७ चेत शहिनशाही सम्मत १ झण्डू राम दे गृह जौड़ीआ ज़िला जम्मू
सत्त चेत कहे प्रभ किरपा धार, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेले साचे तार, अधवाटे रहिण कोए ना पाईआ। फड़ फड़ बाहों ला दे पार, धुर दे मालक सेवा सच कमाईआ। ओन्हां दा लेखा रहे ना कोई विच संसार, जो पुरख अबिनाशी तेरा दर्शन पाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी गेड़ा दे निवार, जम की फ़ासी दे कटाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो तेरा एहो वडा परउपकार, बिन भगतीउँ पार लँघाईआ। वेख वखाणे सिरजनहार, समर्थ पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे गले लगाईआ। सत्त चेत कहे तेरे हथ्थ वड्याई, वड वड्डा नज़री आईआ। निरगुण हो के बणया पाँधी राही, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। मार्ग चलदयां गुरमुख सज्जण जा तराई, तारनहारे तेरी ओट तकाईआ। तेरी कीमत लग्गे ना राई, रयायत नाल सभ दे लेखे दे चुकाईआ। दूजे ओट रहे ना राई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दे जणाईआ। सत्त चेत कहे मेरी मंग अख़ीरी, दर ठांडे आप रखाईआ। जिस नूं प्रभू कहिंदे मिल गया तकदीरी, ओह वेला वक्त दए गवाहीआ। गुरमुखां अन्तर आत्म दे जा धीरी, सति सन्तोख इक्क समझाईआ। जो अन्तर अन्तर लग्गी पीड़ी, उस दा दु:ख दे मिटाईआ। तेरे हथ्थ शहिनशाही वज़ीरी, हकीरी तेरे चरनां हेठां बैठी सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल बेनज़ीरी, मेहर नज़र नाल बेड़े लए चढ़ाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत १ तेज भान दे गृह शेख़सर ज़िला जम्मू
प्रभ प्रीत कहे मैं हुण नहीं टुटणा, टोटे टोटे हो के आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। कूड़े विछोड़े वाला बूटा पुटणा, जन भगतां अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम मुहब्बत नाल पुछणा, सहिज नाल सुणाईआ। जन भगतो तुहानूं पए ना अगे लुकणा, पड़दे सारे दए उठाईआ। मार्ग पए ना किसे तों पुछणा, साचा राह इक्क जणाईआ। धर्म निशानउँ कदे ना उकणा, तीर निराला इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। प्रीत कहे मैं कदे ना जावां टुट, टुट्टयां दयां मिलाईआ। भगतां नालों ना जावां रुठ, रुसयां जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भगतां पुछ, पूर्ब लेखा दयां समझाईआ। आउण जाण दा झगड़ा गया मुक, लेखा अवर ना कोए वखाईआ। सन्त सुहेले जाओ उठ, आपणी लओ अंगड़ाईआ। सच प्रीती करे अबिनाशी अचुत, चेतन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। प्रीती कहे मैं दस्सणा प्रेम नज़ारा, पिछला भेव खुल्हाईआ। भगतां दा बण सहारा, हौसला देणा वधाईआ। कन्ढ्ढी दा वेख किनारा, कंडयां विच्चों बाहर कढाईआ। साची डण्डी दा इशारा, धर्मीआं दयां दृढ़ाईआ। मुहब्बत दा वणजारा, पुरख अकाल दयां मिलाईआ। सच दा भण्डारा, अनमंगया झोली पाईआ। धुर दा दरबारा, सचखण्ड इक्को दयां वखाईआ। जिथ्थे दीपक