पुस्तकालयभाग १८

६ चेत शहिनशाही सम्मत १ बीबी अमरो देवी दे गृह जम्मू शहर

छे चेत कहे दिवस रैण हुन्दी जांदी बदली, बादल घिर घिर ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणा अदली, आदत आपणी रिहा बदलाईआ। पन्ध मुका के जुग चौकड़ी मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी इक्क दरसाईआ। हरि संगत सुहेली साहिब सतिगुर आपे लभ लई, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ लई, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति विवहारे वास्ते सद लई, सद्दा दे के आपणे नाम हुक्म जणाईआ। प्रेम बन्धन अन्दर रंग लई, रंगत इक्को इक्क चढ़ाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। बदली दा मालक चुका के लेखा, पिछलीआं कीतीआं पूर कराईआ। भगतां दा दे के हिस्सा, धुर दी वस्त वरताईआ। सभ दा लेखा मुका के याद कराए पिच्छा, अगला पड़दा आप उठाईआ। जेहड़ा खेड जुग चौकड़ी किसे नहीं डिठा, सो सनमुख दए वखाईआ। प्रेम प्यार सज्जण दे मिठ्ठा, विख अमृत रूप दए वटाईआ। धार बख्श के आपणी निजा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सभ तों वखरी निराली कर के बिधा, बन्धन आपणा दिता पाईआ। बिना विचोलिउँ परम पुरख मिल्या सिध्धा, साख्यात सति सतिवादी नज़री आईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुछदे रहे किड्डा, वडयाँ तों वड्डा निक्कयां तों निक्का प्रेम प्यार इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा वखाईआ। खेल कहे मैं वेखां की तमाशा, चारों तरफ़ ध्यान लगाईआ। जोत दा जाता पुरखां दा बिधाता, प्रेमीआं दा नाता निज आत्म रिहा बंधाईआ। खुवाजिआं दा खवाजा, राजयां दा राजा, नवाबां दा नवाबा, मुमताजां दा मुमताज बेपरवाहीआ। आकाशां दा आकाशा, प्रकाशां दा प्रकाशा, स्वासां दा स्वासा, मण्डलां दी रास आपणी रिहा वखाईआ। चरनां दा भरवासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी रिहा कमाईआ। कमाई कहे मेरी कोई ना पावे कीमत, मुल्ल सक्या ना कोए चुकाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मैनूं समां मिल्या ग़नीमत, जिस ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। मेरी शान कर के अज़ीमत, आलीशान दिता वखाईआ। भगतां दी कट मुसीबत, दुखियां दा दु:ख मिटाईआ। नाम निरँकार दे के नेअमत, सच सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे लेखे पूरे कर के जो लिखे वसीअत, साहिब स्वामी साची जायदाद, मुंतकिल भगतां नाम कराईआ। जिस दी शास्त्रां सिमरतां वेदां पुराणां अञ्जीलां कुरानां पत्थरां टिल्लयां पर्बतां जूहां जंगलां पहाड़ां जलां थलां विच्चों लभदे रहे असलीअत, ओह असल इक्को वसल रिहा कराईआ। जिस दा ज़िमी असमान पृथ्मी आकाश ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानां चरनां हेठां मलकीअत, बाहर नज़र कोए ना आईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान आलमां दा आलम उल्मा दा उलम इक्को दस्सणहारा असलीअत, इल्ल लिल्ला जिस दी सार कोए ना पाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर समझ ना सके काबलीयत, शरारत विच अबारत सभ नूं दित्ती पढ़ाईआ। पढ़ लिख वाच के सुण के समझ के सारयां नूं पुच्छो दस्सो तुहाडी इक्क वलदीअत, वाहिद पिता पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। जिस दी सदा सदा सद नवीं नवीअत, नव नौ चार हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा वखाईआ। खेल कहे मैं वेख्या इक्क अकेला ख़लक, मख़लूक दा मालक बेपरवाहीआ। मेरी उठण नहीं दित्ती पलक, पलक तों पलक आपणा दिता जणाईआ। जिस दी झल ना सके कोई झलक, सो झल्ला हो के भगतां रिहा तराईआ। ओस

