२१ फग्गण २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड करसाणी ज़िला करनाल
पुरख अकाल कहे मेरा नाम सति, आदि जुगादि सभ नूं दए वड्याईआ। नित नवित धुर दा धर्म ब्रह्म मति, साची विद्या इक्क समझाईआ। दीन दयाल कहे मेरी निज नेत्र अक्ख, सन्त सुहेले सदा दृढ़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर अमृत रस, नाभी कँवल आप टिकाईआ। शब्द अगम्मी साचा हट्ट, अनहद नादी नाद सुणाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, दिवस रैण करे रुशनाईआ। भेव अभेदा खोल्हां राज़, पर्दा आप उठाईआ। साचा सजदा वज़ूह निमाज़, परवरदिगार ध्यान लगाईआ। साचा मन्दिर मस्जिद शिवदुआला माठ, काया काअबा सोभा पाईआ। सच महबूब श्री भगवान करो सच अदाब, सरन चरन सीस निवाईआ। नाड़ बहत्तर तन सतार वजे रबाब, अनरागी राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए जाप, नाम मंत्र ढोले गीत सुहागी गाईआ। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल सभ दा बाप, पतिपरमेश्वर नर नरायण इक्क अख्वाईआ। ओस दी इक्को पूजा सिमरन पाठ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। आत्म परमात्म जोड़नहारा नात, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। भगत सुहेला गुरू गुर चेला साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा खेल खलाईआ। सति धर्म देवणहारा दात, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खेल खला के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल सोभा पाईआ । पार करा इन्द्रिआं घाट, दहि दिशा आपणा खेल वखाईआ। सच सुहञ्जणी देवे खाट, आसण सिँघासण इक्क दृढ़ाईआ। जन्म कर्म दी मेट के वाट, आवण
जावण दए चुकाईआ। राए धर्म दा कट के फास, फ़ैसला सच सच समझाईआ । होए सहाई अनाथां नाथ, निर्धन आपणी गोद उठाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा पूरा करनहारा वाक्, भविख्त भाख्या सभ दी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी होण ना देवे बेआस, आसा पूरनहार हरि रघुराईआ। सतिजुग साचा सति चले रिवाज, रैहबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। जीवां जंतां बदल देवे मिज़ाज, मिसरा आपणा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी होए सहाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा मार्ग इक, आदि जुगादी धार चलाइंदा। लक्ख चुरासी साचा हित्त, प्रेम प्रीती आप प्रगटाइंदा। जो कलम शाही लेखा गए लिख, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाइंदा। जिस दा सारे दे के गए दृश, सो सृष्टी दा मालक दृष्टी आप जणाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया लाहवे विस, विश्व आपणा हुक्म मनाइंदा। भगत सुहेले आवे दिस, आप आपणा मेल कराइंदा। कूड़ी क्रिया दे के पिठ, करवट आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्तां मेल मिला के निज, निज लोचण पर्दा लाहन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा । पुरख अकाल कहे मेरा हुक्म संदेसा, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ । शब्द जणा के सच नरेशा, सुल्तान मेहरवान वड्डी वड्याईआ। वरन बरन साची सरन बख्शे हेता, प्रेम प्रीती रंग रंगाईआ। नव नौ चार इक्को नेता, मालक ख़ालक कुल्ल देवणहार वड्याईआ। दीन मज़्हब चुके ठेका, ठाकर अबिनाशी करता आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म मिलके खेले खेडां, मिलाप जाप आपणा दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के भुलेखा, भाण्डा भरम भनाईआ । कलिजुग अन्दर सतिजुग तेरी बदल देवे रेखा, रिषी मुनी जुगीशर आपे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सति धर्म एह मेरा काम, निहकर्मी हो के दयां कमाईआ। सृष्ट सबाई एका भगवान, एका मंत्र दयां दृढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, इक्क दुआरा दयां समझाईआ। इक्को धर्म इक्क निशान, इक्को जन्म दयां वखाईआ। इक्को मालक ख़ालक इक्क प्रधान, महबूब इक्को नज़री आईआ। इक्को देवणहारा ज्ञान, धुर दी विद्या करे पढ़ाईआ। इक्को बख्शणहारा इश्नान, धूढ़ी चरन ख़ाक रमाईआ। इक्को बख्शणहारा माण, मेहर नज़र नाल तराईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता वेखे आण, निरगुण निरवैर निराकार आपणा फेरा पाईआ। पर्दा लाह के दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल साचा हुक्म मनाईआ। साचे सन्तां देवे दान, दयावान दया कमाईआ । सति सतिवादी बण के हुक्मरान, हाकम सारे लए समझाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमान, तूं मेरा मैं तेरा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सच्चा मार्ग, मुकम्मल आपणा हुक्म जणाईआ।
