पुस्तकालयभाग १८

२२ फग्गण २०२१ बिक्रमी मनसा सिँघ दे गृह फराला ज़िला जलन्धर

आकाश कहे मैं तकया सति असूल, सर्ब स्वामी आप बणाइंदा। जिस दा अगम्म अगम्मड़ा स्कूल, मकतब आपणा आप खुल्हाइंदा। जिथ्थे विद्या इक्क माकूल, धुर दा हुक्म सुणाइंदा। कोई वक्त ना जाए फ़ज़ूल, रहमत रैहम आप दरसाइंदा । जिथ्थे झगड़ा मुके कातिल मकतूल, अदालत इक्क वडियाइंदा। जिथ्थे जन्म कर्म दा लहिणा होए वसूल, हिसाब किताब ठीक दृढ़ाइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी सदा सदा बणया इक्क मज़मून, गुर अवतार पीर पैगम्बर ना कोए उलटाइंदा। जिस दा बिन अक्खरां वाला कानून, कातब कलम नाल ना कोए लिखाइंदा। सो देवणहारा सच सबूत, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। भाग लगा के काया पंज तत कलबूत, काअबा इक्को इक्क सुहाइंदा । सभ तों वखरा निराला दस्स के रूप, जोबन आपणा रंग चढ़ाइंदा। मालक हो के धुर महबूब, महव इक्को राह वखाइंदा। दीन मज़्हब दी हद विच ना आए महिदूद, दरवाज़ा बन्द ना कोए कराइंदा। अर्श फर्श तों जिस दा उच्चा अरूज, हक मुकामे डेरा लाइंदा। आदि जुगादि जो सदा रहे मौजूद, मुश्किल सभ दी वेख वखाइंदा। चोटी चढ़ वेखे मंज़ले मकसूद, मिसल मिसाल आपणी आप बणाइंदा । लेखा जाण के तत वजूद, भेव अभेदा सच खुल्हाइंदा। वजावणहारा नाद सच तम्बूर, तबा तबीअत आप बदलाइंदा। बेनन्ती करनहारा मन्ज़ूर, आरजू आपणे लेखे लाइंदा। जलवागर अगम्मी नूर, नुराना डगमगाइंदा। सूफ़ीआं सदा मशकूर, मिल भगतां सोभा पाइंदा। दरवेशां मज़दूर, मुफ़लिस हो के कार कमाइंदा। तोड़नहारा ग़ुरबत ग़रूर, निवण सो अक्खर इक्क समझाइंदा। आपणा हुक्म वरताए ज़रूर, ज़ाहर जहूर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। आकाश

कहे मेरी गई अकल, समझ रही ना राईआ। जिस वेले गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ ने कीते मुअत्तल, हक हकूक, आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह बहि के इक्क दूजे वल तक्कण, बैठे ध्यान लगाईआ। की असीं हो गए शकण, प्रभ नूं भरोसा रिहा ना राईआ। हौली हौली सहिजे सहिजे दस्सण, कथा कहाणी सर्ब सुणाईआ। असीं लोकमात कलिजुग अन्त कूड़ी क्रिया नहीं गए धक्कण, आपणा बल ना कोए वखाईआ। माया ममता नहीं गए कढ्ढण, धुर दा हुक्म ना कोए मनाईआ। एसे कर के पुरख समर्थण, आपणा वेस वटाईआ। शब्दी हुक्म नाल असीं सभ कुछ लगे छड्डण, उजर रिहा ना राईआ। प्रभ सरनाई इक्को वार सारे रल के मंगण, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हो गए सारे मग्न, पिच्छा याद रहिण कोए ना पाईआ । जिस उपाई सृष्टी ओह सृष्टी दा बणे सज्जण, साजन इक्क अख्वाईआ। चरन धूढ़ी करा के मजन, मंज़ल पन्ध दए मुकाईआ। तत विकार मेट के अग्न, शांतक सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन चाढ़ के साची रंगन, दुरमति मैल देवे धुआईआ।

२२ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह हरदोफराला ज़िला जलन्धर

आकाश कहे मैं वेख्या खेल सच्चे रब्ब दा, राबता सके ना कोए समझाईआ। सचखण्ड दुआरे बहि के सजदा, सजदा दो जहान कराईआ। लभयां लोकमात किसे ना लभ्भदा, भज्जण वाहो दाहीआ। नहीं पता ओस दी हद दा, किनारा अन्त ना कोए जणाईआ । धाम वखरा इक्क अलग दा, सरबग रिहा सुहाईआ। जिथ्थे दीपक निराला इक्को जगदा, बिन बाती तेल करे रुशनाईआ। ओथे झगड़ा नहीं कोई अड्ड दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को चरन ध्यान रखाईआ। बल ज़ोर नाल नहीं कोई अगे वधदा, निम्रता विच सर्ब समाईआ। ओथे लेखा नहीं कोई त्रैगुण अग्नी अग्ग दा, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। ओथे ख़िआल नहीं कोई मक्के काअबे हज्ज दा, शिवदुआला मठ नज़र कोए ना आईआ। ओथे जगत विद्या नहीं कोई दस्सदा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ओथे नाता नहीं कोई पिता पुत्त माँ बाप दा, भैण भाई नज़र कोए ना आईआ। ओथे रिश्ता नहीं कोई सज्जण साक दा, दोस्त मित्र ना कोए वड्याईआ। ओथे राग नहीं कोई तन रबाब दा, सुरंगी तम्बूर ना कोए वजाईआ। ओथे खेल नहीं सवाल जवाब दा, सारे बैठे सीस निवाईआ। ओथे झगड़ा नहीं शाह नवाब दा, शहिनशाह इक्को बेपरवाहीआ। ओथे माण नहीं कोई किसे राज दा, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। ओथे लेखा नहीं कोई हिसाब दा, चित्रगुप्त राए धर्म नेड़ कोए ना आईआ। एह खेल अगम्मी परवरदिगार वाहिद दा, लाशरीक आपणी कार कमाईआ।

