रातां, सोहणे चन्द चमकाईआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर वड़ के सदा करदा बातां, सुफ़नयां विच मेल मिलाईआ। सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ वेखणहार तमाशा, दो जहान वाली इक्क अख्वाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्ह के हाटा, नाम भण्डारा रिहा वरताईआ। लालन निक्का जिहा काका, कुल सोहणी आया सुहाईआ। जिस मटकी दा सीना सी पाटा, गगरीआ गोबिन्द तीर

चलाईआ। उस दा लहिणा देणा मुका के आया साचा, सति दिता दृढ़ाईआ। जिस राणी ने गोबिन्द प्यार नाल चुक के लाया छाता, सीने नाल जुड़ाईआ। उस दा लेखा दिता बाका, धुर दी झोली दित्ती भराईआ। अगे भगतां दा बण के मापा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन्म जन्म दा खोल्ह के ख़ुलासा, ख़ालस रूप रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। फलगुण कहे इक्क मेरी सुणो कहाणी, जुग चौकड़ी पिच्छो दयां सुणाईआ। जिस लेखा कोई ना जाणे खाणी बाणी, चार जुग ना कोए दृढ़ाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल अमृत ठंडा जल बणाया पाणी, धार आपणे विच्चों प्रगटाईआ। ओस वेले चरनां उत्ते चरन रगड़ के कढी धार महानी, जिस दी अज्ज तक समझ किसे ना आईआ। विष्नूं बिचारा दस्स की सके निशानी, ब्रह्मा कर की सके पहचानी, शंकर ला की सके ध्यानी, गुर अवतार पीर पैगम्बर बण ना सके धुर दे बानी, सेवक हो के सेव कमाईआ। चाकर बण के चारे खाणी, रसना बोल के चारे बाणी, शब्द ढोले दए सुणाईआ। प्रभ दी वखरी सेज पुराणी, जिथ्थे चढ़या कोई ना हाणी, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। जिस बख्शया तिस चरन ध्यानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। फलगुण कहे तुसीं नहीं जाणदे मैं क्यों भगतां देवां असीस, शुक्रिए नाल सुणाईआ। इक्क वेरां गोबिन्द मिलण आया जगदीस, इक्कीवें साल विच फेरा पाईआ। काया दे मन्दिर विच वड़ के कीती प्रीत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द वट लै ज़रा कसीस, तैनूं आपणा आप दयां समझाईआ। गोबिन्द निउँ के चरनां उत्ते ठीक, बिन चरनां सीस दिता टिकाईआ। पुरख अकाल दस उंगलां अगे ल्या घसीट, दहि दिशा लेखा दिता मुकाईआ। अन्दर वड़ के दस्सया गीत, गोबिन्द करी पढ़ाईआ। उधरों चार कुण्ट लक्ख चुरासी सृष्टी दिसी पलीत, बिन पुरख अकाल दीन दयाल स्वच्छ सरूपी नज़र कोए ना आईआ। ओस ओसे वेले झोली अड्ड के किहा प्रभू कर बख्शीश, रहमत झोली पाईआ। पुरख अकाल किहा लै निक्की जेही चीज़, गोबिन्द तैनूं दयां फड़ाईआ। जिस दी चार जुग किसे नहीं दित्ती तमीज़, महल तामीर ना कोए कराईआ। गोबिन्द किहा मैनूं एसे दी उडीक, जो बैठा अक्ख खुल्हाईआ । पुरख अकाल चरनां उत्ते चरन रगड़ के किहा अमृत पी लै ला के झीक, फेर लोड़ रहे ना राईआ। एसे कोलों चलौंणी साची रीत, चार वरन देणी सरनाईआ। जिस दे नाल गुरसिख होए अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। गोबिन्द किहा ठीक, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा मैं करां तस्दीक, आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। फलगुण कहे जिस वेले गोबिन्द घुट भरया, भरी जवानी नज़री आईआ। उस ने किहा मैनूं इक्कीवां साल इक्की इक्की इक्की वार चढ़या, तिन्नां इक्कीआं दा लेखा आपणे