जिस नूं समझ ना सके कोई आरफ़, चौदां विद्या बैठे मुख भुआईआ। जिस दी चार जुग करदे गए सिफ़ारश, सो मालक हो के वेख वखाईआ। जिस दी लिख लिख गए इबारत, नाता जोड़ के कलम शाहीआ। जिस दी करदे गए इबादत, कलमे नाम सुणाईआ। सो साहिब सुल्तान हरि मेहरवान प्रगट होवे सही सलामत, रस्ता सही दए वखाईआ। जन भगतां दे के दावत, बख्शे चरन सची सरनाईआ। मन मनुआ करे ना कोई बग़ावत, गृह मन्दिर ना कोए लड़ाईआ। जां वेखण तां सही सलामत, पुरख अकाल सोभा पाईआ। सति वस्त जो सांभ के रखी अमानत, सो कलिजुग अन्तिम बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं मालक अर्श फर्श, मख़लूक मेरी सरनाईआ। रहमत करां धुर दा तरस, रहमान हो के दया कमाईआ। गोबिन्द लेखा खण्डा खड़ग, चण्ड प्रचण्ड ब्रह्मण्ड मैनूं भाईआ। धुर फ़रमाना अगम्मी सख्त, सिर सके ना कोए उठाईआ। दीन दयाल दा आया वक्त, वुकला रहिण कोए ना पाईआ। देवे वड्याई धरनी धरत, धवल ख़ुशी वखाईआ। निरगुण धार आया परत, जोती जोत करे रुशनाईआ। जिस दी ग्रन्थां शास्त्रां वेदां पुराणां विच लिख्त पढ़त, तिस दा फ़ैसला दए कराईआ। ना कोई सोग रहे ना हरख़, चिन्ता ग़म दए मिटाईआ। गोबिन्द पूरा पूर्ब लाहे कर्ज़, मकरूज़ आपणी सेव कमाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली लए पाईआ । जुग चौकड़ी पिछली मन्ने अर्ज़, मेहरवान हो सहाईआ। सति धर्म तेरी प्रभू नूं पई ग़रज़, लोड़ आपणी पूर कराईआ। तेरा बूटा ला के उत्ते धरत, धर्म दुआरा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे फर्श अर्श, अर्श फर्श कर तरस, दरस आपणा इक्क दरसाईआ।
२१ फग्गण २०२१ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह लुधियाणा
सति कहे मेरा सति सतिवाद, आदि पुरख अबिनाशी करते दिता बणाईआ। लोकमात रहां सद आदि जुगादि, जुग चौकड़ी आपणी सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण बुझावां आग, माया ममता मोह मिटाईआ। लक्ख चुरासी खोज सच प्रगटावां सन्त साध, साधना अन्तर अन्तर कराईआ। नाम निधान सुणावां नाद, राग अगम्मी इक्क अल्हाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दयां गंवाईआ। आत्म परमात्म मिलावां साची ज़ात, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। अमृत बूँद प्या के सवांत, सीतल धार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ । सति धर्म कहे मेरा मेला जुग जुग, हरिजन साचे आप कराईआ। भगत भगवान साचे चुग चुग, चार वरन चार कुण्ट करे
रुशनाईआ। पड़दा लाहे अन्तर लुक लुक, दूई द्वैती दए हटाईआ। निरगुण धारों आपे उठ उठ, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ । सन्त सुहेला सतिगुर तुठ तुठ, दयावान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति सतिवाद कहे मेरा खेल आदि अन्त, नित नवित वेख वखाईआ। मेल मिला के साजण सन्त, साचा रंग दयां रंगाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दयां समझाईआ। जोड़ जुड़ा के साची संगत, सगला नाता दयां बंधाईआ । लेखा मुका के जेरज अण्डज, आवण जावण दयां चुकाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, नाम निधान दयां समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सति धर्म कहे मैं सभ दा मीता, राउ रंक नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण धार ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए वखाइंदा। मेल मिला के ऊँचां नीचां, आत्म ब्रह्म ज्ञान समझाइंदा। पुरख अबिनाशी सच प्रीता, पतिपरमेश्वर भेव खुल्हाइंदा। त्रैगुण सदा रहां अतीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी वेख वखाइंदा। सति धर्म कहे मेरा रूप अगम्म, नज़र किसे ना आईआ । निहकर्मी हो के करां कम्म, काया कपट ना कोए वखाईआ। सति सच मेरा धर्म, जात पात ना कोए लड़ाईआ। ठाकर स्वामी दस्सां सरन, हरि चरन मिले वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह के नेत्र हरन फरन, निज लोचन नैण करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान श्री भगवान मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ।
२१ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