ओह नूर ज़हूर कादर गाॅड दा, इक्क इकल्ला डगमगाईआ। ओथे सुनेहड़ा नहीं कोई आवाज़ दा, अन्तर अन्तर आपणा हुक्म सुणाईआ। वेख्या खेल सच्चे दरबार दा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। रूप अनूप सति पुरख सच्चे महाराज दा, जिस दा सानी दूसर ना कोए वखाईआ। हुजरा वेख्या हक महिराब दा, जिस दी बणत बाडी ना कोए बणाईआ। ओथे लेखा लिख्या दोआब दा, आबरू सभ दी इक्को जेही वखाईआ । ओथे भगत भगवन्त इक्को जिहा जापदा, जोती जोत डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्क दूजे नूं आख़दा, आख़र फ़ैसला दिता सुणाईआ। वेखो निचोड़ गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे भविख्त वाक् दा, पुरख अकाल रिहा समझाईआ। जो सभ दे लेखे वाचदा, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लहिणा देवे देस दोआब दा, गोबिन्द आपणे नाल मिलाईआ। गोबिन्द कहे क्यों मेरा होया मिलाप, शब्दी धार हो के दयां जणाईआ। लिख्त वाला मेरा होर वाक्, जो कलम शाही दित्ती वड्याईआ। जेहड़ी पुरख अकाल कीती बात, ओहदी समझ ना कोए समझाईआ। उस दा लहिणा चुकावण आया आप, आपणा फेरा पाईआ। सेवकां दा सेवक दासां दा दास, शहिनशाहां दा शहिनशाह पातशाह बेपरवाहीआ। सोहँ ढोला दस्स के जाप, पतित पापी करके पाक, प्रेम प्यार दा जोड़ के नात, सच वस्त दे के दात, आवण जावण कट के फास, निज आत्म करके वास, पवण रूप रल के विच स्वास, जन्म कर्म दी पूरी करके आस, घाट आपणे लए लँघाईआ। गोबिन्द कहे एह घाट मेरा पतण, नईआ नौका इक्को इक्क वखाईआ। पंज तत काया जामा पा के पहलों आया दस्सण, हुण शब्दी हो के पार लँघाईआ। हिरदे अन्दर आया वसण, निरगुण सोहणा रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आया रक्खण, मेहर नज़र उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर आया नच्चण, धुर दा स्वांग वखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख विरोल थोड़्हे मक्खण, नाम मधाणे साफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहार गुसाँईंआ । गोबिन्द कहे मैं क्यों गया आ, आपणा फेरा पाईआ। मेरा कोई नहीं गवाह, बिना पुरख अकाल शहादत ना कोए भुगताईआ । जन भगतां होया सहा, सहायक हो के सेव कमाईआ। भगतां दी फड़ के बांह, निंद्रा आलस विच्चों रिहा जगाईआ। जन्म कर के धर्म कर के वरन कर के बरन कर के जो होए गुमराह, माण अभिमान आपणे नाल रखाईआ। उन्हां दे अन्दर वड़ के फेर वी ला जावां दाअ, मन का मणका दयां भवाईआ। साचा मेला लवां मिला, मिल्लत आपणे नाल रखाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ वबा, साफ़ सुथरे दयां जणाईआ। जे समां पा के पिछला चेता गए भुला, मैं नहीं भुलया अभुल हो के वेख वखाईआ । तुहाडे पिच्छे बच्यां भेंट चढ़ा, सच्चे तुहानूं दिता कराईआ । आप आपणा माण मिटा, तुहाडे ढोले रिहा गाईआ। सिध्धा साख्यात मिल्या आ के आप ख़ुदा, परमात्मा आत्मा जोड़ जुड़ाईआ।