दी सभ तों वखरी नूरानी डलक, डिगयां ढठिआं गोद उठाईआ। जिस दी मंज़ल विच कोई ना जावे अटक, औझड़ राह ना कोए वखाईआ। ओस दा कर के नूरानी दरस, गुरमुख आपणी ख़ुशी मनाईआ । जिस दे प्रेम प्यार अन्दर अम्बर रिहा बरस, बूँद स्वांती रिहा चुआईआ । दिवस रैण रिहा कड़क, कुरलाहट रिहा पाईआ। जन भगतो प्रभ नूं मिलो निधड़क, भय डर ना कोए रखाईआ। तुहानूं जन्म कर्म दा कोई रहिण ना देवे वरग, ग़रक होणा ना नाल लोकाईआ। एस दी गोबिन्द नाल शर्त, शर्तीया तुहाडा लेखा दए मुकाईआ। जिस दे कोल सत्तां सतरां दी इक्क फ़रद, जिस दे उत्तों फ़र्ज़ जुरम सभ दे उत्ते दए लगाईआ। सिर्फ़ भगतां नाल वंडे दर्द, हामी गुरमुखां नज़री आईआ। जिस दे दर दे उत्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तड़फ, नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। ओस दी सुण ना सके कोई गरज, असचरज आपणा हुक्म वरताईआ। जिस ने सभ रागां दे राग दा राग ताल दी बदल दित्ती तरज़, तमअ तृष्ना तृखा ना कोए रखाईआ। ओस साहिब नूं केहड़ा देवे वरज, क्यों आपणी खेल रचाईआ। जिस दे हथ्थ सभ दी फ़रद, जिस वेले चाहे नटी देवे पाईआ । जो चाहे सो आपणे आप विच करके ग़रक, कोटन कोटि जुग बाहर ना किसे कढाईआ। ओस दा केहड़ा होणा हर्ज, बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मी रिहा वखाईआ। दिवस कहे मैं आया दिन दिहाढ़ा, आपणा फेरा पाईआ। मैं वेख्या ओह अगम्मी लाड़ा, जिस दी लड़ी दो जहानां गंढ्ढ वखाईआ। भगतां दा बणया अखाड़ा, गुरमुखां दा मेला सहिज सुभाईआ । ग़रीबां दा सुणया हाढ़ा, अज़ीज़ां गोद उठाईआ। शब्दी कर इशारा, सोई सुरत रिहा जगाईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा कुँवारा, अन्तर नाता भगतां नाल रखाईआ । पहली चेत सगनां दा पा के छुहारा, बांके छोहर लए उठाईआ। अगे कन्त लभ्भण दा रहे ना किसे नूं पुआड़ा, ब्राह्मण नाई घर घर वेखण कोए ना जाईआ। जो नानक निरगुण लेखा लिख के गया इक्क अवतारा, अबिनाशी करता अन्त ओसे लए प्रनाईआ। सति सतिवादी दस्स आपणा विवहारा, विवहारी आपणी कार कमाईआ। अमृत बूँद कहे मैं ठंडी ठारा, ठाकर दे हुक्मे अन्दर भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल करे अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी आपणी कल वरताईआ। दिवस कहे मैं चुक्कां पर्दा, ओहला दयां मिटाईआ। जे कोई लेखा पुच्छे मैथों मेरे दिलबर दिलदार दिल दा, दलील नाल दयां समझाईआ। गुरमुखो बिन सद्दयां पुच्छयां भगतां आप मिलदा, मिलणी घर घर रिहा कराईआ। तुहाडा वेला नहीं ढिल दा, सुत्तयां रिहा उठाईआ। दो जहानां पैंडे मिणदा, कदम कदम नाल मिलाईआ। ओहदा खेल इन बिन दा, तेरे दिन वेखे जगत लोकाईआ। लहिणा देणा जाणे किन किन दा, दर कीमत रिहा पाईआ। शब्द निशाने नाल विन्हदा, अणयाले तीर चलाईआ। पभू दा रूप

नहीं कोई भूत प्रेत जिंन दा, खबीसां वाली अदा ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो जिन्हां भगत प्यारयां मिलदा, उहनां नूं आपणे विच समाईआ। बिनां तारयां उधारयां पैज संवारयां गुरमुखां दे घरों कदे ना हिलदा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जे गुरमुखो तुहाडे कोल कोई समां नहीं विहल दा, वेहला हो के तुहाडी सेव कमाईआ। बचन पूरा करना गोबिन्द गुरू गुर चेल दा, चेला गुर आपे नज़री आईआ । लेखा जाणे दिवस रैण दा, दिवस रैण इक्को रंग वखाईआ। आत्म परमात्म लहिणा देणा देवे सुख चैन दा, चिन्ता ग़मी रिहा मुकाईआ। छे चेत कहे मैनूं समां मिल्या कहिण दा, धुर दा हुक्म दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सभ दा मालक इक्क अख्वाईआ। दिवस कहे मालक नहीं मिलण दा मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दी वखरी निराली अनोखी वेखी रीत, ज़र्रे ज़र्रे विच्चों बैठा आपणा रूप दरसाईआ। लक्ख चुरासी जिस दे गाउँदी गीत, देवत सुर आपणे नाल मिलाईआ। जिस दी गुर अवतारां पैगम्बरां कीती उडीक, ओह जन भगतां दी तवारीख रिहा बदलाईआ। आपणे हथ्थ विच रख के सर्ब तौफ़ीक, तबीअत सभ दी दए बदलाईआ। साचे घर दे बणा के वसनीक, मन्दिर इक्को दए जणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सुणा के गीत, गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द गुरू गोबिन्द विच मिलाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच स्वामी सदा अतीत, रीत आपणी इक्क प्रगटाईआ।

६ चेत शशहिनशाही सम्मत १ राज सिँघ दे गृह जम्मू

दिवस रैण घड़ी पल कहे वेख्या खेल हरि दा, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। दूई द्वैत भरम भुलेखा कूड़ी क्रिया चुके पर्दा, सति धर्म इक्क जणाईआ। जन भगतां अन्दर मंज़ल पौड़े ओस चढ़दा, निरगुण निरवैर निराकार आपणा फेरा पाईआ। जगत दुआरे पार करदा, नव नौ वासना दए मिटाईआ। प्रेम प्यार बणा के बरदा, बन्दगी साची दए समझाईआ । भेव खुल्हा के आपणे घर दा, घर घर विच दए वड्याईआ। राग सुणा के अगम्मी अनहद दा, धुन आत्मक दए जणाईआ । अमृत झिरना निझर धारों हरि किरपा झिरदा, कँवल नाभी दए उलटाईआ। कर प्रकाश जोत सरूप नरायण निर दा, अन्ध अन्धेर रिहा गंवाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी ढोला पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। धर्म दुआरे इक्को खड़दा, मन्दिर मठ शिवदुआले सोभा पाईआ। आत्म परमात्म हो के वरदा, कन्त कन्तूल सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म कर्म पूर्ब लेखा पिच्छे कोई ना छडदा, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि , आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ । घड़ी

