पुस्तकालयभाग १८

१९ फग्गण २०२१ बिक्रमी रेशम सिँघ दे घर मेरठ छाउणी

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ किरपा कर, करते पुरख तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा मंगदे आए दर, ठाकर स्वामी सांझे यार परवरदिगार सच तेरी सरनाईआ। शब्द धुन नाद नग़मा गाउँदे आए संसार, खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराणी सिफ्त सलाहीआ। जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म दसदे आए प्यार, सुरती शब्दी नाता जगत जुड़ाईआ। कागज़ कलम शाही नाल करदे आए उज्यार, दीन दुनी दा मालक जो निरवैर बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल धरनी धवल जिस दा जैकार, लोक परलोक आपणा नाम सच सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द रवि ससि मण्डल मण्डप जिस दा नूर उज्यार, चाकर ख़ादम सेवक बरदे रिहा बणाईआ । पंज तत खेल करे अपार, नौ दर खोल्ह किवाड़, दस्मा आपणा रंग वखाईआ। सन्त सुहेला इक्क अकेला दो जहानां पावे सार, घट घट अन्दर आपणा नूर करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, लोचण नैण निज नेत्र आप खुल्हाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब देवणहारा दान, असल वसल साचा आपणा आप कराईआ। वाक् भविख्त खेल अनदृष्ट, सृष्ट आपणा हुक्म आप वरताईआ। वेखणहारा स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ धार आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ साचा दस्स धर्म, लक्ख चुरासी जीव जंत इक्को नज़री आईआ । निहकर्मी कूड़ी क्रिया कट दे कर्म, आसा मनसा सभ दी पूर वखाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी तेरे हथ्थ जन्म मरन, आवण जावण आपणा हुक्म वरताईआ। भेख चुका दे चार वरन, अठारां बरन सच सरनाई इक्क दृढ़ाईआ। आत्म

परमात्म तेरा नाम साचा पढ़न, गीत गोबिन्द इक्को इक्क सालाहीआ। सच दुआरे सति सतिवादी इक्को करन प्रण, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। साहिब सुल्तान इक्को तेरी धूढ़ी मंगण चरन, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर साचे पौड़े चढ़न, मंज़ल आपणी दे वखाईआ। तूं मालक ख़ालक मख़लूक करता करनी करन, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। दर दरवेश सचखण्ड दुआरे आए मंगण, दरगाह साची आपणी झोली डाहीआ। सति धर्म चाढ़े आपणी रंगण, रंग रंगीले आपणा रंग रंगाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म तेरे विच होवे मग्न, कलिजुग कूड़ी क्रिया अग्न देवे बुझाईआ। गुरमुख गुरसिख काया माटी दीपक साचे जगण, अन्ध अंधिआरी कवरी भँवरी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ बख्श दात, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, लोकमात रहिण ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची दस्स दे गाथ, दो जहानां सच पढ़ाईआ। अन्तर आत्म तीर्थ दस्स दे ताट, किनारा इक्को दे वखाईआ। साचा दस्स दे मन्दिर शिवदुआला माठ, काया काअबा दे जणाईआ। लहिणा मुका दे तीर्थ अठ्ठ साठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती लेखा दे मुकाईआ। शब्द अगम्मी ला दे सट्ट, नाद अनादी आत्मक धुन सुणाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना दे झट, बूँद स्वांती इक्क चवाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह दे अक्ख, गुरमुख साचे लै जगाईआ। पूर्ब जन्म दा लहिणा दे दे हक, हकीकत एहनां झोली पाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, बिन तेल बाती दीपक डगमगाईआ। आत्म परमात्म कर वास, निवास अस्थान दे वड्याईआ। ज़ाहर बातन वखा खेल तमाश, भेव अभेदा आप समझाईआ। तूं प्रितपालक सभ दा मात, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। असीं जग भविख्तां विच गए आख, संदेसा धुर जणाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल दया कमाउदा ए। सचखण्ड निवासी हुक्म मनाउदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप उठाउदा ए। धुर फ़रमाना साचा राणा अगम्मी शब्द नाद वजाउदा ए। जुग चौकड़ी जिस दा मन्नदे आए भाणा, सो भगवन आपणी खेल आप रचाउदा ए। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लोकमात वेखे मार ध्याना, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी चारे बाणी फोल फुलाउदा ए। जन भगतां देवणहारा सच निशाना, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञाना इक्क दृढ़ाउदा ए। सच प्रीती बख्शणहारा माणा, चरन कँवल ध्यान रखाउदा ए। दीआ दीपक बालणहार महाना, महिमा अकथ बोध अगाध सुणाउदा ए। सच ख़ुमारी नाम कर मस्ताना, मस्त अलमस्त आपणा रंग चढ़ाउदा ए। जो पीर पैगम्बरां देंदा आया पैग़ामा, सो सदी चौधवीं लेख वखाउदा ए। जिस नूं कहिंदे महिदी अमामा, कामल मुर्शद आपणा खेल खलाउदा ए। उल्मा बहि के दरम्याना, इलम उल्मा साचा