सारी सृष्टी नूं आखो ठोक वजा, आया बेपरवाहीआ। जे कोई आखे तुहानूं शुदा, एह वी ख़ुशी मनाईआ। क्यों तुसीं ओस तों होए फ़िदा, जिस दा फ़िकरा सारे रहे गाईआ। अगे होणा नहीं जुदा, मात गर्भ ना फेर वखाईआ। रल मिल भगत भगवान इक्क दूजे दा सोहला लओ गा, तूं मेरा मैं तेरा चाँईं चाँईंआ। तुसीं मेरे मैनूं आपणा लओ बणा, एहो तुहाडी भगती नज़री आईआ। फिर जिथ्थे चाहों उथ्थे दऊं चढ़ा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जे आखों सचखण्ड दुआरे सदा चरनां विच लवां टिका, टिक्के सोहणे नाम लगाईआ। आपणी छाती उत्ते लवां सवा, आप थल्ले तुहानूं उत्ते लवां रखाईआ। अमृत सीर देवां प्या, बेनज़ीर मुख चवाईआ। एथे उथ्थे दो जहान तुहानूं कदे ना लग्गे वा, तत्ती तवी वाला गुरू अर्जन तुहाडी देवे गवाहीआ। जेहड़ा शम्मस गया खल्ल लुहा, मनसूर फाँसी गल विच पाईआ । ओह वी तोबा कर के कहे ख़ुदा, एहनां दा होणा सहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रहे जणा, जानशीन एहनां नूं देणा बणाईआ । तूं ही पिता तूं ही माँ, तेरी गोद इक्को नज़री आईआ। तेरा आदि जुगादी रूप नित नवां, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। मैं तैनूं राम रहीम ख़ुदा वाहिगुरू कि गाॅड कहां, की तेरी सिफ्त सलाहीआ। किस बिध तेरी सरनी ढहां, नमो निमस्कार कर के ख़ुशी मनाईआ। किस दवारयों तैनूं लवां, लभ्भां चाँईं चाँईंआ। श्री भगवान किहा ईसा मूसा मुहम्मद सदी चौधवीं वक्त अख़ीरी मैं भगतां अन्दर रहां, आपणा डेरा लाईआ। मैनूं सवाए हक हकीकत मुहब्बत प्रेम प्यार तों होर नहीं तमअ, इक्को लालच मेरी एहनां नालों ना होए जुदाईआ। एहनां दे अन्दर वड़ के सवां, बाहर नींद कोए ना आईआ । जे एहनां नूं कोई कूड़ी क्रिया दा कंडा चुभ्भे मैं आपणे हथ्थ एहनां दे पैरां हेठां डाहवां, उपर रखावां थाउँ थाँईंआ। क्योंकि एह बल मेरीआं विच बाहवां, चतुर्भुज हो के सेव कमाईआ। बेशक एहनां नूं वखरीआं वखरीआं जम्मया मावां, तत्तां वाला सरीर दिता बणाईआ। पर अगे सभ दा इक्को जिहा नावां, इक्को घर दयां वड्याईआ। बेशक एहनां दा वसणा वखरयां वखरयां गरावां, अगे इक्को मन्दिर दयां बहाईआ। निरगुण हो के सदा तकदा रहां गुरमुखां दयां राहां, रैहबर हो के खोज खुजाईआ। नौ सौ चरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो जिस वेले जोत सरूप हो के आवां, अन्त जोती जोत सारे लवां मिलाईआ। जे पिच्छे छड के जावां, मैनूं कोई श्री भगवान कहे ना राईआ। एह मैनूं मुढ्ढ दीआं अदावां, भगत तारन वास्ते आपणा फेरा पाईआ। साख्यात हो के दरस दिखावां, शब्द जैकारे नाल जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तुहाडी भगती दा भाग, शक्ती दा चिराग़, व्यक्ति दा वैराग, आपणे अन्तर प्रगटाईआ। तुहाडे उत्ते तरस कमावांगा। आपणी हथ्थीं सेवक बण के आप वरतावांगा। तिन्न तिन्न गेड़े सभ दे अगे लावांगा। चढ़ा के आपणे बेड़े, सच मलाह अख्वावांगा। दूर दुराडा हो के नेड़े, नेड़े तों नेड़े नज़री आवांगा। कोटन

कोटि जन्म तुहाडे पकवान खाधे बथेरे, ओस दा हिस्सा तुहाडी झोली पावांगा। जे तुसीं हो गए मेरे, मैं तुहाडा हो के आपणी कार कमावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखावांगा। साहिब सतिगुर होया कृपाल, आपणी दया कमाईआ । फुलके वंडे नाल नाल, सोहणी बणत बणाईआ । गुरमुख सिँघ वरतावे दाल, कड़छी नाम वाली चलाईआ। जल प्याउणा सिँघ लाल, राज नरायण गढ़वे दए फड़ाईआ। किशन सिँघ रखे थाल, प्रेम नाल साफ़ कराईआ। पंजां मिल के हरिसंगत देणा खवाल, भुखयां देणा रजाईआ। एह सति दा आहार, ब्रह्म मति दा प्यार, देवे माण वड्याईआ। गुरमुखां रुत बसन्त मौले बहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर इक्क अख्वाईआ। दाल रोटी कहे मैं रही तक, आपणा ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी गई थक, बैठी अक्ख उठाईआ। क्यों इक्क वार बाल्मीक एथे रहि के गया सी दिन अठ्ठ, मृगशाला उत्ते डेरा लाईआ। ओस दे कोल सी इक्क अणतोली मिणी गठ, जिस विच जौं रक्खे भुन्नाईआ। उहनां विच्चों इक्क दाणा एथे गया सी ढठ, जिस वेले ओह आत्मा परमात्मा नाल जुड़ाईआ। ओह सभ तों हो के वख, आपणे आप विच पछताईआ। जिस वेले बाल्मीक एथों बारां कोस अगे गया हट, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओथें भुज्जे जौं तेरां जणयां लए छक, इक्क दे नाल बारां होर मिलाईआ। उधरों इक्क जौं दी आई आवाज़, पावे हाल दुहाईआ। बाल्मीक किथ्थे मेरा तैनूं आउणा सच्चा स्वाद, मैनूं हुण ख़ाक विच गया रलाईआ। बाल्मीक दी अन्दरों ख़ुल्ह गई जाग, पिच्छे अक्ख उठाईआ । धुर दे हुक्म नाल किहा ना हो नराज, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरा सभ दे नालों चंगा बणे स्वाद, रस साचा रूप वटाईआ। जौं किहा कवण मेरी पूरी करे ख़ाहिश, मैनूं दे समझाईआ। बाल्मीक किहा जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, जोती जाता फेरा पाईआ । कलिजुग अन्त तूं ओस दा बणना खाज, ख़ाह मख़ाह ना कोए लड़ाईआ। ओस किहा मैनूं दस्स ओहदे लभ्भण दी जाच, किस बिध वेखां अक्ख खुल्हाईआ। बाल्मीक किहा कमल्या ओहदे सिर ते होणा ताज, दो जहानां मालक बेपरवाहीआ। भगतां दी होणी जमात, सन्तां दा संग वखाईआ। अनाथां दा होणा नाथ, ग़रीबां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। जौं किहा की सच मैनूं खावे, धुर फ़रमान दे समझाईआ। बाल्मीक किहा हां ओह भगतां राह तकावे, जुग जुग वेख वखाईआ। बाल्मीक किहा नाल दाअवे, हुक्म दिता दृढ़ाईआ। जौं किहा की ओह ज़रूर एथे आवे, आपणा फेरा पाईआ। ओहदी की निशानी किस बिध समझावे, मैनूं दे दृढ़ाईआ। बाल्मीक किहा ओह सोहँ ढोला गावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अख्वाईआ। हर घट अन्दर रावे, रैहबर नूर ख़ुदाईआ। भगतां दी वेल वधावे, वलदीअत आपणी दए समझाईआ। जौं किहा की भगतां

