८ फग्गण २०२१ बिक्रमी जसबीर सिँघ दे गृह पिण्ड भोले के ज़िला गुरदासपुर
तख्त निवासी शाह सुल्तान, पतिपरमेश्वर वड्डी वड्याईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे शाहो भूप राज राजान, सति सतिवादी सोभा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दान, वस्त अमोलक अगम्म अथाह आप वरताईआ। नित नवित वेखणहारा मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त करनहारा प्रधान, त्रैगुण माया पंज तत करे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेले खेल महान, घट घट वासी पुरख अबिनाशी निरगुण नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। शब्द अगम्मी बोलणहारा बेज़बान, अनाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी अनुरागी राग सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेलदा रिहा खेल महान, ख़ालक ख़लक प्रितपालक पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा वड साहिब निरँकार, निरवैर इक्को नज़री आईआ। लेखा जाणे सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म मनाईआ। लक्ख चुरासी कर उज्यार, चारे खाणी रिहा समाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, धुर दा ढोला आपे गाईआ। आवण जावण खेल अपार, पतिपरमेश्वर रिहा समझाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। शब्द अगम्मी जोधा सूरबीर बलकार, सुत दुलारा इक्क उपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, नित नवित सेवक रूप वटाईआ। लेखा जाण सर्ब संसार, हुक्मे अन्दर हुक्म वरताईआ। धर्म दुआरे सच दवार, दर दरवेश दिता बणाईआ। चित्रगुप्त लेख अपार, कर्म कांड वंड वंडाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, तन माटी ख़ाक सर्ब प्रनाईआ। खेले
खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए हार, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करनेहारा, पुरख अकाल इक्क अखवाइंदा। निरगुण निरवैर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के गए वारा, काग़ज़ कलम शाही गंढ्ढ पवाइंदा। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी करदे गए निमस्कारा, नमो नमो सर्ब सुणाइंदा। जिस दा कल्मयां विच करदे गए इज़हारा, ज़ाहर ज़हूर आपणा खेल वखाइंदा। जिस नूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मन्ने सर्ब विच संसारा, वड संसारी आपणा वेस धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा लेखा आदि अन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस दा नाम अगम्मा मंत, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोले रहे गाईआ। जिस नूं निउँ निउँ झुकदे सर्ब सन्त, सीस जगदीस झुकाईआ। जो लक्ख चुरासी धुर दा कन्त, पतिपरमेश्वर इक्क अख्वाईआ। जो घड़न भन्न्हणहारा बणावे बणत, पंज तत काया माटी पोच पुचाईआ। जो पारब्रह्म ब्रह्म बणाए आपणी अंस, सरबंस दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करदा रिहा जुग चार, कलिजुग अन्तिम खोज खुजाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कर के ख़बरदार, बेख़बर रिहा उठाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो नैण उठाल, लोचन इक्क खुल्हाईआ। जिस दे अगे करदे गए सवाल, नित नवित झोलीआं डाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखण आया विच जहान, लोकमात फेरी पाईआ। सच संदेसा नर नरेशा देवे आण, बोध अगाध शब्द अनाद करे पढ़ाईआ। भगत सुहेला होवे मेहरवान, गुर चेला रंग रंगाईआ । चुकावणहारा जम की काण, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। धर्म राए दा लेखा आया मुकाण, दंड देवे कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कहे मैं वेखां प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणी धार चलाइंदा। सभ तों निराला हो के वखरा वख, बेपरवाह आपणा कर्म कमाइंदा। दीन दयाल हो समर्थ, महिमा अकथ आप दृढ़ाइंदा। जन भगतां झोली पा के हक, हकीकत पिछली खोज खुजाइंदा। बेशक काया भाण्डा ठीकर सभ दा जाणा भज, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कहे मैं वेखी वीह सौ इक्की, जो कलिजुग अन्तिम आईआ। जिथ्थे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर चार वरन बणाउणी साची सिक्खी, साख्यात दए समझाईआ। जिस दी धार सभ तों तिक्खी, खण्डा रूप ना कोए वटाईआ। इक्को गोबिन्द जाणे जिस नूं माछूवाड़े मिली चिठ्ठी, दूजे समझ किसे ना पाईआ। गुर अवतार हथ्थ किसे ना दित्ती, चार जुग ना कोए खुल्हाईआ।