सच समझाउदा ए। चौदां तबकां वेखणहारा सदा बिधनाना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सभ दा लेखा लेखे लाउदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू इक्क अर्ज़, बेनन्ती तेरे दर सुणाईआ । सदी बीसवीं पूरा कर फ़र्ज़, जगत जगदीश प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तृष्ना अन्दर सारे रहे भटक, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। वेला घड़ी सुहञ्जणी होए वक्त, करे खेल चाँईं चाँईंआ। तूं मालक अर्श फर्श, गगन गगनंतर तेरी वजदी रहे वधाईआ। महबूब मुहब्बत विच कर तरस, नज़रे कर्म हक उठाईआ। फिरी दरोही उत्ते धरत, धरनी धौल जगत रही कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया अग्नी नाल रही तड़प, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। साडी तेरे नाल शर्त, शरीअत दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो पैगम्बर गुर अवतार, परवरदिगार हो के दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी मेरा सच विहार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तुसी नन्न्हे बच्चे मेरे बरख़ुरदार, लोकमात चोला तत्तां वाला हंढाईआ। जोत शब्द मेरा अधार, सलोक ढोले नाद दिता सुणाईआ। करां खेल अपर अपार, अपरम्पर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जागरत जोत कर उज्यार, साढे तिन्न हथ्थ निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू कबूल करदा, सभ निउँ निउँ बैठे सीस निवाईआ। डण्डावत कर कर होए तेरा बरदा, ख़ादम आपणे लए बणाईआ । तूं मालक सचखण्ड घर दा, धरनी धरत धवल तेरी आस रखाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा चारों कुण्ट लड़दा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ । तेरा भगत सुहेला लोकमात विकार कोलों डरदा, बैठा मुख छुपाईआ। कर खेल साचे हरि दा, हरी हरि अपणा फेरा पाईआ। क्यों नहीं पहली मंज़ल आपणी चढ़दा, पैंडा हक मुकाईआ। सतिजुग तेरा राह तकदा, बैठा ध्यान लगाईआ । क्यों नहीं ओस दा नाँ लगदा, देवें माण वड्याईआ। आदि जुगादि तेरा हुक्म चले समर्थ दा, दूसरे अक्ख ना कोए उठाईआ । लेखा मुक जाए वख दा, आत्म परमात्म सभ नूं दे जणाईआ। इक्को वेला तेरे जस दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रल के तेरा ढोला गाईआ। भगत पिच्छे कदे ना हटदा, चरन कँवल बैठा सीस निवाईआ। तेरा मेला निरगुण निरवैर ओस अलख दा, जिस दी पलक समझ किसे ना आईआ। जे तूं सभ दे अन्दर वसदा, सुत्तयां लएं उठाईआ। तूं मालक घट घट दा, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। लेखा मुका दे मनमति दा, गुरमति सभ नूं दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, अगम्म अथाह तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो मेरे प्यारे मीत, सच दयां दृढ़ाईआ। मैं वेखणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा नीत, जुग