दिवस पल रैण कहे सोहणी प्रभात, जन भगतां मिले वड्याईआ। अबिनाशी करता पतिपरमेश्वर अमृत बूँद देवे सवांत, साची धार इक्क वखाईआ। बातन हो के करे बात, ज़ाहर कल लए प्रगटाईआ। आत्म सेजा दस्स के खाट, आसण सिँघासण सोहणा दए वखाईआ। गृह मन्दिर काया माटी साढे तिन्न हथ्थ निरगुण जोत कर प्रकाश, दीवा बाती कमलापाती इक्को डगमगाईआ। समर्थ पुरख सदा सहाई अनाथां नाथ, दीन दयाल दया कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाणी खाणी जिस दी गाउँदी गाथ, रसना जिहवा बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ । आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर मन्नदे त्रैलोकी नाथ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आपणी धार चलाईआ। सो आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथ, ईश जीव जगदीश आपणा संग निभाईआ। निज नेत्र लोचण नैण घर स्वामी ठाकर नज़री आए साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप दए जणाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला देवे वड्याई विच लोकमात, धरनी धरत धवल ख़ुशी वखाईआ। नाम अमोलक काया गोलक पावे सच सुग़ात, अनडिठड़ी वस्त अगम्मी आप झोली पाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले बणा के इक्क जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चारे वरनां खोज खुजाईआ। अठारां बरन खोल्हणहारा ताक, ओहला पर्दा दए उठाईआ। सर्ब जीआं दा ख़ालक मालक बण के आप, प्रताप साचा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच्ची सरनाईआ। घड़ी पल कहिण असां वेख्या प्रितपाल, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। निरगुण नूर जोती जलवा बेमिसाल, मुकामे हक लाशरीक सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि, जुग चौकड़ी विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, लोक परलोक सच्चा नाद जणाईआ। जो त्रैगुण माया पंज तत प्रकृती देवणहार भण्डार, चारे खाणी चारे बाणी लक्ख चुरासी आपणी वंड वंडाईआ। सो निरगुण सरगुण खेल करे संसार, सृष्टी दा करता दृष्टी इष्टी आपणा रूप जणाईआ। नित नवित कर कर हेत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भगतां करे प्यार, भगत उधारी अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। एथे ओथे दो जहानां ज़िमीं असमानां पावणहारा सार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे चाँईं चाँईंआ। नाम निधान श्री भगवान बोलणहारा जैकार, धुर दा ढोला आप प्रगटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी वसणहारा धाम न्यार, सति दुआरे इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। घड़ी पल कहिण असीं वेख्या पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो मात गर्भ ना पए जम्म, बाल बिरध ना रूप वटाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, राजस शांतक तामस खेल ना कोए प्रगटाईआ। निराकार निरँकार आपे जाणे आपणा कम्म, करनी दा करता बेपरवाहीआ । जुग चौकड़ी जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह, सन्त सुहेले पार कराईआ। लेखा जानणहारा काया माटी पंज तत

तन, बुध मति मन आपे खोज खुजाईआ। गुरमुख सुहेले आपणा राग सुणाए अगम्मी कन्न, धुर दा नाद इक्क वजाईआ । हरिजन बणा के सच्चे जन, जीवण जुगत दए दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, आसा तृष्ना माया ममता मोह चुकाईआ। माणस जन्म बेड़ा देवे बन्न्ह, लक्ख चुरासी जम की फ़ासी लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता होए सहाईआ। घड़ी पल कहिण वेख्या सतिगुर साहिब सच्चा, अबिनाशी करता नज़री आईआ। पीर पैगम्बर जिस दा हज्ज करदे विच काअबे मक्का, हुजरयां विच ध्यान लगाईआ। जिस दे नाम दे टल वजदे शिवदुआले मन्दिर मठ्ठां, घनघोर रहे पाईआ। जिस दा लेख लिख्या शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच ग्रन्था, अञ्जील कुरानां देण गवाहीआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल बणावणहारा सभ दी बणता, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जो वेस वटाए निरगुण सरगुण जुगा जुगन्ता, रामा कृष्ना ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द फेरा पाईआ । सो साहिब स्वामी लक्ख चुरासी साचा कन्ता, मालक धुर दा नज़री आईआ। कलिजुग वेखे खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। घड़ी पल कहिण ओस दा वज्जे नाम घड़याल, दो जहानां रिहा भुवाईआ। सचखण्ड दुआरे बैठ सच्ची धर्मसाल, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। भूपत भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द देवणहार ज्ञान, बोध अगाध करनहार पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जिस खेलया खेल महान, ख़लक दा मालक प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। सो साहिब सतिगुर अगम्म अगम्मड़ा लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए धार हरि निंरकार निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। भगत वछल सन्त सुहेला गुरमुख मीत गुरसिक्खां जाए तार, तारनहार देवणहार सच्ची वड्याईआ। जिस दा लेखा कोई समझ ना सके सदा जुग चार, जुग चौकड़ी करन पुकार, बरख मास हाहाकार दिवस रैण रहे कुरलाईआ। घड़ी पल कहिण असां वेख्या ओह निरँकार, जो छिन्न भंगर रिहा तार, भिअंकर रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। पर्दा ओहला चुकावण आया, हरि करता गहर गम्भीर। भगत सुहेला उठावण आया, दूर दुराडा पैंडा चीर। जुग जन्म विछड़े मेल मिलावण आया, आत्म परमात्म देवे धीर। साचे मन्दिर काया अन्दर खलावण आया, पौड़े चाढ़ के डण्डे अख़ीर। शब्द अनादी नाद सुणावण आया, धुर धामी गाए आपणा गीत। हँस काग बणावण आया, भेव चुकाए ऊँच नीच। राउ रंक राह पावण आया, लेखा जाणे हस्त कीट। साचा मार्ग इक्क दरसावण आया, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी सांझी रीत। सोहँ ढोला पढ़ावण आया, त्रैगुण वखरा सचखण्ड निवासी अतीत। जन भगतां हौला भार करावण

आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच हदीस। घड़ी पल कहे वेख्या चुक के पलक, आपणा ध्यान लगाईआ। मालक आया ख़ालक ख़लक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नूर तक के उत्ते फ़लक, फ़ैसला दिता जणाईआ । एस प्रभू नाल क्या कोई करे हसद, लासानी दा सानी शरीक रूप ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। घड़ी पल कहिण प्रभू वेख्या भगत उधारी, हरिजन साचे रिहा वड्याईआ। सच प्रीती चरन दवारी, चरन कँवल बख्शे इक्क सरनाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जगत विचारी, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। आत्म परमात्म घर सज्जण लावे यारी, यराना इक्को तोड़ निभाईआ। भगत सुहेला ठांडा सीता फिरे पिच्छे अगाड़ी, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। जन भगतां दे लेखे ला के चार पहर दी जगत दिहाढ़ी, जगत उजाड़ीं पन्ध मुकाईआ। सच भगती दी कर के कारी, कर्म क्रिया दोवें वेख वखाईआ। सच धर्म दा बण वपारी, घर घर वणज रिहा जणाईआ। मिलो मेल जोत निरँकारी, जिस दी होवे ना कदे जुदाईआ। साहिब सतिगुर जाओ बलिहारी, जो बुढ्ढे बाल्याँ रिहा तराईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो जन भगतां दी आई वारी, वारता सभ दी रिहा दुहराईआ। सति धर्म दी सच फुलवाड़ी, हरि सज्जण बूटे आप लगाईआ। आपणे शब्द दी कर के वाड़ी, ठग्गां चोरां यारां कोलों लए बचाईआ। अन्तर आत्म साचे नाम दी दे के ख़ुमारी, ख़ुद आपणा रंग चढ़ाईआ। गुरमुखां नाल ना करे ग़द्दारी, गदागर हो के घर घर सेव कमाईआ। सच पुछो तुहाडी आत्मा नाल प्रीत लगी हमाढ़ी, हम तुम इक्को रूप समाईआ। एह गुरमुख सभ तों सोहणी बण गई लाड़ी, पुरख अकाल जोबनवन्ता लाड़ा इक्क प्रनाईआ । ओहनां जणयां दी आ गई वारी, जिन्हां दी जणेंदी माई सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची पैज रिहा संवारी, शाह अस्वारी आपणा फेरा पाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत १ सतिसंग भवन जम्मू

ओम ओम रोम रोम करे पुकार, साढे तिन्न करोड़ रिहा जस गाईआ। विश्व रूप सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप मानव इक्को नज़री आईआ। अन्तर आत्म कर के वेखो विचार, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ। सभ दा मित्र प्यारा मीत एका एकँकार, जिस दी सच्ची शहिनशाहीआ। लाशरीक परवरदिगार, नूर नुराना नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता करो ख़ुआर, हँ ब्रह्म गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल अगम्म अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। सो सदी बीसवीं शब्द संदेसा देवे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा

हुक्म सुणाईआ। हिन्दू सिख इसाई मुस्लिमान बोधी सारे करो प्यार, दूजा कोए नज़र किसे ना आईआ। चार वरनां इक्क अधार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश साचा नाम इक्क ध्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नवें जुग दी नवीं धार, सन्तन संग कुड़माईआ। आत्म परमात्म दे प्यार, निज नैण सर्ब जणाईआ। रोम रोम कहे सुणो मेरा इक्क गीत, जीवां जंतां दयां जणाईआ। काया काअबा वेखो सच मसीत, हुजरा हक इक्क खुल्हाईआ । मन्दिर शिवदुआले मठ सदा अतीत, पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाईआ। जिसदा झगड़ा ना कोई ऊँच नीच, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। सति भगवान सभ नाल करे प्रीत, ग़रीब निमाणयां आपणी गोद उठाईआ। लेख मुकावे हस्त कीट, शाह सुल्तानां राज राजानां इक्को घर दरसाईआ। सदी अख़ीरी रही बीत, नव नौ चार चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। रोम रोम कहे सुणो जग सज्जण, मैं सभ नूं दयां सुणाईआ। आत्म परमात्म काया मन्दिर अन्दर साचे तीर्थ करो मजन, दुरमति मैल रहिण कोए ना पाईआ। गृह मन्दिर शब्द अनादी धुन आत्म वजण, अनहद आपणा राग सुणाईआ। आत्म जोत परमात्म विच हो जाओ मग्न, दूजी हिरस हवस रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीत इक्क दरसाईआ। रोम रोम कहे सृष्ट सबाई इक्ट्ठा करना जग, चारों कुण्ट इक्क संदेश सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जो घर घर लगी अग्ग, दूई द्वैत रही तपाईआ। तिन्हां कारन सन्त सुहेले मिल मिल करन इक्ट्ठ, सगंठन इक्क रहे बणाईआ। सभ दे अन्दर प्रगट करनी ब्रह्म मति, कूड़ी क्रिया देणी कढाईआ। दीन मज़्हब दे झगड़े पिच्छे कोई ना उबले रत, हाहाकार ना कोए लोकाईआ। सभ ने आपणे इष्ट देव दा गाउणा जस, ओम कृष्न आदि शक्ति चतर्भुज ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द ध्यान लगाईआ। सभ तो उत्तम श्रेष्ट मित्रो आपणा मन कर लओ वस, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। गीता ज्ञान अठारां ध्याए रही दस्स, बिन परमात्म श्री भगवान दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्क दूजे नूं मिलो हस हस, ज़ात पात लेखा देणा मुकाईआ। जे सन्तां दे सुण के बचन तुहाडी अन्दरों खुल्ह जाए अक्ख, प्रतख तुहानूं नज़र आवे गुसाँईंआ। फेर प्रेम प्यार दा तुहानूं मिल जाए हक, हकीकत तुहाडी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक्क लगाईआ। साचा मार्ग लगाउणगे साध, सन्त भगत इक्ट्ठे हो के दयां जणाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया बदल देणा रिवाज, लोकमात रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई दा बणना इक्क समाज, धर्म इक्को दए दृढ़ाईआ। श्री भगवान दे सारे बणो मुहताज, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। आपणे काया मन्दिर अन्दर शब्द अगम्मी सुणो नाद, जो दिवस रैण करे शनवाईआ। साचे सन्तां नाल मिल के अन्तर आपणी जोत करो प्रकाश, अन्ध अन्धेरा लओ गंवाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। रोम रोम कहे मैं की वेख्या अन्दर अन्त, सति सच दयां समझाईआ। ओह झगड़ा छडके कूड़ा जंत, जीवण आपणा गए बदलाईआ । नाता जोड़ के नर हरि कन्त, घर सज्जण रहे मिलाईआ। आत्म परमात्म गा के छंत, सोहँ रूप समाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, कूड़ी क्रिया दित्ती तजाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बण जाओ सारे इक्को पंगत, संगत इक्को इक्क वखाईआ। लेखा चुक जाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा मालक इक्क अख्वाईआ। रोम रोम कहे मैं तकया परवरदिगार, जलवागर नूर इलाहीआ। मुकामे हक वस्या सांझा यार, तौफ़ीक आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए इज़हार, कल्मयां विच सिफ्त सलाहीआ। सो चौदां लोक चौदां तबक वेखणहार, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। साचा इस्म आज़म दस्से अगम्म अपार, नूरी जलवा कर रुशनाईआ। मानवता दा इक्क अधार, मानस इक्को रंग रंगाईआ। कूड़ा झगड़ा छड्डो विच संसार, साची सिख्या इक्को झोली लओ पाईआ। काया तत्तां अन्दर एका जोत नूर इक्क उज्यार, एका आत्म एका प्रेम नज़री आईआ। जे सारे आपणे अन्दर आपणा आप लओ सोच विचार, फेर समझ सारयां नूं छेती जावे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। काया दा रोम रोम कहे मैं दस्सां एका अहिसता, हौली हौली दयां जणाईआ। पूरन सन्तां प्रभ दा अन्दरों वेख्या रस्ता, सूरबीर बण के सारयां नूं रस्ते देण लगाईआ । प्रभ दा नाम सारी दुनिया विच्चों सभ तों सस्ता, जे कोई देवणहारा दाता अणमंगी दौलत झोली पाईआ। ओह काया गठड़ी दा फोल देवे बस्ता, निरअक्खर विच्चों अक्खर देवे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। रोम रोम कहे मैं वेख्या विश्व मार के झात, वेला वक्त ध्यान लगाईआ। लोकमात विच रहिण नहीं देणी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द देणा चमकाईआ। चार वरनां दा बणना इक्को नात, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाईआ। सारे आपणे अन्दर वेखो बैठा इक्क इकांत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जे ओस दा अमृत पी लओ बूँद सवांत, जो निझर झिरना रिहा झिराईआ । फेर तुसीं आपे मिल के इक्क दूजे दा दे दयो साथ, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। लेखा मुक जाए कूड़ी ज़ात, आत्म परमात्म इक्को नज़री आईआ । भागां भरया नवें सम्मत दा आउण वाला विसाख, जिस विसाख दे विच जम्मू लए वड्याईआ। सन्तां दा दर्शन नाले प्रभू होवे साख्यात, सन्तां दा मालक साहमणे नज़री आईआ। फेर ख़ुशी दे नाल जितनी चाहो पुच्छ लओ ओस तों बात, घर बैठयां दए समझाईआ। जिस दे कोल भविख्त वाक्, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोम रोम आपे वेख वखाईआ। रोम रोम कहे दीन मज़्हब दा छड दयो झगड़ा,