राज लाल जे मेरे पुत्तर, पातशाह हो के दया कमाईआ। सचखण्ड दा मालक हो के आया उतर, निरगुण निरवैर निराकार जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैनूं पुच्छण, अगे हो हो सीस निवाईआ। केहड़े भगत प्रभू जिन्हां दा करदा तूं शुकर, सद ओहनां विच ध्यान रखाईआ। जिन्हां दवारयों खा के सुक्के टुक्कड़, दिवस रैण ओहनां सेव कमाईआ। त्रेते दा लहिणा द्वापर दा देणा कलिजुग ना ग्यों मुकर, मुजरम हो के हाज़र आपणा आप कराईआ। ना आप लुक्या ना गुरमुख दिते लुकण, पड़दा ओहला दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । राज लाल जे बण गए बच्चे, बच्चत आपणी तुहाडी झोली पाईआ। तुहाडे नाल रल के एह गुरमुख सारे सुचे, जो बैठे डेरा लाईआ। वड्डे निक्के मैं इक्को जिहे रक्खे, इक्को जिहा दयां माण वड्याईआ। धुर दे भाण्डे रहिण ना कच्चे, काची गगरीआ काया आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिथ्थे रक्खे, ओसे धाम एहनां दयां वड्याईआ। बाहरों वेख के चीथड़ फटे,
अन्तर नाम गुलाला रंग चढ़ाईआ। जो ख़ुशीआं अन्दर हस्से, ग़मीआं विच गहर गम्भीर गुण अल्हाईआ। पूर्ब लेखे दे प्रभू नूं पते, पतणां दा मालक हो के बेड़ा रिहा भराईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान निरगुण जोत स्वच्छ सरूप दर्शन करके निज आपणी अक्खे, आख़र आपणे घर वसाईआ। जीव जहान जगत जिस ने छड्डे, गुरमुख सचे बाल लभ्भे, चुरासी कपड़ काया कोट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। राज लाल जिस जोड़या जोड़, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख अन्धेरा घोर, गहर गम्भीर आपणा फेरा पाईआ। दूर दुराडा चल के आया कोल, नेरन नेरा हो के नज़री आईआ। सच तराज़ू तोल के आपणा तोल, वज़न इक्को जिहा दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। राज लाल वेख चरन कँवल श्री भगवान, वशिष्ट आपणी अक्ख खुल्हाईआ। राम वेख के हुन्दी प्रणाम, बारन बार आपणा सीस झुकाईआ। जिस लेखा साडा मुकाया आण, ओह साहिब मेहरवान वाली दो जहान, दोहां दा मालक इक्क हो जाईआ । अन्तर आत्म दे के दान, प्रेम प्रीती ब्रह्म ज्ञान साची विद्या नाम पढ़ाईआ। गोपीआं दा काहन, धर्म दा निशान, मंज़लां दा मुकाम, हकीकत आपणे नाल रखाईआ। पिछला देण आया एहसान, माणस जन्म वेख इन्सान, सच दुआरे कर महिमान, मुहब्बत महबूब आपणी इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। वशिष्ट कहे मैं वेखे विशेष, वाशना सुगंधी इक्को नज़री आईआ। मंगां मंग एह प्रेम बणया रहे हमेश, जो दरवेश बैठे सीस निवाईआ। ओहनां दा मालक रहे इक्क नरेश, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। कदमबोसी कदम बूद करदे रहिण आदेस, बन्दगी प्रणाम इक्को इक्क समझाईआ। सति सरूप वेखो नेत्र नैण पेख, दृष्ट अनदृष्ट आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा लेखे लाईआ। वशिष्ट कहे राम जी वेख ओह राम, जो हर घट रमिआ नज़री आइंदा। सचखण्ड दुआर करे जो बिसराम, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सभ तों न्यारा वसे आपणे धाम, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। दसरथ बेटे उठ कर प्रणाम, तेरा ध्यान इक्को इक्क जणाइंदा। मैं वी मंगणहारा दान, वशिष्ट सनमुख हो के बचन अल्हाइंदा। एह मालकां दा मालक भगवान, ख़ालकां दा ख़ालक मेहरवान, अदालतां दा अदली इक्को नज़री आईआ। जिस दा चार जुग देण अहिवाल, शास्त्र सिमरत करन ब्यान, पैगम्बर गुर सुणा के नाद ताण, अगम्म अथाह आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जो जुग जुग जन भगतां मेले आण, चरन प्रीती देवणहारा माण, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी होया मेहरवान, राज लाल आपणा रंग वखाईआ। जिस्म नाल होणा ना कोए कुरबान, लड़ना पए ना विच मैदान, कलमा पढ़ना पए ना नाल ज़बान, फड़ बाहों गले लगाईआ। दाता