चौकड़ी डेरा ढाहीआ। देवणहारा सच हदीस, कल्मयां नबी करां पढ़ाईआ। नाम निधाना दे के गीत, गुर अवतारां दयां समझाईआ। अमृत बख्श के ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सृष्टी कर के गए वसीअत, ओस दी असलीअत दयां जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना देवां एक, आदम सर्ब सच जणाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो मन्नो इक्को टेक, लक्ख चुरासी जीव जंत साचे मार्ग दयां लगाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के बुद्धी कर दयां बिबेक, नाम खण्डा तेग़ हथ्थ उठाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया अग्नी तत ना लावे सेक, मोह ममता दयां गंवाईआ। नज़री आवां नेतन नेत, निज घर पर्दा इक्क उठाईआ। परमात्म आत्म दर दस्सां खेल, गृह मेला सच समझाईआ। कर प्रकाश बिन दीवा बाती तेल, इक्को नूर डगमगाईआ। गुरमुखां दा सज्जण सुहेल, सांझा हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए कमाईआ। साची करनी इक्क कमावांगा। दीन दयाल हो के दयानिध अख्वावांगा। कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धो के, सति धर्म इक्क प्रगटावांगा। सच दा मालक सभ दा हो के, चार कुण्ट वेख वखावांगा। प्रेम प्रीती प्यार अन्दर सारे मोह के, मार्ग इक्को इक्क लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समग्री आपणे हथ्थ रखावांगा। सच समग्री इक्क जणावांगा। नदरी नदर निहाल, नदर नाल तरावांगा। लेखा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को गंढ्ढ पवावांगा। काया मन्दिर अन्दर वखा के सची धर्मसाल, गोबिन्द धुर दा रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत स्वामी अनहद शब्द आपणा राग सुणावांगा। साचा राग इक्क दृढ़ावेगा। पुरख अकाल वेस वटावेगा। जोती जामा जोत रुशनावेगा। शब्दी डंका इक्क सुणावेगा। राउ रंकां पार करावेगा। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी संगता इक्क बणावेगा। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडता आप समझावेगा। शरअ शरीअत दस्स के इक्क हदायत, हज़रत हो के वेख वखावेगा। ग़रीब निमाणयां कोझयां करे हमायत, राज राजान शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए टिकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी करनी आप कमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू कार की कमावेगा। सानूं वखा आपणे अगम्मे नैण, लोकमात पर्दा लाहवेगा। साचे चरनां दस्से बहण, दुआरा इक्को इक्क प्रगटावेगा। जन्म कर्म दा चुका के लहिण देण, पूर्ब लेखा सर्ब मुकावेगा। नेत्र अक्ख खोल्ह के ऐन, दीद ईद चन्द रुशनावेगा। धुर दा सज्जण बण के सैण, सगला संग निभावेगा। सच मुहब्बत वहा के वहण, माया ममता मोह रुढ़ावेगा । कूड़ी क्रिया ना खावे डैण, शब्द खण्डा इक्क चमकावेगा। किस बिध लेखा मुके हिन्दवैण, चार वरनां रंग चढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। पुरख अकाल सच दृढ़ाउदा ए। धुर दा यार आख सुणाउदा ए। करनहार खेल अपार, आप आपणा हुक्म वरताउदा ए। धर्म दा लेखा सच हिसाब, हिन्दसे आपणे अंक जणाउदा ए। बिन अक्खरां वाली खोल्ह किताब, निष्अक्खर इक्को निर आपणा हुक्म जणाउदा ए। पर्दा लाह के सच महिराब, मालक आपणा रंग चढ़ाउदा ए। जिस दी कल्मयां नाल कर के गए वज़ाहत, सो साहिब वेस वटाउदा ए। जिस दी मुकामे हक रिहाइश, सो शरीअत खोज खुजाउदा ए। जो ब्रह्मण्डां खण्डां करनहारा पैमाइश, पैमाना आपणा नाम इक्क प्रगटाउदा ए। जिस ने लक्ख चुरासी पीर पैगम्बर जीव जंत साध सन्त दित्ती पैदाइश, सो पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाउदा ए। मन मति बुध नाल किसे दी आए ना विच अज़माइश, इस्म आज़म मुरीद मुर्शद गुरमुख आप समझाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताउदा ए। धुर दा हुक्म सच वरतावेगा। दो जहानां आख सुणावेगा। थिर घर आपणी धार बंधावेगा। सुन अगम्म राह चलावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव हिलावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जगावेगा। कूड़ी क्रिया रच के सुअम्बर, अन्तिम डोली इक्को पावेगा। जूठ झूठ मेट अडम्बर, डंका सच शब्द सुणावेगा। सतिजुग मार्ग इक्को इक्क लगावेगा। पुरख अकाल हुक्म वरतावेगा। साचा मंत्र नाम इक्क प्रगटावेगा। गगन गगनंतर इक्क सुणावेगा । सति धर्म दी बणा के साची बणतर, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगावेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के मंत्र, मुतलाशी सभ दा नज़री आवेगा। पर्दा लाह के गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजावेगा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तष्करन वेख वखावेगा। लेखा जाण ब्रह्म निरन्तर, माया ब्रह्म पर्दा आप उठावेगा। जिस दा राह तकदे गए कोटन मनवन्तर, मनसा सभ दी पूर करावेगा। जिस दी सिफ्त गाए जेहवा सहँसर, दो दो आपणा हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म इक्क प्रगटावेगा। सति धर्म जगत लगावांगा। सृष्ट सबाई एका ब्रह्म, पर्दा ओहला आप उठावांगा। इक्क परमेश्वर इक्को सरन, मालक कुल्ल इक्क जणावांगा। इक्को नाम ढोला गीत कलमा सारे पढ़न, इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को इक्क वखावांगा। इक्को मंज़ल काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सारे चढ़न, ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक पार लँघावांगा। इक्को अमृत बख्श के देवां जोती साची किरन, नूर नूर नैण रुशनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तरावांगा। गुर अवतार कहिण प्रभ केहड़ी वस्त सति, जिस देवें माण वड्याईआ। पुरख अकाल किहा सभ दी इक्को करके मति, मतलब तुहाडा हल कराईआ। जो तुसीं सृष्टी आए दस्स, अक्खरां कर पढ़ाईआ। ओस मार्ग तों सारे गए हट, रस्ता हक ना कोए वखाईआ। करां खेल हो के पुरख समर्थ, भय भउ इक्क रखाईआ। नाम निधान दे के वथ,