कूड़ी क्रिया दयो मिटाईआ । हुण मार्ग वेखो अगला, जो सन्त सज्जण रहे वखाईआ। मनुष हो के कोई ना बणे पग़ला, बौरा रूप ना कोए वटाईआ। जेहड़े फिरदे रहे विच जंगला, जन्म जन्म धूंणीआँ ताईआ। ओह प्रभ नाल मिल के सृष्टी दा लाह दयो पर्दा अन्धला, सच सच दयां सुणाईआ। रल मिल के सारे इक्क सटेज ते गाओ चार मंगला, घर घर वजे नाम वधाईआ। हरि के नाम बिना जन भगतो कोई नहीं सगला, सभ दे अन्दर वस्त दित्ती टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। रोम रोम कहे मैं विश्व दा खोल्हणा पर्दा, पोशीदा राज़ देणा जणाईआ। जो जीव जंत बिरहों अग्नी विच सड़दा, तत्तां नाल तत रहे टकराईआ। पता ओहनां कोई नहीं आपणे घर दा, जिस मंज़ल उत्ते बिन सन्तां कोई नहीं चढ़दा, सतिगुर ने किरपा कर के ग़रीब निमाणे ओथे देणे चढ़ाईआ। बेशक स्कूल मकतब पाठशाला विच जीव जंत पढ़दा, पर आत्म विद्या बिन पूरे सन्तां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दुआरे अगे आत्म दा स्वामी परमात्म खड़दा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। ओथे झगड़ा रहे ना कोई नार मर्द दा, शांतक सति दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल इक्क वखाईआ। रोम रोम कहे सुण के बचन ना जाणा भुल, घर दे धंदयां विच वक्त ना कोए गंवाईआ। सम्मत चढ़या अनमुल्ल, जिस नूं अकाल पुरख शहिनशाह दित्ती वड्याईआ। गुरमुखो हरिजनो साचे भगतो सुहञ्जणी मातलोक दी फुलवाड़ी दे बण जाओ ओह फुल्ल, जिन्हां दे विच्चों सुगंध इक्को नज़री आईआ। तुसीं सारे श्री भगवान दी कुल, कुल्ल दा मालक परवरदिगार साचा शहिनशाहीआ। वेख्यो कूड़ी खेल विच ना जायो रुल, आप आपणा जगत भुलाईआ। अगे सति धर्म दा पैणा मुल, जूठ झूठ कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। रोम रोम कहे मेरी सुण लओ अर्ज़, आरज़ू इक्क दयां जणाईआ। ओम ओम कहिणा सभ दा फ़र्ज़, विष्न ब्रह्मा शिव एहो राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म दी साची तरज़, तुरीआ धार जणाईआ। एह सभ तों वखरा निराला चलण जग दिसे असचरज, अचरज लील्हा हरि जू आप कराईआ। दीन मज़्हब दी छुरी किसे उत्ते चले कोई ना करद, मनुषां तांई मनुष ज़िब्हह ना कोए कराईआ। जे तुहाडे अन्दर प्रेम प्यार दी प्रगट हो जाए दर्द, चार कुण्ट इक्को रंग नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। रोम रोम कहे मेरी सच अरदास, पंजां तत्तां वालयो तुहानूं दयां जणाईआ। आपणा वेखो हड्ड नाड़ी मास, पिंजर सोहणा दिता जणाईआ। जिस दे अन्दर वस्त रखी ख़ास, अडोल अडुल टिकाईआ। अमृत प्याला निझर कँवल नाभी भरया ग्लास, सोहणा रंग रंगाईआ। अनहद शब्द वजे दिन रात, अठ्ठे पहर करे शनवाईआ। निरगुण जोत तुहाडे काया मन्दिर प्रकाश, नूरो नूर नज़री आईआ। जिस

नालों विछड़े ओसे दा बणा लओ साथ, सृष्ट सबाई तुहाडी संगी नज़री आईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दा छड दयो किनारा ताट, सच सरोवर लैणा नहाईआ। सच संदेसा सुणना अगम्मी गाथ, जो निहकर्मी आप सुणाईआ। सच पुच्छो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब सृष्ट दा पुरख अकाल इक्को माई बाप, ओसे दे पुत्तर धीआं जीव जंत नज़री आईआ।

७ चेत शहिनसाही सम्मत १ चेला सिँघ दे गृह जम्मू

फुल्ल कहे हुक्म जनाब, जनाबेआली दिता सुणाईआ। वाहिद परवरदिगार मेरा करना अदाब, सजदा सीस निवाईआ। मेरा लेखा हथ्थ ओस अहिबाब, जो महबूब मुहब्बत बेपरवाहीआ। जिस दा पुन्न मिले सवाब, रहमत झोली पाईआ। पातशाहां दा पातशाह नज़री आए नवाब, वाहिद लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। घर वखाए काया काअबे दो दोआब, आबे हयात मुख चवाईआ। फुल्ल कहे मेरा सुनेहड़ा लै के जाणा वापसी जवाब, संदेसा हकीकत विच्चों सुणाईआ। फुल्ल कहे मेरे अन्दर अगम्मी ख़ुशबू, ख़ुशनूदी सभ नूं दयां जणाईआ। मैं पाक कर दयां बुत्त ते रूह, जो मेरे गुसांई दी भेंट चढ़ाईआ । इके नाल कर के रजूह, रुची साची दयां बणाईआ। जिस मुहब्बत दे मालक नाल मैं जावां छूह, ओह ख़लक दा ख़ालक नज़री आईआ। ओह मुहम्मद दा नूर हूब हू, जलवागर नज़री आईआ। ख़ुशी वेख के होवे लूं लूं, अन्दरों ज़मीर देवे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। फुल्ल कहे मैं फुल्लया फुलवाड़ी, गुलशन दिता महकाईआ । सदी चौधवीं मेरी आ गई वारी, पत्त टहणी नालों जुदा दिता कराईआ। मस्ती विच मस्ताने मेरे नाल लाई यारी, आपणे यार दा राह तकाईआ। सच मुहब्बत दी इक्क ख़ुमारी, सोहणी दित्ती प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीमत आपे पाईआ। फुल्ल कहे की मैनूं किसे हथ्थ फड़ाया मुर्शद, मशीर दिता जणाईआ। सोहणी मिलदी फ़ुरसत, मिलाया बेपरवाहीआ। मेरे अन्दर ना रही ग़ुरबत, चुकी माण वड्याईआ। फुल्ल कहे मेरे रहमान, रहमत दे कमाईआ। सिदक सबूरी दा दे ईमान, हुजरा हक दे वखाईआ। जिथ्थे झुलदा इक्क निशान, मुर्शद बैठा शहिनशाहीआ । इक्को कलमा ते इक्को कलाम, इक्को हरफ़ रिहा पढ़ाईआ। उस दे नज़र ना आउँदे किसे अनवान, साबत सूरत ना कोए जणाईआ । फुल्ल कहे जे मुरीदो मुर्शद दी तुहानूं आ जावे पहचान, फिर मुश्किल अवर ना कोए रखाईआ। जो सारयां ग़ुंचयां दा बाग़बान, इन्सानां दा असली मालक नज़री आईआ। ओह फिरदा नहीं विच अवाम, आम ख़ास भज्जे ना वाहो दाहीआ। जिस दे नाल उस दा होवे काम, ओसे नूं ल्या बुलाईआ। साचा देवे पैग़ाम, हज़रत करे पढ़ाईआ। मुकामे हक दा अमाम,