दातार अमामां दा अमाम, रामां दा राम, काहनां दा काहन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राम कहे की लाल दूर, राज कहे नहीं नेड़े नज़री आईआ। पुरख अकाल कहे मैं हाज़र हज़ूर, अन्दर बहि बहि आपणी ख़ुशी वखाईआ। भगत सुहेले मेरा नूर, आत्म जोती आपणा रंग बणाईआ। जगत मात पित सभ दा नाता कूड़, बिन पुरख अकाल साची गोद ना कोए उठाईआ। त्रेता द्वापर दे विछड़े कलिजुग मिले ज़रूर, ज़रूरत आपणी एहनां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। वशिष्ट कहे मैं की दस्सां, खेल अजब निराली नज़री आईआ। मैं सुणयां नहीं सच वेख्या अक्खां, नेत्र साचे खोल्ह ध्यान लगाईआ। मालक हो के पुरख समर्था, निर्धनां बैठा अंग लगाईआ। मैं ख़ुशीआं विच हस्सां, दुखियां होया सहाईआ। एसे दा नाम रटां, जो राम राम रूप नज़री आईआ। वड्डे निक्के दा इक्को बण गया पक्का मता, मश्वरा सच दयां कराईआ। जन्म कर्म दा रहे ना रट्टा, झगड़ा कूड़ा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। वशिष्ट कहे राम एह ओह दोवें लड़के, जिन्हां दा लेखा पिच्छे दिता जणाईआ। त्रेते दे विछड़े कलिजुग होए इक्ट्ठे, रल के चरनी बैठे सीस निवाईआ। कौल इकरार पूरे कर के, कर्मां डेरा ढाहीआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ के, आपणा पन्ध मुकाईआ। ढोला साचा पढ़ के, तेरा मेरा राग अल्हाईआ। जीवदयां जग मर के, जीवण जीवण विच बदलाईआ। बिरहों दी अग्नी सड़ के, आप आपणा दिता तजाईआ। साहिब सतिगुर चरन फड़ के, फ़ैसला इक्को दिता सुणाईआ। जे तूं सानूं जाएं छड के, भगतां नाल अगे तेरी कदे ना होवे कुड़माईआ। मंगां मंग आपणी झोली अड्ड के, ख़ाली रहे वखाईआ। हे प्रभू एहनां सारयां नूं आपणे रंग रंग दे, जो बैठे दर ते डेरा लाईआ। दो नहीं असीं सारे एहो मंग मंगदे, मांगत हो के अलख जगाईआ । असीं नाते छड्डे जग दे, तेरे हो के तेरे दर ते बैठे सीस निवाईआ। पहलों साडा हक दे, हुक्म इक्को वार सुणाईआ। जे असीं नहीं तैथों अक्कदे, तूं क्यों जावें मुख भवाईआ। दोवें इक्ट्ठे हो के इक्क इक्क दिन तैनूं रखदे, साध संगत नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा दे चुकाईआ। राम कहे वेख वशिष्ट गुरदेव, स्वामी मैं की की दयां सुणाईआ । की दस्से मेरी जेहव, की ढोला देवां गाईआ। मैनूं नहीं पता की एहनां कीती सेव, प्रभ नूं आपणे अन्दर बन्द कराईआ । ओह छड के निहचल धाम निहकेव, निरगुण हो के एहनां विच बैठा डेरा लाईआ। बच्यां वांग नाल रिहा खेड, बाले आपणे नाल मिलाईआ। मैं ना समझया एस दा भेद, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। जिस वेले मैं राती तक्कां एहनां गुरमुखां प्यारयां दी सुत्ता रहे सेज, परमात्म हो के गलवकड़ी इक्को पाईआ। जे लभ्भां ना कोई रूप ते ना कोई रेख,
रंग आपणा बैठा छुपाईआ। एहनां सारयां दा शरीर दा वखरा वखरा भेत, अन्दरों सारे एक, जिहनां बख्शी साची टेक, चरन कँवल दित्ती सरनाईआ। साची धारों आपे भेज, जन्म लोकमात दवाईआ। अन्तिम कर के साचा हेत, साहिब सतिगुर रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। वशिष्ट कहे राम जी एह चंगा, मैं चंगी तरह वेख वखाईआ। गुरमुखां दे हन्झू नहीं एह रोवे गंगा, गोदावरी आपणी धार रही वहाईआ। शंकर वजावणहारा मृदंगा, ब्रह्मा ब्रह्म राग रिहा सुणाईआ। विष्नूं वेखे कोई रहे ना भुक्खा नंगा, धुर दी सेवा इक्क कमाईआ। पुरख अकाल हथ्थ ओह शब्दी डण्डा, जिस नूं डण्डावत करे लोकाईआ। मैनूं आया इक्क अनन्दा, रस सोहणा दिता वखाईआ। खेल वेख्या विच ब्रह्मण्डा, लोकमात वजी वधाईआ। भगत भगवान बणया संगा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चरन कहिण गुरमुख ना मार भुब्ब, हौका लै ना दे सुणाईआ। तेरे प्रेम दी सतार अन्दरों रही चुभ्भ, जो हौली हौली पदम रूप वटाईआ। एहदे विच राज़ कुझ, कुछ दयां समझाईआ। जिस वेले तुहाडा राम वशिष्ट वाला जन्म गया सी मुक, त्रेते विच अन्त इक्क शब्द दिता जणाईआ। नौ मिन्टां पिच्छो तुहाडे ओदों स्वास गए सी मुक, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। पुरख अकाल अगम्मी आवाज़ नाल किहा सी पुत, शब्दी नाद सुणाईआ। जिस वेले सचमुच मेरे चरनां जाउगे झुक, जुग विच्चों जुग रूप वटाईआ। ओस वेले लवांगा पुछ, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ। चरन नाल सीस सीस नाल चरन दोवें हो जाण ख़ुश, ख़ुशहाली इक्को दयां वखाईआ। अन्दर वड़ के करां सिध्धा रुख़, रैहबर हो के राह वखाईआ। नाम प्याला साचा घुट, ख़ुमारी इक्को दयां चढ़ाईआ। दोहां दा सोहणा बणया रहे जुट, जुट दा जोटा जो तिरँजणां विच कँवारीआं कन्या रहीआं पाईआ। तुहाडे नालों तुहाडे विछड़न दा मैनूं बहुत दु:ख, दु:ख दा मारया पिच्छे पिच्छे भज्जां वाहो दाहीआ। बेशक मैं बाहरों तत्तां वाला मनुख, हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ी रंग रंगाईआ। अन्तर निराकार निरँकार अबिनाशी अचुत, जो चेतन सुरती सभ दी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ। वशिष्ट कहे राम सुण, अनडिठ्ठड़ी दयां जणाईआ। अज्ज इक्क होर विहार करना जिस दा सभ तों वक्खरा गुण, चार जुग ना कोए समझाईआ। जेहड़ा कोटन कोटि अस्वमेध यग कीत्यां पुन्न, राज राजानां शाह सुल्तानां हथ्थ किसे ना आईआ। प्रभ दा खेल जाणे कौण, कवण करनहार वड्याईआ। दोवें अँगूठे लवो चुम्म, रस आपणा दयां चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग साचा रिहा रंगाईआ। राम कहे खेल निराला, निराकार दिता वखाईआ। मार्ग दस्स सुखाला, भगत दिते वड्याईआ। इक्को वार अन्तर आत्म पा के आपणे प्रेम दी माला, मन का मणका दिता भुआईआ।
