पुस्तकालयभाग १८

१२ फग्गण २०२१ बिक्रमी नछत्तर सिँघ दे गृह दोराहा ज़िला लुधियाणा

गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, निरगुण हो के निरगुण धार सीस निवाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी किरपा धार, साचा संग निभाईआ। सच स्वामी मीत मुरार, तेरी इक्क सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेले विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लोकमात हंढाईआ। शब्द अगम्मी नाद धुन तेरा बोलदे रहे जैकार, रागां नादां विच शनवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल करदे रहे ख़बरदार, दो जहान श्री भगवान तेरा नाम संदेश सुणाईआ। निरगुण हो के सरगुण करदे रहे प्यार, पंज तत काया त्रैगुण मीता ठांडा सीता हो के तेरा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे अगम्मी वर, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सजदा, दरगाह साची सीस निवाईआ। तूं ठाकर हउँ सेवक अबिनाशी तेरा बरदा, सच बन्दगी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दे जणाईआ । निरगुण नूरी जोती जाते चाढ़ अगम्मी चन्दा, घर साची कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी दीन दयाल साहिब बख्शंदा, मेहरवान बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा पुरख अकाल तेरी रसना जिहवा बत्ती दन्द करे निन्दा, आत्म परमात्म सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। भेव अभेव भेद ना चुके जीउ पिण्डा, पड़दा ओहला सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, झुक झुक सीस निवाईआ। सो पुरख निरँजण साडा पैंडा रिहा मुक, दर बेनन्ती इक्क सुणाईआ। फिरी दरोही लोक परलोक, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। सच सुनेहड़ा जो दे के आए तेरा नाम सलोक, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ । जगत जीव जहान करे कोई ना सोच, बुध बबेकी रूप ना कोए वखाईआ। आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता सारे रहे लोच, निज नैण साचे लोचण तेरा दरस कोए

ना पाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां अन्दर जो दस्स के आए तेरी खोज, कातब बण बण कलम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र लोचण नैण वहावण नीर, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, आख़र बेनन्ती इक्क जणाईआ । लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त सति धर्म लथ्थे चीर, बस्त्र ओढन साचा सीस ना कोए टिकाईआ। साची मंज़ल चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब जात पात कटे ना कोए ज़ंजीर, साचा कलमा धुर दा नग़मा मंत्र नाम हक ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ ठाकर स्वामी परत, निरगुण निरवैर निराकार आपणा फेरा पाईआ। आत्म परमात्म जीवां जंतां साची सिख्या दे सबक, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। नेत्र रोंदे वेख चौदां तबक, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। मानस मानुख करे ना कोए मुहब्बत, सच प्रेम ना कोए कमाईआ। सदी चौधवीं वेला अख़ीरी वक्त, सभ दी आसा दए दुहाईआ। बिन पुरख अकाल दूजी दिसे ना कोए शक्त, शांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ गहर गम्भीर गुण सागर, सति सतिवादी तेरी इक्क सरनाईआ । पंज तत काया वेख साची गागर, काची माटी खोज खुजाईआ। निर्मल दीआ बाती कमलापाती जोत कर उजागर, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। एका नाम एका वणज एका साचा बणया सौदागर, एका हट्ट दए खुल्हाईआ। एका इष्ट इक्को देव स्वामी इक्को दे आदर, आदर्श आपणा इक्क जणाईआ। इक्को सूरबीर साहिब सुल्तान बण बहादर, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दो जहानां करे आदल, अदालत इक्को इक्क लगाईआ। लेखा चुके मकतूल कातिल, कुदरत दे मालक आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी करके गए अबादत, मंत्र नाम तेरा सिमरन गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण श्री भगवान, सो साहिब हो सहाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख निशान, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मिले कोई ना आण, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। अमृत निझर झिरना मिले ना पीण खाण, साचा रस ना कोए चवाईआ। निज नेत्र तेरा दरस कोई ना पाण, पड़दा ओहला सके ना कोए उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर नचदा फिरे शैतान, पंज तत करन लड़ाईआ। गुर का शब्द भुलया सर्ब ज्ञान, कलमा कलाम सच ना कोए जणाईआ । नज़र आए ना सच अमाम, सजदा सीस ना कोए निवाईआ । सदी बीसवीं प्रभू असीं सारे होए हैरान, गुर

अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे निउँ निउँ रहे सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, धुर मस्तक लेख वेख वखाईआ । श्री भगवान कहे सुणो पीर पैगम्बर गुर अवतार, सच संदेसा दयां जणाईआ। नव नौ चार बीते विच संसार, वड संसारी वेख वखाईआ। जिस दा लेखा लिख के गए अगम्म अपार, भविख्तां विच जणाईआ। जिस नूं मन्नदे गए परवरदिगार, सांझा यार इक्क अख्वाईआ। जिस नूं समझदे रहे एकँकार, अकल कलधारी वेस वटाईआ। जिस दा तकदे रहे सर्ब पसार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दो जहान रचन रचाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, शब्दी हुक्म रिहा वरताईआ। जिस दे बाले नढ्ढे नन्न्हे बच्चे गुर अवतार, पैगम्बर मासूम रिहा वखाईआ। जिस दा करदे रहे सदा इंतज़ार, अन्तर ख़ाहिश नाल मिलाईआ। सो वेखणहार सची सरकार, करता पुरख बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी घट घट वासी घर घर पावे सार, मन्दिर अन्दर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ना करो फ़िकर, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला आप जणाइंदा। पतिपरमेश्वर दीन दयाला सभ दा मित्र, हर घट मीता सोभा पाइंदा। निरगुण धारों आवे निकल, मात पित जनणी जन ना कोए बणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाइंदा। धुर दा हुक्म सच नरेश, नर निरँकार इक्क जणाईआ। पीर पैगम्बर सुणो संदेश, अगम्म अगम्मड़ा रिहा समझाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी रखदे गए टेक, नेत्र नैणां राह तकाईआ। जो निरगुण रूप सदा सद एक, इक्क इकल्ला आपणी खेल खलाईआ। दो जहानां श्री भगवाना रिहा वेख, नेत्र लोचन अक्ख नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे खेड, लोकमात रहिण ना पाईआ। परमात्म हो के आत्म माणे सेज, भगतां अन्दर सोभा पाईआ। जन्म कर्म दी पिछली मेट के रेख, लेखा अगला दए बणाईआ । सुरती शब्दी कर के हेत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ । गुर अवतारो पीर पैगम्बरो सो वसणहारा सचखण्ड साचे देस, देस दसन्तर खोज खुजाईआ । जोती जामा धर अवल्लड़ा भेस, भेखाधारी आपणा फेरा पाईआ। वसणहारा साचे देस, सम्बल आपणी रुत सुहाईआ। मेल मिला के साचे बेट, पूत सपूता जोड़ जुड़ाईआ । धुर दा बण के खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले लए पेख, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। नाम निधाना दए संदेश, सोई सुरती लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू प्रभ वाह, तेरी बेपरवाहीआ। पतिपरमेश्वर बण मलाह, दर ठांडा दए जणाईआ। धुर संदेसा इक्क सुणा, साचा मंत्र नाम दृढ़ाईआ ।

जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव समझ सके ना राअ, गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे बणत ना मात बणाईआ । जो आत्म परमात्म साचा भेव दए समझा, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दए उठाईआ। धुर वखाए सिध्धा राह, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन बैठण सीस निवा, बजर कपाटी पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। अमृत झिरना झिरे वाहो दाह, निझर रस इक्क वखाईआ। अनहद शब्द वजे अस्गाह, डंका इक्को नाम सुणाईआ। निरगुण जोत होवे रुशना, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। इक्को नज़री आए नूरी ख़ुदा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। भगत सुहेले लए मिला, गुर चेले रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी कहे सुणो मेरे मीत, सच सज्जण दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा रीत, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। करे खेल साहिब जगदीस, जगदीसर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे बीस इकीस, इक्क इकल्ला धुर दरगाहीआ। लक्ख चुरासी परखणहारा नीत, पड़दा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां करे इक्क बख्शीश, सच पदार्थ वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस नूं कलमा कहिण हदीस, हज़रत करन पढ़ाईआ। जिस नूं राग कहिण संगीत, ढोले सच सुणाईआ। जो हर घट वस्या चीत, चेतन हो के रिहा उठाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी साची रीत, काया मन्दिर अन्दर साचे काअबे दए वखाईआ। गुर पीर अवतार पैगम्बर जिस दी कर के गए वसीअत, सो असलीअत अन्तर दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू मालक, दस्तगीर तेरी ओट रखाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा ख़ालक, ख़लक मख़लूक तेरी इक्क सरनाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार बण धुर दा सालस, सच सालसी तेरे हथ्थ नज़री आईआ। दो जहानां अगम्मी तेरी अदालत, गुरू अवतार पीर पैगम्बर शहादत देण थाउँ थाँईंआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख बग़ावत, नाम डंका दे वजाईआ। माया ममता मोह मिटा अलामत, सही सलामत, आपणा नाम प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र दे समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू साचा दस्स दे सांझा मंत्र, मंतव सभ दा हल कराईआ। जिस दा भेव खुल्ल्हे अन्तर, दृष्ट इष्ट इक्क वड्याईआ। जिस नूं मन्नण गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। जिस दा रूप सदा निरन्तर, निरवैर नज़री आईआ। ओस दी तेरे हथ्थ बणतर, दूजा सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। साची सिख्या दे भगवन्त, इक्को आस सर्ब रखाईआ। लक्ख चुरासी इक्को मंत, आपणा नाम समझाईआ। आत्म परमात्म मिले धुर दा कन्त, हरि साचा नज़री आईआ। साची मौले रुत बसन्त, गुलशन धुर दा दे महकाईआ। पर्दा लाह अन्दरों जीव जंत, साध सन्त कर रुशनाईआ।

गढ़्ह टुट्टे हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, निरअक्खर दे समझाईआ। चार वरन बणा इक्को संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। लेखा चुक जाए बहिश्त जन्नत, स्वर्ग चरनां हेठ दबाईआ। दर तेरे स्वामी इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे वरताईआ। श्री भगवान कहे सुणो सच सलोक, धुर दा दयां जणाईआ। जिस दी आदि जुगादी साची ओट, ओड़क लेखे रिहा मुकाईआ । नाम अगम्मी ला के चोट, सोई सुरती दए उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर करे रुशनाईआ। भाग लगा के काया कोट, किला बंक इक्क सुहाईआ। सति धर्म दी करनहारा खोज, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। लहिणा देणा मुका के मातलोक, अलौकिक आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण की तारें जग, सृष्टी इक्को रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल संदेसा दए सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह इक्क जणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण लभ, निरगुण हो के सरगुण देवां माण वड्याईआ। दरस दिखा के उपर शाहरग, अग्नी तत दयां बुझाईआ। कूड़ी क्रिया पार करके हद, हज्ज इक्को घर जणाईआ। नाम निधाना ताल जाए वज, सच नगारे चोट आप लगाईआ। जो आत्म परमात्म नालों होई अड्ड, प्रेम प्रीती नाल दए मिलाईआ। सति सतिवादी दस्स के आपणा छन्द, धुर दा ढोला इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ केहड़े भगत, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। किस बिध वेखें विच्चों जगत, निरवैर हो के खोज खुजाईआ। पुरख अकाल किहा उहनां विच वाहवा फ़र्क, सभ नूं दयां दृढ़ाईआ। ओह इष्ट देव सारे कर के तरक, इक्को प्रभ दा ध्यान लगाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए बणाईआ। श्री भगवान विछोड़े विच रहे तड़फ, अन्तर आत्म देण दुहाईआ। बिरहों वैरागी रहे भटक, आशा नाल वधाईआ। ओन्हां उत्ते आवे तरस, प्रभ रहमत सच कमाईआ। अमृत मेघ आपणा बरस, तृखा तृष्ना दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा झोली पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण ओह भगत चंगे, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं ओन्हां संगे, धुर दा संग निभाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों मेरी थोड़्हे आए वंडे, बाकी तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। थिर घर दुआरयों ओहो जन लँघे, जिस आपणी जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे धुर दे वेख वखाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभू भगतां केहड़ा अस्थान, सति सच दे जणाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, शब्द संदेश इक्क सुणाईआ। निरगुण धार करो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दुआरे पुरख अकाला वसे श्री भगवान,