अमलां वाली वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। फुल्ल कहे मैं वेख्या अन्दर इक्क हुजरा, काया काअबे सोभा पाईआ। जिथ्थे परवरदिगार दा मुजरा, मुरीद मुर्शद दोवें नच नच ख़ुशी मनाईआ। फुल्ल कहे मेरी बुनयाद दा किसे नहीं वेख्या शजरा, मेरा मूल ना कोए समझाईआ। जिस वेले मुहम्मद दी रूह नूं महबूब दा लगणा सी सगना, अगला पर्दा दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ । फुल्ल कहे मेरी वेखो पत्ती पत्ती, पंखड़ी आपणा हाल सुणाईआ। जिस लोकमात चौदां तबक सभ दी अक्ख परख लई, प्रत्तख बेपरवाहीआ। ओसे दी आस रख लई, जो मिल के ख़ुशी मनाईआ। दिल में था एक ऐसा अहिसास, आशा रही तड़पाईआ। ओस महबूब दे जावां पास, जो मुहब्बत दा मालक नज़री आईआ । मेरी पूरी करदे ख़ाहिश, ख़ास आपणा रंग चढ़ाईआ। मेरा नफ़स ना होवे उदास, हवस दए बुझाईआ। जिस तरह मैं ओस दी भेंटा करना फुल्ल गुलाब, गुलाब दा आब मेरे अन्दर चवाईआ । मेरा क्यामत दा मुक्क जाए हिसाब, ज़मानत दे के बरी कराईआ। ओस पैगम्बर नूं सजदा करां अदाब, सलामालैकम दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलमा इक्को दए पढ़ाईआ। फुल्ल कहे मैनूं रक्खया तोड़, सच मुहब्बत इक्क रखाईआ। मैं किहा मैनूं वी ओस दी लोड़, जेहड़ा विछड़यां रिहा मिलाईआ। दोहां मिल के तकया ग़ौर, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। सानूं नज़री आया होर, अवर का अवरा रूप वटाईआ। जिस दे हथ्थ सभ दी डोर, तन्दी तन्द बंधाईआ। दोवें चल के आ गए कोल, पिछला पन्ध मुकाईआ। ओह अणतोले तोले आपणे तोल, कंडे सच उठाईआ। काया कबर सबर पर्दा देवे खोल्ह, चशम दीद नज़री आईआ। फुल्ल कहे हुक्म था एक, मालक इक्को नज़री आईआ। जिस नूं एह अक्खां नहीं सकदीआं वेख, काया काअबे विच्चों नज़री आईआ। जिस दा तीस बतीस कुरान विच लिख्या लेख, मजीद दित्ती वड्याईआ। ओसे दी वस्तू ओसे दी भेंट, इक्को दे अगे दिता टिकाईआ। जिस नूं सजदे करदे मुल्ला शेख़, मुसायक नज़म्यां विच गाईआ। कायनात कलमे वाली देवणहारा टेक, अनायत आपणी आप झोली पाईआ । जिस दी सच शरअ दी सच शरायत, शरीअत दए वखाईआ। जिस दी मुकामे हक अरामगाह रिहाइश, नूर नुराना नज़री आईआ। फुल्ल कहे दरवेश इस दी सुण लै हदायत, हज़रत हो के रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फुल्ल कहे मेरी अच्छी किस्म, किस्मत नाल किस्मत दयां बदलाईआ। जिन्हां नूं परवरदिगार दा साचा मिल गया इस्म, सो इस्म आअज़म विच आपणा डेरा लाईआ। दरस कर के चशम, दीद ख़ुशी मनाईआ। मैं खा के कहां कसम, परवरदिगार इक्को नूर ख़ुदाईआ। जिस दा वजूद नहीं कोई जिस्म, माटी ख़ाक गोर ना डेरा लाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत १ लाल चन्द दे गृह जम्मू

सत्त चेत कहे मेरी आ गई मिती, मित्र प्यारे दयां मिलाईआ। धन्न भाग साहिब सतिगुर खोल्हण लग्गा चिठ्ठी, गोबिन्द आपणा पर्दा लाहीआ। जेहड़ी बिन कलम शाही लिखी, हरफ़ां विच ना कोए समझाईआ। उस दा लेखा परम पुरख सति धर्म प्रगटाउणी साची सिक्खी, चार वरन सरनाईआ। जिन्हां दे दरस पाउण आउणा सप्त रिखी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह दो इक्क दी मिल के निरगुण सरगुण होणी इक्की, एकँकार जोड़ जुड़ाईआ। जग नेत्र लोचन नैण किसे ना दिसी, सच दुआरे दए समझाईआ। सृष्ट सबाई कूड़ी कर के फ़िकी, अमिउँ रस आपणा दए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक्क लगाईआ। सत्त चेत कहे मैं हो के आया सति, सति धर्म दयां जणाईआ। जन भगतो खोल्ह के वेखो अक्ख, पर्दा दूई उठाईआ। जोत सरूपी हरि प्रतख, निरवैर नज़री आईआ। नाम निधान गावो गाथ, साची करो पढ़ाईआ। ऊँच नीच बण के इक्क जमात, साचा मन्दिर देणा सुहाईआ। अन्तर आत्म पूरी कर लओ ख़ाहिश, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। सच दुआरे करनहार निवास, भूमिका भूमी दए वड्याईआ। सच बेनन्ती सुणन आया अरदास, आस पास वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दुनी दा मालक वेख वखाईआ। सत्त चेत कहे मैं सति सतिवाद, सति सच दयां दृढ़ाईआ। मेरा लेखा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी ना कोए मुकाईआ। लोकमात चढ़या ख़ास, ख़सूसीअत आपणी नाल ल्याईआ। हरिजन होवे ना कोए उदास, दीनां अनाथां बख्शे इक्क सरनाईआ। परम पुरख जन भगतां कर निवास, अस्थान इक्को दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सत्त चेत कहे मैं वेखी सति तस्वीर, पुरख अकाल दित्ती जणाईआ। जिस दे अन्दर शाह हकीर, बैठे डेरे लाईआ। दरवेश मंगते फ़कीर, झोली रहे वखाईआ। झुकदे पैगम्बर पीर, गुर अवतार सीस निवाईआ। भगत सुहेले पैंडे चीर, बैठे पन्ध मुकाईआ। बण वैरागी नेत्र वहावण नीर, जलधारा रूप वटाईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीर, जोद्धे रूप आपणा भेख बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। सत्त चेत कहे मैं समझया सति, सति पुरख निरँजण इक्को नज़री आईआ। जिस दा मार्ग निराला सभ तों वख, वखरी कार कमाईआ। जन भगतां खोल्ह के अक्ख, आपणा दरस दिता कराईआ । कूड़ी क्रिया तों पिच्छे हट, बैठा मुख भवाईआ। सर्ब कला हो समर्थ, अचरज लील्हा आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सत्त चेत कहे सच जाणया एक, एकँकार नज़री आईआ। जिस दी साची लै के टेक, गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर बाहर कर बिबेक, विवेकी दए समझाईआ। पुरख अकाल इक्को

टेक, रघुनाथ होए सहाईआ। वेखो चल के आपणा देस, जो सुहञ्जणा सोभा पाईआ। हरि सरनाई लैणा खेड, आपणी ख़ुशी नाल मिलाईआ। जिस तुहानूं दिता भेज, सो वेखण आया चाँईं चाँईंआ। तुसीं संवारके रक्खो सेज, आत्म अन्तर आसण लाईआ। ओह जोती जलवा कर के तेज, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। आत्म परमात्म हो के लए वेख, निज नेत्र लोचन मेल मिलाईआ। सभ दा मालक बण के इक्क नरेश, धुर दा हुक्म दए दृढ़ाईआ। सति धर्म जिस दे दुआरे होया भेंट, आप आपणा गया चुकाईआ। सो सख़ा सुहेला इक्क अकेला बण के खेवट खेट, खटीआ उत्ते बहि के रिहा तराईआ। जिस नूं लभ्भदे देवी देवत नेत नेत, नैणां नैण उठाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला भाग लगावणहारा सप्तम चेत, गुरमुख चातृक बिल्लाउदयां तृखा रिहा बुझाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगम्मी खेल करे अचानक अचेत, अचंभा कर दए जगत लोकाईआ।

७ चेत शहिनशाही सम्मत १ शिव राम दे गृह जोड़ीआं ज़िला जम्मू

सत्त दिवस कहे प्रभ आया भागया, भगवन आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख सुहेला विरला लोकमात जागया, जिस जागरत जोत करी रुशनाईआ। सच सरनाई एको लागया, प्रभ ठाकर ओट तकाईआ। जन्म कर्म दुरमति मैल धोया दाग़िआ, पतित पुनीत रूप वटाईआ। अन्तर नाम साचा मिल्या रागया, धुर दा ढोला गाईआ। सच सच होया विसमादया, आपणा आप गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा रंग वखाईआ। सत्त कहे मेरी आई वारी, हरि सतिगुर दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चुकणी ख़ुआरी, क्रिया कूड़ी तजाईआ। मनमुखां नालों तुटी यारी, हरि भगतां जोड़ जुड़ाईआ। सज्जण सुहेला मिल्या एकँकारी, अकल कलधारी नज़री आईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप मनाईआ। सेवा करदे गुर अवतारी, पीर पैगम्बर भज्जण वाहो दाहीआ। सो किरपा करे अपर अपारी, अपरम्पर आपणा फेरा पाईआ। भगत सुहेले रिहा उभारी, निरगुण हो के सरगुण आप जगाईआ। शब्द अनादी बण लिखारी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सत्त कहे मैं वेखण आया सति सन्तोख, लोकमात आपणा फेरा पाईआ। पन्ध मुका के चौदां लोक, सच दुआरे सोभा पाईआ। भगत भगवान दी वेखी मौज, मुरीद मुर्शद इक्को रंग समाईआ। इक्क दूजे दी कर के खोज, घर घर विच आपणा रंग रंगाईआ। अगे पिच्छे दी मुक्की सोच, आवण जावण पन्ध रिहा ना राईआ। धुर दरगाही पढ़ सलोक, इक्क दूजे नूं रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सत्त कहे मैं वेखण आया मात, निरगुण की की खेल खिलाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए सुग़ात, किस बिध वेखे थाउँ थाँईंआ। वरन बरन जो बणी जमात, चार कुण्ट वंड वंडाईआ। दीन मज़्हब जो गाउँदे गाथ, रसना करन पढ़ाईआ। पांधे तिलक लगाउदे जो मस्तक माथ, त्रिसूल रूप वटाईआ। मुला शेख़ जो पढ़न निमाज़, वेले वक्त पंज सुहाईआ। ग्रन्थी पन्थी जो करन अरदास, बेनन्ती जगत जणाईआ । पर्दा लाह के सभ दा वेखे खेल तमाश, नटुआ हो के स्वांग वरताईआ। जां तकया साची वस्त किसे ना पास, ख़ाली बैठे रहे कुरलाईआ। किरपा कर के पुरख अबिनाश, जन भगतां दित्ती वड्याईआ। साचा नाम सच्ची करामात, झोली इक्को वार भराईआ। हरिजन प्यारयो, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाउणी गाथ, पृथ्मी आकाश तुहाडा लेखा रहे ना राईआ।