नूं भुक्खा रखावे, होर नज़र कुछ ना आईआ। बाल्मीक किहा नहीं ओहनां नूं आपणी हथ्थीं आप रजावे, भुक्ख्यां भुख गंवाईआ। जेहड़ा दे ना कदी पछतावे, ओह मालक आवे धुरदरगाहीआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमीत सिँघ दे कारन फेरा पावे, रोटीआं दा लालच ना कोए रखाईआ। रोटी खाण नहीं आया टुक्कर, दुद्ध पीण दी आस ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी दे विहार पिच्छे आया उतर, दूर दुराडा बेपरवाहीआ। वेख्यो किसे खर्च पिच्छे घर विच करयो ना घुसर घुसर, सच दयां समझाईआ। एह समां बड़ा औखा मिलदा मुश्किल, लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। शुकर करो भाग लग्गा तुहाडी कुल, कुल्ल मालक होया सहाईआ। तुसीं की कीमत दयो ते की चुकाओ मुल्ल, कवण तराज़ू तोल तुलाईआ। सच पुछो तुसीं मेरे प्यार प्रेम दे अगम्मी फुल, जिन्हां दे विच सुगंधी अन्दर दित्ती टिकाईआ। अजे वी रात दा लेखा हिसाब कर ल्ओ कुल्ल, बहत्तरां उत्ते अंक ना कोए वधाईआ। एह संगत दा असूल, असल रिहा दृढ़ाईआ । सभ ने मिल के सेवा करनी समझणा नहीं कोई लग्गा मासूल, मसाल नवीं कायम कराईआ । एस दा लहिणा सारयां नूं पहली चेत तों पहलों होए वसूल, माकूल दयां जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तुहानूं करे कबूल, वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे नौजवान बिरध बाल आपणी झोली पाईआ। लंगर कहे हे प्रभू मैनूं छकाउणा नाल प्यार, गुरमुखां देणा खवाईआ। आपणा सिँघासण डाहीं विचकार, चारों कुण्ट पंगत लैणी टिकाईआ। सारयां दे मुख अन्दर पिठ होवे बाहर, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। बाकी लेखा होर विहार, जो खाण तों बाद दए लिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी कार कमाईआ।

२२ फग्गण २०२१ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह
पिण्ड हरदोफराला ज़िला जलन्धर

आकाश कहे मैं तकया नज़ारा, बेनज़ीर नज़र उठाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, परम पुरख प्रभ आपणी कार कमाइंदा । ठाकरां दा ठाकर सेवकां दा सेवक ख़िदमतगारा, ख़ादम आपणा रूप वटाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहार अधारा, लहिणा देणा सभ दी झोली पाइंदा। नेत्र तकया वशिष्ट राम बाल्मीक बटवारा, दर ठांडे सोभा पाइंदा। त्रेते जुग दा लेखा जिस विचारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता सच प्रीती आप वखाइंदा। जिस दा काग़ज़ कलम शब्द नाद धुन शास्त्र सिमरत वेद पुराण देवे ना कोए अहिवाला, गीता ज्ञान समझ कोए ना पाइंदा। जिस दी खोज करदे गए गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर राह तकाइंदा ।

वसणहारा हक मुकामी परवरदिगारा, जलवा नूर ख़ुदाए पतिपरमेश्वर पारब्रह्म जोती जाता डगमगाइंदा। धरती धरत धवल पृथ्मी आकाश खोल्हणहार किवाड़ा, पर्दा ओहला दो जहानां आप चुकाइंदा। जोती नूर बख्शणहारा रवि ससि सूरज चन्द सितारा, मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाइंदा। आदि जुगादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। आकाश कहे मैं नहीं दस्सण योग, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जन भगतां देवे दरस अमोघ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। पूर्ब लेखा लहिणा देणा जाण धुर संजोग, जुग चौकड़ी विछड़े जगत जोगीशर तपीश्र लए मनाईआ। जिस दे नेत्र लोचन नैण दर्शन रहे लोच, सो आसा मनसा अन्तर आत्म पूर कराईआ। जन्म कर्म दा कट के विजोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। आकाश कहे मैं वेख्या पुरख अकाल दा रूप, अनक कलधारी आपणा वेस वटाईआ। दीन दयाला हो के पहुंचया ओस कूट, जिस दा लेखा सहिज सुभाईआ। भगतां सद सुहाई रुत, कल रुतड़ी आप महकाईआ। पूर्ब लेखा देवण आया कुछ, जन्म जन्म खोज खुजाईआ। करे खेल आप दरुसत, दूसर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी मूल चुकाईआ। आकाश कहे मैं वेख्या गुरमुख गुर गुर लाल, वज्जे सच वधाईआ। राज नरैण दा इक्क प्यार, प्रीतम वंड वंडाईआ। बाल्मीक दा लाहुण आया उधार, लेखा धुर दा रिहा वखाईआ। माछूवाड़े गोबिन्द सेजा सत्थर जो कीता दिता दान, वस्त अगम्म झोली पाईआ। ओस दा अन्त अख़ीरी हिस्सा पकया पकवान, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। देवतसुर रिख मुन विष्न ब्रह्मा शिव सारे कर ध्यान, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल ढोले गाण, वाह वाह तेरी वजदी रहे वधाईआ । धरती शब्द अगम्मी सुणे नाल कान, अन्तिम अन्तर आपणा ध्यान लगाईआ । ख़ुशीआं नाल खेल वेखे श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा रिहा चुकाईआ। आकाश कहे मैं पूरव लेखा वेखां चुकदा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। वक्त सुहञ्जणा होया सुख दा, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी रूप दिसे मनुख दा, सचखण्ड निवासी आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया साचा वर, वारता अगली पिछली आपणे नाल रलाईआ। विछोड़ा कहे मैं गया आ, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप फेरा पा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। चार कुण्ट वेख्या सच्चा लभ्भा ना कोई थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी गाँ, श्री भगवान इष्ट ना कोई मनाईआ। चारे खाणी दिसी वैरां, चारे बाणी