ख़ाली भण्डारे दयां भराईआ। वड्याई दे के धरत महत्त, महिमा दयां सुणाईआ। झोली पा के सुच सच, साचा नाता दयां जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, कूड़ा ठीकर दयां भनाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, वणजारे गुरमुख लवां बणाईआ। अन्दरे अन्दर देवां दस्स, शब्दी रमज़ सुणाईआ। सभ ने इक्को गाउणा छन्द, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। कर्म कांड दा तोड़ के भंड, बन्द ख़ुलास वखाईआ। अन्तर आत्म बख्श के अनन्द, परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। अंगीकार हो के लावां अंग, सन्त सुहेले गोद टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां कटां भुख नंग, दुखियां दर्द वंडाईआ। सतिजुग साचा उदे होवे चन्द, सच प्रकाश दए वखाईआ। करना खेल सूरे सरबंग, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे धुर दे वेख वखाईआ। धुर दा लेखा कहे मेरी अगम्मी लिख्त, वाचण वाला नज़र कोए ना आईआ। जो हुक्मे नाल गुर अवतारां लिख्या भविख्त, सो वक्त वाक्या दए गवाहीआ। ना कोई सोग ना हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ । मिले वड्याई धरनी धरत, धौल दए सुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जोती धार आवे परत, शब्दी गुर वड्याईआ। सच फ़रमाना अर्श फर्श, अर्शां तों अगे दए सुणाईआ। जिस नूं कोई ना जाणे अरब ख़रब, गिणती गणत ना कोए कराईआ । सो सूरबीर मर्दाना मर्द, चेला इक्को लए बणाईआ। एहो खेल सदा असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क महल्ला, महबूब रिहा बणाईआ। नव सत फड़ पल्ला, शब्दी गंढ्ढ जणाईआ। राम रहीम रहमान इक्को नूर अलाही अल्ला, वाहिगुरू सिफ्त सलाहीआ। जो रमिआ जला थला, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां समुंद सागर रिहा समाईआ। जो लक्ख चुरासी जीव जंत, आत्म परमात्म हो के खला, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जो नित नवित करे खेल अछल अछल्ला, वल छल धारी नाउँ रखाईआ। जिस ने धुर संदेश साचा घल्ला, घाल सभ दी लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे गए उडीक, नाम संदेसा दयां सुणाईआ । कल्मयां कलामां विच करदे रहे तारीफ़, नाम मंत्रां विच गाईआ। सजदयां विच दस्सदे रहे हदीस, प्रीत चरन कँवल सरनाईआ। जिस दा खेल सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं कहिंदे लाशरीक, वाहिद गाॅड बेपरवाहीआ । उस दे विच वड तौफ़ीक, तुआरफ़ सभ नूं दए जणाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा दए जणाईआ । सृष्ट सबाई दृष्टी इष्टी बदल देवे नीत, नीतीवान हुक्म वरताईआ। साचा मार्ग लावे इक्क अतीत, त्रैगुण कूड़ा लेखा देवे मुकाईआ। सृष्ट सबाई करे सच नसीहत, चार कुण्ट एका हुक्म दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, भविख्त आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, सचखण्ड निवासी मेहरवान, तख्त निवासी हुक्मरान, वेखणहारा दो जहान, देवणहार धुर फ़रमान, वेखणहारा दीन इस्लाम, जणावणहारा मंत्र सतिनाम, पैगम्बरां दा पैगम्बर पीरां दा पीर अमाम, रैहबरां दा रैहबर संदेसा देवे अवाम, अवतारां दा अवतार धुर दा राम, गुरुआं दा गुरू जिस नूं कहिंदे श्री भगवान निशान आपणा इक्क वखाईआ।