विच छुपाईआ। जेहड़ा गोबिन्द कदे ना मरया, पहली इक्की दा पिता माईआ। जेहड़ा गोबिन्द मेरे अन्दर वड़या, जिस गोबिन्द रूप दिता बणाईआ। जेहड़ा गोबिन्द अगे खड़या, आदि जुगादी अख्वाईआ। इक्को रंग खेल करया, करवट लए बदलाईआ। अमृत भण्डारा जिस ने भरया, रस दिता चखाईआ। मैं गोबिन्द हो के ओसे गोबिन्द वरया, जो वारस सभ दा नज़री आईआ। जो गोबिन्द हो के गोबिन्द दी सेजे चढ़या, आसण डेरा लाईआ। जो गोबिन्द हो के गोबिन्द ढोला पढ़या, धुर दा राग सुणाईआ। सो गोबिन्द रूप सचखण्ड दुआरे इक्को रूप नरायण नरया, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फलगुण कहे ओह पहली रुत आई गोबिन्द नाल, प्रभ दित्ती वड्याईआ। अमृत जाम प्याल, सिख्या दित्ती समझाईआ। पंजां दा रूप कमाल, तेरे नाल वखाईआ। बाकी होण बेहाल, रंग ना कोए चढ़ाईआ। बिन हरिनामे होण कंगाल, वस्त ना कोए रखाईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, नगारा जगत वजाईआ। सुहाए ना कोई धर्मसाल, मन्दिर ना कोए वड्याईआ। नेत्र रोवण शाह कंगाल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू पुरख अकाल, की तेरी वड्याईआ। कुछ आपणा दसदे हाल, भेव अभेद खुल्हाईआ। मैं तेरा नढ्ढा बाल, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साहिब किहा सुल्तान, लेखा दयां जणाईआ। जिस वेले कलिजुग कूड़ी क्रिया होए महान, महिमा शब्द ना कोए सुणाईआ। साची किसे कोल ना रहे कृपान, खण्डा नाम ना कोए उठाईआ। इन्सान बणन हैवान, पशुआं वाला रूप वखाईआ। ओस वेले गोबिन्द किरपा करे आप भगवान, निरगुण आपणी दया कमाईआ। भगतां उत्ते होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। अमृत जाम प्याला प्याए आण, धुर दी धार वखाईआ। इक्को सोहला सारे गाण, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जैकार कराईआ। भगतां रंग रंगा के आप दयावान, दृष्टी दए खुल्हाईआ। बीस इकीसे मिलणा माण, वज्जे सच वधाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां खेल वेखणा आण, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। वशिष्ट नाल मिल के आउणा राम, आपणा फेरा पाईआ । पूर्ब लेखा सभ दा होणा परवान, अगे परवाने सच फड़ाईआ। बिन हरि सूरबीर रहिणा ना विच मैदान, भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया मुके शैतान, शरअ अक्ख बन्द कराईआ। जन भगतां दे के ज्ञान, ध्यान इक्क वखाईआ। मेल मिला के श्री भगवान, कूड़े नाते दए छुडाईआ । धुर दा जोड़ जुड़ाए आण, दूर दुराडे वेख वखाईआ। राज नरायण की करना पछतान, पश्चाताप विच हथ्थ कुछ ना आईआ। जे राज गया ताज गया जगत गया जहान, बिन श्री भगवान लेख ना कोए लिखाईआ। बिन सतिगुर चरन होर नहीं कोई आराम, ऐशो इशर्त बैठण मुख भवाईआ। बेशक मेरे नाल मिल के सारे होवण बदनाम, जगत जहान दए दुरकाईआ। जन भगतो तुहाडी कौण करे पहचान, पूर्ब लेखा वेख कोए ना पाईआ। एह तुहाडा बहुता वडा एहसान,