दए दुहाईआ। गुर अवतार पकड़े कोई ना बांह, पीर पैगम्बर ना कोई सहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे करन गुनाह, जूठ झूठ भरी लोकाईआ। तीर्थ तट फिरे शैतां, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ होवे लड़ाईआ। कलिजुग जीव हँस बुद्धी होई काँ, मन वासना रही कुरलाईआ। साचा झुल्ले ना कोई निशां, निशाना तीर ना कोई चलाईआ। महबूब मुहब्बत विच मिल्या ना कोई मेहरवां, अर्श फर्श पर्दा ना कोई उठाईआ। जुग चौकड़ी विछड़यां सके ना कोई मिला, आत्म परमात्म इक्को घर वसाईआ। एथे ओथे दो जहानां दिस्या ना कोए मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा सुणदा रिहा नाँ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी सिफ्त सलाहीआ। ओह मालकां दा मालक शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, निरगुण निरवैर नज़री आईआ । जो भगतां दा पूर्ब लहिणा देणा रिहा मुका, सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े कलिजुग रिहा मिलाईआ। राम वशिष्ट जिन्हां दे बणे गवाह, शहादत सच भुगताईआ। जिस दा गोबिन्द लहिणा रिहा मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ। ओथे झुकदे वेख ज़िमीं असमां, सजदे कर कर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सन्त सुहेले साचा ढोला गान, तूं मेरा मैं तेरा दूजी धार ना कोई वखाईआ। दो सौ पैंठ साल पिच्छो पकया ओह पकवान, जिस दा लेखा धुर दा नज़री आईआ। मेहरवान आया वरतान, वारता पिछली नाल रलाईआ। सन्त सुहेले आए खाण, गुरमुख आपणा पन्ध मुकाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, परमात्म दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पकवान कहे मै किस बिध पक्का, तवयां उत्ते दिता तपाईआ। मैं वेख्या खेल सभ कुछ अक्खां, नेत्र नेत्रां नाल मिलाईआ। एह गोबिन्द दा अगम्मी भत्ता, जिस नूं आत्म सवाणी समझ कोई ना पाईआ। इस दे अन्तर भेव अनोखा रक्खा, पड़दा ना कोए उठाईआ। जिस वेले नामे दी गाँ जवाई दुद्ध चुंगया वच्छा, छन्नयां भोग लगाईआ। ओस वेले खेल अगम्मी इक्क दस्सा, शब्दी इक्क वरताईआ। सुण हुक्म संदेसा धर्मी बच्चा, भेव दयां खुल्हाईआ। तेरे सीर नालों ग़रीब दा पकवान करना चंगा, कलिजुग अन्त दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पकवान कहे जिस गुरमुख मैनूं खाधा, प्रेम मेरे नाल रखाईआ। ओस नूं गोबिन्द मिले पिता पुरख अकाल दादा, दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ। पिछलयां नालों अगे होर होवे वाधा, वास्ता प्रभू आपणे नाल जुड़ाईआ। भूपां दा भूप राजनां दा राजा, शहिनशाह बख्शणहार शरनाईआ। विछोड़ा कहे प्रभ बदलण आया समाजा, समग्री धुर दी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। विछोड़ा कहे मैं भगतो तुहाडा खैहड़ा जाणा छड्ड, मुड़ के नेड़ कदे ना आईआ। तुसीं कदे ना होयो अड्ड, परमात्म नाल आपणा जोड़ जुड़ाईआ। काया काअबे अन्दर ओस दा करयो हज्ज, साडे तिन्न हथ्थ मन्दिर लैणा