सति धर्म सति सतिवादी कर परवान, ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी दए जणाईआ। अनादी शब्दी करे कल्याण, धुर संदेशे सर्ब सुणाईआ। मार्ग सच्चा लगे विच जहान, कूड़ सच विच बदलाईआ। पुरख अकाल होवे मेहरवान, महबूब दाता बेपरवाहीआ। मुश्किल करे आप आसान, असल आपणा पड़दा दए उठाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके कोई ज़बान, कलम शाही लिख ना सके वड्याईआ। सो साहिब बीदो मेहबान, सो पुरख निरँजण दयावान, एकँकार इक्क अकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां बण प्रधान, सृष्ट सबाई दए ज्ञान, आत्म परमात्म मिलाए आण, लेखा चुकाए बण शैतान, गुण निधान दयानिध ठाकर स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। शमअ बुझी जगाए आण, दीपक जोत जगे महान, सच प्रकाश करे भान, भेव भेत आपणा दए खुल्हाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआँ लोआँ ज़िमीं असमानां दो जहानां जैकारा सुणा के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सभ दा सभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैगम्बर चरन कँवल वसा के साचे घर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी, मण्डल रासी जोत प्रकाशी, खेल तमाशी कलिजुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा नूर करे रुशनाईआ। नीला जोड़ा नीली धार, नीले वाला माही गया समझाईआ। जिस नूं सींता पुरख अकाल आप, सूई धागा नाल ना कोए रलाईआ। जेहड़ा किसे नहीं पहनया गुर अवतार, पीर पैगम्बर ना मिली वड्याईआ। ओह गोबिन्द पहने पुरख अकाल दा लाल, जिस आपणे लाल भेंट दिते कराईआ। ओस दी केहड़ा देवे मिसाल, बुद्धी नाल समझाईआ। जिस लेखे ला के शाह कंगाल, गुरमुख लए प्रगटाईआ। ओहदा सति सरूप दा चिट्टा बाणा प्रगट होवे विच दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल वखाईआ। एह कल्मयां वाला नहीं ब्यान, शाहीआं दा नहीं विधान, काग़ज़ां वाली लिख्त ना कोए लिखाईआ। गोबिन्द जाणे जां जाणे भगवान, तीजा समझ कोए ना पाईआ। इक्क जोत इक्क शब्द दोहां दा खेल आप करे मेहरवान, महाबली आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नीला चोला कहे मेरा सोहणा रंग, ज़िमीं असमानां नज़री आईआ।

मैनूं इक्क गोबिन्द ल्या मंग, पुरख अकाल अगे झोली डाहीआ। जे तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा संग, होवे ना कदे जुदाईआ। तेरा नाम मेरा मृदंग, शब्द रणजीत नगारा दयां सुणाईआ। जेहड़ा गया छड पुरी अनन्द, सूरे सरबंग तेरा सुत चन्द करां रुशनाईआ। मेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, कोई वंड ना सके वंड, जेरज अंड सभ दे डेरे ढाहीआ। तेरा हुक्म चण्ड प्रचण्ड, बख्शिश तेरी बेपरवाहीआ। मेरा चोला नीला कदी ना होवे भंग, भस्म विच ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा मेरा चोला चिट्टा, सच प्रकाश नज़री आईआ। जिस ने चौथे जुग दा अख़ीरी कढ्ढणा सिट्टा, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। बेशक मैं तेई अवतारां ते दसां गुरुआं विच्चों निक्का, निक्के तों वड्डा कर के मेरा पुरख अकाल दए वखाईआ। जिस दा दो जहान चलाणा सिक्का, ब्रह्मण्ड खण्ड सारे सीस निवाईआ। मेरा इक्को इक्क पुरख अकाल पिता, दूजी माता गोद ना कोए वखाईआ। प्रभ दा बाणा मैनूं लग्गा अच्छा, जिस ने भाणा ल्या मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नीला चिट्टा दोवें जाण रल, आपणा आपणा देण मिलाईआ। मैं ओहनां वल आवां चल, जो बैठे राह तकाईआ। पूर्ब जन्म दा देवां फल, झोली वस्त नाम भराईआ। कूड़ी क्रिया मेट के कल, सतिजुग साचा दयां प्रगटाईआ। सच सुनेहड़ा इक्को घल, धुर दा राग इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सची वड्याईआ। नीला चोला कहे मैनूं सींवे कोई ना दरज़ी, मेरी समझ कोए ना पाईआ । मैं गोबिन्द नाल लगणा ओस दी मर्ज़ी, फेर आपणा रूप जणाईआ। जिस दी मैनूं सोहणी लग्गी कल्ग़ी, कल कल्की नाउँ धराईआ । उस दा मालक इक्को अर्शी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी धुर दरगाहे मन्ज़ूर होई अर्ज़ी, प्रभ आरज़ू लेखे लाईआ। फेर ओसे दी सोहणी हो जाए चिट्टी वरदी, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। एह खेल अगम्मे नर दी, जिस नूं नानक निरगुण गया सालाहीआ । एहनूं समझे कोई ना जलदी, जिंना चिर प्रभ आपणी किरपा ना आप कमाईआ। अक्खरां विच सृष्टी सारी पढ़दी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप मिलाईआ । चिट्टा चोला कहे मैं मिलणा चिट्टा राणा, जो रैहबर इक्क अख्वाईआ । नीला कहे मैं ओस दा मन्नणा भाणा, जेहड़ा भाणे अन्दर बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द किहा मैं दोहां नूं इक्को जिहा जाणां, फ़र्क रहे ना राईआ। सभ दा मालक इक्क भगवाना, जिस दी वंड ना कोए वखाईआ। दोहां हस के किहा वाह सूरबीर बलवाना, एह तेरी बेपरवाहीआ। तेरे नाल मिल के साडा झुल्ले जगत निशाना, बिना तेरे असीं कम्म किसे ना आईआ। असीं बरदे तेरे ग़ुलामा, सेवा सच लैणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। बस्त्र कहे मेरा रंग नील, सोहणा दिता रंगाईआ। मेरी

