पुस्तकालयभाग १८

३० फग्गण २०२१ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह गुमान पुर ज़िला अमृतसर

बीस इक्कीस कहे मेरी निमस्कार, नमो नमो प्रभू सरनाईआ। सचखण्ड निवासी चरन कँवल बलिहार, पतिपरमेश्वर इक्क सरनाईआ। सो पुरख निरँजण ठांडा बख्श सच्चा दरबार, हरि पुरख निरँजण तेरे अगे मंग मंगाईआ। इक्क ओंकार कर प्यार, आदि निरँजण निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते चरन धूढ़ी मस्तक दे छार, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ ढह पए दरबार, दीनन हो के मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा तकदे रहे विहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जगत हंढाईआ। हुक्म मन्नदे वेंहदे रहे गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश बणदे रहे भिखार, निरगुण ख़ाली झोली अगे डाहीआ। करोड़ तेतीसा दूर दुराडा मंगदा रहे दीदार, आदि जुगादी ध्यान लगाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड वेख तेरा पसार, पुरी लोअ आकाश पाताल ख़ुशी वखाईआ। रवि ससि तेरा नूर उज्यार, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ । निरगुण सरगुण तेरा खेल अपार, लक्ख चुरासी वंड वंडाईआ। चारे खाणी कर के ख़बरदार, चारे बाणी राग अल्हाईआ। सुण सुण थक्के विच संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान दए दुहाईआ। अञ्जील कुरान कलमा नबी रसूल रहे उच्चार, बोध अगाधा इक्क पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जंगल जूह वेखे पहाड़, टिल्ले पर्बत समुंद ध्यान लगाईआ। रसना जिहवा बत्ती दन्द बोलदे वेखे जैकार, शब्द नाद धुन शनवाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ वेखे गुरूदवार, माटी गारा जोड़ जुड़ाईआ। सर सरोवर तीर्थ तट वेखे किनार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खोज खुजाईआ। राह तकदे वेखे तेरा तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद नैण उठाईआ। भगत सुहेले करन पुकार, गुर दस मंगण सरनाईआ। कातब बण बण लेखा लिख के गए अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। भविख्तां विच हुन्दा रिहा इज़हार, तारीफ़ां विच जगत लोकाईआ। नादां विच वजदी रही धुन्कार, रागां विच सोहले जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। बीस इकीस कहे मेरा होया अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। सचखण्ड दुआरे झुकदे वेखे पीर, पैगम्बर गुर अवतार अक्ख ना कोए उठाईआ। खेल वेख्या शाह पातशाह शहिनशाह फ़कीर, हकीर बेनज़ीर आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणहारा लकीर,

सच सति लए प्रगटाईआ। दाता जोधा वड सूरबीर, हाकम हुक्म इक्क मनाईआ। नाम खण्डा हथ्थ शमशीर, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। दो जहानां घतणहार वहीर, चौदां तबक फोल फुलाईआ। मुरीद मुर्शद दस्तगीर, वाहिद नूर इक्क ख़ुदाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, मुकामे हक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। बीस इकीस कहे मैं मंगां मंग, पुरख अकाल ओट तकाईआ। मेरा लेखा गया लँघ, अगला पर्दा दए उठाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया छड्डी सेज पलँघ, माया ममता मोह दयां तजाईआ। मेरा मेल मिलावे जो छड के गया पुरी अनन्द, सूरे सरबंग तेरी सरनाईआ। जिस नूं तत्तां वाला कहिंदे गुजरी दा चन्द, शब्दी दाता बेपरवाहीआ। दो जहानां बण जाए संग, आदि अन्त ना कोए तुड़ाईआ। सतिजुग सति सतिवादी आपणी धार गंढ्ढ, आत्म परमात्म पर्दा लाहीआ । जगत दुहागण विछोड़ा चुके रंड, कन्त सुहागी इक्क मिलाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को छन्द, धुर दा ढोला दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच दे सरनाईआ। बीस इकीस कहे मैं मंगां ठांडे दरबार, अलख निरँजण तेरी इक्क सरनाईआ। पूर्ब लहिणा पिछला निवार, मार्ग अगला दे समझाईआ । मेरा लेखा मुकया जुग चार, कलिजुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। सतिजुग साची दस्स सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे शाह हकीर सोभा पाईआ । दीन मज़्हब ना कोए जंजाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। एका दूआ ना कोए जैकार, इक्को तेरा नाम सिफ्त सलाहीआ। तूं मालक ख़ालक परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। सचखण्ड निवासी मेहरवान, महबूब मुहब्बत दे जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दर ते कर अन्त निमस्कार, आपणा लेखा गए मुकाईआ। सच बेनन्ती कर अरदास, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वखाईआ। बीस इकीस कहे मैं रही मुक, वेला अन्त दए गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल अगम्मी उठ, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कढ कुट, लोकमात रहिण ना पाईआ। जन भगतां उपर आ के तुठ, सन्त सुहेले गुरमुख लै जगाईआ । सति सहाउणी होवे तेरी रुत, पत्त डाल्ही लै महकाईआ। तेरा मेला होवे गोबिन्द नाल तेरे सुत, जोती शब्दी वज्जे वधाईआ। जो घट घट अन्दर बैठा लुक, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर डेरा लाईआ। अन्तर आत्म जाम प्या घुट, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जेहड़ी लिव तेरे नालों गई छुट, सो आपणे नाल लए मिलाईआ। भाग लगा काया बुत्त, बुत्तख़ाने सोभा पाईआ । तेरा खेल वेखां अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दे सच्ची सरनाईआ। बीस इकीस कहे मेरा अख़ीरी दिन, दो जहानां दयां जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं गणाउदे रहे गिणतीआं विच गिण गिण, सतिजुग

त्रेता द्वापर कलिजुग ध्यान लगाईआ। जिस दा शब्द इशारे नाल दस्स के गए चिन्न्ह, सो चिन्ता सभ दी रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार बेपरवाहीआ। बीस इकीस कहे मेरी अख़ीरी रात, भिन्नड़ी रैण दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरयों मंगां इक्क सुग़ात, बण भिखारन झोली डाहीआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। मैं तक्कां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ कुड़यारी पैंदी वेखी रास, जूठ झूठ नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सच वस्त हरि का नाम किसे ना पास, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। मैं लक्ख चुरासी अन्दर वेख्या मार के झात, बजर कपाटी पर्दा आप उठाईआ। आत्म परमात्म जाणे कोई ना गाथ, रसना जेहवा करन सर्ब पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जुड़या किसे ना नात, लक्ख चुरासी घर घर कूड़ी होवे कुड़माईआ। अमृत बूँद मिले ना किसे सवांत, कँवल नाभ ना कोए उलटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो गए आख, संदेसा शब्द सुणाईआ। कलिजुग अन्त अख़ीरी आवे आप, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई ज़ात, दीन मज़्हब ना कोए जणाईआ। जो हर घट अन्दर रखे वास, घट घट रिहा समाईआ। जन भगतां देवे धुर दी दात, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। सो मेरी पूरी करे आस, रैण अख़ीरी रही कुरलाईआ। जिस दा हुक्म लेखे वरते लेखा कलम दवात, काग़ज़ शाही जोड़ जुड़ाईआ। उस दे अगे ना कोई सवाल ना जवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं अन्त करन आई आदाब, निउँ निउँ लागां पाईआ। मैनूं मिलणा अन्त अख़ीरी वखरा सर्ब तों ख़िताब, ख़ता मेरी वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा कढ्ढ नहीं सके हिसाब, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के पल्लू गए छुडाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक शाह नवाब, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। मेरा लेखा चुके कलिजुग अन्त, वीह सौ इक्की बिक्रमी ध्यान लगाईआ। किरपा करे श्री भगवन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जिस दा हुक्म जुगा जुगन्त, दो जहान ना कोए मेट मिटाईआ । जो नित नवित प्रगटावणहारा साचे सन्त, गुरमुख सज्जण लए जगाईआ। जो आत्म परमात्म मेल मिलावणहारा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ । जिस दी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी मौलणी रुत बसन्त, बारां मास इक्को रंग रंगाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पूरन भगवन्त, परवरदिगार सांझा यार वाहिद इक्क अख्वाईआ। जिस ने सतिजुग साची बणाउणी बणत, धर्म दुआर दए वड्याईआ। जिस दा इक्को चलणा मंत, जीव जंत दए समझाईआ। जो बोध अगाधा बण के आया पंडत, चौदां विद्या लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। बीस इकीस कहे मैं होई दरवेश, घर साचे अलख जगाईआ। मेरा पूर्ब