सुहाईआ। अमृत आत्म सच प्याला पीणा रज्ज, निझर झिरना इक्क झिराईआ। शब्द अगम्मी नाद जाए वज्ज, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोत निरँजण होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ । मैं सति सच सदी वीहवीं तुहानूं दयां आख, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ । विछोड़े वाली भुल के फेर ना करयो बात, बाहर बातन आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडा मालक पुरख अबिनाश, जो स्वास स्वास रिहा समाईआ। जो लहिणा देणा पूर्ब जन्म देवे लोकमात, जन्म कर्म वेख वखाईआ। वेखो शहादत देवे भिन्नड़ी रैण नाल रात, आपणा हाल सुणाईआ। मैनूं सोहणी लग्गी जमात, चार वरन वंड ना कोई वंडाईआ। ख़ुशी होया आकाश, देवण आया वधाईआ। जिन्हां ढोला गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साची गाथ, एथे ओथे लेखा गए मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे चरन प्रीती साचा मिले धुर दा राज, ध्रू कोलों अगे देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। विछोड़ा कहे मैं जाणा नठ, गुरमुखां अन्दर रहिण ना पाईआ। जिन्हां नूं आ गई प्रभ दी मति, मन मति गए तजाईआ। ओहनां दे अन्दर इक्क रस, नौ रस रस ना कोए वखाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर गए बज्झ, साचा नाता ल्या जुड़ाईआ । जिन्हां ने भोजन खाधा रज्ज, भुखयां भुख दए मिटाईआ। अन्त दुआरे आपणे सद्द, सदने वाला सच्चा रंग दए चढ़ाईआ। कबीर जुलाहे नाल मिल के पैणा हस्स, नामा धन्ना तुहाडा भाई दयां वखाईआ । एह लेखा रविदास चमारे हथ्थ, पाणहा गंढ्ढण वाला कलम रिहा चलाईआ। अगे होण नहीं देणा तुहानूं अड्ड, वखरा धाम ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया बुझा के अग्ग, अमृत जाम देणा प्याईआ । जिस धरती उत्ते बाल्मीक रहि के गया सी दिन अठ्ठ, ओसे जगह आपणा आसण लाईआ। ओस दा लहिणा मकाउण आया गुरमुखां दा करन आया इक्ट्ठ, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सच पुच्छो चरनां थल्ले धरनी रही हस, धवल आपणी ख़ुशी मनाईआ। मिट्टी धूढ़ ख़ाक गावे जस, ढोला राग अल्हाईआ। सति धर्म दा जिथ्थे खुलणा हट्ट, पुरख अकाल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। विछोड़ा कहे मैं होणा दूर, हरिजन नेड़ कदे ना आईआ। जिन्हां दा साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रत बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म बख्शणहारा नूर, दीवा बाती कमलापाती इक्क जगाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सति सच दए वड्याईआ। चतर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा मालक बण के कन्त कन्तूहल, सन्त सुहेला इक्क अख्वाईआ। जन्म कर्म कर के गए जो भूल, तिन्हां भुल्लयां आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। पिछला लेखा सभ ने करना वसूल, हिसाब किताब थाउँ थाँईं झोली पाईआ। करनी दा करता देवण दा दाता दयावान होया मशहूर, ज़रूर वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुखो तुसीं ओसे दा नूर, जिसदा ज़हूर दो जहान नज़री आईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक सर्ब कला भरपूर, हरि दाता इक्क अख्वाईआ।

भावें हाज़र नहीं फिर वी लेखा मुका दे सिँघ कपूर, जो पिछला साथी संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। विछोड़ा कहे मैं जाणा भज्ज, नठ्ठां वाहो दाहीआ। गुरमुखो तुहाडे नालों हो के अड्ड, मनमुखां अन्दर डेरा लाईआ । मैनूं कोई ना सके कढ, ओह बैठे प्रभू भुलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ना सके लभ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ हथ्थ किसे ना आईआ। मैं तक्कां ओथे जिथ्थे साया पैंदा कँवल नभ, सुखमन टेडी बंक आपणा पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे पंज विकारा लए दब, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। मैं अन्दर वड़ के जूठ झूठ वजावां नद, ढोला सोहला इक्क सुणाईआ। श्री भगवान नालों करके अड्ड, मूर्ख मुग्धां सदा उठाईआ। जिस वेले वेखां भगत भगवान दी यद, नेत्र नैण अक्ख ना सकां उठाईआ। मैं वाअदा करके जावां अज्ज, विछोड़ा सभ नूं रिहा समझाईआ। जिस वेले चाहो पुरख अकाल दीन दयाल नूं आपणे घर लओ सद, आत्म अन्तर परमात्म नज़री आईआ। दर्शन करो चढ़ के उपर शाहरग, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा मेला लए मिलाईआ। जिस दा लभ्मा चौड़ा वड्डा छोटा बुढ्ढा नढ्ढा जाणे ना कोए कद, नूर नूर जोती जोत डगमगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तुहाडे अन्दर बैठा सज, साजण हो के सहिज सहिज आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। विछोड़ा कहे मैं तुहाथों जाणा विछड़, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। जन भगतो तुहानूं काहदा फ़िकर, तुहाडा मालक पुरख अकाल नज़री आईआ। जिस दे भय भउ नाल मैं जाणा निकल, पिच्छे फिर ना मुख भवाईआ। शब्द अगम्मी बणना तुहाडा मित्र, जिस नूं गोबिन्द कहि कहि सारे गाईआ। हुण केहड़े बाज़ां नाल लड़ाउणे तित्तर, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। उस दा खेल बड़ा विचित्र, चलिर्त समझ किसे ना आईआ। जे पिच्छे गए विछड़, अगे मेला लए कराईआ। गल लाए भरीआं चिक्कड़, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी सुहाए साचा बिस्त्र, सांगोपांग नालों चंगी देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लहिणा आपणे लेखे पाईआ। विछोड़ा कहे मेरा वेला अन्त अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। गुरमुखो तुहाडी बदलण आया तकदीर, ज़मीर आपणी रिहा समझाईआ। लेखे ला के शाह हकीर, रंग इक्को रिहा चढ़ाईआ। परवरदिगार बेनज़ीर, नज़र आपणी इक्क उठाईआ। अमृत जाम प्या के सीर, सर्ब रोग रिहा गंवाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, तीस बतीसे ढोले गाईआ। सो तुहानूं करन आया तबलीग़, करे सच पढ़ाईआ । तुहाडे नेड़ ना आए कोई अबलीस, शैतान शरअ ना कोए लड़ाईआ। विछोड़ा कहे मैं कर के जावां नसीहत, धुर दा हुक्म मनाईआ। गुरमुखो तुहाडे अन्दर आ जावे असलीअत, कूड़ी क्रिया बाहर देणी कढाईआ। प्रभ दे कोलों लिखा लैणी वसीअत, मरन तों