कोई ना समझ रिहा दलील, दिलबर मिल्या ना धुर दा माहीआ। मैं कीती इक्क अपील, बेनन्ती सच सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द बणया फ़कीर, शरीर चीर छुहाईआ। मैं किहा तूं गुणी गहीर, गहर गवर अख्वाईआ। मैनूं नज़री आई ओह तस्वीर, जो तसव्वर सभ नूं रिहा जणाईआ। गोबिन्द किहा ज़रा चोटी चढ़ के वेख अख़ीर, मैं ओह ते ओह मेरा इक्को रूप समाईआ। ओह बस्त्रो शस्त्रो तुहाडी बदल देणी तकदीर, तदबीर आपणी दयां जणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल मेरा शहिनशाह मैं ओस दा होवां वज़ीर, दो जहानां ख़बरदार दयां कराईआ। मेरे चोले नूं करे ना कोई लीर लीर, कतरा कतरा ना कोए वखाईआ। एहो खेल मेरा बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ी हथ्थ विच देह करके फड़ी शमशीर, फेर शब्द खण्डां लवां बणाईआ। जन भगतां देवां धीर, गुरमुखां प्यावां सीर, अमृत रस जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। नीला कहे कोई दे दे सबक, गोबिन्द इक्को मंग मंगाईआ। मुहम्मद मेरा लेखा लिख के गया चौदां तबक, तरह तरह समझाईआ। गोबिन्द किहा मेरे पुरख अकाल हथ्थ एह लिख्त पढ़त, जिउँ भावे तिउँ दए बदलाईआ। ओस दे अगे केहड़ा सके अटक, सीस सके ना कोए उठाईआ। फ़िकर ना कर अगे पिच्छे पिच्छे अगे रहिण ना देवां फ़र्क, फ़ैसला हक दयां कराईआ। उधरों चिट्टे कीती अर्ज़, सीस ल्या निवाईआ। मेरा तेरे कोल कर्ज़, किस वेले झोली देवें पाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरा फ़र्ज़, लहिणा देणा सभ दा वेख वखाईआ। जोधा सूरबीर बण के आवां मर्द, बल इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। चिट्टे नीले किहा कर के बहीए सबर, धीरज इक्क रखाईआ। जिस वेले सूरबीर बण के आवे शेर बबर, भब्बक इक्को नाम दए लगाईआ। बुत्तख़ाना बणया ना रहे कोई कबर, काअब्यां विच पए दुहाईआ । कूड़ी क्रिया मेट देवे ग़दर, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। लक्ख चुरासी तोल देवे नाम दे कंडे वज़न, बेवज़न रहिण कोए ना पाईआ। चिट्टा नीला कहे दोवें रल के लग जाईए ओस दे ओस अगम्मी बदन, जिस नूं ख़ाक विच ना कोए रुलाईआ। उस दी प्रीती विच होईए मघन, ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करता पुरख करनहार आपणा हुक्म वरताईआ।

२० फग्गण २०२१ बिक्रमी आसा सिँघ दे गृह पिण्ड कलसाणी ज़िला करनाल

सच धर्म कहे पुरख समर्था, पुरख अकाल दए वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खेल वेख्या अक्खां, लोचण नैण नेत्र इक्क खुल्हाईआ। फिरी दरोही शरअ शरीअत दीन अलाही मदीना मक्का, काअबा रो रो रिहा कुरलाईआ ।