चुक जाए लेख, अगे मिले वड्याईआ । पुरख अकाल दा चढ़न वाला सम्मत महीना चेत, चेतन सभ नूं दए कराईआ। शब्द संदेसा देस परदेस, धुर दरबारी आप सुणाईआ। हुक्मे अन्दर बदल के विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, शंकर पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड सुहा के आपणा देस, थिर घर पर्दा दए उठाईआ। सुन्न अगम्मी खेलणहारा खेड, भेव अभेदा दए समझाईआ। जिस दा आदि जुगादी जोती जलवा नूरी तेज, तख्त निवासी शाहो शाबाशी पुरख अबिनाशी इक्क अख्वाईआ। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते भेज, हुक्मे अन्दर सेव लगाईआ । सो मालक दो जहानां इक्क नरेश, नर नरायण निरँकार इक्क हो आईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख ना सके लेख, खाणी बाणी अन्त ना कोए जणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट घट रिहा वेख, सदी चौधवीं बीस इकीसा हरि जगदीसा आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बीस इकीस कहे मैं छड्डया झगड़ा, अन्तिम आवाज़ रही जणाईआ। मैनूं मार्ग नज़री आए अगला, जो पुरख अकाल रिहा लगाईआ । कलिजुग पिच्छे सतिजुग इक्क दूजे दा होवे बदला, तबदीली रीती नीती विच वखाईआ। सदी चौधवीं अख़ीरी वेखे मज़ला, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किसे हथ्थ ना आवे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत जंगला, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। जो लेखा जाणे सर्ब सगला, सभ दा मालक इक्को नज़री आईआ। सो कलिजुग कूड़ कुड़यार मेटे पग़ला, बौरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। बीस इकीस कहे मैं वेखण आई वाधा, वदी सुदी दोवें बैठी मुख छुपाईआ। करे खेल गोबिन्द गुर नाल पुरख अकाल दादा, गुरमुख देवणहार सच्ची वड्याईआ । जिस ने रचन रचाई आदि सो लेखा जाणे जुग जुगादा, चौकड़ी आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे रहे आसा, भविख्तां विच ब्यान लिखाईआ। चरन कँवल धरदे रहे भरवासा, कर बेनन्ती मंग मंगाईआ। कवण वेला कलिजुग प्रभ निरगुण नूर होवे प्रकाशा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिसदा खोल्ह ना सक्या कोई ख़ुलासा, भेव अभेद ना कोई समझाईआ। इशारयां नाल करदे गए बातां, हुक्मे अन्दर हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुण बीस इकीस, धुर फ़रमान दयां जणाईआ। एह खेल हरि जगदीस, जगतीश्वर वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्त करन राग छतीस, तीस बतीस ढोले गाईआ। जिस दी कल्मयां विच हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। सो मालक इक्को ठीक, ठाकर नज़री आईआ। जो लक्ख चुरासी लए जीत, गढ़्ह हँकार सर्ब तुड़ाईआ। तेरा लहिणा गया बीत, अन्त चरन कँवल मिले सरनाईआ। अगे सति सतिवादी बदले रीत, पतित पुनीत दए बणाईआ। साचा सोहला दस्स के इक्को गीत,

आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, मुल्ला मुसायक शेख़ दे दृढ़ाईआ। साची कर के आप तबलीग़, ताब्यादारी इक्क वखाईआ। आत्म परमात्म दस्स के वलदीअत, मलकीअत इक्को घर वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देवणहारा तरतीब, जुग जुग लेखा दए चुकाईआ। वेखणहारा हस्त कीट, अणडीठ आपणी धार प्रगटाईआ। साची दस्स के शब्द प्रीत, सुरत सुआणी लए उठाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ। बीस इकीस कहे मैनूं अन्त अख़ीरी इक्क चा, चाउ घनेरा नज़री आईआ। जन भगतो मेरी सुणो सलाह, धुर दे हुक्म नाल जणाईआ। सभ दा मालक इक्को मलाह, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। ओस दा सिमरों इक्को नाँ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जो राम रहीम वाहिगुरू अल्ल्हा रिहा अख्वा, जलवागर नूर जहूर करे रुशनाईआ। ओस दे अगे सारे करो दुआ, बेनन्ती इक्को इक्क जणाईआ। तूं परमात्म सभ दा सांझा इक्क ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बरी दे मिटाईआ। जिस नूं सजदा करदे गए आदम हवा, शंकर पार्बती नाल मंगदा गया सरनाईआ । ओस दे अगे खेल कोई करे ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाईआ। वीह सौ इक्की कहे सुणो जन सन्त, शब्द संदेसा दयां सुणाईआ। ठाकर दा सुण लओ मंत, मंतव हल वखाईआ। जिहनूं कहिंदे गए बेअन्त, सो पर्दा रिहा उठाईआ। इक्को नूर जोत श्री भगवन्त, रक्त बूँद वंड ना कोई वंडाईआ। जो आदि जुगादी सभ दा कन्त, कन्तूल सच्चा शहिनशाहीआ। तुहाडा मेला ओस दे नाल अन्त, जो अन्तष्करन दा मालक सद अख्वाईआ। दूजे दर ना होयो मंगत, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे दे कोल पिछली रहि नहीं गई संनद, लेखा सभ दा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आप उठाईआ। बीस इकीस कहे सुणो गुरमुख, मुफ्त दयां जणाईआ । बिन पुरख अकाल मिले ना कोई सुख, दुक्खां भरी लोकाईआ। जिसदी धारों आए उठ, आत्म परमात्म रूप वटाईआ। ओस दा पर्दा वेखो चुक, जो तुहाडे अन्तर रिहा टिकाईआ। प्यारे हो के लओ पुच्छ, प्रीतम आपणा लओ मनाईआ। ओह देवणहारा सभ कुछ, शब्द भण्डार सति वरताईआ । दीन दयाल हो के जावे तुठ, मेहर नज़र आप उठाईआ। अमृत जाम प्यावे घुट, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। साडा आवण जावण लेखा जावे मुक, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जेहड़ा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहा अलोप हो के चुप, साख्यात खेल ना कोए वखाईआ। सो साहिब स्वामी पहली चेत होणा ख़ुश, ख़ुशहाली तुहाडी दए बणाईआ। कूड़ कुड़यारा पैंडा गया मुक, सच वणजारा लए प्रगटाईआ। जिस ने गोबिन्द बणाया आपणा पुत, लोकमात दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कार कमाईआ। बीस इकीस कहे मैं गुरमुखां