पहलों आपणे घर लै के जावे चाँईं चाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। विछोड़ा कहे मैं मुकाउणा पन्ध, पाँधी बण के दयां जणाईआ। गुरमुखो लोकमात चढ़ना साचा चन्द, धुर दा नूर कर रुशनाईआ। मैं चाहुन्दा तुहाडे भण्डारे विच्चों इक्को टुकड़ा लवां मंग, जो चौथा हिस्सा नज़री आईआ। जिस नूं खा के मैनूं पवे ठंड, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मैं गावां ओहो छन्द, जो ढोला रहे सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दे विच इक्क अनन्द, परमानंद निजानंद नाल मिलाईआ । अंगीकार कर के ला अंग, विछोड़ा विछड़यां लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंग, ब्रह्मण्ड खण्ड आपे खोज खुजाईआ। विछोड़ा कहे मैनूं करो मुआफ़, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। मैं बणया रिहा गुसताख़, जुग जुग फेरा पाईआ । सदी वीहवीं मेरी खुल्ह गई जाग, आलस निंद्रा दित्ती गंवाईआ। जां वेक्खयां मैं जाणया बुज्झया तुहाडा मालक पुरख अबिनाश, श्री भगवान नज़री आईआ। मैं बण के दासी दास, निउँ निउँ सीस दिता झुकाईआ। बेनन्ती कर के किहा प्रभू तूं वसीं इन्हां पास, मैं पल्लू रिहा छुड़ाईआ। एह तेरा खेल तमाश, तेरी बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म कर ला दास, निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गंवाईआ । भिन्नड़ी रैण वेख रात, भगतां दी बणी जमात, सोहणा दे दे साथ, अन्त अख़ीरी जावां आख, दात आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल दया कमाउदा ए। दीन दयाल आख सुणाउदा ए। विछोड़े तेरा लेखा पन्ध मुकाउदा ए। सन्त सुहेले आपणे नाल जोड़े, आत्म परमात्म गंढ्ढ वखाउदा ए। लक्ख चुरासी कोटां विच्चों थोड़्हे, जिन्हां आपणी गोद बहाउदा ए। बांके नढ्ढे बणा के छोहरे, मूहरे आपणे आप लगाउदा ए। जो प्रेम प्रीती अन्दर सोहँ गावण दोहरे, दोहरा नाता दोहां नाल बणाउदा ए। दर आयां कदे ना मोड़े, ख़ाली झोली सर्ब भराउदा ए। शब्द अगम्मी चाढ़ के घोड़े, पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराउदा ए। मेहर नज़र नाल तरावांगा। महबूब हो के मुहब्बत इक्क सिखावांगा। साचे अर्श अरूज, अर्शां तों उपर आप चढ़ावांगा। मंज़ल दस्स के इक्क मकसूद, महिफ़ल साचे घर जणावांगा । आर पार दी पार करा के हदूद, हज़रत धुर दा आप मिलावांगा। मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद इक्क दूजे नूं लैण बूझ, पर्दा ओहला आप चुकावागा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा लेख कटावांगा। जगत विछोड़ा लेख मुकाएगा। भोरा भोरा सच भण्डारा जो जन रसना जिहवा खाएगा। ओन्हां दीआं पूरीआं करां लोड़ां, भाण्डा भरम भउ तुड़ाएगा। ओथे की करे विछोड़ा जिथ्थे भगत भगवान दा जोड़ा, धुर दा संगी संग वखाएगा। अज्ज तों विछोड़े नूं जवाब मिल गया कोरा, तुहाडे नेड़े कदे ना आएगा। रात नूं

