३ चेत शहिनशाही सम्मत १ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड सिम्मल सकोर ज़िला गुरदास पुर
गुरमुख मन कहे मैं होणा ख़त्म, मनसा आपणी आपणे विच समाईआ। जगत वासना करना कोई ना यतन, भरमे भरम ना कोए भुलाईआ। जन भगतां वखाउणा आपणा वतन, जिस गृह विच्चों होई जुदाईआ। जिथ्थे नूर अगम्मी जोती जोत प्रकाश चमकण, अन्ध अन्धेर नज़र ना आईआ। पुरख अकाल इस खेल नामुमकिन नूं करना मुमकिन, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। सच धर्म दा दे के गुण, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सज्जण सुहेले पुकार लए सुण, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर कहे मेटां मन की मनसा, ममता मोह चुकाईआ । गुरमुख बणावां काग हँसा, माणक मोती चोग चुगाईआ। हँकारी अन्दर रहवे ना कंसा, दूर दुराडा दयां कराईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के नारी कन्ता, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। दे वड्याई विच्चों जीव जंता, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दयां प्रगटाईआ। जिस दा भेव ना आया किसे पंडता, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, बेअन्त कहि कहि रहे गाईआ। सो मालक ख़ालक आदि जुगादी जुगा जुगन्ता, दो जहानां श्री भगवाना ब्रह्मण्ड खण्ड खेल खलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मन कहे गुरमुखो
मैं सुणावां सच्ची बात, पर्दा ओहला दयां उठाईआ। चुप चुपाता रक्खां तुहाडा साथ, आपणी करां ना कोई चतुराईआ। तुसीं तूं मेरा मैं तेरा सो पुरख निरँजण करना पाठ, हँ ब्रह्म ध्यान लगाईआ। अन्तर आत्म खोलणा ताक, पड़दा इक्क चुकाईआ। अबिनाशी करता वसे साथ, सगला संग निभाईआ। बेशक मैं वी ओसे दी ज़ात, जोती नूर डगमगाईआ। मेरा खेल जगत तमाश, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मन कहे मैं सतिगुर अधीन, शब्दी दाता इक्को नज़री आईआ। गुरमुखो जे उस उत्ते कर लओ यकीन, यकीकन तुहाडा लेखा दए चुकाईआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साध सन्त भगत भगवन्त करे तलकीन, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दी तालीम करे पढ़ाईआ। मैं बरदा हो के रहवां अधीन, सिर आपणा ना कोए उठाईआ। एह मार्ग बड़ा महीन, पुरख अबिनाशी दिता वखाईआ। मैं खेल वेखां सदा लोक तीन, त्रैगुण माया आपणे नाल मिलाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे प्रभ नूं रहे चीन, ढोले उच्चे उच्चे गाईआ। पर अन्दरों बदली वेखी ना किसे दलील, दिलबर यार हिरदे विच ना कोए हंढाईआ। गुरमुखो तुहाडे अगे मेरी इक्क अपील, बेनन्ती दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा कादर इक्क अख्वाईआ। मन कहे मेरी इक्को अर्ज़, आरज़ू दयां जणाईआ। दहि दिशा भाउणा मेरा फ़र्ज़, तृष्ना घर घर दयां प्रगटाईआ । जगत विद्या मैनूं कोई ना सके वरज, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जन भगतां नूं प्रभ मिलण दी ग़रज, दोए जोड़ इक्को ओट तकाईआ। ओस दा खेल सदा असचरज, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ । जिस वेले दीन दयाल पुरख अकाल हुक्मे नाल मैनूं देवे वरज, धुर संदेसा शब्द सुणाईआ। मैं भगतां दा वंडां दर्द, दुखियां दर्द दु:ख आपणी झोली पाईआ। होण ना देवां हर्ज, हर्जाने ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता देवणहार वड्याईआ। मन कहे जिन्हां साहिब सतिगुर लधा, निज नेत्र दर्शन पाईआ। ओथे ग़ुलाम मैं बरदा बध्धा, सिर सकां ना कोए उठाईआ। जन भगतो मैनूं होर ना देवो सज़ा, मैं इक्को मंग मंगाईआ। तुसीं प्रेम प्यार दा सतिगुर धार विच्चों चखयो मज़ा, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। मेरे रोकण दी हुण नहीं रही कोई वजह, वजूद विच बैठा आपणा झट लँघाईआ। एह पुरख अकाल दी रज़ा, जिस मेरी बणत बणाईआ। मैं तुहाडे सच प्रेम पिच्छे लग्गा, भज्जां वाहो दाहीआ। अगे तुहाडा सोहणा अग्गा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, जोद्धे सूरबीर दए बणाईआ । मन कहे मेरी मनसा पूर, लहिणा झोली पाईआ । जिन्हां गुरसिक्खां मिल्या हरि साहिब सतिगुर हाज़र हज़ूर, मैं ओहनां दी हज़ूरी विच आपणा सीस निवाईआ। ओस दुआरे कदे ना पावां फ़तूर, झगड़ा ना कोए वखाईआ।
