२ चेत शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सतिजुग कहे सुण साहिब बेपरवाह, पारब्रह्म पहली मंग मंगाईआ। सचखण्ड निवासी तेरी इक्क सरना, चरन कँवल मिले वड्याईआ। कलिजुग कूड़ी रीती दे बदला, बदला चुके थाउँ थाँईंआ। चार वरनां साचा मार्ग दे समझा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कर पढ़ाईआ। जगत रीती इक्क वखा, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा तत्तां वाला होवे व्याह, अन्तर आत्म परमात्म नाता नाल मिलाईआ। तेरे नाम दे कलमे नाल होवे नकाह, मुल्ला शेख़ दी लोड़ रहे ना राईआ। सच प्रेम प्यार दी वेदी दे गडा, हवन अहूती आपणी विच टिकाईआ। अन्तर मन दी मनसा दे भवा, साचा गेड़ा आप फिराईआ। पुरख अकाल दीन दुनी दे मालक बण आप गवाह, ग्रन्थी पन्थी नेड़ कोए ना आईआ। साहिब सज्जण हो सहा, प्रतख आपणी अक्ख उठाईआ। इक्क वार लेखा दे लिखा, फिर लोड़ रहे ना राईआ। जिस कारन भगत दुआरा ल्या बणा, भगतां मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभू प्रभ बदल दे रीत, धुर दरगाही हुक्म सुणाईआ। चार जुग जिन्हां मन्दिर गुरदुआर बणाई मसीत, मसले तेरे नाम सुणाईआ। ओह इक्ट्ठे हो के गावण तेरा गीत,
पैगम्बर पीर गुरू तेरी सरनाईआ। साची रीत दस्स दे ठीक, ठाकर आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल हो सहाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे चरन कँवल सहारा, ओट अवर ना कोए रखाईआ । जगत मंगणी खेल न्यारा, साचा सगण समझ कोए ना पाईआ। किसे भेव ना खोल्हया क्यों मुख लग्गा छुहारा, जगत विचोला कवण जणाईआ। नानक अन्दरे अन्दर कर के गया पुकारा, शब्द अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। प्रभू मैं दुखी होया वेख तेरा संसारा, तेरी सार किसे ना आईआ। जूठे झूठे कामी क्रोधी पढ़दे चार लावां आपणी वारा, पुरख अबिनाशी हर घट निवासी कन्त ना कोए मिलाईआ । पतिपरमेश्वर मेरा तेरे उत्ते दाहवा, नाल बेनन्ती रिहा सुणाईआ। मैं वेख के जगत समाजी राहां, विथ्या सारी रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दे समझाईआ। सतिजुग कहे प्रभू त्रेता द्वापर कलिजुग जोड़दा आया जोड़, स्त्री पुरख मेल मिलाईआ । लक्ख चुरासी विच्चों अठारां चढ़े तोड़, बाकी मानस जूनी विच भवाईआ। जगत करनी सक्या कोई ना मोड़, पर्दा दूई ना कोए उठाईआ। अन्त अख़ीरी तेरी पै गई लोड़, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ। साची रीती बिन मन्दिर मसीती चला दे होर, हरि जू आपणा हुक्म वरताईआ। झगड़ा चुक जावे मोर तोर, तेरा मेरा इक्को रूप समाईआ। तेरे हथ्थ संजोग विजोग, निरगुण सरगुण आपणा खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। सतिजुग कहे मैं मंगां मंग दिन दिहाढ़, साहिब तेरी इक्क सरनाईआ। जन भगतां वेख सोहणा दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ। सच संदेसा सुणना दो जहान, देवत सुर ध्यान लगाईआ। किरपा करे श्री भगवान, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। कलिजुग बदल के पिछला विधान, सतिजुग सवाधान सति दिता कराईआ। सर्ब सृष्ट दा इक्क ज्ञान, एका मंत्र दयां जणाईआ। प्रेम प्रीती दा सच सरोवर करा इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। जिस गुरमुख कन्यां करनी होवे दान, वार थित वड्डी दयां वड्याईआ। जिस पुत्तर दा वधाउणा होवे माण, लोक परलोक ख़ुशी जणाईआ। सो परविशटयां विच्चों दिवस अठारां हाढ़ चतर सुजान, हरि संगत इक्को रूप नज़रीं आईआ। दूजा होर इक्क वख्यान, सतिजुग साचा अन्दरे अन्दर मंग मंगाईआ। किरपा कर हरि मेहरवान, पतिपरमेश्वर तेरी आस तकाईआ । भगत सुहेले कर परवान, दर ठांडे सोभा पाईआ। अठाई पोह चतर सुजान, जगत नाते दे जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी हो सहाईआ। सतिजुग कहे मेरे भगवाना, परम पुरख तेरी ओट रखाईआ। जो गुरमुख तेरे नाम दा बन्न्हे गाना, मौली तन्द लोड़ रहे ना राईआ। जो सतिगुर चरन धूढ़ करे इश्नाना, मथ्थे टिक्का इक्क लगाईआ। सो चतर सुघड़ होए सुजाना, मूर्ख मुग्ध आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग कहे मैं मंगां होर दात, झोली ख़ाली अगे डाहीआ। पारब्रह्म तेरे दर दरबार जन भगतां दी प्रेम प्रीती वाली होए बरात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दी सभ दे कोल होवे सुग़ात, वस्त अनमुल्ली दे वरताईआ । आत्म परमात्म खोल्ह के ताक, निरगुण सरगुण देणा समझाईआ। जिन्हां गुरमुखां तन माटी रूह बुत्त करना पाक, मानस जन्म लेखा लेखे विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे मेरी होर इक्क आसा, श्री भगवान दयां जणाईआ। जिन्हां दा तेरे चरन ना होवे भरवासा, ओहनां दी लोड़ मैनूं रहे ना राईआ । ओह कूड़ी क्रिया वेखण आ के जगत तमाशा, माणस हो के हरि जू तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभू संदेसा दे दे पुरख नार, बुढ्ढे बाले नढ्ढे दे जणाईआ। सतिगुर प्रीती सच शृंगार, जोबन सोहणा दे चढ़ाईआ। नेत्र लोचन दरस दीदार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। आत्म परमात्म कर दीदार, घर आपणे ख़ुशी वखाईआ। फेर बण के नार भतार, जगत जीवण लैणा बणाईआ। जिन्हां दा विचोला बणे आप निरँकार, एथे ओथे ना होए जुदाईआ। जो पक्कीआं टिक्कीआं पिच्छे रहे झख मार, ओहनां देवां सख्त सज़ाईआ। मानस जन्म दा एह विहार, प्रेम प्रीती इक्क जणाईआ। एह मंज़ल नहीं कोई दुष्वार, मन नाल मन लैणा जुड़ाईआ। जगत दुप्पटे गंढ्ढां दे दे गए जुग चार, कन्नी कन्नी नाल बंधाईआ । व्याह करन कराउण वाले रोंदे वेखे विच संसार, बिन सतिगुर पार ना कोए लँघाईआ। दाहवे नाल जन भगतां कर के प्यार, प्रेम प्रीती विच बंधाईआ। एथे नहीं अगे दा दिता सहार, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआर जन भगतां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी होर दलील, अगे तों अगली दयां जणाईआ। धर्म दुआरे इक्क अपील, बेनन्ती सच सुणाईआ। चोर यार ठग गुरमुखां विच बणे ना कोई वकील, गोला विचोला लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर देणी कराईआ। श्री भगवान कहे सुण सतिजुग बच्चे, बचपन तेरा दयां बणाईआ। भगत सुहेले बणा के सच्चे, साची रीती दयां चलाईआ। जो अन्तर आत्म मन वासना कच्चे, दूर दुराडा धक्का दयां लगाईआ। जो परम पुरख दे मित्र प्यारे बण गए सके, तेरा नाता दयां मिलाईआ। हरि का भगत कूड़ी माया कदे ना तके, वासना जगत ना कोए रखाईआ। ओह इक्को प्रेम प्यार साचा लभ्भे, खोज खुजाए चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे गुरमुख गुरसिख प्रेम प्यार दी जोड़ी फब्बे, ओथे देवत सुर मुन जन गण गंधरव आपणा राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल हस्से, सति सच वज्जे वधाईआ। सोलां सालां तांई हौली हौली मिट जाणे सारे रट्टे, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जो पूजणहारे पत्थर
वट्टे, इट्टां उत्ते मथ्थे रहे घसाईआ। जिन्हां ने लोटे सांभ के रक्खे, वज़ूआं नाल करन सफ़ाईआ। तिन्हां दा खेल पुरख अबिनाशी रक्खे आपणे हथ्थे, हद पिछली दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी इक्क अरदास, बेनन्ती दयां जणाईआ। जो गुरमुख गुरसिख आवण सच दुआरे चरन कँवल तेरे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओहनां दे मुख ते कूड़ी रहे ना कोई नकाब, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। पहलों तेरा दर्शन करन साख्यात, नेत्र चरनां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं पहला हाल दस्सां दिल दा, दिलदार दयां जणाईआ। जिस वेले पहली चेत तेरा सिँघासण वेख्या हिलदा, ब्रह्मण्ड खण्ड कम्बे थाउँ थाँईंआ। ओस वेले सचखण्ड दुआरे गोबिन्द तेरा लेखा प्रेम विच लिखदा, लोकमात रविदास चम्यारा नाता जोड़े कलम शाहीआ। बेशक तूं जगत नेत्र नहीं किसे नूं दिसदा, जोत सरूपी जोती जोत समाईआ। एह लहिणा देणा किसे भगत नहीं इक्क दा, इक्क तों अनेक कर के ल्या तराईआ। एहो परउपकार पुरख अकाल पित दा, परमेश्वर हो के होया सहाईआ। सतिजुग अगे भगतां दा झगड़ा मिट गया नित दा, दूजे घर होवे ना कोए कुड़माईआ। जे कोई गुरमुख ग़रीब निमाणा होवे मैं ओहदे कोल बिन कीमत विकदा, धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। एह खेल प्रभू दे हित दा, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाईआ। वेखो नज़ारा अन्तर निज दा, जो हर घट रिहा छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया सच वधाईआ। सतिजुग कहे वाह मेरे भगवान, तेरी बेपरवाहीआ। जिन भगतां दिता दान, अनमुलड़ी दौलत झोली पाईआ । भगत सुहेले कर परवान, परवाने धुर दे रिहा फड़ाईआ। पूर्ब जन्मां मार ध्यान, कर्मां लेखा दिता मिटाईआ। सांझा दे के सर्ब ज्ञान, शब्दी शब्द करां पढ़ाईआ। सतिजुग साचा बणा विधान, वाधा आपणे नाल रखाईआ। साचा मेल मेल के विच जहान, मिलणी जगदीश दित्ती कराईआ । जिस घर भगत वसे ओसे घर वसे भगवान, महल अटल इक्को नज़री आईआ। गुरसिक्खां दीआं कन्यां पिच्छे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा प्रेम प्यार झोली पा देवे दान, इष्ट दृष्ट आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग मर्द मर्दाना हो के दए चलाईआ। सतिजुग कहे प्रभ किस बिध हिन्दू मुस्लिम सिख मन्नणगे ईसाई, पारसी बोधी जैनी तेरा ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट कवण देवे समझाई, दीन मज़्हब डेरा ढाहीआ। आत्म विद्या कवण करे पढ़ाई, जगत विद्या होई हल्काईआ। पुरख अकाल किहा मैं सभ दा पिता माई, शब्द इशारे नाल सभ दी मनसा दयां गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस फुरने नाल सृष्ट उपाई, ओसे फुरने नाल सृष्टी दयां भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पाँधी बण के