जोत करे उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सज्जण मिल जाए मीत प्यारा, परम पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। प्रीत कहे मैं होण नहीं देणा विछोड़ा, विछड़यां जाणा मिलाईआ। भगत भगवान दा सदा कायम रहे जोड़ा, जोड़ी साची दित्ती बणाईआ। बाकी दा लेखा रख के कोरा, ख़ाली हथ्थ दिता जणाईआ। जन भगतां करके भाग मथोरा, मिथ्या सृष्टी नाता दिता तुड़ाईआ। आत्म परमात्म बन्न्ह के डोरा, धागा रविदास वाला गंढ्ढ पुवाईआ। जेहड़ा लुट्टया जाए ना कोलों चोरां, ठग्गां हथ्थ कदे ना आईआ । जिस दी सन्त सुहेले हरि सतिगुर पै गई लोड़ा, लोड़ींदा साजण फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया कट के घोर अन्धेरा, सच चन्द दए चमकाईआ। प्रेम प्यार अन्दर बन्न्ह के बेड़ा, नईआ नौका पार लँघाईआ। मिलण विछड़न दा अगे रहे ना झेड़ा, इक्को रंग लए समाईआ। जन भगतां दे कारन पाया फेरा, फ़ैसले ओन्हां दए कराईआ। मुहब्बत दा मालक करन आया मेहरा, मेहरवान होया सहाईआ। जिन्हां दा नाता जोड़या केरा, कल्मयां वाला सके ना कोए तुड़ाईआ। सच दुआरे कर वसेरा, मन्दिर सोहणा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। प्रीत कहे मैं खेल करां अवल्ला, पहली बणत बणाईआ। नाता जोड़ के पिछला गभला, दोआबा रंग चढ़ाईआ। अमृत चवा के साचे नभला, नाभी कँवल भराईआ।
काया मन्दिर सुहा के बंगला, हरि सज्जण दयां मिलाईआ। जो जगत विछोड़ा पिछला कद का, अन्त दयां खपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। प्रीत कहे मैं हथ्थ तैंडे, डोरी तूहीउँ उत्ते सुटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी मार के आया पैंडे, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बेपरवाह जिस नूं कहिंदे, दक्खण पहाड़ पूर्ब पच्छिम वेख वखाईआ। दो जहान जिस दा नाम लैंदे, लै लै ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर जिस दा भाणा सहिंदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। प्रीत कहे मैनूं भगतां उत्ते माण, ख़ुशी नाल समझाईआ। जिन्हां नूं श्री भगवान मिल्या आण, हरि करता धुर दरगाहीआ। रहमत नाल दित्ती पहिचाण, नुहार दित्ती समझाईआ। जगत जहान वेख्या मार ध्यान, सृष्टी खोज खुजाईआ। सच भण्डारा दे के ज्ञान, नाम अमोलक झोली पाईआ। सज्जण मीत कर परवान, परम पुरख दित्ती सरनाईआ। चरन धूढ़ करा इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। सच संदेसा दे के मेहरवान, पर्दा रिहा उठाईआ। जन भगतो तुहाडे उत्ते मेरा माण, मनसा अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। प्रीत कहे मैं कदे ना छुटी, नाता भगतां नाल रखाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो उठी, आपणी लै अंगड़ाईआ। सच वस्त दी लै के मुट्ठी, धुर दरगाहों दित्ती वरताईआ। सन्त सुहेलयां होवे ख़ुशी, ख़ुशहाली दयां प्रगटाईआ। परमात्म नाल होवे रुची, आत्म जोड़ जुड़ाईआ। मति ना होवे पुठ्ठी, बुध बिबेक दिता