तक के आया मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठा, गुरुदुआरा खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता प्या रट्टा, सच स्वामी ना कोए जणाईआ । जीव जंत साध सन्त काया चोला पुराणा चीथड़ फटा, लाल गुलाला रंग ना कोए चढ़ाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती वेख के आए तीर्थ तटा, अठसठ समझ कोए ना पाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म तेरी कोई ना जाणे सता, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा दरस कोए ना पाईआ। दर दर घर घर नचदी फिरे मनमता, गुरमति सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखी कलिजुग काती, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दहि दिशा अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मित्र प्यारा कोए ना साथी, सज्जण अंग ना कोए लगाईआ। अन्तर आत्म मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, निरगुण निरवैर निरँकार तेरा दरस कोए ना पाईआ । बजर कपाटी खोल्ह मारे कोए ना झाकी, झलक ख़लक पलक ना कोए उठाईआ। घर काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ जगे ना दीवा बाती, जोत निरँजण नूर ना कोए रुशनाईआ। अमृत ठांडा सीर मिले ना बूँद स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ । प्रेम प्यार मुहब्बत अन्दर सच दिसे ना कोई प्रभाती, अमृत वेला ना कोए वड्याईआ। पिता पुत्तर इक्क दूजे दे होए घाती, भैणां भईआ संग ना कोए रखाईआ। तेरे नाम निधान नाद धुन दी सुणे ना कोई गाथी, नादी नाद ना कोए जणाईआ। मन मनुआ घर घर हो के बैठा आकी, भय भउ नज़र किसे ना आईआ। तेरे दुआरे बणे कोए ना दासी, सच सेवा ना कोए कमाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी मन्ने कोए ना आखी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे गए भुलाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पाती, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। आत्म सेजा मिले किसे ना खाटी, सच सिँघासण डेरा कोए ना लाईआ। एथे ओथे दो जहानां पुछे कोए ना वाती, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या कूड़ कुड़यार, लक्ख चुरासी अन्तर बैठा डेरा लाईआ। सति सच करे ना कोई प्यार, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। चरन कँवल करे ना कोए निमस्कार, पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। कलम शाही गुरू अवतार लिख लिख गए हार, पीर पैगम्बर कातब बण के देण गवाहीआ। सदी वीहवीं सुरती सुरत सके ना कोई संभाल, नेरन नेर नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ह, सिंमल कूड़े रहे लहराईआ। खाणी बाणी मिल के वजे ना कोई ताल, बिहबल बेहाल दिसे लोकाईआ। साचा मार्ग इक्क वखाल, रैहबर बण के नूर ख़ुदाईआ। काया काअबा नज़री आ जाए सची धर्मसाल, मन्दिर इक्को दे दृढ़ाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी हुन्दा रहे पाठ, दिवस रैण रिहा जणाईआ । निज नेत्र खोल्ह दे

आंख, प्रतख आपणा दरस कराईआ। मैं आत्म तेरी तूं वेखीं आप, कूड़ी क्रिया अद्धविचकार बैठी डेरा लाईआ। तूं साहिब सुल्तान मेहरवान सूरबीर समराथ, बोध अगाध महिमा अकथ जणाईआ। महबूब मुहब्बत विच दे दे आपणी वथ, नाम इक्को झोली पाईआ। सतिजुग साचा धरनी धरत धवल उत्ते रख, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। आपणा खोल्ह के अगम्मी हट्ट, भगत वणजारे दए बणाईआ। चार वरनां दे के इक्को मति, ब्रह्म मति दए समझाईआ। आत्म परमात्म कर के आपणे वस, दूई द्वैती दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक्क वखाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या कूड़ा, कर्म कांड करन लड़ाईआ। ममता मोह विकार हँकार भरम ग़रूरा, ग़ुरबत घर घर नज़री आईआ। शब्दी नाद सुणे ना कोई तूरा, तुरीआ नाद ना कोए जणाईआ। मस्तक मिली ना किसे सची धूढ़ा, मूर्ख मूढ़्हा स्वच्छ सरूप ना कोए वटाईआ। आत्म जोती मिले कोई ना नूरा, काया चोटी चढ़ दरस कोए ना पाईआ। सदी वीहवीं गुर अवतार पीर पैगम्बर खड़े तेरे दर हज़ूरा, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। आदि जुगादी भविख्त कर पूरा, मलकीअत लिख्त सृष्ट रही समझाईआ। तेरा हुक्म ना होवे अधूरा, पूर्ब लेखा दे मुकाईआ। भगतां चुक जाए सगल वसूरा, विख अमृत रूप बणाईआ। समर्थ स्वामी सर्ब कला भरपूरा, अगम्म अथाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सति धर्म कहे प्रभ सुण लै बन्दन, सचखण्ड निवासी दयां सुणाईआ। मेरे मस्तक टिक्का ला के चन्दन, नूरी चन्द चमकाईआ । मैं वस्त अमोलक आया मंगण, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। भगत सुहेले ला अंगण, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ । आत्म परमात्म दे अनन्दण , परमानंद इक्को इक्क वखाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंदन, सच तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया विच वेख वखभंडण, नौ सत दए दुहाईआ। राह तक्के ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे प्रगटाईआ। साचा मार्ग जाए लग, हरि करता आप जणाईआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा दए हज्ज, मुर्शद मुरीद वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के हद, शब्द नाद करे शनवाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लए कढ्ढ, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। लेखा जाण के मास नाड़ी हड्ड, बूँद रक्त पड़दा लाहीआ। विश्व बणा के आपणी यद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम ख़ुमारी प्याला दे के मध, मधुर धुन इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी करता आप कमाईआ। सति धर्म साची दया कमावांगा। निहकर्मी हो के करां कर्म, कमलापति हो के वेख वखावांगा। कूड़ी क्रिया मेट के भरम, भाण्डा अमृत आप भरवांगा। सतिजुग साचे दे के जन्म, धरनी धरत धवल सुहावांगा। लेखा मुका के वरन

बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसावांगा। इक्को ढोला सारे पढ़न, धुर दा नाम इक्क समझावांगा। इक्को मन्दिर सारे चढ़न, साचा राह इक्क दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी आप कमाएगा। सति धर्म दा बूटा आप लगाएगा। इक्को मार्ग दस्स के सौखा, साची मंज़ल आप चढ़ाएगा। पुरख अकाल करे ना कोई धोखा, धूंआंधार जगत गंवाएगा। हुक्म सुणा के लोक परलोका चौदां लोकां आप उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्श के इक्को ओटा, ओड़क आपणा रंग रंगाएगा। ओड़क आपणा रंग रंगावांगा। सति धर्म सति सति मैं चलावांगा। भेव खुल्हा के आत्म ब्रह्म, परमात्म हो के जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, अलख अगोचर अगम्म अथाह शब्दी शब्द बेपरवाह जोती जोत डगमगावांगा। सति धर्म प्या हस, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। साहिब ठाकर मेरे दस्स, बेअन्त तेरी सरनाईआ। हउ बालक नढ्ढा चरन गया ढठ्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। कलिजुग कूड़ा लोकमात विच्चों कढ्ढ, अन्तिम बैठे मुख छुपाईआ। सति सतिवादी आपणी ला यद, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाम दे ढोले गाउँदे छन्द, सचखण्ड बैठे ख़ुशी मनाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मार के आउँदे रहे पन्ध, लोकमात आपणा वेस वटाईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान कर के गए कलमबन्द, कलमे हक हक सुणाईआ। सदी चौधवीं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोई ना पावे ठंड, आबेहयात मुख ना कोए चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी देणी इक्क वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं कलिजुग वेख्या ठग्ग, घर घर चोरी रिहा कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर लुक्या प्रभू किसे ना पए लभ्भ, साची खोज ना कोए खुजाईआ। नौ दुआरे मुक्की ना हद्द, दसवें ख़ुशी ना कोए मनाईआ। अमृत वेला नहा नहा सारे गए थक्क, जलधारा सीस कराईआ। मक्के काअब्यां कर कर हज्ज, आलम उल्मा इलम नाल वड्याईआ । पंडत पांधे गायत्री मंत्र गए दस्स, दरस हरी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे मैं कलिजुग वेखी अन्धेरी रैण, भिन्नड़ी रूप ना कोए वटाईआ। नाता तुट्टया साक सज्जण सैण, भाई भैण प्यार ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल तेरा दरस कोई ना पाए आपणे नैण, कथा कहाणी सुण सुण ख़ुशी मनाईआ । तेरे चरन कँवल सच दुआर मूल ना बहण, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। नाम निधान मिले ना किसे रसैण, काया कंचन रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर हो के हो सहाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दीनां नाथ, सति धर्म इक्क जणाइंदा। करां खेल हो के पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कल वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां देवां साथ,

सदा सदा सद साची सेव कमाइंदा। जो चार जुग दे गुरू अवतार पीर पैगम्बर गए आख, तिन्हां दा भविख्त तिन्हां दी झोली पाइंदा। दो जहानां जानणहार हिसाब, लक्ख चुरासी घर घर खोज खुजाइंदा। भूपत भूप बण नवाब, नौबत आपणा नाम सुणाइंदा। सच परमात्म नूर इलाही वाहिद, हक मुकामे डेरा लाइंदा। सति सति सति तेरा राखा होए आप, आपणी सेव समझाइंदा। सतिगुर साचा थापण देवे थाप, थापी पुश्त पनाह इक्क रखाइंदा। चार वरनां धुर दा जाप, जग जीवण दाता आप दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। सोहँ शब्द अगम्मी गाथ, गहर गम्भीर आप सुणाइंदा। करता पुरख करनेहारा आप, दूजा दूसर दूआ नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई वेखे मार झात, निरगुण रूप आंदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। पिता पूत लग्गे जड़्ह, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। कच्चा फल ना जाए झड़, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। प्रितपालक हो के देवां वर, घर साचा इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन्म कर्म कर्म जन्म दोवें लेखे पाइंदा।