उहदी सतर बारीक निक्की, अक्खरां विच ना कोए पढ़ाईआ। एहो सम्मत एहो मिती, मित्र प्यारा गया जणाईआ। कलम शाही किसे ना लिखी, कागत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। वीह सौ इक्की कहे मेरा आया वेला, जुग चौकड़ी बैठी ध्यान लगाईआ। किस बिध खेले खेल गुरू गुर चेला, चेला गुर आपणा रूप वखाईआ । पारब्रह्म प्रभ होए सज्जण सुहेला, सति स्वामी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी नालों हो के वेहला, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ । आपणा धाम वखाए नवेला, जिथ्थे वेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वीह सौ इक्की कहे मैं आ गई जग, जागरत जोत नज़री आईआ। चार जुग दे पिछले लेखे दिते छड, झगड़ा दिता मुकाईआ। मैं सभ नालों हो के अड्ड, धुर दा हुक्म रही जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर जिस दा आदि जुगादी इक्को छन्द, सो साहिब स्वामी आपणा नाम रिहा दृढ़ाईआ। जिस दे अन्दर लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त कीते बन्द, बाहर नज़र कोए ना आईआ। जिस दी रसना जेहवा सिफ्त करे ना बत्ती दन्द, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बैठी मुख छुपाईआ। जो दीन दयाल ठाकर स्वामी गहर गम्भीर सूरा सरबंग, दो जहानां वाली इक्क अख्वाईआ । जिस दे दर ते विष्न ब्रह्मा शिव गणेश ईसा मूसा मुहम्मद मंगण मंग, तेई अवतार दस गुर बैठे सीस निवाईआ। भगत कहिण प्रभू साडी आपणे नाल गंढ्ढ, टुटी गंढ्ढणहार इक्को नज़री आईआ। सूरज चन्द मंगण मंग, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी इक्क सरनाईआ। वीह सौ इक्की कहे मेरे भगवान, भाण्डा भरम दे भनाईआ। मैं मंगां धुर दा दान, धुर दे मालक झोली दे भराईआ। तेरा लेखा अगम्म महान, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। उठ वेख मार ध्यान, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। सति सतिवादी बण मेहरवान, महबूब तेरी ओट तकाईआ। चार कुण्ट दिसे वैरान, दहि दिशा धीर ना कोए रखाईआ। कलिजुग कूड़ झुल्ले निशान, सति सच ना कोए वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखे कोई ना आण, करवट आपणी ना कोए बदलाईआ। सृष्ट सबाई होई हैरान, हरि का रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे दे समझाईआ। ठांडे दर दे संदेसा, सति सति सति दे दृढ़ाईआ। पारब्रह्म वड नरेशा, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ । जुग चौकड़ी तेरा खेल वेखा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मात हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी दे दे गए भेंटा, आप आपणा भेंट कराईआ। तेरा शब्द इक्को बेटा, जुग चौकड़ी ना जन्मे ना मरे लक्ख चुरासी आपणे हुक्म भवाईआ। वड मलाह खेवट खेटा, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ । तेरा भगतां संग सदा हेता, हितकारी नज़री आईआ।
आदि पुरख प्रभ कर लै ओह चेता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जिस वेले शब्द सुत नूं दो जहान दा दिता सी ठेका, ठेकेदारी इक्क वखाईआ । ओस वेले निरगुण सरगुण बण के दूआ दूए दा निरगुण एका, एका इक्की दित्ती बणाईआ। भाग लगा के सचखण्ड देसा, थिर घर पर्दा दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे मैनूं आ गई याद, पूर्ब नज़री आईआ। जिस वेले शब्द सुत करी फ़रयाद, थिर घर आपणी अलख जगाईआ। मैं सच प्रीती भर के इक्क आवाज़, अगम्मी नाद दिता लगाईआ। डूँग्घा रख के विच राज़, रमज़ आपणी इक्क समझाईआ। तेरा जुग जुग वेखां खेल तमाश, लक्ख चुरासी झोली पाईआ। गुर अवतार बणा के दास, दासी रूप वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी निक्की निक्की सुणा के बात, कहावत