जो आपणा मानस जन्म प्रभ दी झोली टिकाईआ। वीह सौ इक्की दा एह फ़रमान, धुर संदेसा दए सुणाईआ। अगे करयो ना कोई हराम, शैतान रहिण कोए ना पाईआ। साची सेजा करना बिसराम, सुख आसण लैणा विछाईआ । परम पुरख दा जप के नाम, नाम उजल देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। फलगुण कहे सुणो जन भगत, मैं निर्धन हो के दयां सुणाईआ। जिस दी आदि जुगादि लगी शर्त, ख़ुद शर्तीया गया आईआ। जिस तरह चाहो ओसे तरह लओ वरत, वातावरन तुहाडे नाल रखाईआ। जे तक्को उत्ते अर्श, अर्श दा मालक बेपरवाहीआ। जे जैकारा ला के सद्दो फर्श, आउँदयां देर ना लागे काईआ। जे मर्दां विच्चों मर्दाना समझो मर्द, मददगीर इक्क अख्वाईआ। जे गिणतीआं करो नाल अदद, अददां दा शुमार इक्को नज़री आईआ। जे लक्ख चुरासी जीव जंत करन तशदद्, प्रभ दा कोई कुछ ना सके विगड़ाईआ । जिस ने आपणे हुक्मे अन्दर सारा खेल देणा बदल, बदली दो जहान वखाईआ। इन्साफ़ करन आया अदल, अदालत इक्को इक्क जणाईआ। जन भगतां दी लेखे लावे मज़ल, मंज़ल देवे चढ़ाईआ। नाम कंडे तोल के वज़न, धुर दे लेखे विच रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । फलगुण कहे गुरमुखो प्रभ नूं कदे ना जाणो मुर्दा, मरन जीवण विच ना आईआ। जे भगत नेत्र तक्को फिरदा तुरदा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। साख्यात वेखो करे खेल पूरे गुर दा, सतिगुर बेपरवाहीआ । लहिणा देणा जाणो मेल मिलावे पूर्ब धुर दा, जुग चौकड़ी विछड़े रिहा जुड़ाईआ। जे साजण समझो आपणी लोड़ दा, आसा मनसा पूर कराईआ। जे राह तक्को किसे होर दा, फेर लक्ख चुरासी विच भवाईआ । जे आसरा तक्को चरनां दी लोड़ दा, लोक परलोक विच्चों बाहर कढाईआ । जे कोई तुहाडे अन्दर झगड़ा ठग चोर दा, कर किरपा करे सफ़ाईआ। अगे भेव खुल्हावे मंत्र फोर दा, फुरना आपणा दए समझाईआ । पैंडा मुक जाए अन्ध घोर दा, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फलगुण कहे तरो जन साचे, सच सच समझाईआ। लेखे ला लओ माटी भाण्डे काचे, कंचन रूप रिहा बणाईआ। मन वासना काहू भागे, भागो भागो भागो रे भज्जो वाहो दाहीआ। साहिब स्वामी इक्को लाधे, दो जहान जिस ने बांधे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सन्त सुहेले जिस ने साजे, गुरमुखां रक्खे जुग जुग लाजे, सिक्खां देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सम्बल नगर सोहया विच माझे, जिथ्थे मजलस बेपरवाहीआ। जो लहिणा देण गया दुआबे, आपे आपणा लेख चुकाईआ। जिन्हां दा त्रेते विच साथे, नरायण नरायण दए मिलाईआ। जिन्हां ने वशिष्ट दे करमण्डल मांजे, अन्दरों बाहरों कीती सफ़ाईआ। राज नरैण उहनां दे नाल रिश्ते कर के आया सांझे, सोहणी गंढ्ढ पवाईआ। अठ्ठ फग्गण नूं होर दस्सणे

पिछले गवाचे, वाह वाह जोड़ जुड़ाईआ। बहत्तरां लेखा आपे वाचे, पर्दे फोल फुलाईआ। फलगुण ख़ुशीआं नाल नाचे, मिली माण वड्याईआ। जन भगतो इक्क दे लग्गो आखे, जो आख़र दए चढ़ाईआ। बिना पिता तों किसे कम्म नहीं आउँदे चाचे, साची गोद ना कोए टिकाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल ने जगत वाले जोड़ देणे नाते, अगे भगतां विच समाईआ। जिस वेले दर्शन देण जाए पहलों चरन रक्खे तुहाडे मस्तक माथे, मिथ्या सृष्ट देवे वखाईआ। फेर नज़र आए साख्याते, सनमुख हो के शब्द जणाईआ । कदे पातशाह ते कदे घर जावे बस्त्र पाटे, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख समराथे, सर्ब दा मालक इक्को नज़री आईआ।