कराईआ। लुक्या रहे ना कोई गुट्ठी, चारों कुण्ट लवां जगाईआ । फोल फुलावां साधां वाली त्रैकुटी, पड़दा परे हटाईआ। जिस सुखमन दी मंज़ल किसे तों ना मुकी, उस नूं इशारे नाल दयां लँघाईआ। सच प्रेम सुहा के रुती, रत रती दयां रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। प्रीत कहे मेरा तेज तप, तपसवीआं समझ कोए ना पाईआ। मेरी प्रीती पिच्छे मरदे खप खप, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां फेरे पाईआ। वांग कलंदरा रहे नच, डौरू डंक वजाईआ। वांग बन्दरां रहे टप, दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। सच वस्त ना आवे हथ्थ, ख़ाली देण दुहाईआ। मैं हौली जेही मुख भवा के प्रीत कहे पवां हस, टेडी अक्ख नाल वेखां थाउँ थाँईंआ। कलिजुग जीवो तुहाडा चल्ले ना कोई वस, बेवस कीता बेपरवाहीआ। तुहाडा नाता गुर अवतार पीर पैगम्बर गए छड, पिच्छे फेर कोए ना आईआ। सच वस्त तों ख़ाली हो गए हड्ड, फोकट रूप नज़री आईआ। किस दे सहारे फिरो जग, जागरत जोत ना कोए जगाईआ। कलिजुग अग्नी तपो अग्ग, शांतक सति ना कोए वरताईआ। जे प्रभ सरनाई जाओ लग, धुर संदेसा दयां सुणाईआ। तुहाडा प्रेम प्रीती नाता जाए बज्झ, भजन बन्दगी लोड़ रहे ना राईआ। सनमुख हो के दर्शन करो रज्ज, लोचण
आपणी ख़ुशी मनाईआ । जे तुहाडा रूप बगला बप्पड़ा बग, हँस दए बणाईआ। जे अन्दर नहीं ख़ुली अक्ख, ओह नेत्र दए प्रगटाईआ। सच प्रीत कर के प्रभ दे नाल वेखो वस, वसल असल इक्को दए समझाईआ। जिस प्रेम अन्दर तुहाडा गावे जस, ओसे दी सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। प्रीत कहे मैं ना कदे पतीजां, विश्वास आपणा ना कोए रखाईआ। जगत माया नाल ना रीझां, कूड़ी सेवा ना मोहे भाईआ। नेत्र खोल्हां कदे ना तीजा, चौथे पद ना कदे बहाईआ। मैनूं प्यारा चंगा लगदा नहीं कोई जीजा, कोटन कोटि बैठे कर कुड़माईआ । मैं लँघी नहीं कदे किसे दहलीज़ा, अन्दर आपणा ना कदम टिकाईआ। मैं वेख्या नहीं जगत गुलशन कोए बग़ीचा, सुगंधी सच ना कोए भराईआ। पता नहीं कलिजुग अन्तिम मैनूं किथ्थों आ गई रीझा, जन भगतां दे पिच्छे फिरां चाँईं चाँईंआ। मेरा प्रेम लग गया नाल ग़रीबां, मुहब्बत नीचां नाल रखाईआ। उहनां दा बदल के जावां नसीबा, तरकीब आपणी नाल प्रगटाईआ। सच प्रेम दा दे के जावां वज़ीफ़ा, इनाम एहनां दी झोली पाईआ। जिन्हां ने सोहँ गा के लतीफ़ा, लुतफ़ अन्दरों ल्या मन्दिर वज्जी वधाईआ। इन्हां दीआं बदल के जावां नीतां, नीतीवान दयां वखाईआ। इन्हां दा अन्तर आत्म कर के जावां शीशा, दुरमति मैल धवाईआ। हुण वक्त चुक गया पिछला बीस इकीसा, अगे हदीसा दयां पढ़ाईआ। सभ ने भरना आपणा कीता, तुहाडी करनी प्रभ आपणे नाल रखाईआ। शास्त्र सिमरत करन जगत तरीफ़ा, सोभत नाल वड्याईआ। पारब्रह्म तुहाडा लेख लिखण दा बणया इक्क वसीका, मिसल साची दए बणाईआ। जिस दे कोल भगतां उधारन दा तरीका, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ । गुरमुखो तुहाडा प्रेम सभ तों लग्गा मीठा, मिठास अगम्मी नज़री