आपणी दयां दृढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो जिस वेले कलिजुग अन्त आवे अन्धेरी रात, चार कुण्ट दहि दिशा सति सच ना कोए रुशनाईआ। ओस वेले पुच्छां तेरी वात, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। सुत शब्द अगों जोड़ के किहा हाथ, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। मैं बाला नढ्ढा अनाथां अनाथ, बलधार ना कोए जणाईआ। मेरी इक्को मंग इक्को आस, तेरे चरनां दयां टिकाईआ। जिस वेले निरगुण हो के आवें आप, जोती जाता फेरा पाईआ। भगतां रखीं सदा साथ, सगला संग निभाईआ। इक्को होवे तेरा जाप, इक्को नाम समझाईआ। मालक बणना धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। तेरे गुरमुखां तों धर्म राए ना मंगे हिसाब, चित्रगुप्त लेख ना कोए चुकाईआ । एह चुकाउणा आप रिवाज, रसम देणी बणाईआ। जेहड़ा लेखा लिख्या नहीं विच किसे किताब, सो आपणा हुक्म देणा वरताईआ । मैं निउँ निउँ करां अदाब, चरनां सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी इक्क सरनाईआ । पुरख अकाल किहा सुण शब्दी सुत, सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे सुहञ्जणी रुत, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। भगत बणा के आपणे सुत, तेरा जोड़ जुड़ाईआ। तूं हुक्मे अन्दर धर्म राए लैणा पुछ, सच संदेश सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। सुत दुलारा कहे मेरे अकाल, अकल कल तेरी वड्याईआ। जे होवें आप दयाल, दीनां गले लगाईआ। मैं वेखां तेरे लाल, भगत सुहेले खोज खुजाईआ। जिन्हां वसें अन्दर नाल, बाहरों बैठा रूप छुपाईआ। नाता तोड़ के शाह कंगाल, शहिनशाह आपणी गंढ्ढ पवाईआ। पुरख अकाल किहा एह सच अहिवाल, हालत दयां बदलाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी खेल कमाल, अन्त अख़ीरी दयां दृढ़ाईआ। जन भगतां करां बहाल, लहिणा देणा सर्ब मुकाईआ। बिन तेरे पुच्छे किसे ना खावे काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सुत शब्द कहे प्रभ आ गया वक्त, वेला दए गवाहीआ।
लै अंगड़ाई विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल भगत, एहो नज़री आईआ। तेरी आदि जुगादी शर्त, सद शरअ देणी बदलाईआ। तेरी करनी विच ना आवे फ़र्क, फ़ैसला दे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म करे हरि अदली, अदालत साची सच समझाईआ। पिछली खेल करे सभ बदली, बदला सभ दा रिहा मुकाईआ। राए धर्म चल के आउणा मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी सच समझाईआ। चित्रगुप्त लेखा उठा के आउणा बग़ली, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। राए धर्म आ नेड़े, हरि करता आप जणाईआ। भगतां बन्न्हणे साचे बेड़े, बन्धन रिहा जणाईआ। जन्म मरन दे चुकणे झेड़े, झगड़ा रहे ना राईआ। सोहणे वसणे साचे खेड़े, मन्दिर इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेख आप समझाईआ। राए धर्म कहे मेरे जगदीश, साहिब तेरी सरनाईआ। मैं हाज़र होया बीस इकीस, दर ठांडे सीस निवाईआ। साचा हुक्म दस्स हदीस, करां हक पढ़ाईआ। जे तूं भगतां बदलण आया रीत, मैं साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा चुकाईआ । श्री भगवान कहे सुण सच संदेसा, धुर दा दयां जणाईआ। पुरख अगम्मी हुक्म एका, अगे सके ना कोए मिटाईआ। करे खेल सचखण्ड निवासी नर नरेशा, नर नरायण एकँकार आपणी कल धराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। राए धर्म कहे सुण प्रभू ठाकर, सति सच मेरी अरज़ोईआ। गहर गम्भीर डूँग्घे सागर, तेरा भेव कोए ना आईआ। सूरबीर वड बहादुर, तेरी इक्क सरनाईआ। जे तूं करन आया अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ वखाईआ। मैं दूर दुराडा चल के आया पैदल, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बख्शी इक्क सरनाईआ। सुण के हुक्म उठया अठ्ठ फग्गण, अठ्ठां तत्तां वेख वखाईआ। जिस नूं पैण लग्गा सगन, ओस आत्मा होई अन्त जुदाईआ। जिस दा लेखा लग्गा वधण, वाअदे नाल दया कमाईआ। जिस दा कोई ना जाणे यतन, बुद्धी सके ना कोए समझाईआ । जेहड़ी फिर वसणी उसे वतन, आत्म साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। मलाह