पूर्ब जन्मां दे हवाला, अहिवाल आपणा नाल रखाईआ। दो जहानां बण रखवाला, रक्षक हो के होया सहाईआ। गुरमुखां हो मेहरवाना, मुहब्बत इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वशिष्ट कहे राम दोवें चरन रहे कुछ आख, सज्जा खब्बा आपणी कहाणी रहे सुणाईआ। जन भगतो जुग चौकड़ी किसे ने अन्न खाधा किसे ने भात, कोई दूधा धारी नज़री आईआ। किसे तपस्या कीती रात, कोई दिने बन खोजण जाईआ। किसे पूजा कीती किसे पाठ, कोई कल्मयां कलामां नाल सजदे सीस निवाईआ। किसे गायत्री मंत्र कीता याद, कोई अष्टभुज लाल भूषन रिहा पहनाईआ। किसे व्रत रख्या किसे रोज़यां नाल पढ़ी निमाज, किसे ईद बकरीद लई बणाईआ। किसे गुरुआं अवतारां पैगम्बरां दी रखी याद, किसे ने देवी दी याद अन्दर कंजकां लईआं खवाईआ। किसे ने पीरां दे मकबरयां उत्ते जगाए चिराग़, कोई शहीदां अगे सीस निवाईआ । किसे ने पूजा कीती आग, कोई जल पाणी सूरज देवता रहे चढ़ाईआ। किसे ने जोग कीता अभ्यास, कोई ब्रह्म दी धार बैठा सन्यास, कोई वैरागी कोई त्यागी कोई मछन्दर गोरख रूप वटाईआ। किसे ने हज़रतां दी पढ़ी किताब, किसे ने पुन्न कीता सवाब, कोई मन्दिर विच टल खड़काईआ। वशिष्ट कहे राम कलिजुग वेख खेल अजब तमाश, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जन भगतां दा जन्म लेखे ला के लहिणा चुकाए मात, आवण जावण आपणी झोली पाईआ। दोहां ने जेहड़ा ल्या रस स्वाद, ओह सारी संगत अन्दर दए टिकाईआ। असीं सारे हो गए लाजवाब, साडी चले ना कोए वड्याईआ। क्यों पुरख अकाल पातशाहां दा पातशाह राजयां दा महाराज, शहिनशाहां दा शहिनशाह अख्वाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां दा काज, करनी दा करता बेपरवाहीआ। ओस सभ दी रखणी लाज, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जन भगतां नूं पार उतरन दी साची दस्स दए जाच, लेखा इक्को वार मुकाईआ। जिस नूं याद करदे रहे ओह आ गई लोकमात रात, आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। राम कहे वशिष्ट रात केहड़ी, रैण आपणा रूप रही बदलाईआ। वशिष्ट किहा राम एह ओह रैण जिस भगतां दी कटणी जेड़ी, फ़ाँसी गलों कटाईआ। पुरख अकाल तारन लगयां लाउणी नहीं कोई देरी, दूर नेड़े सारे पार लँघाईआ। जन भगत नूं तिन्नां जुगां जोगी इक्को रात बथेरी, बहुती तपस्या दी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । राम कहे वशिष्ट जी मैं संगत विच स्त्री पुरुष वेखे दो दो, नारी नर नज़री आईआ। वशिष्ट किहा राम एह सारे इक्क दूजा जामा बदल के एहो जिहे आए हो हो, कोटन वार फेरीआं पाईआ। सच पुछें एहनां ते परमात्मा दी इक्को लो, बाहरले चिन्न्हां नाल ना कोए लड़ाईआ। दोहां दा मालक उह, जो सभ दा पिता माईआ। राम किहा प्रभू भगत को,
मैनूं दे समझाईआ। उधरों भीलणी अगे गई हो, होका दे के दिता सुणाईआ। राम वशिष्ट मेरे नाल रल के तुसीं सारे पओ रो, प्रभ नूं हाल दईए सुणाईआ। तेरे दुआरे इक्को जिहा सभ दा मोह, मुहब्बत इक्को नज़री आईआ। अज्ज दी रैण पुरुष सज्जे चरन नारी खब्बे चरन अंगूठिआं नाल आपणा मस्तक लैण छोह, टिक्का धुर दा लैण लगाईआ। फेर सभ नूं याद आ जाए सताई पोह, तुहाडा हिसाब तुहाडी झोली पाईआ। जेहड़ा कीड़ी दा अन्न रक्खया लको, तुहाडे कोल दयां कढाईआ। जे प्रेम करके अकठ्ठे गए हो, सिम्मत आपणी लओ बणाईआ। जे इक्क रात होर मेरे नाल रहो, मैनूं भुक्खा रख के आप ख़ुशीआं लओ मनाईआ। मैं तुहाथों साढे नौ वजे इक्क मंगां खाण नूं जौं, बाकी सभ कुछ तुहाडी झोली पाईआ। भावें सुवा दयो उत्ते मिट्टी भौं, ओढन दी लोड़ रहे ना राईआ। मैनूं आपणा नहीं कोई गौं, लोड़वंद मैं तुहाडा नज़री आईआ। भगतां नाल मैं कदे नहीं होया निर्मोह, प्रीती प्रेम प्यार बंधाईआ। तुसीं नहीं जाणदे मैं गोबिन्द ओह, जो वायदा कर के फेरा पाईआ। की होया जे सरसे तुहाडे नाल होया ध्रोह, तुहाडी दुरमति मैल दयां धुआईआ। तुहानूं समझ नहीं आया की लेखा सी छब्बी पोह, की पंझी माघ आया समझाईआ। तुसी भावें किन्नां ग़ुस्सा मेरे उत्ते करो रो, मैं रुस्सयां फिर भी लवां मनाईआ। मेरे