सुत्तयां तुहाडे अन्दर वड़ जावां वांग चोरां, सोई सुरती शब्द सवाणी आप हिलाएगा। नाम दस्स के मंत्र फोरा, फुरने आपणे विच समाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाएगा। विछोड़ा कहे मैं वेख्या खेल भगत कुल दा, कुल्ल आलम दयां जणाईआ। एथे लहिणा देणा नहीं कोई कीमत मुल्ल दा, प्रेम प्यार मिले वड्याईआ। बिन हरि किरपा लोकमात नहीं कोई लेखा फुल दा, ग़ुंचा कली ना कोए महकाईआ । बिन साचे सतिगुर दो जहानां सभ कोई रुलदा, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। जो साहिब सतिगुर चरन प्रीती घोल घुलदा, आप आपणा जाए मिटाईआ। ओह ओस कंडे उत्ते तुलदा, जिस दा वज़न अठारां भार कहि ना कोए समझाईआ। एह खेल अगम्म अथाह पुरख अकाल अतोल अतुल दा, बेमिसाल मिसल आपणी रिहा बणाईआ। सन्त सुहेला कदे ना रुलदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। धरनी कहे मैनूं याद आ गई फेर पहली तारीख़, जिस दिन बाल्मीक चलया बण के राहीआ। जौं किहा मैं करदा रिहा उडीक, तिन्न जुग ध्यान लगाईआ। वशिष्ट कहे मैं आख के गया ठीक, मेला होणा सहिज सुभाईआ। राम कहे मैं करन आया तस्दीक, शहादत दयां भुगताईआ। दोहां बाल्याँ दा रूप इक्क राजा ते इक्क चीउँटी बणया बारीक, गोबिन्द दोहां मेला सहिज सुभाईआ। ओसे दे विच तौफ़ीक, जो विछड़े रिहा मिलाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा सदा वसे नज़दीक, घर घर सोभा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि कोई नहीं शरीक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो देवण आया सच्ची तरतीब, मार्ग धुर दा रिहा वखाईआ । लहिणा देणा चुकावे शाह हकीर, ग़रीबां दोहां गोद बिठाईआ। धरनी कहे मेरे जागे अज्ज नसीब, दुखड़े दिते मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। धरनी कहे कुछ मैथों लओ पुछ, मैं आपणा लेखा दयां जणाईआ। पुरख अकाल खेल कीता सच मुच, साजण हो के दया कमाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर गया रुझ, ना रखी आपणी कोई माण वड्याईआ। भगत सुहेले वेख के सुत, छोटे बाल्याँ होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर बख्शी इक्क सरनाईआ। धरनी कहे मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दना इक्क जणाईआ। मैनूं आया ओह अनन्द, जो अनन्दपुरी वाला घर राणी भोग गया लगाईआ। ओस दी अन्त अख़ीर वंड, कीड़ी दा लेख मुकाईआ। मालक हो के सूरा सरबंग, नंगी पैरीं सेव कमाईआ। भुक्खा रहे ना कोई लाडला चन्द, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लोक लज्जया ना कोई संग, ख़ुशीआं नाल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। धरनी कहे जिस वेले सोहणी बैठी पंगत, भैण भाई नज़री आईआ। रूप वखरा चढ़या रंगत, ख़ुशी बैठी डेरा लाईआ। इक्को आस इक्को मंगत, अन्दर इक्क

ध्यान जणाईआ। पुरख अकाल वेख्या धुर दी संगत, सति सतिवादी सोभा पाईआ। बोध अगाधे अगम्मी पंडत, जिन्हां होई नाम पढ़ाईआ। नाता टुट गया जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज ना कोए भुआईआ। जन भगतो तुहानूं अगे किसे दी करनी पए ना मिन्नत, आवण जावण लक्ख चुरासी फंद दिता कटाईआ। सचखण्ड दुआरा तुहाडी सिध्धी सिम्मत, चित्रगुप्त राजा धर्म राह विच ना कोए अटकाईआ। तुहाडी वेख के जन्म जन्म दी हिम्मत, हम साजन ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहानूं कर के बाहर विच्चों स्वर्ग जन्नत, सच दुआर चरन कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं गुरमुख वेख्या ख़ुशहाल, रविदास चमारे मिली वड्याईआ। जिस दे हथ्थ प्रेम कड़छी दाल, सो दलिद्र रिहा गंवाईआ। जिस वेले पै गई विच थाल, त्रै वस्तू रूप वटाईआ। उहनूं खा के शाह कंगाल, इक्को रूप गए वटाईआ। अन्तिम मेला दीन दयाल, जगत विछोड़ा दए गंवाईआ। एथे ओथे करे संभाल, दो जहानां लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। थाल कहे जिस वेले मैनूं किशन सिँघ कीता साफ़, वेला लालो चेते आईआ। सभ दे गुनाह होए मुआफ़, पिछली भुल रही ना राईआ। अगे सभ दा इक्को बाप, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादी जाप, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी नज़री आए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जिस वेले लाल सिँघ रक्खे ग्लास, पूर्ब जन्मां सेवा लेखे पाईआ। राज नरायण भरया आबे हयात, सबर प्याला दिता बणाईआ। धरनी कहे मैनूं बिनां खाधिआं आया स्वाद, क्यों गुरमुखां मेरे उत्ते बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे अन्दर धीमी धीमी आवाज़, सोहँ ढोला रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा लेखे पाईआ। धरनी कहे मैं खोल्ही अक्ख, आपणी लई अंगड़ाईआ। परम पुरख दा खेल वेख प्रतख, पारखू आया बेपरवाहीआ। हकीकत विच्चों भगतां देवे हक, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। सच भण्डारा जिन्हां ल्या छक, अगे संसा रोग रहे ना राईआ। विछोड़ा जगत वाला जिज्ञासूउ तुहाडा खैहड़ा गया छड्ड, पिच्छे मुख भवाईआ । एह मन्नणा पए सच, सति प्रभू दृढ़ाईआ। काया माटी कच, गगरीआ साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। मेला होया नाल सबब, पुरख अकाल मिल्या झब, सन्त सुहेले सज्जण लभ, कर्मां दब्बी सुरती लई जगाईआ। नौ दुआरे पार कर के हद, दसवें सुणाया आपणा छन्द, ख़ुशी कर के बन्द बन्द, दुखड़ा रिहा मिटाईआ। तुसीं प्रसन्न होए अनन्द, तुहाडे साहिब ने इक्क जौं दा दाणा ल्या डंग, डंग तुहाडे घर टपाईआ। विछोड़े दे थाँ मिले अनन्द, अन्धेरे दे थाँ चढ़े चन्द, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जोत शब्द धार सदा बख्शंद, गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे दर तों रहे

मंग, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे झोलीआं डाहीआ। ओह स्वामी अन्तरजामी निहकर्मी निहकामी तुहाडे संग सूरा सरबंग, विच वरभण्ड रंग आपणा रिहा रंगाईआ।