दस्सां, धुर दा हाल जणाईआ। मैं प्रभ दा दर्शन पाया अक्खां, जोती जोत डगमगाईआ। ख़ुशीआं नाल बहि के हस्सां, अन्त अख़ीरी दयां दृढ़ाईआ। जन भगतो सदा मिल के तुहाडे विच वसां, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। मैं नाता छड्डया पत्थर इट्टां, मिट्टी गारा संग ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट दुहथ्थड़ मार के पिट्टां, बुत्तख़ानयां दयां दृढ़ाईआ। वेखो अगले सम्मत की निकलदा सिट्टा, । साहिब सतिगुर वेख जेहड़ा भगत दुआरे काग़ज़ दब्बया चिट्टा, ओसदा लेखा कल्ह नूं देणा लिखाईआ। जिस दे हुक्म नाल सति धर्म दा चलणा सिक्का, दो जहानां हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बीस इकीस कहे मैं देवां अन्त वधाई, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। अबिनाशी करते खेल रचाई, रचना वेखे थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पए सरनाई, सिर सके ना कोए उठाईआ। पीर पैगम्बर मंगण दुआई, निउँ निउँ धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। चार जुग दा भविख्त देवे गवाही, शहादत इक्को वार भुगताईआ। पिछला लेखा रिहा मुकाई, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ। अगला मार्ग इक्क दरसाई, दहि दिशा दए जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश गावण चाँईं चाँईं, मधुर धुन राग अलाईआ। धरनी धरत धवल मण्डल मण्डप आकाश पाताल प्रकाश करे रुशनाई, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म मेला होवे सहिज सुभाई, जोग अभ्यास हठ तप सन्यास वैराग त्याग ना कोए जणाईआ। निज नेत्र लोचण नैण तक्के अक्ख गुसाँईं, दरस देवे प्रतख, साख्यात नूरो नूर नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान गाउणा जस, लेखा मुकणा तीर्थ अठसठ, सच इश्नान अन्तर आत्म दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। धुर दा हुक्म हरि करतार, जग करता आप जणाईआ। जिस नूं समझे कोई ना विच संसार, मन मति बुध भेव कोए ना आईआ। साची करनी करे आप करतार, अकल कलधारी आपणी खेल कराईआ। बीस इकीस तेरा वेख के सर्ब अहिवाल, दीन दयाल होए सहाईआ। तेरी लेखे लगे घाल, कीती घाल तेरी झोली पाईआ। अगे चढ़ना भगत भगवन्त दा साल, पंडत पांधा भेव किसे ना आईआ। जिस दा लेखा लिखणा कमाल, कलम शाही बैठी अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल बणना दलाल, विचोला बेपरवाहीआ। झगड़ा मुकणा शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग वखाईआ। सवा पहर सर्ब ध्यान, चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क सरनाईआ। जेहड़ा अजे तक मेहर नज़र नाल दिता नहीं किसे ज्ञान, सो महिबान हो के मेहर नज़र देवे टिकाईआ। चरन धूढ़ी बख्श इश्नान, दुरमति मैल परे देवे कराईआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल बख्शे सरन सरनाईआ। जो मंगां मंगदा रिहा रवाल, सम्मत चौदां दा अहिवाल, इक्की सौ कोस दा ख़िआल, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे समें दा साचा सम्मत, जिस दी मंग मंगदे गए सूफ़ी फ़कीर गुर अवतार पैगम्बर आपणी झोली डाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उस दी दो जहान बणा के बणत, जिसनूं कोई ना समझे सन्त, धुर दा खेल श्री भगवन्त, करे कराए आदी कन्त, कुदरत दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, भगत दा सालस, ख़ालस ख़ास दए जणाईआ।

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
पहली चेत शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

पहली चेत कहे शहिनशाही सम्मत, समां समां दिता बदलाईआ। सचखण्ड दुआरे गुर अवतार पीर पैगम्बर हो गए मंगत, थिर घर बैठे सीस निवाईआ। कर डण्डावत धुर चरन मिन्नत, सजदा सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे अगे रही कोई ना हिम्मत, हौसला अवर ना कोए जणाईआ। नव नौ चार जुग चौकड़ी तेरे प्रेम प्यार दा खाधा निमक, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी कार कमाईआ। झगड़ा मुका के स्वर्ग जन्नत, लोक परलोक दो जहान पुरी लोअ आकाश पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे वखाईआ। सम्मत कहे मेरा मालक शहिनशाह, सो पुरख निरँजण इक्क अखवाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणे सर्ब मुका, पृथ्मी आकाश खोज खुजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरन कँवल बहा, धुर फ़रमाना इक्क समझाइंदा। इक्को पुरख अकाल लैणा मना, परवरदिगार इक्को नज़री आइंदा । निरगुण नूर जोत कर रुशना, लक्ख चुरासी घट घट वासी आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाइंदा। शहिनशाही सम्मत कहे मैं गया आ, सतिजुग देवां माण वड्याईआ। दो जहानां इक्क मलाह, पारब्रह्म दयां वखाईआ। जिस दे दर ते कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव सीस रहे निवा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे बैठे धुर दा ढोला रहे गा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ । सो मालक ख़ालक बेपरवाह, पतिपरमेश्वर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पूर्ब लहिणे सर्ब मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ । नूरी जलवा इक्क ख़ुदा, वाहिद लाशरीक शहिनशाह आपणा भेव दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सम्मत कहे मैं गया चढ़, चढ़दी कला इक्क वखाईआ। पुरख अकाल दा पल्लू ल्या फड़, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दो जहान रहे डर, सिर सके ना कोए उठाईआ। धरनी धरत धवल करे

थर थर, धौला अन्दर बाहर दए दुहाईआ। कौण जाणे करता पुरख की रिहा कर, करनी दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा जणाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे सुणो जन भगत, धुर संदेसा दयां समझाईआ। पुरख अकाल दा सोहणा वक्त, नव नौ चार पिच्छो करे रुशनाईआ। भेव चुका के अर्श फर्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले कर कर तरस, गुर चेले लए मिलाईआ। गुरमुखां पूरी करनहारा ग़रज़, अर्ज़ आरज़ू आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सम्मत कहे मैं देवण आया संदेसा, रुतड़ी रुत नाल बदलाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल जोत सरूपी धरया भेसा, वेस अवल्लड़ा इक्क वटाईआ। शब्दी सुत जोधा सूरबीर गुर दस्मेसा, गोबिन्द खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। नर निरँकार हरि करतार सचखण्ड निवासी इक्क नरेशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित वेखणहारा लेखा, आदि जुगादि आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सम्मत कहे मैनूं लैणा समझ, चार कुण्ट दयां जणाईआ। अज्ज दी रात ग्यारां लक्ख नूं मारनी रमज़, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव दयां हिलाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त मेरे हथ्थ नब्ज़, आत्म परमात्म नाड़ बहत्तर हड्ड मास रक्त बूँद आपणा खेल वखाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़ैसला हक हकीकत विच्चों रिहा दृढ़ाईआ। तेई अवतारां ईसा मूसा मुहम्मद दस गुर अठारां भगत सुण के अर्ज़, बेनन्ती आपणी झोली रिहा पाईआ। निरगुण निरवैर निराकार खेले खेल इक्क असचरज, अचरज लील्हा आप वरताईआ। जोधा सूरबीर मर्दाना बण के आया मर्द, दूजी मदद ना कोए तकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दो जहानां मेटणहार तशदद्, धुर फ़रमाना श्री भगवाना इक्को हुक्म सुणाईआ। जगत कसाई छुरी रहे कोई ना करद, कातिल मकतूल दोवें वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे भेव रिहा खुल्हाईआ। सम्मत कहे मेरी आ गई वारी, वारता अगली दयां जणाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसारी, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे कातब बणे लिखारी, बोध अगाधा ज्ञान दए दृढ़ाईआ। सो दो जहानां मालक शाह पातशाह सच्चा निरँकारी, निरगुण निरवैर आपणा हुक्म मनाईआ। चार वरनां सभ दे नालों तोड़ के यारी, पुरख अकाल इष्ट सभ नूं दए वखाईआ। साचे सन्तां पूरन भगतां गुरमुखां आत्म रहे ना कोए कँवारी, नर हरि कन्त दयां मिलाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट कर ख़ुआरी, लोकमात बाहर कढाईआ। सतिजुग साचे छोटे पुत लाल दुलारी, नन्न्हे दयां वड्याईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा अगम्म अथाह खोल्ह के पहली वारी, वारता अगली दयां दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान, अञ्जील