नाल गुरुआं अवतारां पैगम्बरां दा नहीं कोई गरोह, इक्क इकल्ला हो के तुहाडी सेव कमाईआ। तुसीं सारे मेरे बच्चे हो के रहो, मैं आपे बणां पिता माईआ। जो कुछ कहिणा सो मेरे साहमणे कहो, मैं आपणे अन्दर सभ कुछ लवां टिकाईआ। जे मेरे चरन नाल गए छोह, मैं शहिनशाह तुहानूं शहिनशाह देवां बणाईआ। तुहाडी वस्त तुहाडे कोलों किसे नहीं लैणी खोह, जो आपणे आप तुहानूं दित्ती फड़ाईआ। जे नहीं एतबार, ते हुण अज़मा के लओ जोह, मैं आपणे पड़दे आया उठाईआ। तुहाडे साहमणे वेख्यो सारी सृष्टी तों सभ कुछ लैणा खोह, ख़ाली हथ्थ सारे देणे भुआईआ। इक्क मैनूं तुहाथों आवे भौ, डरदा घर घर फेरा पाईआ। भगतो तुसीं जे मेरे कोल ना बहो, मेरी मात ना होवे वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कर कर रिहा वखाईआ। वशिष्ट कहे राम क्यों इनां दे नेत्र वगया अथ्थर, छहबर रिहा लगाईआ। राम ने किहा जिस वेले गोबिन्द प्या सी सथर, इक्क कीड़ी चिउँटी निक्की सेव कमाईआ। ओस दे सरहाणे सी इक्क पत्थर, जिस नूं इक्क मुठ्ठी नाल मिण के आपणे थल्ले ल्या टिकाईआ। आपणी नज़र नाल मिलाई सिख़र, असमानां तों परे दित्ती टिकाईआ। ओस वेले पुरख अकाल ते गोबिन्द दा इक्क ज़िकर, जिस दा कोई सक्या ना चित्र चित्र, चलित्र चलित्र बचित्र आपणे विच समाईआ। ओस वेले दा लग्गा रिहा सी फ़िकर, कौण वेला आए वीह सौ इक्की बिक्रमी लेखा दयां मुकाईआ। सच दस्सो तुसीं क्यों मैथों रहे विछड़, आपणा आप मुख छुपाईआ। जे राम आया ते चरनी ढठ्ठा वेखो कृष्न, त्रैलोकी दा नाथ बैठा सीस निवाईआ ।
क्यों एहनां दा हिसाब रविदास चम्यारा आया लिखण, गुरमुख रूप वटाईआ। जन भगतो तुहाडा भगवान वाला चलणा मिशन, मुनी मुनीश्र तुहाडा राह तकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती तुहाथों आया सिखण, सिख्या दा केंदर गुरमुख लए प्रगटाईआ। गुरमुखां अन्दर इक्क विद्याला, विद्या ब्रह्म पढ़ाईआ। जिस दा अध्यापक दीन दयाला, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच एहो जिहा ना कोई मकतब ना कोई पाठशाला, ना कोई विद्यार्थी नज़री आईआ। नाले प्रेम प्यार प्रीत करे नाले वखाए सची धर्मसाला, निरगुण निरवैर निराकार आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, राज लाल हरि संगत मिले आण, हरि संगत दा रूप श्री भगवान, भगवान दा अंग गुरमुख चतुर सुघड़ सुजान, गुरमुखां दा संग आदि जुगादी नौजवान, नर निरँकारा इक्क अख्वाईआ।
साडे कोल सी इक्को मिन्नत, गुरमुखां दित्ती सुणाईआ। तुहाडे प्रेम दी मैनूं किल्लत, दर्दीओ दर्द लैणा वंडाईआ। तुहाडी ख़ुआरी ना होवे ज़िल्लत, देवां सदा सदा सची वड्याईआ। जे तुहाडे विच प्रेम प्यार दी साची हिम्मत, फेर तरस खा के जवां दा दाणा इक्क दयो खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी मंग मंगाईआ। बलिहारी कहे गुरसिख गुरमीत, हरि देवणहार वड्याईआ। जिस संगत नाल कर के प्रीत, मेला सभ दा ल्या मिलाईआ। राज नरैण लाल सिँघ मिल के होए सीत, ठंड दित्ती वरताईआ। संगत ने साचा गाया गीत, ढोला बेपरवाहीआ। मैं सभ नूं देण आया बख्शीश, माण ताण वधाईआ। गुरमुखो सदा जाओ जग जीत, जीवण आपणा प्रभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। गुरमीत दा गाओ जस, सारी संगत इक्को रूप नज़री आईआ। एह एस दे नहीं कुछ वस, जो करना सो कर कर रिहा वखाईआ। समय समय दी पूरी करे आस, वक्त वक्त दा लेखा रिहा मुकाईआ । पूर्ब लहिणा जाणे हिसाब, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। मिलण आया करता पुरख निरगुण सरूप प्रभ आप, जोती जाता वेस वटाईआ। गुरमुखो तुहाडे विच भावें किन्नी होवे मिज़ाज, मैं आपणी निम्रता तुहाडे नाल देणी मिलाईआ। क्यों आया आज, तुहानूं पिच्छे छड के अगे भज्जया वाहो दाहीआ। इस दा कोई लहिणा सी हिसाब, तुहानूं दयां समझाईआ। पंज विसाख साढे नौ वजे रात शृंगारा सिँघ दा मुकया सी खाज, जवाब देणा सी पिता माईआ। जिस तरह संसकार कर के ग़मी विच वापस आउणा सी ओह खेल दिता वखाल, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज विसाख अजे वी रखयो याद, हरि संगत विच दयां समझाईआ। ओस दिन ज़रूर करायो प्रसाद, ढाई छटाकां वंड वंडाईआ। जे भुल जाए नौ दिनां पिच्छो फेर देणा पऊ हिसाब, फेर बेनन्ती सुणन कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा रिहा तराईआ। शृंगारा सिँघ दा पिछला जन्म, जो अणडिठा सर्ब दृढ़ाइंदा। इस दा शूद्रां वाला वरन, कुलहीण अखवाइंदा। जिथ्थों रविदास पाणी जांदा सी भरन, ओस कूएं उत्ते सेव