सच सिँघासण सोभा पाईआ। शाहो भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। दीआ बाती जगे महान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सो भूमिका सच मकान, हरि भगतां दए वखाईआ। एथे ओथे निरगुण सरगुण रखे चरनां नाल, चरन चम दृष्टी ना रूप वटाईआ। शब्दी बख्शे माण, निरगुण जोती मेल महान, ततव तत लेखा दए मुकाईआ। जिथ्थे रवि ससि सूरज चन्द कोई ना भान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मण्डल मण्डप ना कोए निशान, राग नाद ना कोए धुनकान, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। किस दुआरे भगत सुहेले सोभा पाण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जन भगत वड्याई, हरि करता आप दुआइंदा। चार जुग दे इक्ट्ठे हो के वेखीए चाँईं चाँईं, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा। तेई अवतार नैण रहे उठाई, पर्दा ओहला नज़र कोए ना आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद वेखण चाँईं चाँईं, धुर दा वक्त सुहाइंदा। दस गुरू कहिण तेरी बेपरवाही, बेपरवाह तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी तेरी मन्नदे रहे रज़ाई, हुक्में अन्दर सीस सर्ब निवाइंदा। तूं कलिजुग अन्त श्री भगवन्त भगतां दा बणयों आप गुसांई, गहर गम्भीर आपणी खेल खलाइंदा। इक्को मंत्र रिहा दृढ़ाई, चौदां विद्या पन्ध मुकाइंदा। साची भगती रिहा सिखाई, धुर दा ढोला इक्क समझाइंदा । साचे तीर्थ रिहा नुहाई, दुरमति मैल ना कोए वखाइंदा। साचा नाद रिहा सुणाई, अगम्मी राग अल्हाइंदा। साचा दीपक रिहा जगाई, जोती जोत डगमगाइंदा। साची बख्श रिहा सरनाई, चरन कँवल ध्यान वखाइंदा। मेहर नज़र नाल रिहा तराई, जोग अभ्यास ना कोए कराइंदा। इक्को ढोला दिता समझाई, जिस दी समझ ना कोए रखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो नर हरि साची बणत बणाई, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू ओह केहड़ा ढोला, कलिजुग अन्त दे जणाईआ। जो भगतां बणे विचोला, धुर दा जोड़ कराईआ। मन मनसा ना पावे रौला, बुध मति ना कोए चतुराईआ। घर पर्दा चुके ओहला, मुख नकाब ना कोए टिकाईआ। केहड़यां अक्खरां वाला सोहला, कवण रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे जिस दी रखदे रहे उडीक, निरगुण हो के ध्यान लगाईआ। जिस दी मंगदे गए प्रीत, पीर पैगम्बर हो के फेरा पाईआ। जो भगतां करे अतीत, त्रैगुण लेख मुकाईआ। काया काअबा वखा के मसीत, साचा हुजरा दए सुहाईआ। इक्को मन्दिर दस्से ठीक, गुरुदुआर इक्क समझाईआ। जिस दे अन्दर प्रभू करे प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। दिवस रैण शब्द अनादी सुणाए गीत, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। लेखा चुकाए ऊँच नीच, राउ रंकां दए वड्याईआ। दूर दुराडा नज़री आए नज़दीक, नेरन