कुरान जिस दी सिफ्त रही उच्चारी, महिमा नाल रही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता इक्क अख्वाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे मैं सभ दा मालक, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस निवाईआ। नानक गोबिन्द मैनूं मन्नया सालस, रामा कृष्ना राह तकाईआ। जगत उधारन भगतां पैज संवारन प्रभ दी आदत, अदल इक्को इक्क जणाईआ। जिस दे दुआरे वुकला करे ना कोए वकालत, आपणा हुक्म ना कोए दृढ़ाईआ। सदी बीस इकीसा अन्तिम कहि के गया गुर अवतार पीर पैगम्बर अगे कोई ना करे किसे सफ़ारश, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्मत कहे उठ सतिजुग मीत, पहली चेत्र तैनूं दयां जणाईआ। मेरे नाल मिल के गा लै ओस प्रभू दा गीत, जो मन्दिर मसीत विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जो हर घट वस्या ऊँच नीच, राउ रंकां विच समाईआ। जिस कलिजुग बदल के तेरी चलाउणी साची रीत, सति सतिवादी मार्ग दए बणाईआ। एका घर वसाउणा हस्त कीट, शाह दरवेश इक्क दुआरे अलख जगाईआ। जिस मन वासना सभ दी लई जीत, शब्द नाद धुन करे शनवाईआ । जो सचखण्ड दुआरे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। पिछला लेखा बीस इकीसे पिच्छे गया बीत, अगे चलणा धुर रज़ाईआ। प्रभ दा खेल सदा अनडीठ, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। सच पुछें विचोला बणया गोबिन्द मीत, शब्दी धारा नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल दी लँघ के अन्दर दहलीज़, सच दुआरे आपणी सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर हो वसनीक, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। एह मार्ग वखरा सभ तों बारीक, जगत नेत्र नैण वेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिजुग कहे सुण सम्मत सुलक्खणे, बेनन्ती दयां जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कित बिध दर्शन तकणे, नेत्र लोचण नैण बिगसाईआ। किस बिध नाल भगत भगवान परखणे, कसवटी कवण उपाईआ। भेव अभेदे सारे तैनूं दस्सणे, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। की गोबिन्द जन्मे जिउँ गुजरी मात पटने, पाटल हो के फेरा पाईआ। की खेल पृथ्मी आकासने, गगन मण्डल दए दृढ़ाईआ। की ढोले धुर दे आखणे, कवण सच पढ़ाईआ। की खेल ज़ाहर बातने, गुप्त पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किस बिध आपणी कार कमाईआ। सम्मत कहे सुण सतिजुग सज्जण, धुर लेखा दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल खेल समर्थन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने सभ दी पूरी करनी आसन, तृष्ना दए गंवाईआ। सो निरगुण नूर जोत प्रकाशन, गोबिन्द शब्दी सुत प्रगटाईआ। जिस दा जलवा पृथ्मी आकाशन, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। जिस दी मेहर नज़र नाल कोटन कोटि उतरने पापन, दुरमति मैल दए धुआईआ। जिस दा इक्को होणा सच्चा जापन, तूं मेरा मैं तेरा सच संदेसा दए सुणाईआ। ओह लक्ख चुरासी विच्चों

भगत सुहेले वरोले माखण, कोटां विच्चों कुछ आपणे रंग रंगाईआ। प्रेम प्रीती प्यार मुहब्बत विच कर के दासी दासन, सेवक चाकर दर ठांडे लए बणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लक्ख चुरासी जीव जंत दे पत्रे आया वाचण, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा कादर आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग कहे कुछ होर दस्स, जो प्रभ तैनूं रिहा जणाईआ। सम्मत कहे एह ओस दे वस, जिस शहिनशाह तेरी मेरी बणत बणाईआ। ओह भगतां देवण आया हक, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। अन्दरों खोल्ह के ओन्हां दी अक्ख, निज नेत्र दर्शन रिहा कराईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, चार वरन वणजारे रिहा उपजाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत लट लट, गृह गृह दीपक रिहा टिमकाईआ। लहिणा देणा मुका के तीर्थ अठसठ, अमृत झिरना निझर इक्क झिराईआ। जिस गोबिन्द नालों कलिजुग जीव पिच्छे गए हट, अन्तिम ओसे नाल मिलाईआ। सेज सुहञ्जणी दस्स के खाट, घर घर विच पर्दा लाहीआ । जन भगतां अन्दर रहिण नहीं देणी अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द करे रुशनाईआ। सन्त मिला के आपणी ज़ात, जोती जोत विच समाईआ। गुरमुख दरस देवे इकांत, रातीं सुत्तयां लए जगाईआ। गुरसिक्खां नाल कर के आवे बात, फड़ बांहों गोद उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा पूरा कर के भविख्त गाक, वीह सौ इक्की बिक्रमी अन्तिम लहिणा दिता मुकाईआ। अगे सति धर्म दा खोल्ह के ताक, पड़दा दिता चुकाईआ। धुर दे मार्ग चलण दी दस्स के जाच, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गुरमुखो प्रभ मिलण दी साची आस, दूजी तृष्ना कम्म किसे ना आईआ। घर मालक सज्जण मिले अहिबाब, महबूब नूर ख़ुदाईआ। तन वजूद वजाए रबाब, सोहणा नाद सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग कहे मैं पहलों किथे उठां, प्रभू कुछ मैनूं दे समझाईआ। किन्हां उपर तुठ्ठां, जिन्हां तेरा जोड़ जुड़ाईआ। भाग लगे केहड़ी छेआं रुत्तां, बारां मास दे समझाईआ । चरन कँवल दुआरे पुच्छां, ढह प्या सरनाईआ। लोकमात तेरे हुक्म अन्दर बुक्कां, सति जैकारा इक्क सुणाईआ। सच निशानउँ कदे ना उकां, तीर अणयाला देणा फड़ाईआ। कूड़ कुड़यारे जड़्ह पुट्टां, भगतां दे अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे पिच्छे गोबिन्द भेंटा कर के गया आपणे पुतां, सो प्रभू तेरे पोतरे दयां जगाईआ। मेरे दीन दयाल साहिब कृपाल ओहनां उत्ते तेरा काहदा ग़ुस्सा, जिन्हां अन्तर रमज़ ना कोई लगाईआ। बेशक ओहनां दा तत्तां वाला मानस जुस्सा, बुत्तख़ाने बहि के आपणा झट लँघाईआ। ओहनां दा पैंडा मंज़ल विच्चों मूल ना मुक्का, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे सुणाईआ। सम्मत कहे सुण सतिजुग मेरी गल्ल, गलवकड़ी पा के दयां जणाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी अछल छल, वल

छल समझ कोए ना पाईआ। उठ मेरे नाल चल, तैनूं मार्ग दयां वखाईआ। जिथ्थे निरगुण नूर दीपक अगम्मा रिहा बल, सच प्रकाश करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त रिहा सुहाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सतिजुग बच्चे, धुर फ़रमाना दयां जणाईआ। पहली चेत्र शहिनशाही सम्मत दे साचे पते, पर्दा ओहला दयां उठाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले सन्त सज्जण बैठे सच्चे, गुरमुख गुरसिख सोभा पाईआ। बाहरों माटी भाण्डे कच्चे, अन्तर आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। ओह नव नौ चार नालों अच्छे, चंगी तरह दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां कदी ना खादे कट्टे वच्छे, सूर गाँ ना मुख लगाईआ। ओह नानक नाल रते, गोबिन्द रंग गया चढ़ाईआ। जिहनां दे पिच्छे नीहां हेठां आपणे बच्चे रक्खे, दोहरी सेव कमाईआ। ओहनां दे ओढण सीस उत्तों कदी ना लथ्थे, दोहागण रूप ना कोए वटाईआ। ओह चार वरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भाई भैण बण गए सके, मात पिता इक्को पुरख अकाल नज़री आईआ। सच सरनाई हरि रघुराई बेपरवाही नूर ख़ुदाई इक्को ढठ्ठे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दीन मज़्हब दे झगड़े छड्डे रट्टे, साचा इस्म इक्को इक्क वखाईआ। धुर दे मार्ग साचे पन्थ आपे लग्गे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी देण गवाहीआ। मैं ओहनां नूं मिल्या उपर शाहरगे, दूजा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिथ्थे पवण इक्को ठंडी वगे, तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सतिजुग कहे ओह धर्म केहड़ा, सो पुरख निरँजण मैनूं दे समझाईआ। हरि पुरख निरँजण किहा जिथ्थे लेखा चुके तेरा मेरा, इक्को एक नज़री आईआ। एकँकार किहा ओथे गुर अवतार पैगम्बर नहीं कोई झेड़ा, उम्मत करे ना कोए लड़ाईआ। आदि निरँजण किहा ओथे इक्को नूर तेरा, दीआ बाती होर ना कोए जगाईआ। श्री भगवान किहा सचखण्ड दुआरा साचा खेड़ा, दरगाह साची मुकामे हक महल इक्को सोभा पाईआ। अबिनाशी करते किहा ओथे शब्द अगम्मी इक्को डेरा, तत्तां वाली धार ना कोए प्रगटाईआ। पारब्रह्म किहा ओथे आपे करनहारा मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति स्वामी ठाकर निरगुण जोत कलिजुग अन्तिम पाया फेरा, कल कल्की वेस वटाईआ। करन आया हक नबेड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा रिहा उठाईआ। जगत नेत्रां साहमणे लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, ज़िमीं असमानां लठ आप भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सतिजुग कहे प्रभ दस्स दे मार्ग, इक्को वार हुक्म सुणाईआ। मेरे कोल ना आवे कोई नारद, मुनीआं लोड़ रहे ना राईआ। साहिब स्वामी तूं इक्को सभ दा सालस, आदि जुगादि अख्वाईआ। मैं तेरा रूप प्रगटावां इक्को ख़ालस, ख़ालस सृष्ट दयां जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के निंद्रा आलस, अछल छल दयां कराईआ। धुर दरबारा दस्स अदालत, अदल इक्को दयां जणाईआ। बिन गोबिन्द करे