आए राही, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। इक्को मन्न के गए गुसाँईं, गहर गम्भीर इक्को नज़री आईआ। जगत रीती वास्ते नानक अर्जन नहीं लाव लिखाई, आत्म परमात्म पिच्छे यथार्थ, गए लिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां देवण आया वधाई, वदी सुदी दी लोड़ रही ना राईआ। वदी सुदी ना कोई दिन वार, नखत्तर नछत्र घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। जगत गृह कीते ख़ुआर, मंगल छनिचर ना कोए दुहाईआ। जिस पोह नूं सारे कहिंदे चंगा नहीं विहार, ओसे दा विहार सभ तों अच्छा दिता बणाईआ। जिस दी रीती चलदी रहे जुग चार, जोड़ीआं दे जोड़े जुड़दे रहिण संसार, एसे कारन अठाई पोह दिता लिखाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप निरँकार, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म सुणाईआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत १ हरनाम सिँघ दे गृह गुमान पुरा ज़िला अमृतसर
सचखण्ड कहे मेरे गृह प्रकाश, सति जोत जोत रुशनाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी खेल वखाईआ। सच तख्त कर निवास, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। आदि जुगादी वेख खेल तमाश, दो जहानां भेव मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख पास, चरन दुआर रिहा सुहाईआ। जन भगतां मेला निरगुण सरगुण ख़ास, नित नवित जोड़ जुड़ाईआ। भूत भविख्त जिस नूं याद, अभुल भुल कदे ना जाईआ। खोजणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। सुनावणहारा सच नाद, अनादी आपणा राग अल्हाईआ। हर घट होवणहार विस्माद, बिस्मिल आपणा आप जणाईआ। लक्ख चुरासी सुणनहार फ़रयाद, घट घट वासी वेख वखाईआ। नाम संदेसा देवणहारा बोध अगाध, निरअक्खर करनहार पढ़ाईआ। सति दुआर दा भोगणहारा राज, रईयत विष्न ब्रह्मा शिव रिहा वखाईआ। जुग चौकड़ी हिस्सा देवणहारा भाग, निरवैर निराकार वंड वंडाईआ। वेखणहारा सन्त साध, गुरमुख मनमुख पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा ठाकर स्वामी, निरवैर निरँकार दया कमाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह अन्तरजामी, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी सिफ्त अगम्मी सुणावणहारा धुर दी बाणी, गुरू अवतार पीर पैगम्बर सेव लगाईआ। रचना रचणहारा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी बणत बणाईआ। लोक परलोक देवणहारा दात बण के दानी, दयावान सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह महबूब मुहब्बतां दा बानी, सही सलामत इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आपणे विच छुपाईआ। सचखण्ड कहे मैं होया ख़ुशहाल, गहर गम्भीर दित्ती वड्याईआ। सच दुआर सुहा के सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर करी रुशनाईआ। लेखा जाण दो जहान, मिहबान बीदो आपणा कर्म कमाईआ।
शब्द सुत अबिनाशी अचुत उठा आपणा लाल, लाल गुलाला धुर दा रंग चढ़ाईआ। पूर्ब जन्म पूर्ब लहिण पूर्ब लेखा पूरा कर सवाल, लहिणेदार लहिणा सर्ब चुकाईआ। चरन कँवल सद्द गुरू अवतार, पैगम्बरां ल्या टिकाईआ। सजदा दस्स के इक्को निमस्कार, डण्डावत बन्दना दित्ती दृढ़ाईआ। जो हुक्म वरतदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सेव कमाईआ। तिस दा लहिणा मुका इक्को वार, एकँकार रिहा समझाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द बोलो इक्क जैकार, नाअरा धुर दा आप सुणाईआ। जिस दी रीती नीती चले विच संसार, दीन दुनी ख़ालक ख़लक दए पढ़ाईआ । सभ दी मुश्किल होवे आसान, हैवान इन्सान रूप वटाईआ। शहादत वाला लेखा रहे ना कोए ब्यान, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। बाली बुध ना कोए अंञाण, जोबनवन्ता अक्ख खुल्हाईआ। नेत्र तक्को सर्ब जीआं दा लक्ख चुरासी सख़ियां इक्को काहन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। शाहो भूप निरगुण वेखो राज राजान, तख्त निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला रिहा उठाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेखां मार ध्यान जगत, लोकमात अक्ख खुल्हाईआ । सदी सदीवी नज़री आए ओह वक्त, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर भविख्तां विच जणाईआ। माण वड्याई रही ना किसे शख़स, शख़शीअत बैठी मुख भवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा काम क्रोध लोभ मोह हँकार वधी हिरस, हवस सके ना कोए मिटाईआ। कोझयां कमल्यां ग़रीब निमाणयां उत्ते करे कोई ना तरस, जाबिर जबर कूड़ी क्रिया ज़ोर रहे वखाईआ। बिन शब्द गुर नज़र ना आए कोई निधड़क, साध