कमाइंदा। इक्क दिन एह किसे राही नाल लग्गा सी लड़न, उच्ची उच्ची बोल सुणाइंदा। उधरों रविदास आ के डोल लग्गा फड़न, कुण्डे हथ्थ छुहाइंदा। ओदरों नथीआ लग्गा डरन, कर प्रणाम सीस झुकाइंदा। रविदास परे लग्गा करन, डोरी आपणे हथ्थ वखाइंदा। एस रो के किहा जे मैथों खोहया ते मैं तेरे साहमणे लग्गा मरन, क्यों सेवा मेरी मैथों छुडांहयदा। रविदास किहा एह तेरा मेरा प्रण, सिर उत्ते हथ्थ टिकाइंदा। काका जिस वेले मैं ते तूं दोवें इक्ट्ठे होए पुरख अकाल दी सरन, चरन कँवल इक्को नज़री आइंदा। याद रखीं जिस वेले तेरा वेला आउ मौत दा मरन, मैं ओस वेले तैनूं इक्क वार बचाइंदा। ओह बच्चा ओसे वेले लग्गा चरन फड़न, नेत्र रो रो नीर वहाइंदा। रविदास ने मिट्टी थोड़्ही पुट्टी उत्तों धरन, धरती ख़ाक उहदे सीस विच टिकाइंदा । जिस वेले मेरा मालक आया करनी करन, करता पुरख आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा वेख वखाइंदा। नथीए किहा दस्स रविदास, कुछ रस्ता दे समझाईआ। मैं किस बिध आवां तेरे पास, पुरख अकाल किवें मिलाईआ। किस बिध चुकावें मेरा हिसाब, लेखा प्रभू कोलों कराईआ। रविदास किहा मेरे हथ्थ विच कलम दवात, जो लिखां तिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। क्यों ओस ने सारयां दा इक्को बण के आउणा बाप, गुरमुख बच्चे आपणी गोद उठाईआ । जिस वेले मैं अन्तर आत्मा उहनूं दिता आख, ओह ज़रूर मेरी मन्ने चले भगतां दी रज़ाईआ। ओदों वी एहो दिहाड़ा सी पंज विसाख, जिस दी बदल देणी शाख़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा कर के बख्श जावे बच्यां वाली दात, एहो बच्चत जेहड़ी गुरमीत तेरी झोली पाईआ।
२२ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह फुराला ज़िला जलन्धर
आकाश कहे ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दा नूरी अक्स, अकसर आपणी खेल खिलाइंदा। जो मेरे उत्ते वसे अर्श, शाह पातशाह शहिनशाह अखवाइंदा। ओह चल के आया धरत, निरगुण नूर जोत रुशनाइंदा। सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद भगतां आप कराइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटण आया तशदद्, हुक्म धुर दा सच सुणाइंदा। कलिजुग काती देणा बदल, सतिजुग
साचा राह वखाइंदा। दो जहानां करना अदल, बरीख़ाना आप खुल्हाइंदा। दूर दुराडा जानणहारा मज़ल, मंज़ल आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। आकाश कहे मैं वेखी चमक, नूरां दा नूर नज़री आईआ। जिस दे नाम दी ब्रह्मण्ड खण्ड पैंदी धमक, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। जिस सुघड़ बणाउणे मूर्ख मुग्ध अहिमक, अहिमदीए नाल रलाईआ। धोती टिक्का बोदी मुच्छ दाढ़ी सुन्नत, मेल मलाउणा नाल तहिमत, चार कुण्ट वेख वखाईआ । जे प्रेम नाल ना होवे सहिमत, शब्द डण्डे नाल लए मिलाईआ। जन भगतां उत्ते कर के रहमत, रिशमां किरनां चशमां दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। आकाश कहे मैं वेखी गर्ज, भय भीत सर्ब लोकाईआ। करे खेल अनोखा असचरज, अचरज आपणी कार कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेटण आया अन्धेर गर्द, गरदिश सारी वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडण आया दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। जन भगतां पिच्छे फिरे मगर मगर, सगला संग निभाईआ। दो जहानां तोल के वज़न, नाम कंडे दए चढ़ाईआ। भेव खुल्हा के जोत निरँजण, आदि निरँजण वेख वखाईआ। जो वस्त गुर अवतार पैगम्बर पिच्छे आए मंगण, सो सभ दी झोली देवे पाईआ। सच भबूती नाम चढ़ाए रंगण, परसूती रूप ना कोए वटाईआ। चरन कँवल दरसा के इक्को बन्दन, ख़ाकी बंदयां बन्दे दए बणाईआ। सन्त सुहेले ला के अंगण, अंगीकार अख्वाईआ। वेखणहारा सख़ियां सईआं तिरंञण, ढोला जणावे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता देवणहार वड्याईआ। आकाश कहे मैं वेख्या नूर, जगत अन्धेरा रिहा मिटाईआ। जिस ने मूसा सुट्टया कोहतूर, जलवा झलक वखाईआ। जिस दा अगम्मी वज्जे तम्बूर, अनुरागी राग अल्हाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक सालस लोकमात वेख्या ज़रूर, जमात इक्को रिहा बणाईआ। भगतां मीता ठांडा सीता भूप रूप बण मज़दूर, साची करनी रिहा कमाईआ। सभ दा लेखा देवे ज़रूर, कूड़ा फ़तूर दए गंवाईआ। हज़रतां दा हज़ूर, मुफ़लसां दा नूर, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता तोड़ दे कूड़ो कूड़, साची धूढ़ मस्तक टिक्का देवे लाईआ। आकाश कहे मैं की