ना कोई होर सफ़ारश, लेखा सभ दा अगे रिहा ना राईआ । तेरे नाम सच्चे दी बणे वज़ारत, तत्तां दी लोड़ रहे ना राईआ। अक्खरां दी लिखे ना कोई अबारत, हिन्दसयां वंड ना कोए वंडाईआ। जे प्रभू तूं इक्क ते इक्को तेरी होवे ज़िआरत, पीर पैगम्बर झुक झुक तेरे चरनां सीस निवाईआ। अबिनाशी करते तेरी हकूमत विच रहे ना कोई बग़ावत, बग़लगीर दस्तगीर शाह फ़कीर देणे बणाईआ। तेरे दुआरे आउण दी दीन मज़्हब दी पाबन्दी रहे ना कोए ममानत, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं सभ दा मालक आदि जुगादि जुग चौकड़ी सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सतिजुग साचा दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिजुग साचे, सति सति सच दृढ़ावांगा। प्रेम प्रीती जोड़ के नाते, धुर दा सज्जण इक्क अख्वावांगा। आत्म परमात्म नौ खण्ड पृथ्मी गावे गाथे, सोहँ ढोला इक्क जणावांगा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राते, धुर दा चन्न इक्क चमकावांगा। राउ रंक बणा के इक्क जमाते, चारे वरनां वेख वखावांगा। सभ दे बन्दगी वाले वेखां खाते, कूड़ी माया ख़ाक विच रलावांगा। जिन्हां परम पुरख परमात्म दित्ती आपणी दाते, दातार हो के दया कमावांगा। जन भगतां दे पूरे कर के घाटे, अगे आपणे नाल जुड़ावांगा। शहिनशाही सम्मत पहली चेत तों जिन्हां दे सोलां साल अगे जुड़े रहे नाते, तिन्हां आपणे विच समावांगा। चार जुग जिन्हां दी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां गाउणी गाथे, अगला लेखा होर बणावांगा। रागां नादां विच ढाडीआं गाउणे साके, ख़ाके सभ दे वेख वखावांगा। कोई ना समझयो साडा मेल होया इतफ़ाके, इतफ़ाकया नहीं पूर्ब लेखे वेख वेख आपणे जोड़ जुड़ावांगा। तुहाडे रहिण नहीं देणे चीथड़ पाटे, रविदास चमारे वांगर चोली तन रंगावांगा। जिन्हां नूं गोबिन्द अमृत प्याया इक्क बाटे, ओहनां दा अमृत लक्ख चुरासी विच प्रगटावांगा। गुरमुख कोई रहिण नहीं देणा अधवाटे, साची मंज़ल पौड़ी सचखण्ड दुआरे आप चढ़ावांगा। तुहाडे कर्म जन्म वरन धर्म श्री भगवान आपे वाचे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी धाम अनामी दए जणाईआ। वेखो उधरों नौ खण्ड विच्चों इक्क शब्दी आई आवाज़, हौली हौली रही जणाईआ। ग्यारां लक्ख तेरा मुहताज, सेवक सेवा सच कमाईआ। अगे खोल्ह दे थोड़्हा राज़, पर्दा दे उठाईआ। आपणे मिलण दी दस्स दे जाच, याचक हो के लागण तेरे पाईआ। घर मनुआ रहे ना कोई बदमाश, बदी नेकी तेरी झोली पाईआ। साडी पूरी करदे खाहिश, ख़सूसीअत आपणी दे जणाईआ। तेरे भगत दुआरे दी पैंदी वेखीए रास, जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे लेखे गए लिखाईआ। अगे तेरयां सन्तां दी चलणी शाख़, शनाख़त तेरे अन्तर नज़री आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा राख, आख़र बेनन्ती इक्क सुणाईआ। जे पिच्छे सभ दा पूरा कीता भविख्त वाक्, लहिणा रिहा कोई ना राईआ। आ के बण के शाह नवाब, शहिनशाह आपणा हुक्म

सुणाईआ। जुग चौकड़ी तेरे मुहताज, दर बैठे मंग मंगाईआ। प्रभू एह निराला अनोखा वखरा चलाया रिवाज, निरगुण जोत कर रुशनाईआ । ग़रीब निमाणे कोझे कमले बिन विद्या बणा के धुर दे साध, साधना सच्ची दित्ती जणाईआ। जिन्हां पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ल्या अराध, तिन्हां अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पहली चेत कहे मैं भगतां देण आया दाद, जो कलिजुग विच्चों अड़ के, मंज़ल चढ़ के, लड़ फड़ के, आपणा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग निराला रिहा दरसाईआ। सतिजुग सुण कहाणी एक, एकँकार दयां जणाईआ। पंज चेत तक जन भगतां दी बुद्धी करनी बिबेक, अन्दर वड़ के सेव कमाईआ। साढे दस तेरी करनी लैणी वेख, हुक्म धुर दा इक्क मनाईआ । जिस दे हथ्थ सभ दा लेख, सो लेखा लिख लिख रिहा समझाईआ। गुरमुखां दी मानणी सेज, सोहणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। सतिजुग कहे प्रभू सुण मेरी इक्क अरदास, धुर स्वामी दयां सुणाईआ । आपणे भगतां नूं दस्स आपणा वाक्, धुर संदेसा इक्क अल्हाईआ। जन भगतो आपणा खोल्ह के रखयो ताक, प्रभ चरन ध्यान टिकाईआ। एह नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई रात, जो रुत सभ दी रही बदलाईआ। पिछला कर्म पिछला जन्म पिछला पाप सभ दा कीता मुआफ़, लेखा राए धर्म मंगे ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगतां देवणहारे साथ, अगला संग निभाईआ। इक्को नज़री आए पुरख अकाल धुर दा बाप, पतिपरमेश्वर सहिज सुखदाईआ। ओस दा इक्को करना जाप, जो नानक निरगुण सरगुण गया सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा दिसे कोई ना पास, अवस्था इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर घर घर सेव कमाईआ। सतिजुग कहे सुण स्वामी ठाकर, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। तेरी सृष्टी वेखी डूँग्घा सागर, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ । ग्यारां विच्चों थोड़्हे सौदागर, जो भज्जण वाहो दाहीआ। तिन्हां दा सिदक सबूरी वेख साबर, साहिब आपणा ध्यान लगाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा चारों कुण्ट चढ़या बाबर, नानक जोत दए गवाहीआ। हुक्म संदेसा दे दे आपणा काबल, किबल आपणी जड़्ह जणाईआ। आर पार लेखा कातिल, कतलगाह वखाईआ। लहिणा मुके निन्दक साकत, सगला हुक्म वरताईआ। जो प्रेम प्रीती अन्तर तेरा आशक, हकीकी नज़री आईआ। ओस दी आपणे नाल बदल दे आदत, जगत तशदद् दे गंवाईआ। मेरे अन्दर तेरे नाम दी करे ना कोई मुज़्हामत, अलामत कूड़ी सारी दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग इक्क लगाईआ। धुर दा मार्ग ला दे आप, प्रभू आपणी दया कमाईआ। पहला महीना चेत्र चढ़ना अगे विसाख, गोबिन्द अगे लहिणा मंगे चाँईं चाँईंआ। पर्दा लाह के प्रगट हो जा साख्यात, नूर नुराने कर रुशनाईआ। शब्द संदेसा लिख के दे दे कलम दवात,