सन्त जीव जंत भय भीत सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक कल्मयां नामां विच जो रिहा फ़र्क, मानुख माणस वंड वंडाईआ। एहो खेल सदा असचरज, अचरज समझ कोए ना पाईआ। वेखणहारा पुरख अकाल सूरबीर मर्दाना मर्द, मददां दा मालक इक्को इक्क नज़री आईआ। सच सुहावणा लोकमात पुरख अकाल दा चढ़या बरस, बरसी पिछली ना कोए मनाईआ । जन भगतां वंडे दर्द, दीनां होए सहाईआ। सचखण्ड दुआरे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बेनन्ती मन्ने अर्ज़, अरदास आपणी झोली पाईआ। अगे पूरा करे फ़र्ज़, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। सचखण्ड कहे मेरा वडा भाग, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। गृह मन्दिर दीपक जोती जगया चिराग़, अन्ध अन्धेरा रिहा ना राईआ। जिस लक्ख चुरासी साजण ल्या साज, तत माटी घाड़त ल्या घड़ाईआ। जिस ने दीन मज़्हब बणाया समाज, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। जिन निरगुण सरगुण चलाया जहाज़, नईआ नौका नाम खेवट खेटा आपणा आप प्रगटाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर खोल्हण आया राज़, राज़क रिज़क रहीम रहमत आप कमाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों जन भगतां देवण आया शाबाश, सति सतिवादी पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। महल
अटल उच्च मीनार दरगाह साची धाम अवल्लड़े करनहार निवास, सति भूमिका सोहणी सच सुहाईआ। नव नौ चार पिच्छो वेखण आया आप तमाश, जोती जाता वेस वटाईआ। मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड निरगुण सरगुण पैंदी वेखे रास, गोपी काहन सुरती शब्द तन मन्दिर अन्दर नाच वखाईआ। कूड़ी क्रिया कलिजुग अन्तिम पार किनारा वेखण आया घाट, तट तीर्थ खोज खुजाईआ। सति धर्म निरन्तर ब्रह्म निगम दस्सण आया रिवाज, चशम दीद चानण रिहा कराईआ। दो जहानां सति धर्म दा करके इक्को राज, लाजवाब सारे रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौजवान नव करता वड वड्याईआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत १ सवरन सिँघ गृह गुमान पुरा
सचखण्ड कहे वेखे खेल पुरख समर्थ दे, सदा सदा सद आपणा ध्यान लगाईआ। जिस दे चरन कँवलां गुर अवतार पीर पैगम्बर वसदे, निरगुण हो के डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी लेख जिस दे जस दे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। लक्ख चुरासी जीव जंत जिस दा नाम रटदे, इष्ट देव इक्क मनाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी आस जिस दी रखदे, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वेखण चाँईं चाँईंआ। नाम जैकारे जिस दे सदा अलख दे, प्रतख रूप नूर गुसाँईंआ। जो लहिणे देणे करे नबेड़े हक दे, हकीकत सभ दी वेख वखाईआ। जिस दे हुक्म खेल इक्क पलक दे, जुग चौकड़ी लहिणे दए चुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जिस दे इशारयां नाल नचदे, रवि ससि सूरज चन्द भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आपणी कल प्रगटाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेखां अजब नज़ारा, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। करे खेल आप निरँकारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क दर मेटणहार अंधिआरा, इक्क घर नूर करे रुशनाईआ। इक्क दर बन्द करे किवाड़ा, इक्क घर पर्दा रिहा उठाईआ। इक्क दर जूठ झूठ वेखणहार अखाड़ा, इक्क घर सति सच रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। सचखण्ड कहे मैं अन्दर बाहर रिहा खोज, चौदां लोक वेख वखाईआ। चौदां तबक जिस दी खोज, मुसाफ़र लभ्भण थाउँ थाँईंआ। सो साहिब स्वामी किस बिध करे आपणे चोज, चोजी हो के वेस वटाईआ। वेख वखावे चौदां लोक, चौदां तबक भेव रहे ना राईआ। जिस दा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवत सुर सभ ने सुणना इक्क सलोक, रिख मुन बैठे ध्यान लगाईआ। सच प्रीती चरन कँवल उपर धवल जन भगतां मानणी मौज, मजलस इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता
पुरख हरि करनी आपणी आप प्रगटाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या प्रेमी प्रेम प्रीती अन्दर घोल घुलदा, वारी घोली घोल घुमाईआ। एह खेल अगम्मा कुल दा, कुल्ल मालक नज़र आपणी रिहा उठाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना भुलदा, भुल्लयां मार्ग दए वखाईआ । गोबिन्द लेखा जिस कुल दा, सो पतवन्ता इक्को नज़री आईआ। धर्म निशाना जिस दा झुलदा, सचखण्ड दए गवाहीआ। धुर दा मार्ग इक्को खुलदा, चार वरनां दए वड्याईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत नाम तराज़ू साचे तुलदा, धड़ी वट्टा सेर धड़त ना कोए बणाईआ। एह लेखा अतोल अतुल दा, वणज वपारा इक्क जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सचखण्ड कहे मैं लोकमात वेखणा दरवाज़ा खुल्हदा, खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। जन भगत सुहेला धरनी धरत धवल कदे ना रुलदा, भुल्लयां भुक्ख्यां देवणहार वड्याईआ। मस्तक टिक्का लगे साची धूल दा, साची ख़ाक इक्क रमाईआ। लहिणा मिले पिछले मूल दा, असल वसल सच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल करता हो प्रगटाईआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत १ नरायण सिँघ दे गृह गुमान पुरा
सचखण्ड कहे मेरा संदेसा सच, हरि का नाम इक्को दयां जणाईआ। सृष्ट सबाई ब्रह्म मति, बुध बिबेकी रूप वटाईआ । आत्म परमात्म जोड़ां नत, सुरत शब्द सच्ची कुड़माईआ। निज नेत्र खोल्हो अक्ख, प्रतख रूप नज़र आए गुसाँईंआ। मन मनसा होवे वस, हरि चरन कँवल ध्यान रखाईआ। पुरख अकाल दा साचा जस, गुर अवतार पीर पैगम्बर सिफ्त सलाहीआ । भगत भगवान इक्क दूजे दा मानण रस, जगत रस पन्ध मुकाईआ। सच दवारयों साचा लै लओ हक, देवणहारा दयावान दाता दए वड्याईआ। लेखा जाणे पुरख समर्थ, महिमा अकथ दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला अन्तर दए चुकाईआ। सचखण्ड कहे मैं तक्कां कद दा, कुदरत कादर दया कमाईआ। पन्ध मुका के कूड़ी हद दा, झगड़ा मुक्के कूड़ लोकाईआ। नाम नगारा वेखां वजदा, दो जहान करे शनवाईआ। पुरख अकाल वेखां साचे तख्त सजदा, लोकमात निरवैर हो के आसण लाईआ। झगड़ा चुका के दीन मज़्हब दा, ज़ात पात लेखा दए मुकाईआ। करे हुक्म अगम्मी ग़ज़ब दा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। माण चुके कूड़े अदब दा, सच आदाब इक्को दए समझाईआ। पैंडा मुक्के कदीम कदम दा, मंज़ल अगे इक्क प्रगटाईआ। झगड़ा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ बदन दा, आत्म परमात्म इक्को रंग वखाईआ। लेखा मुका देवे जन भगतां दुआरे सजण दा, वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधाना झोली पाईआ। भय मुका देवे औखी घाटी
भीड़े राह लँघण दा, सिर मेहर हथ्थ रखाईआ। प्रकाश जणा के आत्म जोती दीपक साचे जगण दा, जागरत जोत जीव करे रुशनाईआ । झगड़ा मुक जाए कूड़ी क्रिया सड़न अग्न दा, मेघ अमृत इक्क बरसाईआ। पैंडा मुक जाए शिवदुआले मठ मन्दिर मसीत भज्जण दा, काया अन्तर भजन बन्दगी सच डण्डौत कलमा इक्क दृढ़ाईआ। लेखा रहे ना अठसठ तीर्थ जगत मजन दा, आत्म सरोवर निझर झिरने सच इश्नान दए कराईआ। वक्त सुहावे पुरख अकाल प्रीती मग्न दा, लिव अन्तर छुटकी आप जुड़ाईआ। सचखण्ड दुआर कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेला मिलदा पुरख अबिनाशी सज्जण दा, जो साजण हो के आपणे अंग लगाईआ। अगे लेखा कूड़ कुड़यारी क्रिया तजण दा, जूठ झूठ ममता मोह देणा गंवाईआ। वेला वक्त सुहावे सोहणा नगारा वजण दा, धुर दा ताल आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा दए प्रगटाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेखां नेत्र खोल्ह, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। नाम दमामा वज्जणा ढोल, कृष्ना रामा लए अंगड़ाईआ। अबिनाशी करता तोलण आया पूरा तोल, अतुल आपणा फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी लए वरोल, नाम मधाणा इक्क उठाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्दे कोल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला हो के आपणा खेल वखाईआ। पूर्ब जन्म जो करदा आया कौल, इकरार आपणे लेखे लए लगाईआ। दे वड्याई धरनी धौल, धवल बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी हरि रघुराईआ। सचखण्ड कहे मैं तक्कां चार कुण्ट, वेखां थाउँ थाँईंआ। किरपा करे वासी बैकुण्ठ, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जिस ने लक्ख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लभ्भे मुठ, गिणती संख ना कोए वखाईआ। दीनां उत्ते गया तुठ, दयावान दया कमाईआ। निरवैर हो के गोदी चुक, आपणे गले लगाईआ। ठाकर हो के रिहा पुच्छ, समुंद सागर खोज खुजाईआ। उजला करनहारा मुख, दुरमति मैल धुआईआ । देवणहारा साचा सुख, सिख्या इक्क समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ सरनाई बैठे लुक, बीस इकीस लेखा रिहा मुकाईआ। जन भगतां मौले साची रुत, रुतड़ी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सर्ब स्वामी अन्तरजामी घट घट वेखणहारा सच निशानी, निज आत्म परमात्म आपणा पर्दा लाहीआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत १ अजीत सिँघ दे गृह गुमान पुरा
सचखण्ड कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर झुकण, प्रभ चरनी सीस निवाईआ। इक्क दूजे नूं अन्तर अन्तर पुच्छण, कठ्ठे हो के मता पकाईआ। जिस दा हुक्म आथण उगण, दो जहानां हुक्म वरताईआ । ओस दे हुक्मे अन्दर जुग चौकड़ी मुकण,
कलिजुग सतिजुग रूप वटाईआ। जिस दे शब्दी तीर अणयाले निशानउँ कदे ना उकण, आर पार दए लँघाईआ। वेख वखाणे लहिणा देणा माणस मनुषण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे गुर अवतार इक्क दूजे दे आए पास, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मन्नीए हुक्म पुरख अबिनाश, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जो धुर दा सांझा साक, सज्जण शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्क दूजे नूं आखदे, चलो मन्नीए हरि रज़ाईआ। झगड़े मुक जाण दीन मज़्हब शाख़ दे, शनाख़त इक्को दए समझाईआ। लेखे मिटण कूड़ी क्रिया राख दे, लाश बदमाश रहिण कोई ना पाईआ। साचे नाते जुड़न धर्म विश्वास दे, विश्व घाती बैठण मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी कर के रिहा जणाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख करां वीचार, आपणा ध्यान लगाईआ। जिस ने भेजे गुरू अवतार, पैगम्बरां दित्ती वड्याईआ। सो तख्त निवासी बण निरँकार, शब्द रासी सोभा पाईआ। बन्द ख़लासी करे विच संसार, लोकमात बख्शणहार सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पर्दा आपे दए उठाईआ।
२ चेत शहिनशाही सम्मत १ चतर सिँघ, अतर सिँघ दे गृह ओगरा ज़िला गुरदासपुर
गुरमुख फुलवाड़ी हरि भगत बग़ीचा, पत्त टहणी फुल्ल महकाईआ। इक्को रंग रंगा के ऊँच नीचा, बख्शे चरन कँवल सरनाईआ। इक्को नाम कलमा दस्स के सच हदीसा, हरि जू हज़रत करे पढ़ाईआ। भेव खुल्हा के नीकन नीका, निरगुण निरवैर निराकार रिहा जणाईआ। साजण ठाकर बण के प्रभ जी मीता, मित्र प्यारे वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फुलवाड़ी रिहा महकाईआ। सच फुलवाड़ी कहे मैं गई महक, जोबन आपणा रूप प्रगटाईआ। सच प्रीती अन्दर गई टहिक, फली फुली ख़ुशी मनाईआ। अगे इक्को माली दे होणा मतहित, बाग़बान दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी सभ तों वखरी निराली रहित, पंज दस वंड ना कोए वंडाईआ। शरीअत दी शरअ शरअ दी शरायत, बन्धन अवर ना कोए जणाईआ। साचा नाम इक्क हदायत, हद हदूद रिहा लँघाईआ। धुर दा कानून बणा कवाइद, बेकाइदगी रिहा मिटाईआ। नाम निधान कर के आइद, तसल्लत दो जहान रिहा जमाईआ। भगत सुहेला पूरा कर फ़राइज़, फ़ज़ल रहमत आपणी आप कमाईआ। नाम पाबन्दी सच शरायत, हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाल सच ख़ुदाए मन्नणा वाहिद, देव आत्मा इष्ट इक्को नज़री आईआ। जो समझावे सो जाइज़, नाज़ाइज़ कार ना कोई कमाईआ। जन भगतां दे के रवायत, मेहर नज़र
इक्क उठाईआ। बख्शिश रहमत कर के रयायत, प्रेम प्रीती सच बणाईआ। चार वरनी नज़री आए इक्क जमायत, इक्को अक्खर दए दृढ़ाईआ। सच दुआरे कर रिहाइश, मन्दिर इक्क वखाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ के आपणी करे अज़माइश, ताइश विच वेखे लोकाईआ। जगत विछोड़े दी रहिण ना देवे कोई गुंजाइश, गुंझल अन्दरों दए कढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बण के आउँदे रहे नाइब, ताबेदारी अन्दर सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी कर कर भेजे लायक, नलायकां गए समझाईआ । वेद शास्त्र सिमरत पुराण कुरान अञ्जील गा के गए आयत, तीस बतीस ढोले गाईआ । कलिजुग अन्तिम आपणी पूरी कर के लोकामात नमाइश, झाकी अन्तिम गए जणाईआ। अन्तिम प्रभ चरन दुआरे पूरी कर के ख़ाहिश, ख़ालस विच ख़ालस हो के गए समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुलशन कहे गुरमुख अनोखी कली, कल्मयां तों बाहर नज़री आईआ। जेहड़ी वस्त नहीं मिली अली, ओह अल्ला दा नूर रिहा वखाईआ। किसे दी खण्डे खड़ग नाल ना लवे बली, बल आपणा आप प्रगटाईआ। प्रभ तों वड्डा नहीं कोई वली, वलवले सभ दे रिहा गंवाईआ। जिस ने शब्द धार जुग जुग घली, सुनेहड़े सच सुणाईआ। जिस दी जोत लक्ख चुरासी अन्दर रली, काया काअबे रही प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग रिहा रंगाईआ। गुलशन कहे मेरा गुल गुलाब, लाल गुलाला नज़री आईआ। जिस दे अन्दर बाहर आबे हयात, बूँद दित्ती टपाईआ। मित्र प्यारा मिल्या अहिबाब, सच तन्द रबाब दित्ती जणाईआ। दो जहान कर के लाजुवाब, हुक्म आपणा इक्क प्रगटाईआ। जन भगतां दे के साथ, संगी धुर दा रिहा अख्वाईआ। धुर दा मंत्र दृढ़ा के गाथ, अगम्म करे पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ग़रीब निवाज़, भगतां अन्दर हो ग़रीब, कृपानिधान बदलण आया नसीब, तरतीब आपणी आप चलाईआ। नन्न्हे बच्चे बणे रहिणा अज़ीज़, तमीज़ साची दए दृढ़ाईआ। गुरमुख वेखण दी प्रभ नूं सदा रीझ, जिन्हां पिच्छे लोकमात आपणा वेस वटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाए पतीज, राग नाद ढोले जस गाईआ। बिन भगतां किसे दी लँघे ना कदे दहलीज़, महल अटल दिते तजाईआ। प्रेम प्यार अन्दर दस्से प्रेम प्रीत, प्रीतम प्रिय पीआ हो सहाईआ।
३ चेत शहिनशाही सम्मत १ रावी तों पार अठासी कदम ते इक्क किक्कर दे बूटे कोल ज़िला गुरदासपुर
धाम भूमिका धरनी धरत धवल मिले माणा, जगत जुगत जग जीवण दाता दया कमाईआ। पूर्ब लेखा धुर फ़रमाना, गुण निधाना गुणवन्ता रिहा चुकाईआ। हरिगोबिन्द एथे मिल्या सी इक्क मस्ताना, जो वञ्झली छत्ती उंगलां नाल रखाईआ।
शरफ़उलदीन उस आपणा नाम बखाना, सजदा कदमां पिच्छे कराईआ। पिच्छे हो के गाया इक्क तराना, नग़मा नाम सुणाईआ । हरिगोबिन्द तूं सूरबीर बलवाना, सत्त धारी जोत मस्तक तेरे रुशनाईआ। मैनूं ऐं दिस्या तेरी पिठ उत्ते श्री भगवाना, जिस नूं सीस निवावण ख़ातर पिच्छे हो के आपणा आप झुकाईआ। मैनूं अर्श फर्श अन्दर नज़र आवे इक्को नूर नुराना, मालक ख़ुद ख़ुदाईआ। हरिगोबिन्द किहा मैं ओसे दा देवां पैग़ामा, पैगम्बरां दे पैगम्बर दी करां वड्याईआ। मस्ताने किहा तूं शाह सवारा मर्द मर्दाना, शस्त्र बस्त्र सोहणे अंग लगाईआ। कुछ ओसदा दस्स निशाना, जो तेरी बणत रिहा बणाईआ। जो मालक दो जहानां, वलीआं दा वली अलीआं दा अली अल्ला दा नूर इलाहीआ। हरिगोबिन्द किहा ओह परम पुरख सुल्ताना, शहिनशाह बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम जोत सरूपी पहरे बाणा, कल कल्की वेस वटाईआ। तेरा मेरा लेखा चुकाए आप हो विच दरम्याना, पर्दा ओहला परे हटाईआ। मस्ताने किहा की होए ओस दी पहचाना, कुछ मैनूं दे दृढ़ाईआ। किस बिध आवे चल मुकामा, बेमुकाम फेरा पाईआ। हरिगोबिन्द किहा ओह हर घट जाणीजाणा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। आवण जावण उसदा खेल, जन भगतां देवण आए परवाना, धुर संदेसा इक्क जणाईआ। हरिसंगत संग उस दा खेल होवे महाना, महिमा कथनी कथ ना कोए दृढ़ाईआ। बीस इकीसा खेल मुका के विच जहाना, ज़माना अगला दए बदलाईआ। प्रेम प्यार दा प्या के इक्क पैमाना, सबर सबूरी झोली पाईआ। चल के आए सच अस्थाना, आपणा फेरा पाईआ। मैं हाज़र हो के दयां ब्याना, हरिगोबिन्द हस के दिता सुणाईआ। मस्ताने किहा मैं चरनां इक्को आस रखाना, दूजी हरस ना होर वधाईआ। हरिगोबिन्द किहा दोहां ने मिल के उस दा संग निभाणा, अगे चलणा वाहो दाहीआ। मस्ताने किहा हरि गोबिन्द कुछ मेरे कोल खाणा, जे खाणा नहीं ते भोग दे लगाईआ । हरिगोबिन्द किहा एह मैनूं परवाना, धुर फ़रमाना मेरे अन्दर रिहा सुणाईआ। मस्ताने किहा आ वेख मेरे कोल चौलां दा पंज दाणा, जेहड़ा बेपरवाह मेरी झोली अगम्मी दिता पाईआ। मैं इक्की साल एहनूं बन्न्ह के सुत्ता रिहा सरहाणा, दन्द मुख ना कोए छुहाईआ। तैनूं मिल के मेरे अन्तर उठया इक्क तराना, सच देवां दृढ़ाईआ। तेरी भेंटा एहनूं चढ़ाना, एहो मेरी वड्याईआ। हरिगोबिन्द ख़ुशी नाल किहा एह खेल श्री भगवाना, दूजा समझ कोए ना पाईआ । एहनां पंजां पिच्छे पंजां तत्तां वाला भगत सर्ब तराना, जगत अणतारू पार कराईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल जोत सरूप पहर के आए बाणा, रूप अनूप आप वटाईआ। ओस वेले हरिसंगत समेत होवे गुण निधाना, गहर गम्भीर दाता शहिनशाहीआ। जिसने तेरा मेरा लेखा चुकाणा, बण विचोला फेरा पाईआ। जिस पंजां तों अनेक कर वखाना, पंज पंज पंजां नाल जुड़ाईआ। ग्यारां लक्ख दा इस दे नाल धरवास धराना, इक्की साल फिर वी आपणे विच छुपाईआ। जिस
वेले चल के आवे इस मैदाना, बण के पाँधी राहीआ। लालो देवे माणा, गुरमुखां मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। ओस विच्चों खा के इक्क दाणा, बाकी हरिसंगत दए वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मेरा मेरा तेरा लहिणा आपणे नाल रखाना, प्रेम प्यार दा गहिणा भगतां तन छुहाईआ।
धाम भूमिका नाम सभ ने लैणा पढ़, इतहास पुस्तकां विच लिखाईआ। चौंसठ साल पिच्छो एथे बणना गोबिन्द गढ़्ह, गोबिन्द दए वड्याईआ। चढ़दी दिशा मुख देणा कर, सूरज देवता निउँ निउँ सीस निवाईआ। चौदां हज़ार बरस बणया रहे एह सर, लोक चौदां सीस निवाईआ। इस तों बाद एथों आवे डर, एह वी प्रभ दी खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आपणी आप बणाईआ।
३ चेत शहिनशाही सम्मत १ बंब्याल अते सिम्मल सकोर दे विचकार,
नाले दे कन्ढ्ढे उत्ते ज़िला गुरदास पुर
माहीगीर एथे वसदा सी कक्खां कुल्ली, चौदां घंटे आसण लाईआ। तीजे डंग खांदा सी गुल्ली, ओह वी मढल दी पकवाईआ । जिस वेले लाउदा सी बुल्लीं, खाण तों पहलों गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रिहा ध्याईआ। उधरों अन्धेरी झक्खड़ झुल्ली, आंधी वाहो दाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वाहवा खेल रचाईआ। कुल्ली विच माहीगीर, बैठा आसण लाईआ। अन्तर होया दिलगीर, बेहबल हो के कुरलाईआ। जिन्ना चिर ना मिले जल दा पीर, खवाजा इन्द्र रूप वटाईआ। ठंड पावे दे के सीर, अमृत जाम प्याईआ। मेरी बदल देवे तकदीर, रैहबर बण ख़ुदाईआ। मेरा लेखा मुके अखीर, मंज़ल दए चढ़ाईआ । उधरों हरिगोबिन्द घत्ती आया वहीर, पैंडा पन्ध मुकाईआ। वलीआं दा वली पीरां दा पीर, फ़कीरां दा फ़कीर बेनज़ीर दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा वेस वटाईआ। हरिगोबिन्द आ के मारी बोली, शब्दी हुक्म सुणाईआ। खेवट तेरा खेटा आया उठ के कुण्डा खोल्हीं, पर्दा देणा हटाईआ। ओस ने किहा कोई तूं ठग चोर यार पाउदा रौली, मैनूं रिहा भरमाईआ। जे तूं गोबिन्द मेरी अन्दरों घुंडी दे खोल्ही, बिन अक्खां तों दरस दे कराईआ। मैं बरदा तेरे दर दी गोली, ग़ुलाम चाकर नज़री आईआ। मेरी कर्मां वाली गठड़ी मूल ना फोलीं, जीवण जुगत ना कोई चतुराईआ। साचे कंडे मूल ना तोलीं, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख
वखाईआ । हरिगोबिन्द मारी इक्क आवाज़, शब्दी हुक्म सुणाईआ। खोल्हया अन्दरों राज़, पड़दा दिता उठाईआ। दर्शन कर शताब, बिन नैणां रूप वखाईआ। एह वेख के खेल तमाश, माहीगीर ख़ुशी मनाईआ। तूं मालक जापदा आप, परम पुरख तेरी वड्याईआ । हरिगोबिन्द किहा मैं ओस दा दास, गुर शब्दी फेरा पाईआ। ओह आदि जुगादी पुरख अबिनाश, निरगुण निरवैर इक्क अख्वाईआ। हुक्मे अन्दर करे खेल तमाश, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। हरिगोबिन्द किहा कुछ मैनूं लगी प्यास, पाणी दे पिलाईआ। ओस किहा मेरे कोल नहीं ग्लास, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। हरिगोबिन्द किहा जे मेरा प्रेम तेरे साथ, कुछ हीला लए बणाईआ। ओस ने आपणे हथ्थ चरनां नाल ला के कीते पाक, सोहणे लए बणाईआ। जल धारा वल ल्या झाक, प्रभ चरन कँवल विच्चों नज़री आईआ। ओसे वेले बुक भर ल्या आप, तली तली हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी करनी कार कमाईआ। माहीगीर पाणी भरया बुक, अन्तर अन्तर ख़ुशी मनाईआ। जे हरिगोबिन्द पी लए चुप, मेरा लेखा लेखे पाईआ। मैं होवां बड़ा ख़ुश, आपणा राग सुणाईआ। मेरा मिट जाए जन्म जन्म दा दु:ख, दर्दी दर्द वंडाईआ। एने चिर नूं हरिगोबिन्द ल्या पुछ, की मनसा अन्दर रखाईआ। ओस किहा तैथों केहड़ा लुक, तूं हर घट बैठा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म रिहा वरताईआ। हरिगोबिन्द किहा मैनूं पंज वार प्या दे पाणी चुली, आपणी सेव कमाईआ। सुक्का टुक्कर खवा दे गुल्ली, टुकड़ा मेरे हथ्थ फड़ाईआ। एह वस्त बड़ी अणमुल्ली, बिना प्रेमीआं हथ्थ किसे ना आईआ। वेखीं ग़रीब करके कदे ना भुल्लीं, मैं भुलयां रिहा तराईआ। इस दा लेखा देवां इक्क नहीं दूणी, दूणी नहीं चौगुणी, चौगुणी नहीं किन्ने गुणे दयां बणाईआ। तूं प्रेम प्यार अन्दर एथे ताई धूणी, आसण ल्या जमाईआ। जेहड़ी कैरों पांडो अठारां ग़रक कीती अकशूहणी, अठाई लक्ख अठारां अठारां वार गणाईआ। उन्हां विच्चों सति सति दी पुकार सुणी, इक्क अठ्ठ जोड़ जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। खेवट पंज वेर पाणी दिता प्या, आपणे हथ्थां सेव कमाईआ। हरिगोबिन्द इक्क इक्क तुबका सभ दे विच्चों दिता गिरा, धरनी धवल भेंट चढ़ाईआ । फेर मंगी इक्क दुआ, बेनन्ती सच सुणाईआ। जिस वेले आप आवे बेपरवाह, निरगुण फेरा पाईआ । एस दा लहिणा देणा चुका, धरनी धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। आपणा चरन लैणा टिका, सोहणा आसण लाईआ। गुरमुख सज्जण संग लैणे बुला, आपणा हुक्म वरताईआ। पिछला लेखा लेखे लैणा लगा, लिख्त भविख्त वजे वधाईआ। जेहड़े पंज तुबके अमृत दे हरिगोबिन्द कहे मैं एथे गया रुढ़ा, ओह मेरी अमानत भगतां दी झोली पाईआ। इक्क अगम्मी शब्द प्रभ ने दिता सुणा, धुर दा हुक्म वरताईआ।
हरिगोबिन्द तेरे पिच्छो गोबिन्द जाणा आ, जिस ने पंजां देणी वड्याईआ। गोबिन्द पिच्छो पुरख अकाल आवे वेस वटा, निरगुण जोती जोत कर रुशनाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा जाम, जन भगतां दए वरताईआ। अगे बणा के सच निशान, निशाने अक्खरां नाल गडाईआ । इक्क सदी दे पिच्छो सद्दा मिले दो जहान, नौ खण्ड ख़ुशी मनाईआ। एस भूमिका नूं कहिण हरिगोबिन्द दा जाम, प्याला मस्त मिले वड्याईआ। जो आ के इक्क रैण कर जावे आराम, तिस दा जन्म मरन दए मुकाईआ। नाल दरस देवे श्री भगवान, संग हो के नज़री आईआ। इक्क सौ ग्यारां ग्यारां फ़ुट दा बणे मकान, चार दीवार सोभा पाईआ। सत रंग झुलणा निशान, चव्ही हथ्थ मिले वड्याईआ । पहली वेर इक्क सौ इक्की गुरमुख बैठणे आण, साचे आसण सोभा पाईआ। उन्हां चारों कुण्ट करके अक्खां दा ध्यान, साचा ढोला लैणा गाईआ। उन्हां दी आत्म मिल के हिल्ले नाल ज़बान, दोहां दा रूप इक्को नज़री आईआ। लहिणा देणा चुकावणहारा वेखणहारा दो जहान, लेखे सभ दे रिहा मुकाईआ । एह अमृत रस दा भरया ठंडा अस्थान, जिस असथिती बिन मिती दित्ती प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रावी दा कन्ढ्ढा रवादार कोए रहिण ना पाईआ।