बण के बेड़ा लाया पतण, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। राए धर्म ना आया सद्दण, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जमदूत स्वास ना आया कढ्ढण, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। लांबू लाया कोई ना अग्न, धूंआंधार ना कोए वखाईआ। इश्नान कीता ना कोए नग्न, नाता जगत ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र दा मालक स्वामी, हरि करता दया कमाइंदा। आदि जुगादि अन्तरजामी, घट घट वेख वखाइंदा। जिस दी सिफ्त करे चारे बाणी, रागां नादां विच ढोला शब्द अल्हाइंदा। जिस दे हुक्मे अन्दर चारे
खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाइंदा। सो शाहो भूप वड सुल्तानी, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाइंदा। राए धर्म सुणना ला कर कानी, भेव अभेदा आप जणाइंदा। बेशक लक्ख चुरासी जीव जंत सृष्ट सबाई फ़ानी, अन्त नज़र कोए ना आइंदा। जन भगतां दी सभ तों वखरी कहाणी, हरि करता आप बणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाइंदा। धुर दा हुक्म सुण धर्म राज, राजन राज आप जणाईआ। जिस वेले जन भगतां दा अन्त होवे काज, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। तूं दर ते बण के जावीं दास, सेवक आपणा रूप वटाईआ। हौली जेही संदेसा देवीं आप, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। जन भगतो सोहँ कर लओ सच्चा जाप, वेला अन्तिम गया आईआ। पिछले जन्म दा कर्म दा लहि जाए पाप, अगे लेख ना कोए वखाईआ। फिर जोड़ के दोवें हाथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जैकारा देणा लगाईआ। पंजां मिन्टां पिच्छो मैं नज़री आवां साख्यात, जन भगतां सनमुख सोभा पाईआ। जिस दा किसे नहीं लिख्या कोई हिसाब, सो लेखा देवां जणाईआ । एह सतिजुग दा रिवाज, कलिजुग विच्चों दयां बदलाईआ। चित्रगुप्त कहे मैं ढाई घड़ीआं पहलों बन्द करां किताब, भगतां लेखा वेखण कोए ना पाईआ। नेड़े आ के कहां वाह शाबाश, जो बैठे इक्को पुरख मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। धर्म राज कहे मैं देवां आपणा सच सबूत, भगतां दयां जणाईआ। मेरा कोई ना आवे दूत, दुष्ट रूप ना कोए वखाईआ। पहलों वेख के चारे कूट, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जिथ्थे भगत मुनारा उच्च अरूज, अर्श कुरश वेखां चाँईं चाँईंआ। ओह साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मैनूं दिसे महफ़ूज़, चारों कुण्ट बैठा बेपरवाहीआ। जेहड़े चढ़ गए मंज़ले मकसूद, मकसद आपणा हल कराईआ। उहनां पंज तत काया चोला छड्डणा पंज भूत, तन माटी ख़ाक मिलाईआ। आत्म परमात्म मेला साचे भूप, शहिनशाह आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। राए धर्म कहे प्रभू तेरी मेहरवानी, मैं आपणी झोली पाईआ। आपणे भगतां दस्स निशानी, जो वेले अन्त भुल ना जाईआ। मैनूं होणा ना पए हैरानी, एहसानी दे समझाईआ। तेरा जलवा नूर नुरानी, जोती जोत डगमगाईआ। तूं भूप शहिनशाह शाह सुल्तानी, दो जहानां अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण राजे धर्म, धरनी उत्ते दयां समझाईआ। जिन्हां दा मेरे लेखे लग्गा कर्म, कर्म कांड गए गंवाईआ । नाता तोड़ के वरन बरन, जात पात गए मिटाईआ। पुरख अकाल दी साची सरन, चरन कँवल ध्यान रखाईआ। उहनां दा लेखा मुकणा मरन जन्म, जन्म मरन रहिण ना पाईआ। जो साचा ढोला पढ़न, अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। उहनां दे मुख विच लगणा सगन, मैं सनमुख हो के दयां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