नेरा डेरा लाईआ। जन भगतां काया अन्दर बणे वसनीक, बैठा रहे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। जन भगत कहिण नीरथ प्रभ कीनी किरपा, दित्ती माण वड्याईआ। जन्म कर्म दी कट के बिप्पता, अगला पिछला लेखा दिता मुकाईआ। जोत सरूपी दस्स के इष्टा, दृष्ट दित्ती खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी जीव भरमे फेर ना विच विष्टा, मात गर्भ ना कोए टिकाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के आत्म नूं दिता पूरा निसचा, निहचल धाम दिता वखाईआ। जन्म कर्म दी पूर्ब मेट के हिरसा, अगली हवस दित्ती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे मैं पाया प्रभ, घर वजी सच वधाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या झब, पड़दा दिता चुकाईआ । जगत दुआरा पार कर के हद, गृह मन्दिर दिता सुहाईआ। नाम संदेसा सुणा के छन्द, संसा दिता चुकाईआ। आत्म परमात्म बख्श के अनन्द, परमानंद विच समाईआ। धुर संजोगी दे के गंढ्ढ, अगला विछोड़ा दिता गंवाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, तमअ कूड़ी दित्ती गंवाईआ। कर प्रकाश काया माटी चम्म, चन्दन रूप दिता वखाईआ। हरख़ सोग रिहा ना ग़म, चिन्ता रही ना राईआ। मन भज्जे ना दहि दिशा अन्दर बन्न्हया तन, ख़ाहिश दित्ती गंवाईआ। लोड़ रही ना बंसरी नाद धुन सुणन दी कन्न, किंग मृदंग इक्को दिता वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पड़दा ओहला दिता उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जन भगतो वेख्या की, सति सच दयो समझाईआ। जन भगत कहिण जिस निर्मल किया जीअ, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ । नाता तोड़ के साढे तिन्न हथ्थ सींअ, आत्म आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। भगत कहिण साडे जागे भाग, हरि भगवन दया कमाईआ। अन्दर बख्श के इक्क वैराग, धुर दी चोट लगाईआ। सोई सवाणी गई जाग, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ । घर दीपक जगाए चिराग़, घर सज्जण मिल्या साहिब बेपरवाहीआ। जिस दा सुणदे रहे भविख्त वाक्, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणाईआ। जिस नूं सुणदे रहे कमलापात, सो निरगुण दाता निरवैर नज़री आईआ। जिस दा लेखा कोई ना लिख सके कलम दवात, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। सो भगतां लहिणा देणा करे बिबाक, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रखा के आपणा साथ, धुर दा संगी नज़री आईआ। सच संदेसा देवे आप, आप आपणा हुक्म जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा होवे जाप, चार जुग करे ना कोए पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरा करनहारा भविख्त वाक्, वाकिफ़कार आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ।

१३ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला पटिआला

धरनी कहे मोहे आई विचार, विच्चों याद दिता किसे कराईआ। द्वापर जुग दा पूर्ब विहार, हौली जेही दिता समझाईआ । जो राजा लाउण वाला दरबार, हुक्म जुग जुग सुणाईआ। तिस दा खेल अपर अपार, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। पंजां पांडव संग अधार, युधिष्टर दित्ती वड्याईआ। राज नरैण ओस वक्त सी घुम्यार, भाण्डे टकयां नाल वटाईआ। एथे मिल के होया विचार, राही राहीआं जोड़ जुड़ाईआ। इक्क प्याला ल्या जिस विच वज़न आवे सेर सवा चार, मुख बन्द ना कोए वखाईआ। कीमत दस्सी नौ दस दी मेरी धार, वध घट ना कोए जणाईआ। युधिष्टर किहा सानूं तेरे उत्ते एतबार, लेखा भरम रिहा ना राईआ। नौ आने साथों लै लै यार, कीमत दयां मुकाईआ। दसवें दा लेखा हथ्थ निरँकार, दूसर समझ कोए ना पाईआ। घुम्यार किहा मैनूं खोल्ह के दस्स हाल, अहवाल की जणाईआ। युधिष्टर किहा जिस वेले आवे पुरख अकाल, दीन दयाल फेरा पाईआ। तेरा हल करे सवाल, लहिणा झोली आप भराईआ। ओस किहा की ओस दा निशान, मैनूं दे जणाईआ। युधिष्टर किहा जिस गधे उत्ते लद्दया भार, आस पास रिहा लटकाईआ। इस नूं मानस जन्म मिले महान, मनुख रूप वटाईआ। एहदी सुणी जाए पुकार, जो अन्दरे अन्दर रिहा ध्याईआ। करे खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । दोहां दा लेखा मुका के विच जहान, सच ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सुण के बचन गधा होया हुशियार, अन्दरे अन्दर ख़ुशी मनाईआ । जिस वेले इक्ट्ठे होईए यार यार, पूर्ब मेला सहिज सुभाईआ। दर्शन करीए इक्क निरँकार, जो निरगुण रूप रिहा समाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। भगतां करे प्यार, सन्तां लए तराईआ। अन्दर खोल्हे बन्द कवाड़, पर्दा दए चुकाईआ। अमृत रस प्याए आण, झिरना सच झिराईआ। दीवा बाती जगाए महान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। धरनी सुहाए भूमिका अस्थान, सोहणी वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे भगवान, भाग सभ दा दए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। घुम्यार किहा सुण युधिष्टर, सच दे जणाईआ। ओस वेले होवे केहड़ा इष्ट, दृष्ट दे जणाईआ । ओस किहा जिस दे कोल आदि जुगादी भगतां फ़रिसत, सन्तां होए सहाईआ। लहिणा देणा कर्ज़ा उतारे कष्ट, मूल सभ दी झोली पाईआ। तेरे नाल प्रेम प्यार वाला कर के इश्क, साचा नाता दए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सुण के कौल इकरार धरनी मारी आवाज़, आपणा हाल सुणाईआ। मैनूं दस्सो ख़ास, भेव अभेद खुल्हाईआ। कवण करे खेल तमाश, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। युधिष्टर किहा ओह आदि जुगादी धुर दा बाप,

पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। भगत सुहेला पत लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूर्ब लेखा रिहा चुकाईआ। पूर्ब लेखा लेखे लगे हिसाब, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा आप, घट घट वासी खोज खुजाईआ। सति बचन दा वड प्रताप, बेपरवाह दए वखाईआ। पूर्ब साथी लै के साथ, पूर्ब लेखा रिहा मुकाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पवित्र दए बणाईआ। धरनी दी लेखे ला के ख़ाक, माटी रंग चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी नाता तोड़ के साक, सज्जण आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब पूरा रिहा कराईआ।

१३ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरदुआरा फ़तह गढ़्ह साहिब

धरती कहे मेरे जागे भाग, गोबिन्द गुर दित्ती वड्याईआ। नीहां विच टिका के अगम्मी चिराग़, आकाशां पतालां विच कीती रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल पा के सांझ, चार वरनां रंग रंगाईआ । वस्त अमोलक दे के दात, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। अन्तर आत्म दस्स के गाथ, साची सिख्या कीती पढ़ाईआ। पुरख अकाल तुहाडे साथ, दीन दयाल सदा सहाईआ । लेखे ला के पवण स्वास, माटी ख़ाकी तन भेंट आप चढ़ाईआ। शब्द सरूपी कहि शाबाश, धुर दा हुक्म जणाईआ। जिस वेले कलिजुग आवे अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। प्रगट होवे पुरख अबिनाश, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल सुहाए देस माझ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निरगुण हो के आवे साथ, साहिब स्वामी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी पूर्ब पूरी करे आस, तृष्ना जगत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल देवे माण वड्याईआ। जोरावर सिँघ कहे सच फ़तह डंका, फ़तह सिँघ कहे जोरावर सिँघ जणाईआ। माण देवे ऊँचां नीचां राउ रंकां, गोबिन्द गुर मेहर नज़र उठाईआ। सिँघ रूप कढ्ढे सभ दा शंका, संसा रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म बणा के बणता, चार वरनां नींह इक्क रखाईआ। देवे वड्याई धुर दे सन्ता, गुरमुखां गोद बहाईआ। धाम सुहञ्जणा सुहञ्जणी बणता, माटी पाथर कंचन नज़री आईआ। प्रेम प्यार दी धर्म उधार दी साची संगता, सोहणा रूप प्रगटाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा वेखे आण आपणी अंसा, सरबंस सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, जिस गृह मन्दिर अन्दर गोबिन्द पूत मिल के सच सरूप सच दुआरे सचखण्ड साचे सोभा पाईआ।

१४ फग्गण २०२१ बिक्रमी राम लील्हा ग्राउँड तीजा विश्व धर्म समेलन दिल्ली

❋

१८ फग्गण २०२१ बिक्रमी नहिरू युनीवरस्टी दिल्ली

साची विद्या दा सच भण्डारा, काया अन्दर बन्द कराईआ। जिन्हां नूं टीचर उस्ताद गुरू मिल जाए सभ तों चंगा विच संसारा, साची विद्या दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया दूर करे अन्ध अंधिआरा, माया ममता मोह मिटाईआ। सच वस्तू समझा के इक्क थारा, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जिस दा विद्या तों बाहर अक्खरां विच तक्को नज़ारा, हिन्दसयां विच वंड वंडाईआ। ओह निरअक्खर रूप रख्या आपणे हथ्थ निरँकारा, निरगुण खेले खेल बेपरवाहीआ। जे गुरूदेव अन्दरों खोल्ह देवे ताला, बजर

कपाटी पर्दा दए तुड़ाईआ। फिर तुहानूं विद्यार्थीओ मिल जाए अहिवाला, आत्म बोध दए कराईआ। नूर नूर साचा होए उजाला, अन्धेरा रहिण कोए ना पाईआ। साची समझ आ जाए एहो मकतब मदरसा एहो स्कूल एहो पाठशाला, विद्याल्य सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची विद्या काया मन्दिर अन्दर सभ दे दित्ती टिकाईआ। बिन सचे उस्ताद गुरू ना होवे बोध, सिख्या सच ना कोए वड्याईआ। जिन्हां ने आपणा आप ल्या सोध, सो सिध्धा राह तकाईआ। दीन दयाल साची दस्से मौज, हउमे हंगता रहे ना कोई रोग, मन मनसा परे देवे कराईआ। चिन्ता ग़मी ना रहे सोग, साची ख़ुशी इक्क रखाईआ। ओहनां मनुषां आत्मक बल मुकया ना किसे दा जोग, जुगीशरां करी पढ़ाईआ। कर प्रकाश जोत, अन्ध अज्ञान दिता गंवाईआ। जिस विद्या नाल नज़र आवण लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड पर्दा रहे ना राईआ। ओह सच्चा इक्क सलोक, भगवन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि विद्या पारब्रह्म ब्रह्म इक्क समझाईआ। साची विद्या दा एह सच ज्ञान, जीवां जंतां सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सदा सदा समझाईआ। जिस दा लेखा बाहर लिख्या कलम शाही नाल कर ब्यान, अक्खरां विच वंड वंडाईआ। ओस दा सच्चा जाप पहलों लभ्भे ओह निशान, जिथ्थे ओस दी वंड वंडाईआ। पर्दा लथ्थे नज़री आए ओह भगवान, जिस नूं राम कहि के सारे रहे गाईआ। जिस दी विद्या शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, बल आपणा रहे वखाईआ । जिस दे नाल सति धर्म दा रहे ध्यान, साची योजना दए समझाईआ । एहो जेही सिख्या सारे सिखो सची पाठशाला विच आण, जेहड़ी अन्दर बाहर दी साची सांझी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची विद्या विद्दत विद्यार्थी दए बणाईआ।