राज राजानां शाह सुल्तानां हुक्म वरताईआ। सभ दा डुबण वाला आफ्ताब, महिराब इक्को दे रुशनाईआ। पुरख अकाला प्रगट होया धुर नवाब, नौबत साचा नाम वजाईआ। सजदा करना पए अदाब, नमो नमो सर्ब दृढ़ाईआ। लेखा जाणे इक्को वाहिद, अददां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म कहे मेरा संदेसा सति, सति सतिवादी हो के दयां जणाईआ। भगतां खोल्ह के नेत्र अक्ख, प्रतख दयां खुल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मंनयां सच, सति सच कहि के ख़ुशी जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा बणाईआ। सतिजुग कहे नेड़े छेती आउणा विसाख, चेत आपणा पन्ध मुकाईआ। धुर संदेसा पुरख अबिनाश, ब्रह्मण्डां खण्डां देणा सुणाईआ। जिन्हां उतरना साचे घाट, पतण इक्को दए बणाईआ। नौ सत्त मेटे आपणी वाट, बण के पाँधी राहीआ। जो खेल करन आया ख़ास, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। जिस दी अबादत करदे आए आदि, कल्मयां विच ढोले गाईआ। जिस दी रोज़ा रखो निमाज़, कलमा पढ़ पढ़ आयत सुणाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, नूर ख़ुदाई करे रुशनाईआ। सच दुआरे कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सम्मत कहे मेरा सच्चा समाज, शहिनशाह देणी वड्याईआ। तख्त निवासी तेरा राज, हुक्म बेपरवाहीआ । नाम अगम्मा सुणा दे नाद, पुरीआँ लोआँ नैण उठाईआ। हर घट अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल आपणी धार जणाईआ। आबे हयात अमृत रस दे स्वाद, रस झूठे परे कराईआ। डंका वज्जे विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड सीस निवाईआ। सन्त सुहेले जावण जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया बुझे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हरि कन्त मिले सुहाग, गृह मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग खेड़ा ना होए बरबाद, आबाद आप आपणा लैणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप वखाईआ। पहली चेत कहे मैनूं कुझ दिसे अगे, अगला लेखा दयां जणाईआ। चारों कुण्ट अन्धेर इक्को वगे, वाघिउँ पार दयां हिलाईआ। पुरख अकाल शब्द हुक्म देणा शेर बग्गे, शरीअत सभ दी वेख वखाईआ। जिस दा भाणा कोई ना डक्के, दो जहान ना मेट मिटाईआ। ओहदे हुक्म नाल हकूमतां अन्दर पैणे रट्टे, तुहमत लग्गे जगत लोकाईआ। राजां ताजां वाले मिलणे विच घट्टे, घाटी मंज़ल सच ना कोए चढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सारे फिरन नठ्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। ओह नूर अलाही किथ्थों लभ्भे, जेहड़ा बैठा आपणा आप छुपाईआ। किस बिध सच दुआरे सद्दे, धुर दा हुक्म मनाईआ। साढे तिन्नां सालां पिच्छो जिस ने मेट देणे सभ दे अड्डे, इक्को दुआरा देणा जणाईआ। हरि का हुक्म धुर दा शब्द सति सरूप इक्को गज्जे, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। साढे

तिन्न कहिण रविदास चम्यारे तैनूं इलम, जिस मानस देही वंड वंडाईआ। पीर पैगम्बर जिस धार विच्चों जम्मण, लोकमात निरगुण जोत लैण अंगड़ाईआ। सो पहली चेत सच दुआरे सारे उठ के कम्बण, धरनी धरत धवल दित्ती हिलाईआ। हाए गोबिन्द बौहड़ी साडी चुक गई मज़ल, मंज़ल इक्को पुरख अकाल दित्ती प्रगटाईआ। चौदां सदीआं कर कर आपणा यतन, कलिजुग जीव बेवतन दिते बणाईआ। सच ख़ुदा लभ्भण नहीं दिता असल, वसल महबूब ना कोए रखाईआ। बिन कतलगाह तों कर के कतल, मकतूल हो के आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच लेखा रिहा मुकाईआ। सति कहे मैं सभ दा मित्र, प्यारा नज़री आईआ। मेरा रूप कोई ना सके चित्र, चलितर वेखां सर्ब लोकाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दा पित्तल, सतिजुग सच सुवरन आपणी डलक लगाईआ। भगत सुहेले साचे दिस्सण, सच दुआरे सोभा पाईआ। पहली चेत जो धर्म दुआरे आ के बुक्कण, आप आपणा मूल लगाईआ। सति धर्म दा मार्ग आए सिखण, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तजाईआ। चरन कँवल सरनाई आए डिग्गण, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणा मानस जन्म आए नजिठ्ठण, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म आप वरताईआ। अगला हुक्म सच वरताउणा ए। पहले सम्मत रंग चढ़ौंणा ए। पुरख अकाल दी इक्को होवे मन्नत, महिमा शब्दी इक्क दृढ़ौंणा ए। दिब दृष्ट निज नेत्र खोल्ह के साचे सन्त, सति सतिगुरू जोड़ जुड़ाउणा ए। सुरत सवाणी मेल के घर विच कन्त, सेज सुहञ्जणी रंग रंगाउणा ए। आत्म परमात्म दस्स के मंत, मंत्र इक्को इक्क जपाउणा ए। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दरसाउणा ए। बोध अगाधा बण के पंडत, शब्द अनादी अनरागी राग सुणाउणा ए। कूड़ी क्रिया कर के अन्त, अन्तष्करन सभ दा आप बदलाउणा ए। पुरख अकाल नाल बणा के बंस, सरबंस इक्को इक्क वखाउणा ए। मन हँकारी मार के कंस, सति दवारका साचा धर्म प्रगटाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाउणा ए। धुर मस्तक लेख लिखावांगा । सन्त सुहेले गुरमुख पेख, पेशतर आपणा हुक्म जणावांगा। लेखा मुका के मौलवी शेख़, मुसायक पैंडा आप मुकावांगा। सर्ब दा स्वामी इक्को नायक, नर निरँकार नज़री आवांगा। जन भगतो साल बसाला करके जाइउ अज़माइश, सोहणी आपणी खेल खलावांगा। जिस दी किसे ने कीती नहीं पैमाइश, ओस नूं चरनां हेठ दबावांगा। सच दुआरे दी सति रिहाइश, रैहबर हो के आप वखावांगा। धुर दा हुक्म इक्क हदायत, हज़रत हो के आप मनावांगा। नाम निधाना धुर दा कलमा कर अनायत, मेहर नज़र इक्क उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धरनी धरत धवल आपणे रंग रंगावांगा। धरनी धरत धवल कहे पुकार, बौहड़ी बौहड़ी रही कुरलाईआ। पुरख