नाल तराईआ। राए धर्म कहे पुरख समर्थ, मेरी तेरे अगे अरज़ोईआ। मेरी खोल्ह देवीं ओह अक्ख, नेत्र आप खुल्हाईआ । तेरा खेल वेखां सच, साख्यात नज़री आईआ। जिस वेले भगतां देवें हक, हकीकत विच्चों वड्याईआ । वेले अन्त सिर दे के रखीं हथ्थ, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला देणा चुकाईआ। पुरख अकाल किहा सुण धर्म दुलारे, धरनापत दए वड्याईआ । जो भगत सुहेले मीत मुरारे, धुर दे सज्जण नज़री आईआ। उन्हां काज आप संवारे, हरि करता बेपरवाहीआ। वेख वखाए साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर मुनारे, घर घर विच खोज खुजाईआ। राए धर्म तेरी अक्ख ओह उग्घाड़े, जिस दा नूर आपणे विच छुपाईआ। जन भगत वखाए धुर दे लाड़े, नार पुरख वंड ना कोए वंडाईआ। जिन्हां दे सीस बंधाए सची दस्तारे, धुर दे मालक दए बणाईआ । मुख सगन लगाए अपर अपारे, अमृत रस मिठ्ठा दए जणाईआ। निक्की वड्डी इक्को धारे, धरनी धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। साचा तिलक लगे लिलाटे, पूर्ब घाटे पूर कराईआ। गुरमुख रहे ना कोए अधवाटे, राह विच ना कोई अटकाईआ। जावण गाउँदे साची गाथे, तूं मेरा मैं तेरा दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। राए धर्म तूं थोड़्ही मंज़ल देणा साथे, अगे निउँ के सीस झुकाईआ। ओथों टेक के आपणा माथे, बैठणा मुख भुआईआ। अगे शब्दी खेल तमाशे, हरि करता दए जणाईआ। उस तों अगे आप आपे, शब्द आपणे विच मिलाईआ। जिथ्थे ना कोई भैण भाई बापे, सज्जण सैण ना कोए रखाईआ। ओथे खेल पुरख समराथे, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। राए धर्म कहे मैनूं याद अठ्ठ फग्गण, रुत बसन्ती नज़री आईआ। जो भगत सुहेले प्रभू लए चुण, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो फ़रयाद लई सुण, धुर दे मालक हो सहाईआ। लेखा जाण के गुण अवगुण, करनी करता खोज खुजाईआ। अन्तर उपजा के नाम धुन, धुनी नाद दिता शनवाईआ। पड़दा लाह के अगम्मी सुन्न, मुन दित्ती तुड़ाईआ। किरपा करके मालक कुल्ल, जन भगतां दी कुल दित्ती बदलाईआ। ठाकर हो के पाया मुल, कीमत आप चुकाईआ। वेखीं राए धर्म ना जाईं भुल, लेखा मंगण कदे ना आईआ। एह गुरमुख अगम्मी फुल, बूटा गोबिन्द रिहा महकाईआ। जिन्हां दा तोल इक्को तुल, धड़ी मासे सेर ना कोए विकाईआ। एहनां अन्त जाणा नहीं रुल, नरक सुरग ना कोए भुआईआ। दोज़ख़ बहिश्त नहीं जाणा भुल, दूसर वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा मुकाईआ। राए धर्म कहे मैं वेखां ओह दस्तार, जिस नूं दस्त ना कोए लगाईआ। मैं वेखां ओह स्वाद, जो मिठिआं विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। मैं निक्कयां वडयाँ करां आदाब, सोहणा सीस झुकाईआ। लेखा पुच्छां ना कोए हिसाब, हस्ती आपणी दयां मिटाईआ। जिस दुआरे सुणां तेरा जाप,
तूं ही तूं नज़री आईआ। ओथे ना कोई कर्म ना पाप, वड प्रताप तेरी सरनाईआ। रूह बुत्त दोवें दिसण पाक, पलीती ख़ाक ना कोए वखाईआ। मैं प्रभू मारां इक्क आवाज़, तेरा शब्द सच्चा सुणाईआ। जन भगतां अन्दरों जाणा जाग, तेरा वेला नेड़े आईआ। सच शब्द दा लै लै वाक्, वेला वक्त लै सुहाईआ। शब्दी गुर आउणा आप, बबाण अगम्म उठाईआ । मैं थोड़्ही वाट जाणा तेरे साथ, अगे मेरा ज़ोर चले ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वड्याईआ। चित्रगुप्त कहे सुण धर्मी राजे, मैं तैनूं दयां सुणाईआ। मेरी किसे कम्म ना आई एह किताबे, जो बिना कुतबख़ान्यां लई बणाईआ। मैनूं लभ्भे नहीं लेख गुआचे, भेव ना कोए दृढ़ाईआ। मैं समझया नहीं कोई दीबाचे, वंडण वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। धर्म राए कहे सुण चित्रगुप्त, मैं तैनूं दयां समझाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त भगतां तारन आया मुफ्त, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हथ्थ रख के उहनां दी पनाह पुश्त, पिछले लेखे रिहा मुकाईआ । ओथे तेरा मेरा हिसाब की रहे दरुसत, जिन्हां दी दोस्ती लगी नाल बेपरवाहीआ। बेशक लक्ख चुरासी वास्ते असीं बड़े चुस्त, चारे खाणी जुग चौकड़ी दित्ती खपाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां दी बन्न्ह के मुशक, कुम्भी नरक दिता भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चित्रगुप्त कहे ओह केहड़ा भूप, राए धर्म मैनूं दे समझाईआ। राए धर्म कहे जिस दा रंग ना कोए रूप, चक्र चिहन् नज़र किसे ना आईआ। ओह वसे चारे कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। जिस दे वडे छोटे निक्के असीं सारे पूत, थोड़्ही थोड़्ही सेवा दित्ती लगाईआ। सो साहिब स्वामी कलिजुग अन्तिम भगतां आ गया सूत, सूत्रधारी बेपरवाहीआ। साची कर के ख़ाली कूट, गुरमुखां