माण हँकार ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत दयां मिटाईआ। तुहाडे प्रेम दा वेख के सरूर, जोत दा वेख के नूर, आपणी करवट लवां बदलाईआ। मेरे पिच्छे ना होयो मजबूर, मैं नेड़े रहिणा ते वसणा दूर, इक्को घर इक्को दर इक्को मन्दिर सोभा पाईआ। जिस वेले सतिगुर शब्द दी वज्जे तूर, अनहद नादी आपणा नाद वजाईआ। ओस वेले मैं जन भगतां दे चरनां दी होवां धूढ़, आप आपणा दयां मिटाईआ। बेशक तुहाडे तन दे अन्दर रहिणा ज़रूर, तुहाडी ज़रूरत विच हिस्सा ना कोए रखाईआ। तुहाडा मालक परम पुरख परमात्म सर्ब कला भरपूर, जिस ने मेरी बणत दित्ती बणाईआ। मैं सदा रहां मशकूर, मुश्किल अगे ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत वखावे साचा घर, गृह मन्दिर काया अन्दर पर्दा लाहीआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत १ चरन सिँघ दे गृह पिण्ड अन्तौर ज़िला गुरदास पुर
सतिजुग कहे प्रभू मेरी बन्दना ख़ास, अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म मेरे दे दे साथ, सति सच मेला सहिज सुभाईआ। शब्द अगम्मी धुन वजा दे नाद, गृह गृह मन्दिर अन्दर कर शनवाईआ। निरगुण नूर निरवैर जोत कर प्रकाश, कूड़ी क्रिया कलिजुग अन्धेरा दे चुकाईआ । नाम पदार्थ वस्त अमोलक सच सुग़ात, निज घर आत्म भगतां झोली दे भराईआ। चरन प्रीती साची रीती धरत धौल सज्जण एको नात, बिधाते आपणा जोड़ जुड़ाईआ। निझर रस अमृत बूँद बख्श सवांत, कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना दे मिटाईआ। मेहरवान हो के महबूब मुहब्बत विच झाक, पड़दा ओहला बण विचोला दे उठाईआ। त्रबैणी तट किनारा वखावां इक्को घाट, खेवट खेटे जिस दुआरे भगत बेटे पार लँघाईआ। चार वरन अठारां बरन स्वामी बदल दे समाज, आपणी नीती त्रैगुण अतीती ठांडी सीती साचा मार्ग दे जणाईआ। निरवैर पुरख निरगुण सरगुण अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप लेखा दे मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैं होवां ना कदे उदास, हैरानी नज़र कोए ना आईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी चारे कुण्ट वसें पास, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा मेल मिलाईआ। धुर दरगाही तेरे अगे सच बेनन्ती इक्क अरदास, आरज़ू आपणी दित्ती जणाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाह पर्दानशीं बाप, वाहिद लाशरीक सच तौफ़ीक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दरगाही देणा साथ, साचा संगी रूप वटाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरी इक्क मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। शब्द अगम्म वजा मृदंग, दो जहानां दे सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर मानण जिस दा अनन्द, सदा अनन्द सूरे सरबंग
गुरमुखां दे वखाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती भरमां ढाह कंध, अन्तर आत्म परमात्म पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान बणा दे संग, साथी आपणे नाल मिलाईआ। सच संदेसा धुर दा ढोला निरवैर जणा दे छन्द, जै जैकार करे लोकाईआ। मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्धन दे तुड़ाईआ। तेरा इक्को वेखां परमानंद, निज घर आपणा रस देणा चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडा मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू ठाकर मेरे गहर गम्भीर, बेअन्त बेपरवाह सच तेरी शहिनशाहीआ। तेरा हुक्म असलीअत विच्चों असल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक शरअ शरीअत कट दे ज़ंजीर, कूड़ी क्रिया ज़िब्हा दे कराईआ। जन भगतां आपणे नाल मिलण दी दस्स के सच तदबीर, तबीअत अन्दरों दे बदलाईआ। तूं फ़क्करां दा फ़कीर, फ़िकरा आपणा दे समझाईआ। लेखा चुकावें कंगाल अमीर, शाह हकीर इक्को रंग वखाईआ। बातन ज़ाहर वखा तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे मैं निक्का बाला, आयू समझ कोए ना आईआ। साचा नाम वस्त अमोलक दे दाता, दाते दानी झोली पाईआ। मैं गावां तेरी अगम्मी गाथा, धुर दा ढोला अगम्म प्रगटाईआ। तूं मालक इक्को साचा, शाह पातशाह शहिनशाह नज़री आईआ। दो जहानां होवे प्रधाना, लोकमात ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ लोक परलोक आपणा हुक्म सुणाईआ। जन भगतां धर्मी गाना, मौली तन्द नज़र कोए ना आईआ । तूं सूरबीर जोधा मर्द मर्दाना, बलधारी बेपरवाहीआ। देवत सुर मुन मन्नण आना, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुरू अवतार करन सलामां, पीर पैगम्बर झुक झुक लागण पाईआ। सति संदेसा नर नरेशा तेरा इक्क सुणाना, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ । तूं ठाकर स्वामी अन्तरजामी गुण निधाना, हर घट रचया नज़री आईआ। गोपीआं दा कान्हा सीता दा रामा, लक्ख चुरासी सुरती लएं प्रनाईआ। शब्दां दा निशाना, तीरां दा कमाना, चिल्ला आपणा इक्क प्रगटाईआ। जोत सरूप पहरया बाणा, शाहो भूपी दे फ़रमाना, हुक्म वरते दो जहाना, एथे ओथे ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हउँ बालक सेव कमाना, ख़ाक दरवेश भिक्खक भिखारी मांगत निउँ निउँ सीस निवाना, सतिजुग साचा आपणा आप प्रभ तेरे अगे रखाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत १ चरन सिँघ दे गृह पिण्ड अन्तौर ज़िला गुरदास पुर
सतिजुग कहे मैनूं मिल्या सच संदेश, सति सतिवादी दिता जणाईआ। तेरा मालक इक्क नरेश, नर नरायण सच्चा
शहिनशाहीआ। जो हर घट अन्तर होया प्रवेश, घट घट रिहा समाईआ। सृष्ट सबाई दृष्टी रिहा वेख, पर्दा ओहला रिहा ना राईआ। तेरे संग करके हेत, जन भगतां लए जगाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो मौली रुत्त चेत, पंचम आपणा रूप वटाईआ। साहिब स्वामी खोल्हे भेत, भेव आप जणाईआ। जन्म कर्म दी बदलणहारा रेख, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। दो जहानां रिहा वेख, वेखणहारा आपणा पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी होए सहाईआ। सतिजुग कहे मैं सुणया बचन, हरि करता आप जणाईआ। दया कमा के काया माटी कंचन, सोहणा स्वच्छ सरूप वटाईआ। जन भगतां बख्श के चरन धूढ़ मजन, मजलस आपणी दए समझाईआ। प्रेम प्रीती आपणे नाल बन्न्ह के आंचल, शब्द डोरी तन्द जुड़ाईआ। पहली वेर पंज चेत चोटी चढ़ के वेखणा हिमाचल, गोबिन्द आसा पूर कराईआ । भेव अभेद खोल्हणा बातन, ज़ाहर दए समझाईआ। जिस नूं ऊँचो ऊँच अगम्म अथाह सारे आखण, बेअन्त कहि कहि ख़ुशी मनाईआ । सो थल्ले तों उपर उपर तों नीचे आया झाकण, दो जहानां वेख वखाईआ। ज़िमीं असमानां मेटण आया पापण, पतित पुनीत दए कराईआ। नाम तराज़ू लक्ख चुरासी आया जाचण, तोला बण के धुरदरगाहीआ। लक्ख चुरासी विच्चों दर्दी आया राखण, सन्त सुहेले बाहर कढाईआ। मानस जन्म दा वखावण आया पातण, घाट इक्को दए जणाईआ। साचे मण्डल पावण आया रासण, काया मन्दिर गोपी काहन नचाईआ। करनहारा खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी आपणा हुक्म मनाईआ। चार वरन जनावण आया पाठण, पूजा इक्क समझाईआ। पूर्ब जन्म सभ दे आया वाचण, पर्दे खोल्ह वखाईआ। शाहो भूप मेटण आया नवाबण, तख्त निवासी फेरा पाईआ। चरन घोड़े देवणहारा रकाबण, शाह सवारा आपणा वेस धराईआ। भाग लगावण आया देस माझण, सम्बल बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा लेखा मुका के सवाल जवाबण, अगला इक्को हुक्म वरताईआ। निरगुण सरगुण बण के आया अहिबाबण, मित्र प्यारा शहिनशाहीआ। नाम निधान वजावण आया रबाबण, प्रेम प्रीती इक्क दृढ़ाईआ। सति दुआरे करन आया निवासण, आसण सिँघासण इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिजुग कहे मैं सुणी अगम्मी बात, भिन्नड़ी रैण दित्ती जणाईआ। मैं सुणदा रिहा सारी रात, बिन अक्खां कन्नां ध्यान रखाईआ। साढे तिन्न बख्शी मैनूं इक्क सुग़ात, वस्त अवल्लड़ी झोली पाईआ । उस दा लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। मैं वेख्या मार झात, झाकी आपणी उस दे उत्ते पाईआ। ओस उत्ते लिख्या वेख्या जन भगतो इक्को वार इक्को कर लओ इतफ़ाक, निफ़ाक रहिण कोए ना पाईआ। अगे रिहो ना कोई गुसताख़, ग़ुस्से सभ दे दए मिटाईआ। मैं करन आया हिसाब बेबाक, वही खाते आपणे नाल बंधाईआ। जिस
दे अगे गुरू अवतार पीर पैगम्बर दे ना सक्या कोई जवाब, ओह जवाब तल्बी करे थाउँ थाँईंआ। दो जहानां किसे दी आकड़ ना रहे मिजाज़, हँकार विकार दोवें दए मिटाईआ। जिस दा हुक्म तख्त निवासी ओसे दा राज, रईयत ब्रह्मण्ड खण्ड लए बणाईआ। सतिजुग कहे मैनूं सोहणी लग्गी अज्ज दी प्रभात, जिस मार के आवाज़ मैनूं सुत्ते नूं दिता उठाईआ। मेरी पूरी कर के ख़ाहिश, लेखे ला के स्वास स्वास, आस अगे होर वधाईआ। सेवक बणा के बरदा दास, सिर रख के आपणा हाथ, पुरख समर्थ दित्ती वड्याईआ। सच संदेसा दिता आख, मैनूं अन्तर अन्तर गया भाख, एह प्रभ दा अगम्मी वाक्, वाक्या आपणा हुक्म वरताईआ। मैं समझया सभ दा माई बाप, कोटन जन्मो उतार के पाप, कर किरपा बणा के आपणे साक, सज्जण आपणे लए बणाईआ । लभयां किसे ना आवे हाथ, रोंदे वेखे चुरासी सिद्ध नौ नाथ, गोरख मछन्दर टिल्लआं उत्ते देण दुहाईआ । धन्न वड्याई जिन्हां दे होया आप साथ, बिन सद्दयां वस्या पास, नाता छड्ड पृथ्मी आकाश, घास फूस उत्ते डेरा लाईआ। आपणी बणा के भगत शाख़, रुत सुहाउणी गोबिन्द वाली विसाख, नाम भण्डारा दे के प्रसाद, तृष्ना सभ दी पूर कराईआ। जिस रचना रची आदि, ओह वेखण आया जुगादि, खेले खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के वाद विवाद, अमृत देवे स्वाद, शब्द अगम्मी सुणाए राग, धुन आत्मक दए जणाईआ। सतिजुग कहे मैं पंचम चेत दर्शन पा श्री महाराज, आपणा अगला पिछला धोया दाग़, हँस रूप बण के काग, सोहँ ढोला दिता गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणे दर्शन दी बख्श दात, सति धर्म तेरी करामात, जन्म कर्म पूरी कर ख़ाहिश, स्वास ग्रास आपणे लेखे लाईआ।
५ चेत शहिनशाही सम्मत १ चेला सिँघ दे गृह जम्मू शहर वज़ारत रोड
पंज चेत कहे प्रभ किरपा कीती आप, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाश, निर्मल जोत कर प्रकाश, दो जहान करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म सच सुनेहड़ा दस्सण आया जाप, निरगुण सरगुण करे सच पढ़ाईआ। भगत भगवन्त देवण आया साथ, धुर दा संगी बण के संग निभाईआ। निरवैर पुरख निरँकार हो के दर्शन देण आया साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप धराईआ। चरन प्रीत बंधावण आया नात, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। महबूब मुहब्बत विच दस्सण आया गाथ, लाशरीक शरक्त सर्ब मिटाईआ। भेव अभेदा खोल्हण आया शाह नवाब, वड राजन राज भूपत भूप बेपरवाहीआ। कलिजुग पैज संवारन आया काज, करनी करता आप कमाईआ। सति धर्म चलावण आया जहाज़, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। शाह पातशाह दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां करन आया राज, रईयत वेखे चाँईं चाँईंआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणावण आया
इक्क ज़ात, ज़ात पात ऊँच नीच पन्ध मुकाईआ। संसार सागर पार करन आया घाट, पतण इक्को इक्क दरसाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटण आया रात, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी चन्द चमकाईआ। गोबिन्द पूरा करन आया भविख्त वाक्, बीस इकीसा हरि जगदीसा पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैं चढ़या सुभागा, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। अन्तर अन्तर उपजाया इक्क रागा, अगम्मी नाद दिता सुणाईआ। रस अनोखा दिता प्रेम प्रीती स्वादा, रसना जेहवा समझ कोए ना पाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार भेव अभेदा खोल्ह के दस्सया साथा, सगला संगी इक्क जणाईआ। इक्को सिमरन इक्को पूजा इक्को पाठा, इष्ट देव इक्क मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दीआं शाख़ा, अक्खर वक्खर नित नवित आपणी खेल खलाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी हर घट वासी पुरख अबिनाशा, जगत तमाशा इक्को रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सन्त सुहेले जो लिख के गए भविख्त वाक, नाता जोड़ कलम शाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी दिवस रैण गाउँदे गाथा, रसना जेहवा बत्ती दन्द सोहले ढोले गाईआ। सो वेखणहारा जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज जगत तमाशा, ईश जीव जगदीश जगदीश्वर आपणी कार कमाईआ। भगतां मीतां ठांडा सीता जुग जन्म दा पूरा करन आया घाटा, भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा ओहला आप उठाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावण आया सेज सुहंञणी खाटा, दीवा बाती कमलापाती इक्को नूर कर रुशनाईआ। नाम निधान श्री भगवान सृष्टी दृष्टी देवण आया सच सुग़ाता, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत दस्सण आया इक्को पिता इक्को माता, दूजी जनणी नज़र कोए ना आईआ। सच संदेश सुणावण आया पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल इक्को राग अल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द देवण आया दाता, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक सच तौफ़ीक आपणा फेरा पाईआ। घट घट अन्दर करनहारा वासा, जोती जोत जोत प्रकाशा, लेखा जाण पवण स्वासा, मण्डल रासा आपणी आप वखाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाधा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पंज चेत कहे अमृत वेले मैनूं मिल्या अमृत रस, प्रभ दित्ती माण वड्याईआ। सच सुनेहड़ा दिता हस हस, सति सतिवादी आप सुणाईआ। भगत सुहेलयां जा के दस्स, गुरमुखां दे दृढ़ाईआ । जिस नूं जुग चौकड़ी सारे रहे लभ, गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग किसे आर पार लभ्भी ना हद, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि सारे शुकर मनाईआ। जो आदि जुगादि सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मुकामे हक, बैठा सोभा पाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर यक, तसव्वर आपणा आप रिहा कराईआ। जिस
दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गाउँदे जस, कातब लिख लिख शाही गए थक, सिफ्तां नाल सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिस दे मक्के काअबे हज़रतां वाला करदे रहे हज्ज, पीरां दा पीर पैगम्बरां दा पैगम्बर वाहिद इक्को जलवा नूर करे रुशनाईआ। जो वेखणहारा हकीकत हक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज चेत कहे मैं सुणया संदेसा, पुरख अबिनाशी दिता जणाईआ। धुर फ़रमाना इक्क नरेशा, नर नरायण रिहा दृढ़ाईआ। सतिजुग साचे तेरा लहिणा लोकमात साचे देसा, देस दसन्तर तेरी वंड वंडाईआ। कूड़ी क्रिया कलिजुग मुके ठेका, ठाकर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर चुका के आपणा लेखा, बीस इकीस बैठे पन्ध मुकाईआ। निउँ निउँ सजदे करन नमो नमो डण्डावत इक्क अदेशा, सीस सके ना कोए उठाईआ। झुकदे वेखे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रहे रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा दिता जणाईआ। सच सुनेहड़ा दिता भगवन्त, पंचम पंच रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त मन्नणा इक्को कन्त, दूजा साँईं नज़र कोए ना आईआ । जिस दी मौली नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो रुत्त बसन्त, पत्त टहणी आप महकाईआ। जन भगतां गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। जो बीस इकीसा तक बण गई साची संगत, तिन्हां तों अगे लेखा मंगे कोए ना राईआ। एहनां तों वड्डा बोध अगाधा बणे कोई ना पंडत, विद्वाना विद्या कम्म किसे ना आईआ। उत्तम श्रेष्ट गुरमुख गुरसिख सुहेला सन्त, हरि सज्जण दए वड्याईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी महिमा अगणत, कथनी कथ ना सके राईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आप बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार देवे आप वड्याईआ। अन्तिम जोत मिलावा करे प्रभू भगवन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । मेहर नज़र कहे मैं वेख्या महबूब, मुहब्बत आपणी सच कमाइंदा। आहला अदना जिस दे वसे सच अरूज, अर्शी फ़र्शी खोज खुजाइंदा। जिस दी मंज़ल इक्क मकसूद, जगत नेत्र कोए ना पाइंदा । जिस दी समझ ना आई किसे हदूद, आर पार ना वेख वखाइंदा। सो साहिब स्वामी पुरख बिधाता कल कल्की निरगुण जोत सदा मौजूद, मजलस भगतां विच रखाइंदा। कूड़ी क्रिया कलिजुग अन्तिम कर के रहिणा मौकूफ़, मुकम्मल आपणा हुक्म इक्क वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा दो जहानां आप दृढ़ाइंदा। सच सुनेहड़ा देवे भगवान, अबिनाशी करता आप जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र खोल्ह कराए ध्यान, आलस निंद्रा सर्ब गंवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप देवणहारा इक्क ज्ञान, इक्को अक्खर दए जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा एका हुक्म इक्क फ़रमान, वेखणहारा इक्को नज़री आईआ। एका मन्दिर इक्क मकान,
गृह इक्को इक्क सुहाईआ। इक्को अमृत रस लक्ख चुरासी जीव जंत पीण खाण, फिक्का रस ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पंज चेत कहे मैं वेख्या पंजां दा मालक, पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। जो लक्ख चुरासी सरगुण धार निरगुण बणे सालस, निरवैर आपणी अदालत इक्क वखाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख वेखे बालक, नन्न्हे बच्चे आपणी गोद उठाईआ। जन्म कर्म दी कूड़ी मस्तक लाह के कालख, सच जोत प्रकाश दए कराईआ। नाम निधान इक्को दस्से इबादत, बन्दना इक्को इक्क समझाईआ । चरन प्रीती दस्स सख़ावत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। पंज चेत कहे सुणो गुरमुख, बिन मुख दयां जणाईआ। जिस लैणा सतिजुग सुख, सुख सागर दयां वखाईआ। जिस सफ़ल कराउणी जनणी कुक्ख, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। जिस अन्तर आत्म परमात्म वेखणा मुख, जोत सरूपी दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज चेत कहे सुणो जन सज्जण, लोकमात दयां जणाईआ। जिस प्रभ चरन धूढ़ी करना मजन, दुरमति मैल धुआईआ। ओह सोहँ ढोला गावे भजन, बन्दगी इक्को इक्क दृढ़ाईआ। एहो नेत्र नाम पाए अंजन, अक्ख प्रतख नज़र आए गुसाँईंआ। काया माटी करे कंचन, सोहणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज चेत कहे जिस जन्म जन्म दी मेटणी हरस, कर्म कर्म दे रोग गंवाईआ। जिस अन्तर आत्म पाउणा दरस, निज नेत्र कर रुशनाईआ। मन वासना मूल ना जाए भटक, अग्नी तत बुझाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, किरपा निधान होए सहाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो पंज चेत कहे मैं भगतां नाल लाउण आया शर्त, शर्तीया धुर दा हुक्म सुणाईआ। जो सचखण्ड निवासी जोत सरूप हो के आया परत, पतिपरमेश्वर हो के आपणा वेस वटाईआ। जो लेखा जाणे अर्श फर्श, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। पूर्ब लहिणा सभ दा देवे कर्ज़, हिसाब बेबाक रिहा कराईआ। ओस दा खेल अगम्मी असचरज, बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। सूरबीर मर्दाना मर्द, शब्दी रूप आपणा ल्या बदलाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडण आया दर्द, दुखियां दु:ख मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख लए मिलाईआ। पंज चेत कहे गुरमुखां मिलाप करे आप, आपणी दया कमाईआ। एह खेल वेख्यो साख्यात, गुज्झा कोए ना रहे राईआ। अगला खेल होर तमाश, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। गुरसिक्खां गृह गृह पूरी कर के आस, तृष्ना दए बुझाईआ। जिस वेले देवे दरस नाल जोत करे प्रकाश, नूर विच्चों नूर दए जोत चमकाईआ। किरपा कर के अनहद दी सुणाए आवाज़, अनरागी राग जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वस्त झोली पाईआ।
पंज चेत कहे मैं करां की ब्यान, सिफ्त विच ना कोई सलाहीआ। भगतां मिलण आया भगवान, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। लेखा जाण के दो जहान, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। ओहनां दी कीती पहचान, जो जुग विछड़े विछड़यां आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सति सच आत्म परमात्म दे ज्ञान, हउमे हंगता रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे मैं की दस्सां हाल, समझ कुछ ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी सिर ते कूके काल, नगारा आपणा रिहा वजाईआ। साध सन्त होए बेहाल, धीरज सति ना कोई रखाईआ। पुरख अबिनाशी सतिजुग छोटा उठा दिता बाल, हुक्म आपणा इक्क प्रगटाईआ। लोकमात जा के आपणी सुरत संभाल, सोहणी लै अंगड़ाईआ। लेखा मुका दे शाह कंगाल, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। मुरीदां दस्स के मुर्शद हाल, धुर संदेसा इक्क समझाईआ। इक्को सिमरन श्री भगवान, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। जो लक्ख चुरासी सख़ियां दिसे काहन, गोपी जीव जंत प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क जणाईआ। पंज चेत कहे मैं फिर नहीं आउणा, दूजी वार ना फेरा पाईआ। पहले सम्मत दा पहला राह चलाउणा, रैहबर हो के दयां दृढ़ाईआ। इक्को अकाल इक्को दयाल सभ ने ध्याउणा, काल नेड़ कदे ना आईआ। काया धर्मसाल भाग लगाउणा, मन्दिर इक्को लैणा सुहाईआ। सच प्रकाश दीप जगाउणा, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। अनहद नादी नाद वजाउणा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। अमृत रस निझर झिरना घर झराउणा, अठसठ खोजण कोई ना जाईआ। सच संदेसा इक्क सुनाउणा, सभ नूं दयां दृढ़ाईआ। बिन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना किसे पार लँघाउणा, पूरे लेखे सभ दे दिते कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाईआ।
हुक्म कहे मैं ओस दा फ़रमाना, जो फुरनयां बन्द कराईआ। जिस नूं सारे कहिंदे श्री भगवाना, भगतां होए सहाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे दाना, दाता बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अतुट ख़ज़ाना, तोट रहे ना राईआ। जिस दा सचखण्ड दुआर झुलदा रहे सति निशाना, सो मातलोक आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा सभ तों वखरा निराला इक्क पैमाना, मधुर ख़ुमारी नाम वखाईआ। जिस दी सिफ्त अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर भविख्तां दा दे के गए ब्याना, सो अन्तिम लेखा रिहा चुकाईआ। कोई ना रहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। पंज चेत कहे मेरा वेख्यो खेल महाना, प्रभ महिमान घर घर दयां कराईआ। हुण रहिणा नहीं अंञाणा, जवान हो के आपणा जोबन दयां वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्म धुर दा आप वरताईआ। पंज चेत कहे वरतणा हुक्म धुर, धुर दरगाही आप जणाईआ। सीस उठाए ना कोई देवत सुर, मुन रिख बैठे ध्यान लगाईआ । सभ सृष्टी दा इक्को गुर, सतिगुर इक्को देणा शब्द समझाईआ। कोई ना रहे ठग चोर, कूड़ी क्रिया देणी खपाईआ। पिच्छे लेखा सी होर, अगे होर कार वरताईआ। दो जहानां दी आपणे हथ्थ विच फड़ के डोर, पिछले लेखे दिते मुकाईआ। जन भगतां जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। जिन्हां दी लग गई ओहनां दी निभ गई तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जिन्हां नूं आत्म कर के परमात्म ल्या जोड़, जगत विछोड़ा दिता कटाईआ। उहनां दे अन्तर मंत्र फुरना दे के फोर, फुरने सारे बन्द कराईआ। करां प्रकाश अन्ध घोर, दीआ बाती कमलापाती हो के इक्क जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। पंज चेत कहे मेरा साहिब सुल्तान, भगतां रिहा जगाईआ। गोपीआं दा काहन, गवालयां वेखणहारा मार ध्यान, बाल्याँ आपणे नाल मिलाईआ। शब्द सरूपी हो जवान, जोबनवन्ता फेरा पाईआ। शाह पातशाह हो के आया विच मैदान, मदद होर ना कोई रखाईआ। हुक्म देंदा जाए फ़रमान, सुणाउदा जाए दो जहान, सिर सके ना कोई उठाईआ। बणदा जाए हुक्मरान, मेटदा जाए शैतान, शरअ देवे बदलाईआ। दिसाउदा जाए सच ईमान, झुलाउदा जाए सच निशान, दो जहानां आपणा रूप वटाईआ। कराउदा जाए कल्याण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साजण बेपरवाहीआ। साजण सच्चा बेपरवाह, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो वेस अवेस रूप रिहा वखा, जोती जाता फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लक्ख चुरासी बण के गवाह, सभ नूं रिहा समझाईआ। पुरख अकाल पातशाहां दा पातशाह, दीनां दा दीन दोवें खेल कराईआ। जुग चौकड़ी जिस आदि जुगादि चलाए राह, रैहबर गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते बणाईआ। सो परवरदिगार नूरे ख़ुदा आया वेस वटा, जलवागर आपणा फेरा पाईआ। साचा कलमा रिहा पढ़ा, इक्को इलम सिखा, इक्को समझ रिहा दुआ, दूई द्वैती रहिण कोई ना पाईआ। साचे काअबे कर रिहा निकाह, जिस दा लहिणा ओसे नूं रिहा प्रना, अगे होए ना कोए जुदा, जुदा अंग ना कोए रखाईआ। इस दी क्या कोई दस्से वजह, पिच्छे सभ नूं मिल गई सज़ा, अगे हुक्मे अन्दर बध्धा, दो जहानां चले ना कोई वड्याईआ। पुरख अकाल इक्क समर्था, लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्था, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट वासी पुरख अबिनाशी आपणी धार चलाईआ। धार कहे मैं धुर दी धार, धरनी धरत धवल दयां जणाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार पुरख अकाल कल कल्की अवतार, कल कलेश लेखा दए मुकाईआ। पैगम्बर सजदे करन वारो वार, अमाम मैहन्दी
आया सांझा यार, महबूब मुहब्बत दा मालक फेरा पाईआ। जिस ने दीन मज़्हब दी ढाह देणी दीवार, शरअ शरीअत कढणी बाहर, सारी सृष्टी करनी हमवार, पध्धर इक्को दए बणाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच कर ख़ुआर, आत्म परमात्म दस्स के सच प्यार, नाता जोड़ के इक्क निरँकार, निरगुण आपणा रंग देणा रंगाईआ। बिन तन्दी तार वज्जे रबाब, घर सज्जण मिले अहिबाब, प्रेम प्यार प्या के आबे हयात, हयाती विच्चों हयाती दए बदलाईआ। इक्को सजदा इक्को अदाब, इक्को शहिनशाह इक्को नवाब, इक्को देवणहारा ख़ताब, ख़ता सभ दी वेख वखाईआ। इक्को नाम निधान बोध अगाध, इक्को सुनावणहारा हुक्म सन्त साध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह कि पातशाह, पंज चेत दए गवाहीआ । रैहबर कि राह रिहा वखा, पर्दा रिहा उठाईआ। ज़िमीं असमान ढोले रहे गा, वज्जी सच वधाईआ। धन्न भाग जे सभ दा मालक गया आ, पिछले लेखे दए चुकाईआ। सच प्रीती दए सिखा, इक्को करे पढ़ाईआ। जिस नालों विछड़े ओसे नाल लए मिला, मेला आपणे नाल कराईआ। किसे अवतार गुरू पीर दी लोड़ रही ना रा, जो अन्त बणे गवाह, शहादत आपणी दए भुगताईआ । जिन्हां ने ढोला धुरदरगाही ल्या गा, गहर गम्भीर आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण लए मिलाईआ। घर सज्जण मिले मीत, प्यारा इक्को नज़री आईआ। जिस दा धाम सदा अनडीठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। ओह बदल के जुग चौकड़ी रीत, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। इक्को काया काअबा दस्स मसीत, हुजरा हक दा दए वखाईआ। पंज चेत कहे ओह गुरमुखो तुहाडे बदल गए नसीब, तुहाडे अन्दर वड़ के नकब दए लगाईआ। जेहड़ी चोरां नूं हथ्थ नहीं आई तरतीब, ओह बाहरों होर अन्दरों होर बण के आपणा राह दए वखाईआ। की लोड़ उन्हां पढ़न दी कुरान मजीद, जिन्हां दी मजलस आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिना मंगयां बिना पुच्छयां दर दर घर घर अगे दिन्दा जाए आपणी पछाण, रूप अनूप सति सरूप आपणा इक्क प्रगटाईआ। पंज चेत कहे गुरमुखो तुहानूं लभ्भण दी रहे कोए ना लोड़, खोजण बाहर कोई ना जाईआ। जे सतिगुर हो के तुहाडी आत्मा सकदा नहीं जोड़, धक्के दे के बाहर दयो कढाईआ। ओह सतिगुरू नहीं ओह चोर, ठग्गां वाली रीती जगत वखाईआ। जिस हौली हौली आपणे नाल लयांदे तोर, अगे मंज़ल दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। दर कहे गुरमुखो ओह वड्याई की, मैं तुहानूं दयां समझाईआ। जिस वेले पुरख अकाल सचखण्ड दी रखी सी नींह, आपणी सेवा आप लगाईआ। ओस वेले ना कोई इसदा पुत ना धी, इक्को इक्क बेपरवाहीआ। इक्क
फुरना फुरया जी, आप आपणे विच ध्यान रखाईआ। मैं अगे करां की, किस बिध आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप प्रगटाईआ। सचखण्ड कहे जिस वेले मेरी नींह रखी भगवान, मैं ख़ुशी लई मनाईआ। मैं बोल के बिना ज़बान, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। सच दस्सीं मेरे मेहरवान, किस बिध मैनूं ल्या बणाईआ। तूं इकल्ला जिथ्थे चाहें वसें ओहो तेरा अस्थान, मेरी लोड़ तैनूं रहे ना राईआ । श्री भगवान किहा सचखण्ड मैं तैनूं दस्सणा इक्क ब्यान, भेव अभेव दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले खेलया खेल महान, शब्दी धार चलाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड प्रगटाए सृष्ट बणा जहान, लक्ख चुरसी देणी प्रगटाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दे के माण, चारे बाणी राग अल्हाईआ। उहनां विच्चों कर प्रधान, सन्त सुहेले भगत जन लैणे उठाईआ। उहनां नूं दे के आपणा नाम ज्ञान, ध्यान आपणे विच रखाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, ज़िमीं असमानां सोभा पाईआ। ओहनां नूं आपणे नाल मेलां आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह तेरे विच वसण चतर सुघड़ सुजान, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड किहा ओह किन्ने तेरे नौजवान, मैनूं दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा तूं इक्क इक्क गिणदा नौ सौ चुरानवे जुग कर पछाण, नेत्र आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्तिम मैं प्रगट हो के लोकमात जावां बण प्रधान, जोत सरूपी फेरा पाईआ। फेर सारे इक्ट्ठे इक्को वार चरनां नाल कर के परवान, तेरा दुआरा दयां भराईआ। सचखण्ड किहा प्रभू उहनां दा कोई दस्स निशान, मैनूं दे जणाईआ। अबिनाशी करते किहा ओह मेरा ढोला गाण, आपणी नाल करन वड्याईआ। सचखण्ड किहा ओह केहड़ा फ़रमान, मैनूं पहलों दे पढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि नींह रक्खण लगयां तेरी झोली पाईआ। जिस दे नाल भगतां दी होवे कल्याण, दूजे कलमे दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एह वखरा बिना अक्खरां दे के भगतां दान, धुर दे दाते दिते बणाईआ।