अकाल तेरा की विहार, विवहारी दे समझाईआ। पहले दिन चढ़या तेरा साल, लोकमात लई अंगड़ाईआ। मैं अन्दरे अन्दर हो गई बेहाल, होश हवास रही मिटाईआ। जिस वेले निरगुण सरगुण अन्दर मारी छाल, जोती जोत नाल मिलाईआ। मेरा नौ खण्ड ते हिलया वाल वाल, धर्म दुआरे आ के भगतां दिता वखाईआ। जे चरन नाल दब के पाउदा ना भार, सृष्टी हेठां उत्ते आपणा आसण लाईआ। एह तुहानूं जलवा इक्क थोड़्हा जिहा दिता निशान, निशानी तुहाडे लड़ दित्ती बंधाईआ। गुरमुखो तुसीं मंगते नहीं धुर दे जजमान, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। रहमत करे रहीम रहमान, शाह सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। जे विच अज्ज आए अज़माण, ओहनां नूं आपणी अज़माइश दयां वखाईआ। शब्द दा दाता पुरख बिधाता जोधिआं दा जोधा सूरबीर बली बलवान, बलधारी इक्क अख्वाईआ। जिस दा सति धर्म दा सचखण्ड सदा झुलदा रहे निशान, थिर घर वजदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे दे ढोले गाण, जुग चौकड़ी रागां नादां विच सिफ्तां नाल करन वड्याईआ। ओह गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक बेपहचान, जगत नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जो सर्ब सृष्टी दा इक्क ईमान, लक्ख चुरासी दृष्टी दा इक्क ध्यान, विशेष बुद्धी दा इक्क ज्ञान, धुर मंत्र करे पढ़ाईआ। जिस दा खण्डा नाम शब्द तन गात्रे रहे म्यान, दो जहानां मनाए आण, कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरीअत सति लए उपजाईआ। ओस दा पहली वेर पहला एह ब्यान, शहिनशाही सम्मत चलणा विच जहान, साढे तिन्नां सालां पिच्छो सारे मंगण एसे दा दान, दीन दुनी दा मालक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, साध सन्त भगत भगवन्त इक्को रूप सति सरूप दए वखाईआ।

नाम जैकारा धुर दा मंत्र, शब्द नाद धुन ब्रह्मण्ड जणाईआ। हुक्म संदेसा गगन गगनंतर, पुरी लोअ आकाश रिहा दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं बिध जानणहारा अन्तर, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। सतिजुग कहे मैं सच बणाउणी बणतर, जन भगतां रंग वटाईआ। नाम निधाना दे के शस्त्र, जोद्धे सूरबीर बलवान देणे प्रगटाईआ। मेल मिला के आदी कन्तन, सेज सुहञ्जणी देणी वखाईआ। भेव चुका के ब्रह्म निरन्तर, निरगुण रूप देणा दरसाईआ। साचा रूप बणा के सन्तन, साचा मार्ग इक्क चलाईआ। हुक्म संदेसा देवे अन्तिम, धुर दरबारी बेपरवाहीआ। हाढ़ सतारां सभ ने चिट्टे पहन के आउणा बस्त्र, काया बस्ती चरनां विच बैठयां देवे बदलाईआ। एह खेल होणा अकसर, आख़र आपणा पर्दा लाहीआ। जिस ते गोबिन्द कर के गया दसख्त, शहादत आपणी दए भुगताईआ। सो गुरमुखो वेला अख़ीरी आया वक्त, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। फेर रीती चले जगत, जागरत

जोत करे रुशनाईआ। तुहाडे अन्दरों तुहाडी लभा देवे वस्त, वस्त आपणी नाल मिलाईआ। इक्क दूजे नाल गुरमुख गुरसिख कोई ना करे हसद, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ के मस्त, अलमस्त रूप वटाईआ । मानुख मानस मानव भेव चुका के अर्श फ़रस, दरस आपणा दए कराईआ। जन्म कर्म दी मेट के हरस, हवस कूड़ी दए बुझाईआ। रहमत नाल अख़ीर करे तरस, महबूब बेपरवाहीआ। भगत उधारना पुरख अकाल नाल गोबिन्द दी लग्गी शर्त, शरीअत सभ दी देणी बदलाईआ। वेखो खेल करे उपर धरत, धवल दा मालक अव्वल आलमीन नूर ख़ुदाईआ। जो निरगुण हो के आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जो पिच्छे रहि गया फ़र्क, तिस दा फ़ैसला अन्त दए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा किसे दा रहिणा नहीं कोई धड़त, हरि का नाम हट्टो हट्ट ना कोए विकाईआ। गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां दी पूरी हो गई लिख्त पढ़त, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म संदेसा इक्क सुणाईआ। चिट्टे बस्त्र कहिण साडी पिछली धार, प्रभ ने विष्नूं दित्ती वड्याईआ। जिस वेले शब्द कीता प्यार, साचा रंग दिता चढ़ाईआ। नाभी कँवल जिस कीता उज्यार, अमृत बूँद टिकाईआ। जिस वेले ब्रह्मा कीता पसार, चिट्टी धार नाल वड्याईआ। जिस वेले शंकर कढ्ढया विच्चों धूआँधार, भोला नाथ ल्या उपजाईआ। प्रभ ने चरन धूढ़ी बख्श के छार, चिट्टा रूप दिता वखाईआ। ओहनां तिन्नां दे अन्दर इक्क गुलज़ार, गुलशन महबूब दिता महकाईआ। आपणे विच्चों प्रगटा के आपणी बहार, अन्त आपणे विच लुकाईआ। जिस वेले सृष्टी दा कीता विहार, चिट्टी धार ब्रह्मे दित्ती जणाईआ। जिस विच्चों नज़री आया सांझा यार, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मा ढह के चरन दवार, निउँ के आपणा सीस निवाईआ । किरपा कर पुरख अकाल, दर ठांडे मंग मंगाईआ । एह केहड़ा तेरा रुमाल, कवण रूप रिहा प्रगटाईआ। मेरा तेरे अगे सवाल, बेनन्ती इक्क सुणाईआ । शब्द संदेसा दिता श्री भगवान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ब्रह्में तूं बाला सुत अंञाण, समझ समझ सके ना राईआ। मेरी मेहर अन्दर तेरा फुरना ज्ञान, बिन किरपा ना कोए चतुराईआ। जिस वेले नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीते विच जहान, गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लक्ख चुरासी सेव कमाईआ। ओस वेले कर किरपा मैं लोकमात वेखां आण, जोती जोत कर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी दे भगत सुहेले मेलां आण, गुरमुख गुर गुर आपणे अंग लगाईआ। बिन पढ़यां दे के ज्ञान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। ओहनां दी भगती दा सच निशान, तैनूं दयां वखाईआ। जिस वेले कलिजुग बदल के सतिजुग लावां आण, आन आपणी इक्क रखाईआ। ओस वेले जन भगतां देवां दान, दाता दानी हो के आप वरताईआ। ब्रह्मे पुच्छया की ओहनां दी पहिचाण, मैनूं दे दरसाईआ। पुरख अबिनाशी किहा जिन्हां उत्ते होवां आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग

दा पहला सम्मत दस्सां महान, महिमा अकथ दृढ़ाईआ। जो भगत दुआरे चिट्टे बस्त्र पहन के आवण नौजवान, नार पुरख इक्को रूप नज़री आईआ। ओहनां दी, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां विष्न ब्रह्मा शिव तुहानूं वखा के करां कल्याण, कलमा आपणा नाम पढ़ाईआ। ओहनां दे कोई ना आवे विच दरम्यान, पर्दा अन्ध ना कोए रखाईआ। प्रभ दे भगतां दा कलिजुग अन्त ज्ञान, चरन प्रीती दयां वखाईआ। ओहनां नूं वेख के चन्द चकोर दोवें पछताण, जिन्हां दी मस्या रैण अन्धेर कदे ना आईआ। ढोले गीत गोबिन्द वाह वाह सारे गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगत सुहेले चिट्टे बस्त्र पा के आउणगे। हीरा घाट करां मेले, सच निशाने हथ्थ झुलाउणगे। भेव रहे ना गुरू चेले, चेला गुरू इक्को रूप वटाउणगे। श्री भगवान दे सज्जण सुहेले, हरिजन सोहणे आप अखवाउणगे। जिन्हां वसणा धाम नवेले, ओह निरगुण इष्ट इक्क मनाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउणगे। चिट्टे बस्त्र माण दवावांगा। हाढ़ सतारां संग निभावांगा। सभ दी आसा मनसा पूरी कर के मंग, हँ ब्रह्म भेव खुल्हावांगा। चौदां घंटे इक्ट्ठा कर के सतिसंग, चौदां लोकां हुक्म जणावांगा। भगतां नाल पक्की पा के गंढ्ढ, पल्लू जगत नालों छुडावांगा। नाम ख़ुमारी चाढ़ के रंग, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटावांगा। वेख्यो गुरसिखो किसे तों चिट्टे बस्त्र ना ल्याउणे मंग, जिन्हां दे कोल नहीं ओहनां दे आपणी हथ्थीं बणावांगा। तुसीं प्रभू दे लाडले चन्न, सभ तों वखरे जगत चमकावांगा। तुहाडा सोहला ढोला सुण के छन्द, संसे रोग सर्ब मिटावांगा। तुहाडा लेखा मुका के ख़ाना बन्द, बन्दी छोड़ आप हो जावांगा। जन भगतो तुहानूं केहड़ा करना पैणा जंग, शब्द खण्डे नाल सर्ब मिटावांगा। प्रभ दे कोल वखरा अनोखा ढंग, सो आपणा इक्क प्रगटावांगा। किसे दे जुड़े रहिणे नहीं ख़ज़ाने कारूगंज, शाह सुल्तानां ख़ाली हथ्थ फिरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखावांगा। चिट्टे बस्त्र कहिण की साडी वड्याई, हरि करते दे जणाईआ । पुरख अकाल किहा जिस वेले माछूवाड़े गोबिन्द सेज विछाई, चिट्टा रुमाल हेठां ल्या टिकाईआ। जिस वेले कीड़ी रूप हो के गुरमुख आया चाँईं चाँईं, निउँ के बेनन्ती इक्क सुणाईआ । सुण साहिब सुहेले मेरे माही, मुहब्बत दे मालक नूर ख़ुदाईआ। तूं सभ दे नालों कर के जुदाई, इक्क इकल्ला पुरख मनाईआ। जिस दी मैनूं तेरे अन्दर बाहर दिसे रुशनाई, चिट्टा नूर रिहा चमकाईआ । गोबिन्द किहा एह खेल बेपरवाही, कुदरत दा करता आप कराईआ। तैनूं सच दयां समझाई, तूं मेरी देणी गवाहीआ। जिस वेले कलिजुग अन्त सतिजुग बणे सच्चा राही, धुर दा पाँधी फेरा पाईआ । पुरख अकाल ने भगतां दी करनी अगवाई, अगे हो के मार्ग देणा जणाईआ। लोकमात साची बणत देणी बणाई, वखरी धार वहाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट के शाही, बस्त्र चिट्टे

सोहणे तन सजाईआ। ओस वेले मैं आ के चाँईं चाँईं, सच संदेसा देणा इक्क अल्हाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना शास्त्र सिमरत वेद राई, चारे खाणी चारे बाणी पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। चिउँटी किहा की बस्त्र चिट्टा, गोबिन्द तैनूं भाईआ। गोबिन्द किहा मेरी सिक्खी दा अख़ीरी सिट्टा, पुरख अकाल दए प्रगटाईआ। पिच्छे भगतां नूं मिलदा रिहा किसे नूं पत्थर विच्चों इट्टां, किसे नूं जलधारा नज़री आईआ। किसे नूं चतुर्भुज हो के मिल्या निक्का, किसे नूं थम्म्ह चों प्रगट हो के दरस दिखाईआ। किसे दी राज दुआरे जा के पूरी कीती सिका, किसे दे पत्रां उत्ते लेख लिखाईआ। किसे दे पिच्छे हट्टो हट्ट विका, कीमत ना कोए चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल पुरख अकाल करे इक्का, एकँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगत सुहेला साख्यात नज़री आए जोत सरूपी हो प्रतखा, प्रतख आपणी दया कमाईआ। इस दे विच फ़र्क ना रता, रती रत खोज खुजाईआ। चिट्टी धार कहे मेरा प्रेम प्यार तन बस्त्र सोहणा चिट्टा, निरगुण नूर चन्द करे रुशनाईआ। पुरख अकाल ओहनां दा नज़री आवे साचा पिता, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। लक्ख चुरासी रस दिसे फ़िक्का, अमृत आत्म इक्को मंग मंगाईआ। जन भगतो सभ नूं पता भगत दुआरे थल्ले काग़ज़ एक चिट्टा, गोबिन्द रत नाल रंगाईआ। ओहनां वड्याई जिन्हां अक्खां डिठ्ठा, जिन्हां जगत जहान पिच्छो चिठ्ठा पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारनहारा वड्डा निक्का, बुढ्ढा बाल बिरध नौजवान इक्को रंग वखाईआ। अगे कदे ना मैनूं बेसगन होण दी वज्जे छिक्का, छिक्क दे अन्दर सिक आपणी लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान सभ दा इक्को नज़री आईआ। चिट्टा कहे मैं चिट्टी चादर, रविदास दित्ती वड्याईआ। माण दवा के तेग़बहादर, चांदनी चौंक कीती रुशनाईआ। गुर गोबिन्द बणा के बहादर, सोहणी सेजा दिता सवाईआ। हुक्म मन्न के करीम कादर, कुदरत वेखी थाउँ थाँईंआ। जिस वेले नानक निरगुण धार वड़या विच सागर, चिट्टी चादर ओढण ल्या बणाईआ। ओस मार के इक्क आवाज़न, निरगुण अगम्मी शब्द सुणाईआ। जिस वेले आवे ग़रीब निवाज़ण, कोझयां कमल्यां लए उठाईआ । सति धर्म दा चलाए इक्क जहाज़न, रैहबर इक्क बेपरवाहीआ। चार वरन बणा के सज्जण साकण, धुर दा मेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दे चढ़ाईआ। चिट्टी चादर कहे मेरा कपड़ा निरगुण सींता, सूई धागा वंड ना कोए वंडाईआ। जिस वेले पंजां प्यारयां गोबिन्द अमृत पीता, ओस वेले हेठां दिता विछाईआ। ओस वेले खण्डे दी धार नाल मेरे उत्ते पंज पा के लीकां, सच संदेसा दिता सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम जिस वेले आवे लाशरीका, वाहिद आपणा फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई दा बदले आण तरीका, तरह तरह दृढ़ाईआ। जो भगत सुहेले अन्तर आत्म करदे

होण उडीकां, अठ्ठे पहर अक्ख खुल्हाईआ। तिन्हां दा अन्दर बाहर तन मन करे ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जिन्हां नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़नी पए ना गीता, अञ्जील कुरान तीस बतीस कलमा ना कोए वखाईआ। तिन्हां नूं चिट्टे बस्त्र पा के आपणे मिलण दा दस्स देवे सच्चा तरीका, तरतीब वार समझाईआ। भेव खुल्हा के ईश जीव जी का, जगदीशर जगत अग्न दए गंवाईआ। कूड़ी क्रिया रस वखा के फीका, अमृत जाम इक्को मुख चवाईआ। चिट्टा बस्त्र नहीं एह प्रभ दा रंग मजीठा, जो जन्म तों पहलां मरन तों बाद उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ । चिट्टे बस्त्र कहिण जिस वेले गुरमुखां लाउणा अंग, अन्दरों ढोला धुर दा गाईआ। सानूं बिनां ललारी तों चढ़ना रंग, रंगत इक्को नज़री आईआ। सृष्टी दी दृष्टी होणी दंग, भेव अभेद कोई समझ ना सके राईआ। जिस वेले काया मन्दिर अन्दर दूई द्वैत दी ढैहंदी कंध, दस्म दवारी जोत निरँकारी चिट्टी धार नज़री आईआ। जन भगतो तुहानूं पहलों बाहर पा के ठंड, फिर अन्दर देवां अनन्द, बिन सूरज चन्द करे रुशनाईआ। इक्कीआं इक्कीआं दी पा के गंढ्ढ, सोहणी वखा दे गोबिन्द वंड, वरभण्ड आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब बख्शंद, बख्शिश विच्चों बख्शीश हरिजन साचे बशर्तीया तेरी झोली पाईआ।