दी काया कुटीआ दित्ती वसाईआ। अन्दरों कढ्ढके जूठ झूठ, सच सुच दित्ती टिकाईआ । आपणे रंग रंगा के पंज तत काया कलबूत, कलमा बिनां काअब्यों दिता पढ़ाईआ। मुहब्बत विच आ के मिल्या ओह महबूब, परवरदिगार सांझा यार जलवा नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा मुकाईआ। चित्रगुप्त कहे ओस दा किथ्थे वसेरा, कुछ मैनूं दे दृढ़ाईआ। धर्म राए कहे ओह नेरन नेरा, दूर दुराडा दोवें रूप वटाईआ। जन भगतां सदा सदा सद वसे काया खेड़ा, निज नेत्र सनमुख नज़री आईआ। मनमुखां नाल करदा रहे झेड़ा, जुग चौकड़ी पल्लू ना किसे फड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम सदी वीहवीं वेख अन्धेरा, निरगुण निरवैर निरँकार निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां लक्ख चुरासी कटण आया गेड़ा, अवण गवण ना कोए भवाईआ। रंग रंगा के गुरू गुर चेला, चेला गुर शब्दी सुरती दए वखाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। काया कंचन बन्न्हण आया बेड़ा, माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। ओथे ज़ोर ना चले ना तेरा ना मेरा, राजा
धर्म चित्रगुप्त रिहा सुणाईआ। ओस किहा किथ्थे लाईए डेरा, कवण धाम मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। डेरा लाउण दा सच अस्थान, तैनूं दयां जणाईआ। जिन्हां भगतां संग मिले भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। उथ्थे निउँ निउँ सजदा करना सलाम, बन्दना डण्डावत इक्क दृढ़ाईआ। लेखा मंगे ना विच जहान, लैणा हिसाब ना कोए वखाईआ। उहनां नाल मिल के अन्दर गाउणा इक्क गान, ढोला सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अगम्मा आप सुणाईआ। हुक्म अगम्मा सुणया अख़ीर, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस दी बदल दित्ती तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी तत्तां वाली छुपण वाली सी तस्वीर, माटी ख़ाक मिलाईआ। ओस दी बन्न्ह के साची धीर, धीरज दित्ती धराईआ। कर के खेल गहर गम्भीर, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। जन्म कर्म दी कट ज़ंजीर, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। लेखा चुका के सिँघ जसबीर, जस दो जहान दए वड्याईआ। अगे जन भगतां दी करन आउणा तामील, दोहां दी सेवा सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ । दोवें कहिण सानूं मन्ज़ूर, मंज़ल बैठे पन्ध मुकाईआ। जन भगतां सदा हज़ूर, हाज़र हज़रत नज़री आईआ। असीं बणे रहीए मज़दूर, चाकर नज़री आईआ। तेरा प्रभू संदेसा दईए ज़रूर, अन्दर वड़ के हुक्म सुणाईआ। काया तत वजा के तम्बूर, ढोला छन्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग निभाईआ। धुर दा सगला संग निभावांगा। जन भगत सुहेले धुर दे अंग लगावांगा। आसा मनसा पूरी कर के मंग, मंज़ल साची आप चढ़ावांगा। सभ दा लेखे ला के पन्ध, माणस जन्म खोज खुजावांगा। सोहणा सुखल्ला दस्स के ढंग, ढोला इक्को नाद वजावांगा। आत्म परमात्म पा के गंढ्ढ, ब्रह्म पारब्रह्म समावांगा। निजानंद दे के सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखावांगा । भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म रूप समझावांगा। एथे ओथे दो जहानां होण ना देवां तंग, पौड़े साचे आप चढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलावांगा। घर साचे मेल मिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। चित्रगुप्त तेरा लेखा तेरी झोली रखावेगा। राए धर्म, निहकर्मी आपणा कर्म कमावेगा। जन भगतां कोई ना आवे फड़न, शब्दी मेला आपणे घर वखावेगा। सन्त सुहेले साचा ढोला पढ़न, मृदंग नाम अलावेगा। मंज़ल अगम्मी पौड़ी चढ़न, जिस गृह हरि जू आपणी खेल खिलावेगा। पुरख अकाल जणाए साची सरन, सरनगति इक्क वखावेगा। अगे लेखा चुक जाए मरन डरन, लक्ख चुरासी ना कोई भुआवेगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दा आपणे नाम कंडे कीता वज़न, उहनां दा तोल ना कोई तुलावेगा। राए धर्म चित्रगुप्त दोवें गए झुक, प्रभू सरन तेरी सरनाईआ। पहलों शब्द तों लईए पुछ,