आईआ। एह वेख खेल अनडीठा, धुर दी ख़ुशी लए अंगड़ाईआ । एहनां नूं लोड़ केहड़ी पढ़न दी गीता, जिन्हां दा मीता इक्क अख्वाईआ। पुरख अकाल करन आया प्रीता, प्रीतम हो के दया कमाईआ। साची देवण आया नसीहता, हुक्म धुर दा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा कर्म कांड चुकाईआ। प्रीत कहे जिस वेले मैनूं कीता तेज भान, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। मैनूं पिछला भुल गया जहान, सुध समझ रही ना राईआ। मैं हो गई हैरान, हैरानी मेरे उत्ते आईआ। एह केहड़ा नौजवान, जेहड़ा मैनूं रिहा प्रनाईआ। जिस दे अन्दर प्रेम महान, मुहब्बत रिहा वखाईआ। ओसे वेले मैनूं फुरना फुरया आण, सच प्रीत रही समझाईआ । नीं एस दा मालक श्री भगवान, भगतां दा साथी इक्क अख्वाईआ। इस दा मेला जिस दा सोहणा भथ्था तीर कमान, चिल्ला अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादी सूरबीर नौजवान, बिरध बाल इक्को रूप वखाईआ। जे कोई समझ के लए पहचान, गुरमुखां दा मीता आपणा मेल मिलाईआ। सच प्रीत कहे मैं अक्ख पुट के तकया दो जहान, ज़िमीं असमान वेख वखाईआ।
मैनूं नज़री आया ओह मेहरवान, जिस नूं गोबिन्द कहे लोकाईआ। जिस ने पुत्तरां दा दे के दान, भगतां नाल करी कुड़माईआ। प्रीत कहे मैं उहनां दा झुलौंणा निशान, जो झुलदे निशाने थल्ले गए आईआ। उन्हां दा मिलाउणा अमाम, जो साचे अमल रहे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। प्रीत कहे जिस वेले गुरमुख मेरे नाल मिलावे अक्ख, सांझा ध्यान लगाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल पवां हस्स, आपणी हस्ती दयां जणाईआ। उठ दोवें मिल के ओस दा गाईए जस, जो सिफ्तां दा मालक नज़री आईआ। जो विछोड़े विच पिच्छे गया छड्ड, जुग चौकड़ी कर जुदाईआ। अगे हुण ना रहीए अड्ड, साचा मेला लईए मिलाईआ। कोई विचोला बणाईए अध, साचा जोड़ जुड़ाईआ। प्रीत कहे मैं गुरमुख किहा हरि शब्द लईए सद्द, जो गोबिन्द नज़री आईआ। जे ओस दे नाल जाईए बज्झ, नाता इक्क रखाईआ। फेर कदी ना होईए अलग, विछोड़ा रहे ना राईआ। प्रीत किहा गुरसिख दोवें रल के इक्को मन्दिर जाईए वस, सौकणां वाली ना कोए लड़ाईआ। इक्क दूजे नूं आपणा दुखड़ा दईए दस्स, दर्दी हो के हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। प्रीत कहे इक्क मेरी सुण लै गुरमुख बात, बेवतन हो के दयां समझाईआ। जे मेरे नाल नाता जोड़ना साक, सज्जण बणना चाँईं चाँईंआ। श्री भगवान दी गाउणी गाथ, ढोला धुरदरगाहीआ। कूड़ कुड़यारा अन्दरों देणा काट, तन माटी रहिण ना पाईआ। पौड़े चढ़ के वेखणा घाट, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सज्जण बणना धुर दा साक, विछोड़ा देणा गंवाईआ। मन कर के ना होवीं गुसताख़, झगड़ा कूड़ लोकाईआ। मैं दस्सां तैनूं साफ़, जो पुरख अबिनाश रिहा सुणाईआ। जे भगतां विच ना रिहा इतफ़ाक, फेर श्री भगवान दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं सच दस्सां, फ़रीद कहे, जो हरि का बचन भुलया, उसनूं करना किसे नहीं मुआफ़, अगे हो ना कोए छुडाईआ। तुहाडे पिच्छे नीहां हेठ दबा के बच्यां वाली राख, राखी करन वाला रख्या करे चाँईं चाँईंआ। जे माणस जन्म कर के इक्क एहदी निक्की जेही ना मन्नी बात, सति कर के ना झोली पाईआ। फेर समझो कि साडा प्रभ दे उत्ते नहीं विश्वास, ख़ाहिश आपणी वड्डी लई बणाईआ। फ़रीद कहे मैं मातलोक विच्चों जावां तद भगतां नूं पूरा दे के इतफ़ाक, साचा मेल मिलाईआ। जे प्रभ दे हुंदयां ना सिक्खी जाच, फेर पिच्छो केहड़ा देवे समझाईआ। जे पुत गोद बैठा ना विच बाप, चाचा केहड़ा कंधिआं उत्ते लए उठाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार सारे गए आख, लेखे लिख लिख कलम शाहीआ। उहनां दा भविख्त ल्या वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। सच प्रीती बन्न्हणा सच्चा नात, नाता इक्क जुड़ाईआ। जेहड़ा जन्म जन्म नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कोटन बरख करदा गया पाठ, ओस पाठ नालों औखा इतफ़ाक नज़र कोए ना आईआ । तुहाडे प्रेम अन्दर प्रगटाउणी आपणी ज़ात,
साफ़ साफ़ दिता समझाईआ। जे श्री भगवान भगतां दी बणा ना सक्या जमात, बाकीआं नूं करे की पढ़ाईआ । होर केहड़ी दस्सणी करामात, जे कर्म कांड ना सक्या गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेमी हो के प्रेम वखाईआ। प्रीत कहे मैं जुग जुग करदी रही यतन, यथा योग आपणी सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे आ के पतण, बहि बहि आपणा डेरा लाईआ। मैनूं भगतां दे अन्दर वड़ के किसे नहीं दस्सया वसण, इशारयां नाल बाहर रहे कढाईआ। मैं इक्क दिन रोण लगी पिट्टण, देवण लगी दुहाईआ। आपणे हन्झू लगी सिटण, नैणां छहबर लाईआ। आपणे वालां लगी खिच्चण, मेंढी दित्ती खुल्हाईआ। आपणी करनी तों लगी तिलकण, संभल ना सकी राईआ। कूकां मार के लगी विलकण, बौहड़ी बौहड़ी रही जणाईआ। उधरों इक्क निरगुण धार लगी चिलकण, जोती नूर रुशनाईआ। तूं किस नालों लगी विछड़न, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। प्रीत कहे की दस्सां हालत ओस रब्ब दी, जिहनूं हाए रब्बा कहे लोकाईआ। मैं जुग चौकड़ी रही लभदी, भजड़यां पिटी घर घर फेरा पाईआ। मैनूं सार ना आई ओस दी हद दी, पैंडा अन्त ना कोए कराईआ। मैं मारी हया शर्म लज दी, अक्ख ना सकी उठाईआ। इक्क दिन फिरदी फिरदी मैं थक गई, बल अन्दर रिहा ना राईआ। मैं जंगल विच ढठ गई, आपणी सुरत भुलाईआ। वास्ता प्रभ दे अगे घत रही, बेनन्ती इक्क जणाईआ। श्री भगवान हौली जेही इक्क गल्ल मैनूं दस्स लई, शब्द इशारा दिता कराईआ। उठ वेख जेहड़ी सेज माछूवाड़े गोबिन्द मल लई, प्यार अन्दर बैठा आसण लाईआ। एह सेवा करे ओह अन्तिम जुग कल लई, जिस कलिजुग विच भगतां लैणा तराईआ। प्रीत कहे मैं ओसे वेले अन्दरों हल गई, मेरी धीरज रही ना राईआ। जेहड़ी सेज एस सूरबीर साचे प्रेम अन्दर रंग लई, ओह रंग फेर सके ना कोए चढ़ाईआ। मैं डरदी डरदी इक्क वस्त ओदों मंग लई, निउँ के चरनां सीस छुहाईआ। गोबिन्द ने जिस वेले परत के आपणी कंड लई, करवट लई बदलाईआ। हौली जेही मेरी कन्नी आपणी कन्नी नाल गंढ्ढ लई, पल्लू नाल पल्लू ल्या बंधाईआ। मैनूं ओसे वेले ठंड पई, शांतक सति दिता कराईआ। नाले दस्या प्रीत मैं आया नहीं पुरी अनन्द लई, अनन्द भगतां देणा वखाईआ । मैं प्रगट नहीं होया गुजरी दे चन्द लई, चन्द गुरमुख देणे बदलाईआ। मैं आया नहीं आपणे संग लई, भगतां दे जोड़े भगवान नाल देणे जुड़ाईआ। मैं ओसे वेले किहा गोबिन्द कुझ मेरा हिस्सा वंड लईं, इक्को अर्ज़ सुणाईआ। वेखीं किते दूर दुराडयां ना छड लईं, जिथ्थे राह खैहड़ा दस्से ना कोए समझाईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरे बचन दी गंढ्ढ आपणे पल्ले बन्न्ह लई, जिस दी याद ना कदे भुलाईआ। प्रीत कहे अज्ज ओसे प्रीतम ने मेरी मन्न लई, घर गुरमुखां फेरा पाईआ। पन्ध मार के आया एस झुग्गी छन्न लई, जिस छन्न विच्चों चेला
सिँघ वरगे दिते तराईआ। आंढ गुआंढ जिस ने आपणे नाल गंढ्ढ लई, ब्रह्मण्डां तों पार दए लँघाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत हरिभगत दुआरे सद लई, सदी दा पहला हिस्सा गुरमुखां झोली पाईआ।
आपणे हथ्थ विच वेखो कक्ख नहीं, ख़ाली रिहा जणाईआ। अगे तुहाडे नालों वख नहीं, होवे ना कदे जुदाईआ। जिस दी वेखण वाली अक्ख नहीं, ओसनूं आपणा दर्शन आपणे नेत्र दए कराईआ। प्रभ नूं मिलण दा किसे दा कोई वस नहीं, बेवस वेखी लोकाईआ। कोटन कोटि फिरदे एस दे जस लई, गाउँदे थाउँ थाँईंआ। कोटन कोटि फिरदे एस दे रस लई, तट तीर्थ फेरीआं पाईआ। पर कोटां विच्चों गुरमुख सवाणी एस दे नाल वसदी, जिस नूं प्रीतम आपणी प्रीती दित्ती सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। प्रीत कहे गुरमुखो प्रीतम नहीं जे ख़ाली, एहदे ख़ाली हथ्थ समर्थ रूप वटाईआ। एह आदि जुगादी धुर दा माली, मालक इक्को नज़री आईआ। गुरमुख सवाणी सुघड़ सुचज्जी सतिगुर दे घर बाली, बच्यां वरगी नज़री आईआ । जिस दे पिच्छे जन्म जन्म जुग जुग घालणा रहे घाली, सो कीती घाल लेखे रिहा लगाईआ। आओ रल मिल के सारे हो जाओ इक्क सवाली, भिच्छया मंगो चाँईं चाँईंआ। जन भगतां अन्दर अठ्ठे पहर रहे दीवाली, दीपक आपणा करे रुशनाईआ। जे एस ने प्रीत तुहाडे नाल पा लई, तुसीं वी लगी तोड़ देणी निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार पा के नाल जोत अकाली, बेअकल वाले अकलां वाले दए जणाईआ। प्रीत कहे ओ जन भगतो वेखो मित्र, मीत स्वामी दयां जणाईआ। जिस दी रविदास ने सेवा कीती गंढ्ढ के छित्तर, पानहीआं गंढ्ढ पवाईआ। फेर ओसे दी धारों निक्कल, तुहाडा लेखा रिहा लिखाईआ। जे कोई पुच्छे की किन, सच दयो समझाईआ। किरपा कीती ओस जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर उडीकण, बैठे ध्यान लगाईआ। जो ऊँचां दा ऊँच नीचां दा नीचण, नीचों ऊँच दए बणाईआ। जन भगतां काया माटी मुलम्मा रहिण ना देवे पीतल, सुवरन साचा दए बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनहारा साची बख्शीशण, बख्शिश कर के प्रेम प्रीती आपणे नाल रखाईआ।