वेखां, नीचे उपर ध्यान लगाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेखा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। जोत अगम्मी धरया भेखा, अवल्लड़ा वेस वटाईआ। मैनूं अद्धविचकारे बैठे नूं सुणया इक्क संदेसा, जो दो जहानां रिहा सुणाईआ। हुक्मरान हो के नर नरेशा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। चौथे जुग दा पिछला चुकया ठेका, वेला वक्त दए गवाहीआ । अगे सभ दा एके नाल हो जाए एका, एकँकार इक्को नज़री आईआ। हुक्म चले देश बदेशा, बदली सभ दी दए कराईआ। जो वेखणहार हमेशा, सोहँ सज्जण बण के चिन्ता ग़म रिहा मिटाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, पेशीनगोई सभ नूं रिहा
सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे लेखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बिन रसना जेहवा लक्ख लक्ख देण वधाईआ।
२२ फग्गण २०२१ बिक्रमी चरन कौर दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
आकाश कहे मैं तकया निरँकार, निर्धन सरधन वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे प्यार, गुर अवतार गोद बैठाइंदा । ब्रह्मण्ड खण्ड करे उज्यार, पुरी लोअ नूर रुशनाइंदा। रवि ससि देवे धार, ज़िमी असमान वंड वंडाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, भेव अभेदा आपणे हथ्थ जणाइंदा । करे खेल अगम्म अपार, हुक्म अगम्मी आप अल्हाइंदा। नव नव चार दए आधार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान रंग रंगाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सभ दा सांझा यार, खाणी बाणी आपणा मेल मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी सचखण्ड निवासी दरगाह साची खेल करे अपार, धुरदरगाही आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दृष्टी खोल्हणहार किवाड़, आत्म परमात्म दए जुड़ाईआ। सन्त सुहेला भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर गुणी गहीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आकाश कहे मैं वेख्या प्रभ दा इक्क नुकता, चक्र गोल रिहा वखाईआ। मैनूं पता नहीं लग्गा ओस दे मुढ दा, अन्त सक्या ना कोए समझाईआ। कलिजुग अन्त निरगुण धार हो के उठदा, निरवैर पुरख लए अंगड़ाईआ। दो जहान कदे ना लुकदा, उपर पड़दा ना कोए पाईआ। जन भगतां नाता जोड़ के प्यो पुत दा, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। साचा वेला वेखां सुहञ्जणा सुख दा, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणयां हरि हरि पुछदा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लेख मुकावे कूड़ कुड़यारी लुट दा, सति सच लए प्रगटाईआ। वक्त सुहावणा सोहणी रुत दा, पत्त डाल्ही रही महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कुदरत दा कादर कायम मुकाम आपणा इक्क बणाईआ। आकाश कहे मैं वेख्या कायम मुकाम, काअब्यां तों परे नज़री आईआ। जिथ्थे वसे इक्क इमाम, आलमां दा आलम उल्मा आलमीन करे पढ़ाईआ। जिस दा खेल सदा तमाम, तमअ कूड़ी रिहा बदलाईआ। सति सच समझा के इक्क ज्ञान, सोहँ करे पढ़ाईआ। पृथ्मी आकाश दा इक्क विधान, धुर फ़रमाना नाल समझाईआ। शाह पातशाह दा इक्क निशान, शहिनशाह झुलाईआ । मैं वेख के होया हैरान, ज़िमीं आसमान दोवें ख़ुशी मनाईआ। रल मिल मैं तेरा तूं मेरा ढोले सांझे गाण, घर घर वज्जे वधाईआ। झगड़ा रिहा ना कोए दरम्यान, गुर अवतार दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। सभ दा सांझा इक्क इक्क दाम, इकबाल इक्को दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया
साफ़ करके मैदान, मीज़ान भगतां दए जणाईआ। लेखा जाणे मशरक मग़रब जनूब शमाल, इसतिमाल सभ दा रिहा कराईआ। प्रभ दा किता वड्डा विशाल, लोकमात ना कोए समझाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप इक्क निक्की जेही मसाल, जीवां जंतां दए दृढ़ाईआ। आकाश तों परे वड्डा खेल महान, महिमा आपणे विच छुपाईआ। ओस दा अजे तक किसे नूं नहीं आया ज्ञान, बेअन्त बेअन्त कहि के सारे गए सुणाईआ। आकाश तों उत्ते साढे तिन्न साल अन्दर बणा देणा उत्ते दा विधान, फेर लोकमात उत्ते दए टिकाईआ। इक्को हुक्म मना के श्री भगवान, आण सभ नूं इक्क जणाईआ। जिस ने आदि सृष्टी रची आण, ओह वेखणहार भगवान, दूजा जो आया सो बच्यां वांग अणजाण, बाल्याँ वांगर गया फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समग्री दा सच समान, समें समें समती समती सहिज सहिज आपे लए प्रगटाईआ।