निउँ के सीस निवाईआ। की करना असीं कुछ, धुर फ़रमाना दे समझाईआ। जे ओह कहे भगतां उत्ते भगवान गया तुठ, सुनेहड़ा इक्क दृढ़ाईआ । साडा ओथे पैंडा जाए मुक, कदम अगे ना कोई उठाईआ। तेरे भगतां निउँ निउँ जाईए झुक, नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। जिन्हां दे अन्दर सच सुच, सति सतिवादी नज़री आईआ। ओह लेखे लगे माणस मनुख मनुष, आप आपा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, मस्तक लेखा देणा बदलाईआ। प्रभू कहे जो धुर दे भगत, तिन्हां भगवान दए वड्याईआ। ओह उजल सदा जगत, जागरत रूप नज़री आईआ। उहनां दे अन्तर अगम्मी शक्त, शख्सीअत प्रभू दित्ती जणाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ के हरस, हवस बैठे बुझाईआ। उहनां दे अन्दर इक्को श्री भगवान मिलण दी तड़प, नाता दुनी नालों तुड़ाईआ। भगतां विच सिर्फ़ एहो इक्क फ़र्क, जो विछोड़े दे फ़िकर अन्दर बैठे आपणा आप मिटाईआ। एह केसर कहे मैं उहनां नूं लगणा तिलक, जिन्हां दा तिल अन्दरों करे रुशनाईआ । उहनां दा मन मनसा विच ना जाए ख़िसक, ख्वाहिश नाल ना करे कुड़माईआ। तत्तां वाला ना होवे इश्क, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। एह बचन सुण के राजा धर्म चित्रगुप्त दोवें कहिण भगतां दी साडे हथ्थ विच्चों निकल गई लिस्ट, फ़रिसत नज़र कोई ना आईआ। एह कहाणी राम चन्द्र नूं दस्स के गया सी वशिष्ट, अक्खरां विच ना कोए जणाईआ। जिस वेले मूसे दी खुल्ही सी दृष्ट, जलवा नज़री आया नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गहर गम्भीर भेव अभेदा अछल अछेदा आपणे विच छुपाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, आदि जुगादि मेहरवान, महबूब मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ।
१० फग्गण २०२१ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
सतिगुर साहिब सदा संग, साथी इक्क अखवाइंदा। माणस जन्म पूरी मंग, हिरस हवस मिटाइंदा । सच ख़ुमारी चाढ़ रंग, दुरमति मैल धुआइंदा। चरन प्रीती बख्श अनन्द, परमानंद वखाइंदा। धुर संदेसा इक्को छन्द, साचा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। रंग कहे मेरा रूप अवल्ला, समझ कोए ना पाईआ। मैं फिरां इक्क इकल्ला, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कोटां विच्चों किसे गुरमुख फड़ावां पल्ला, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रला, सोहणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रंग कहे मैनूं आया धरवास, मिली माण वड्याईआ। प्रभ पूरी करे आस, चिन्ता दए खपाईआ। मन ना होए उदास, शांतक सति
सच दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरन कँवल लए राख, साख्यात होए सहाईआ।
११ फग्गण २०२१ बिक्रमी सुरजीत सिँघ दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल
जन्म कर्म दा मालक एक, हरि करता इक्क अखवाइंदा। नित नवित देवणहारा टेक, मेहर नज़र नाल तराइंदा। पूर्ब चुकावणहारा लेख, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ काया देस, महल अटल इक्क वडियाइंदा। सति सच दे संदेश, धुर फ़रमाना इक्क सुणाइंदा । भगत सुहेले गुरमुख वेख, दो जहानां खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। जन्म कर्म दा मालक स्वामी, हरि करता आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। देवणहारा सति निशानी, वस्त अमोलक झोली पाईआ। बख्शणहारा चरन ध्यानी, लिव अन्तर आत्म लाईआ। सुणावणहारा सच कहाणी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जन्म कर्म दा मालक ठाकर, पुरख अकाल इक्क अखवाइंदा। वेखणहारा जगत जहान सागर, सृष्ट सबाई खोज खुजाइंदा। गुरमुखां निर्मल कर्म कर उजागर, स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटाइंदा। चरन कँवल दे के आदर, अन्दर बाहर पड़दा लांहयदा। आत्म परमात्म हो के हाज़र, निरगुण दरस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप मुकाइंदा। जन्म कर्म दा करता करतार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले लए उठाल, सति सतिवादी हो सहाईआ । कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। धर्म दुआरा इक्क वखाल, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। जन्म कर्म दा मालक भगवन्त, भगवन इक्क अखवाइंदा। जिस नूं झुकदे साध सन्त, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जिस दा नाम निधाना मंत, जुग चौकड़ी सिफ्त सालाइंदा। जिस दा कोए ना जाणे अन्त, बेअन्त खेल वखाइंदा। जो वेस वटा के जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साची धार चलाइंदा। जन्म कर्म दा मालक भगवान, भगवन इक्क अख्वाईआ। जो देवणहारा जीआ दान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस नूं लक्ख चुरासी सख़ियां मन्नया काहन, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। जिस दा झुलदा इक्क निशान, दो जहानां सोभा पाईआ। जिस नूं सजदे कर कर सारे गाण, ढोलयां
विच अल्हाईआ। सो सभ दा लेख चुकाए आण, पूर्ब वेखे थाउँ थाँईंआ। जन्म कर्म दी करनी कर परवान, साची सरन इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन्म कर्म दा मालक प्रभ, सो पुरख निरँजण इक्क अख्वाईआ। सन्त सुहेले लए लभ, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ । अमृत जाम प्या के मध, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख रूप वटाईआ । भगतन मेला हस हस, सोहँ हँसा दए समझाईआ। सन्त सुहेला हो के वस, नित नवित सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जन्म कर्म दा मालक करतार, दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा खेल निरगुण सरगुण धार, लक्ख चुरासी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चरन सरन सची सरनाईआ। जन्म कर्म प्रभ बणावण योग, समर्थ वड्डी वड्याईआ। जन्म कर्म प्रभ मिटावण योग, जिउँ भावे तिउँ चले सच रज़ाईआ। जन्म कर्म कटणहारा हउमे रोग, दुखड़े दर्द गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जन्म कर्म प्रभ का रंग, जुग जुग खेल खलाइंदा । भगत सुहेला हो के संग, धुर दरगाही मेल मिलाइंदा। अन्तर आत्म दे अनन्द, परमात्म विच समाइंदा। साचा ढोला गा के छन्द, तेरा मेरा मेरा तेरा इक्को रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। जन्म कर्म प्रभ दा हुक्म, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी ना किसे कोलों मुक्कण, पल्लू सक्या ना कोए छुडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पुच्छण, प्रभ अगे सीस निवाईआ। किस वेले कर्मां दा लेखा आवे मुक्कण, जन्म मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले साचे उठण, निरगुण सरगुण रूप लैण अंगड़ाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले इक्को साहिब झुकण, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन्म कर्म कहे मैं गोबिन्द दास, सेवक हो के सेव कमाईआ । सदा सदा सद रखी आस, आपणी आप वधाईआ। जिस वेले उपजे सतिजुग साची शाख़, सोहणा आपणा रूप धराईआ। ओस वेले वेखां खेल तमाश, लोकमात ध्यान लगाईआ। जिस नूं सारे कहिंदे पतिपरमेश्वर साडा बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ । ओस दा अगम्मा इक्को जाप, धुर दी करे पढ़ाईआ। भगतां देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जन्म कर्म कहे ओथे साडी कोई ना चले बात, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा हुक्म सभ दी पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के भगतां सद्दे पास, चरन कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म कर्म कहे साडा मुकया ज़ोर, जाबर इक्को
नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ सभ दी डोर, लक्ख चुरासी बन्धन पाईआ। वेखणहारा अन्ध घोर, घर घर खोज खुजाईआ। ओस नूं साचे भगतां दी सदा लोड़, गुरमुखां विच आपणा डेरा लाईआ। भेव मुका के मोर तोर, तोरा मोरा दिता खपाईआ। दूर दुराडा वस के कोल, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन्म कर्म कहे साडा मुक जाए झगड़ा, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां नूं प्रभ मार्ग दिता अगला, पिछला लेखा लेखे लाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन क्यों रहे अन्धला, धुँदूकार दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाईआ।