पुस्तकालयभाग १८

८ चेत शहिनशाही सम्मत १ सतिसंग भवन जम्मू

सति भगवान दी सच जैकार, आदि जुगादी इक्क अखवाइंदा। निरगुण नूर जोत आकार, निराकार निरवैर रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। सचखण्ड वसे सच दवार, मुकामे हक सोभा पाइंदा। आपणी इच्छया अगम्मी धार, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाइंदा। शब्द अनादी कर प्यार, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव खेल अपार, करनी आपणे हथ्थ वखाइंदा।

त्रैगुण माया पंज तत खेल कर करतार, कुदरत करता आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताइंदा। श्री भगवान एका एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सच दुआरे साची टेक, तख्त निवासी शहिनशाहीआ। निरगुण निरवैर धार भेख, सरगुण आपणी कार चलाईआ। ब्रह्म वेता दए संदेश, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद खोल्ह के भेद, पर्दा ओहला दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कमाईआ। श्री भगवान रचना रच, चारे खाणी वंड वंडाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, सरगुण अन्दर डेरा लाइंदा। करे खेल पुरख समर्थ, महिमा अकथ अकथ जणाइंदा। परमात्म हो के आत्म दित्ती वथ, वस्त अमोलक विच टिकाइंदा। साचा शब्द सुहावणा दस्स, नाम निधाना इक्क समझाइंदा । तूं मेरा मैं तेरा गाउणा जस, सोहँ रूप सच समझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप समझाइंदा। श्री भगवान परमात्म आत्म एका धार, लक्ख चुरासी वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर प्यार, चारे खाणी सोभा पाईआ। जीव जंत तेरा दे अधार, माणस मानुख दए वड्याईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, घर घर नाद सुणाईआ। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बूँद स्वांती ठंडी ठार, नाभी कँवल आप भराईआ। सुखमन टेडी वेख नाड़, ईड़ा पिंगल सोभा पाईआ । काया मन्दिर कर त्यार, सोहणी बणत आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। माणस मानुख पंज तत काया चोला, तन माटी ख़ाकी जोड़ जुड़ाईआ। बजर कपाटी रख के ओहला, बैठा मुख छुपाईआ। शब्द अगम्मी सुणा के ढोला, धुर दा राग जणाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले प्रभ अबिनाशी आपणा पड़दा खोल्हा, श्री भगवान आपणा भेत दिता जणाईआ। बुध मति दा कर के होला, साचा रंग इक्क रंगाईआ। मन वासना खेल अनमोला, नौ दुआरे आप भवाईआ । सरगुण सरूप निरगुण धार सतिगुर बण विचोला, धुर दा मेला आप मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाईआ। श्री भगवान साचा मीत, मित्र प्यारा इक्क अखवाइंदा। आदि जुगादि जिस दी रीत, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साचा नाम कलमा दस्स हदीस, हज़रत आपणा हुक्म वरताइंदा । लेखा जाणे ऊँच नीच, राउ रंक खेल खलाइंदा। नाम अगम्मा काया माटी चम्मा देवे ठांडा सीत, बण वणजारा आप वरताइंदा। साचा ढोला साचा गीत, आत्म परमात्म आप समझाइंदा। सच दुआर सच सिँघासण साचे मन्दिर काया अन्दर रहिणा अतीत, त्रैगुण लेखा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आत्म परमात्म इक्को ज़ात, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। सचखण्ड निवासी लोकमात, निरगुण निरगुण

आपणी खेल वखाईआ। जुग चौकड़ी ना होवे नास, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। एथे ओथे दो जहानां इक्को साथ, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आपणा खेल वखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों सन्त सुहेला जन भगत पुछे कोई अगम्मी बात, जिस नूं नर हरि आपणी बूझ बुझाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखो कूड़ अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रसना जिहवा बत्ती दन्द पढ़दे सारे गाथ, अन्तर आत्म हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सच प्रीतम जुड़े कोए ना नात, आत्म परमात्म इक्को घर ना कोए वसाईआ। साची मंज़ल काया पौड़ा चढ़े कोई ना घाट, अधवाटे बैठे सारे डेरे लाईआ। जे माणस मानुख मानव आपणा आप लैण पछाण, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ । सति धर्म दा आ जाए इक्क ज्ञान, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। जो आत्म सो परमात्म सो भगवान, दोहां दा इक्को मन्दिर इक्को घर इक्को निशान, इक्को रूप रंग रेख रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। आत्म परमात्म एका रूप, भेव रहे ना राईआ। इक्को ताणा पेटा सूत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। परमात्म हो के वसे दहि दिशा चारे कूट, आत्म हो के साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। मालक ख़ालक धुर दा भूप, शाह पातशाह आपणा भेस वटाईआ। वसणहारा पंज तत काया कलबूत, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। बिन साचे सन्तां किसे ना आई बूझ, सृष्ट सबाई लभ लभ थक्की थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। सृष्ट सबाई लभदी जंगल जूह, उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। परमात्म बैठा आत्म रूप काया अन्दर हू बहू, घर घर विच डेरा लाईआ। साचे सन्तां कोलों पुच्छ लओ उहदी जूह, जिस दुआरे बैठा सोभा पाईआ। जिस दा हथ्थ नक्क ना कोई मूँह, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। तत्तां वाला नहीं कोई लूं, रोम रोम ओसे दी देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क दृढ़ाईआ । काया मन्दिर सच वसेरा, सोभा बैठा पाईआ। पर्दा लाह के वेखो नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया चुकया झेड़ा, झगड़ा मन रहे ना राईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहे ना डेरा, आसा तृष्ना दयो गंवाईआ। घर विच ठाकर घर विच स्वामी घर विच सतिगुर घर विच बण जाओ चेरा, चेला गुर अन्त इक्को रूप समाईआ। काया बंक दुआरा सोहे साचा खेड़ा, हरि मन्दिर नज़री आईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया चुक जाए झेड़ा, दीन मज़्हब ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। माणस मानुख इक्क दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, सभ दा मालक प्रितपालक इक्को श्री भगवान अख्वाईआ। जिसदा ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान पृथ्मी आकाश चौदां लोक चौदां तबक खुल्हा वेहड़ा, त्रैभवन धनी आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार

कमाईआ। श्री भगवान सर्ब दा मालक, लक्ख चुरासी आत्म रूप इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बरां जिस नूं मन्नया ख़ालक, ख़ालस इक्को सोभा पाईआ। सो कलिजुग अन्तिम जन भगतां बण के आवे सालस, सच इन्साफ़ कराईआ। सन्त सुहेलयां नाल मिल के लावे इक्क अदालत, अदली इक्को बेपरवाहीआ। साचे नाम दी करे वकालत, वुकला इक्को नज़री आईआ। आपणे प्रेमीआं प्यारयां भगतां सन्तां साचे प्रेम दी दे के ज़मानत, बरीख़ाना दए जणाईआ । सच पुछो सभ दी आत्मा ओसे दी अमानत, अन्त ओसे दी झोली देवो पाईआ । प्रेम प्यार सच्चा करदयां क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नहीं कोई ममानत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्क दूजे नूं जाणो भाई भाईआ। तुहाडे अन्दर मन ना करे बग़ावत, जूठ झूठ ना कोए लड़ाईआ। माया ममता ना रहे अलामत, सति सच होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक्क जणाईआ। साचा मार्ग सुणो जन सन्त, सति सतिवादी आप दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेला कर लओ नाल कन्त, दुहागी रूप ना कोए वखाइंदा। काया चोली चढ़ जाए रंग बसन्त, दुतीआ भउ मिटाइंदा। गढ़्ह टुट जाए हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आइंदा। तुहाडे अन्दर बैठा बोध अगाधा हरि जू पंडत, जो निरअक्खर साची विद्या आप पढ़ाइंदा। चार वरन चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बण जाओ इक्को संगत, ज़ात पात पर्दा सर्ब गवाइंदा। दूजे दर कोए ना जाए मंगत, घर घर विच ठाकर सभ दे सोभा पाइंदा। साचा प्रेम एहो बहिश्त एहो जन्नत, स्वर्ग लोकमात एहो नज़री आइंदा। कलिजुग अन्तिम सारे कर लओ हिम्मत, हौसला साध सन्त सर्ब वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही खेल कराइंदा। धुर दरगाही खेल अपार, अकल कलधारी आप कराईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर हुक्म दे के गए तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद कलमा कायनात दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द जिस दा बोल के गए जैकार, सति सति सर्ब समझाईआ। सो श्री भगवान सभ दे अन्दर वसणेहार, बाहरों नज़र कोए ना पाईआ। काया बन्द ताकी खोल्ह के वेखो किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। जिस दा प्रकाश नाड़ नाड़, नूर नुराना सोभा पाईआ। ओह आत्म रूप परमात्म सांझा सर्ब करे प्यार, दुवैत वंड ना कोए वंडाईआ। ओसे दी सृष्टी ओसे दी दृष्टी ओह सभ दा इष्टी आप निरँकार, रामा वशिष्टी इक्को रूप नज़री आईआ। भावें उदासी बैरागी संनयासी हो गृहस्ती, सभ दा मालक हर घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा लाईआ । सच मार्ग वेखो रिहा लग, सन्त सज्जण देण गवाहीआ। जो सृष्ट सबाई लगी अग्ग, प्रेम प्रीती नाल देणी बुझाईआ। जो हँस रूप माणस हो गए कग, मन वासना रहे कुरलाईआ। साचा धर्म गए छड, मज़्हबां विच करन लड़ाईआ। आत्म परमात्म समझण अड्ड अड्ड, वखरी धार वखाईआ। सच पुछो आदि जुगादी विश्व

सारे प्रभ दी यद, यादाशत ताजा फेर कराईआ। सारे ज़रा आपणे नौ दुआरे वेखो लँघ, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। अगे झगड़ा मुक जाए सूरज चन्द, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई अन्दर वंड, आत्म ब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। सज्जण मीत प्यारे बण के बणा लओ सच्चा संग, कूड़े नाते दयो तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सृष्ट सबाई इक्क जणाईआ। साध सन्त संदेशे देण साची सिख्या, आत्म ब्रह्म पढ़ाईआ। जो दीसे सो जाणो मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जो भविख्तां अन्दर गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिख्या, संदेशे गए सुणाईआ। तिस दे कारन कूड़ कुड़यारा जावे जित्तया, सच सुच वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार रिहा वखाईआ। साची धारा लगणी मात, सति सरूप आपणा लए बणाईआ। कलिजुग अन्धेरी मिटणी रात, चारों कुण्ट इक्को नूर करे रुशनाईआ। चार वरन बणना इक्क जमात, इक्को अक्खर सच पढ़ाईआ । इक्को सभ दा माई बाप, ओसे दी अंस ओसे दा सरबंस लक्ख चुरासी जीव जंत आत्म नज़री आईआ । ओसे दा दुआरा ओसे दा मन्दिर ओसे दा बंक, ओहो मालक घर घर बैठा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सति धर्म कहे सुणो सच जाण, धुर संदेसा दयां सुणाईआ। जे मन्न लओ इक्क भगवान, मानव ओहो रूप अख्वाईआ। गुर का शब्द कमावो बण बलवान, सूरबीर अख्वाईआ। मन दहि दिशा ना भज्जे उठ शैतान, प्रेम डोरी लओ बंधाईआ । आपणे अन्दर करो ध्यान, काया पर्दा आप उठाईआ। आत्म सेजा वेखो खेल महान, नर निरँकार रिहा कराईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकान, अठ्ठे पहर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दए लगाईआ। सच्चा मार्ग लगणा कल अख़ीर, आख़र नज़री आईआ। सन्त सुहेल्यो रल के सृष्टी दी बदल दयो तकदीर, तदबीर धुर दी इक्क जणाईआ। सभ दे अन्दर आत्मा दी सच वखा दयो तस्वीर, प्रेम नाल तसव्वर दयो कराईआ। इक्को रंग वखाओ शाह पातशाह शहिनशाह हकीर, वडा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब जात पात शरअ दे कट दयो ज़ंजीर, धर्म इक्को दयो वखाईआ। जिस दी सिफ्त कर के गए पैगम्बर पीर, ओस दा पैग़ाम दयो सुणाईआ। जिस दा नज़ारा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओस दे हथ्थ साचा खण्डा नाम शमशीर, कलिजुग कूड़ी क्रिया टुकड़े टुकड़े देवे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कूड़ कुड़यारा कहे मेरा घर घर वसेरा, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। सृष्ट सबाई भुल गई तेरा मेरा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार भरया खेड़ा, साचा अनन्द ना कोए जणाईआ। धन्न भाग जे सन्त सुहेले मिल के सृष्टी दा बन्न्हण लगे बेड़ा, नाल पुरख अकाल रखाईआ। वेखो सोलां

सालां दे अन्दर अन्दर साफ़ सुथरा धरत मात दा हो जाए वेहड़ा, धरनी धवल आपणी ख़ुशी मनाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोए ना झेड़ा, झगड़ा कूड़ ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अन्दर सभ दी करे सफ़ाईआ। कलिजुग कूड़ कहे मैं मूर्ख मूढ़्ह, मुग्धा रूप नज़री आईआ। जे साचे सन्तां दी मेरे मस्तक लग जाए धूढ़, दुरमति मैल देण धुआईआ। सृष्ट सबाई दे अन्दर प्रगट हो जाए ओह नूर, जिस नूर नाल तन माटी होए रुशनाईआ। फेर सारे मिल के जाण जाण इक्क दूजे नूं कहिण ज़रूर, ज़रूरत आपणी अगे ना कोए रखाईआ। निहकर्मी कर्मां दा मालक श्री भगवान सभ दे मुआफ़ कर देवे कसूर, जो हाज़र हज़ूर हो के दर्शन पाईआ । सृष्ट सबाई अग्नी तत जो तपे वांग तन्दूर, अज्ञान बैठा घर घर करे लड़ाईआ। ओह वक्त वेला ओह समां वक्त नहीं दूर, जिस वेले सृष्ट सबाई इक्को बंस सरबंस रूप लए वटाईआ। वेख्यो सन्तां दे बचन सुण के अन्दर रहिण ना दयो ग़रूर, ग़ुरबत देणी बाहर कढाईआ। जे तुसीं परमात्मा दी आत्मा ओसे दा लओ सरूर, साख्यात ओसे दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सुणो संदेसा सज्जण मीत, सृष्ट सबाई इक्को इक्क जणाइंदा । जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतारां दी बदलाई रीत, नीती जगत वेख वखाइंदा। जिन्ह शिवदुआले मठ मन्दिर बणाई मसीत, गुरुदुआरे सोभा पाइंदा। ओह सभ दे अन्दर बैठा अतीत, घर घर डेरा लाइंदा। किसे नूं कोई ना समझयो नीच, नीचां दा नीच आप प्रभ अखवाइंदा। वेखो रविदास दी लँघ के अन्दर दहलीज़, कबीर जुलाहे दे अन्दर बहि बहि सोभा पाइंदा। पुरख अकाल श्री भगवान अबिनाशी करता कदे ना होवे पलीत, पतितां नूं पवित्र आप बणाइंदा। साध सन्त कठ्ठे हो के जो मार्ग लगाउण लगे ठीक, एह वी ठाकर ओन्हां दे अन्दर वड़ के हुक्म सुणाइंदा। क्यों, एहनां दी ओस दे नाल प्रीत, जो प्रीती दो जहान ना कदे तुड़ाइंदा। वेखो जे तुसां वी मिलणा ओस जगदीश, जो जगदीशर घर दा मालक घर विच सोभा पाइंदा । फेर साचे सन्तां दी अपना लओ ओह रीत, जेहड़ी रीत आदि जुगादि पुरख अकाल भगतां आप समझाइंदा । माया विच कूड़ी क्रिया विच लग्गके करयो ना कोए बिप्परीत, मनमुखां पुरख अकाल हथ्थ कदे ना आइंदा। तुहाडी आत्मा नूं सन्त सुहेले आपे खिच्च ल्याउण ज़ोर नाल घसीट, संगठन इक्को इक्क वखाइंदा। मन वासना मन दी हदीस, मनसा जगत विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रैहबर राह सन्तां इक्क वखाइंदा। सन्तां अन्दर वस स्वामी, कल विच दया कमाईआ। सर्ब घटां घट अन्तरजामी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रगटावणहारा धुर दी बाणी, शब्द संदेसा जगत सुणाईआ। जिस दा खेल चारे खाणी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ओह अमृत आत्म रस साचे सन्तां हथ्थ फड़ा के पाणी, जाम धुर दे

रिहा प्याईआ । सारे उठ के वेखो तुहाडे अन्दरों तुहाडा मिल जाए हाणी, बाहर खोजण कोए ना जाईआ । जे सन्तां दे आखे लगो तुहानूं कोई देणी ना पए कुरबानी, मन दी मनसा मन विच दयो गंवाईआ। तुहाडी मंज़ल हो जाए आसानी, साचे पौड़े चढ़ना चाँईं चाँईंआ। एह कोई कथा कहाणी नहीं विद्वानी, विद्या वाली चले ना कोए चतुराईआ। जो हुक्म धुर फ़रमानी, सो सन्त सुहेले रहे सुणाईआ। आत्म परमात्म इक्को रूप ते इक्को निशानी, निशाना इक्को दए जणाईआ। ओन्हां दी मुक्क जाए आवण जाणी, जो आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। विश्व खेल खलाए आदि श्री भगवानी, भगवन आपणा हुक्म जणाईआ। लेखा जाणे दाता गुण निधानी, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र आपणी रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्तन मीता ठांडा सीता आदि जुगादी सदा अतीता, त्रैगुण लेखे रिहा मुकाईआ। दिब चक्षू तक्के साकार, सरगुण नज़री आईआ। जिस दा तत्तां वाला आकार, रूप रंग सोभा पाईआ। जिस दा रसना जिहवा बत्ती दन्दां नाल करया जाए इज़हार, सिफ्तां नाल गाईआ। जगत रूप दिसे निशान, जुगती बणत बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। ज्ञान नेत्र जाणे निराकार, रूप रंग रेख ना कोए दरसाईआ। सति सरूप सति धार, सति सति विच समाईआ । रूप अनूप वसे बाहर, चक्र चिहन् साख्यात ना कोए दृढ़ाईआ । आप आपा खेल महान, मेहरवान महबूब इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे विच छुपाईआ। दिब नेत्र सति दरस, ध्यान ध्यान नाल लगाईआ। तक्के अर्श फर्श, जिमीं असमान वेख वखाईआ। ज्ञान नेत्र वखरा फ़र्क, तरक करे लोकाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई हरस, हवस ना कोए वधाईआ। इक्को नूर ज़हूर परस, ज़ाहर बातन आपणा खेल खिलाईआ। एह खेल अगम्मी अचरज, अगम्म अगम्मड़ा बिन हड्ड मास नाड़ी चमड़ा आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नेत्र नेत्र नाल मिलाईआ। दिब नेत्र तकया वराट, चौदां लोक पर्दा इक्क उठाईआ। जिस विच रवि ससि चन्द सूरज करन प्रकाश, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। ज़िमीं असमान खेल तमाश, धरत धवल रंग रंगाईआ। चार कुण्ट पैंदी रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास, टिल्ले पर्बत समुंद सागर नेत्र नैण नज़री आईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर खेल तमाश, नव सत्त वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच दर, गृह मन्दिर भेव चुकाईआ। ज्ञान नेत्र वेखे विगसे आप, आप आपणा विच मिलाईआ। पत्त डाल्ही ना कोई शाख़, शनाख़त अवर ना कोए जणाईआ। जो कुछ समझे सो आपे आप, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। ओथे लिखण पढ़न सुणन दी नहीं कोई बात, रसना जिहवा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। ना कोई पृथ्मी

ना आकाश, ना मण्डल ना रास, ना गोपी काहन वसे साथ, ना सीता राम कटे बनबास, ना सूरज चन्द कोए प्रकाश, ना तीर्थ तट कोए घाट, ना मन्दिर पैंडा वाट, ना दिवस ना रात, ना बिस्त्र सेजा खाट, ना आसा तृष्ना माया ममता ना मिठ्ठा रस चाट, सति सरूप महिमा अनूप आपे जोत आपे प्रकाश, दूजा नहीं कोई साथ, सो ज्ञान नेत्र नेत्र आपणा वेख वखाईआ। ज्ञान नेत्र दस्से की, कहिण वाली कथा ना कोए जणाईआ। जो कुछ वेखे सो आपे ही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई बूटा ना कोई बीअ, पत्त टहणी ना कोए लहराईआ। ना कोई पुत ना कोई धी, माई बाप ना कोए बणाईआ। जो कुछ सी सो आपे थी, जिस दी थीऊरी विरले समझ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान नेत्र ज्ञान बिन निगाह तों निगाह निगाह विच टिकाईआ। ज्ञान नेत्र बिन नेत्र तों रिहा पेख, वेखणहारा आप अख्वाईआ। उस दा की कोई दस्से भेख, जो भेखां दा मालक आपणा पर्दा रिहा छुपाईआ। जिस ने आपणे नाल आप करना हेत, आपे इष्ट आपे गुरू आपे चेला आपे सीस निवाईआ। ओस दा अक्खरां वाला नहीं कोई भेत, दस्सण वाली कहाणी जगत ना कोए जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी खेड, जिस खेड विच सच ज्ञान सच ध्यान आप आपणा विच टिकाईआ। रसना जिहवा कहे जे वाह, प्रेमानंद जी परमानंद विच समाईआ। अन्दर वड़ के वेखीए ते इक्को सच्चा राह, मार्ग बेपरवाहीआ। जे मन नूं थोड़्हा परे देईए हटा, ज्ञान डण्डा हथ्थ उठाईआ। फेर भज्जीए वाहो दाह, अगे पिच्छे ना कोए अटकाईआ। जो सति सरूप ओहो नज़री जाए आ, बिन नज़र नज़र आपणे नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म कदे ना होए जुदा, जुदा जुज़ ना कोए वखाईआ। एह भेव ओनां चिर गुज्झा, जिन्हां चिर पूरा सन्त सतिगुर ना दए समझाईआ। जिस वेले समझ आ जाए ओसे वेले पैंडा मुक्का, फिर इधर उधर भज्जण दी लोड़ रहे ना राईआ। ना कोई गिला रहि जाए ग़ुस्सा, चिन्ता ग़मी बैठे मुख छुपाईआ। बेशक एह बाहरों तत्तां वाला जुस्सा, अन्तर आत्म परमात्म इक्को नूर रुशनाईआ। की होया किसे ने दाढ़ी रखा लई किसे ने मुच्छां, कोई बैठा सीस मुंडाईआ। किसे ने अन्दर वड़ के ओहले बैठा वेखा, स्वच्छ सरूप दर्शन पाईआ। किसे ने किहा ऐवें सन्त कहिंदे लोका, साख्यात सके ना कोए जणाईआ। सन्त जन कहिण मानस जन्म लक्ख चुरासी विच्चों सोहणा मौका, जिस विच मुकम्मल आप आपणा समझ रमज़ आपणे नाल लगाईआ। प्रेमानंद जी प्रेम अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों आईआ। ओथे केहड़ी लोड़ सूरज चन्द, जिथ्थे प्रकाश दा प्रकाश डगमगाईआ। जिस दे नालों विछड़ी ओसे नाल पै गई गंढ्ढ, होर रही ना कोई जुदाईआ। सति दा सति नाल संग, घर साचे मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। प्रेम विच प्रेमी बण के प्रेम दा लओ अनन्द, निजानंद परमानंद इक्को नज़री आईआ। दिल दी कहाणी ख़ूब

अन्तर, अन्तर अन्तर दित्ती रखाईआ। जिस नूं सच प्रेम दा सच्चा मिल गया मंत्र, ओह आपणा मंतव हल कराईआ। कूड़ी क्रिया ना लग्गे बसन्तर, अग्नी तत गंवाईआ । आपणा ब्रह्म सरूप वेखे निरन्तर, माया ब्रह्म तजाईआ। झगड़ा चुक जाए गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण वाला आपे आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे रिहा वखाईआ। वाह जी वा कहिणा किड्डा चंगा, रसना जिहवा सोभा पाईआ। जिस प्रेम दे विच जमना सुरस्ती गोदावरी वहे गंगा, जल धारा अमृत रूप वखाईआ । नाम निधान वजाए मृदंगा, सोहणा नाद सुणाईआ। लक्ख चुरासी विच भरम के जो माणस रूप बण गया बन्दा, फेर बन्दीख़ाना ना क्यों तुड़ाईआ। एह नूरां दा नूर चन्दा, रोशनां दा रोशन प्रकाशां दा प्रकाश इक्को नज़री आईआ। अन्दर बाहर दा सच अनन्दा, दूई द्वैती ढाह के कंधा, मन विकार बाहर कढ के गंदा, अपवित्र पवित्र पुनीत दए वखाईआ। बड़ी ख़ुशी प्रेम प्यार दा बण गया संगा, संगल विच सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। अनन्द सागर जी इक्क दूजे नाल प्यार दीआं घुट्ट के दे लओ गंढ्ढां, जगत सके ना कोए खुल्हाईआ। सभ दा रूप इक्को हँ ब्रह्मा, ब्रह्म पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। ना कदे मरा ना कदे जन्मा, मढ़ी गोर ना कदे दबाईआ। ना वन्डया जाए विच वरनां बरनां, ज़ात पात आपणी इक्को रिहा समझाईआ । सारयां रल मिल के कारज इक्को करना, जिस कीत्यां कुदरत ते कादर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर घर विच साची कर रुशनाईआ। प्रेमानंद दे हथ्थ ते घड़ी कहे टिक टिक, मिन्ट सकिंट रही जणाईआ। सारे रल मिल के हो जाओ इक्क इक, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार दी प्रीती दी रीती लओ सिख, साची विद्या जगत करो पढ़ाईआ। सभ नूं इक्को आत्म सभ दे अन्तर पए दिस, ज़ात पात वंड ना कोए वखाईआ । साची मुहब्बत नाल इक्क दूजे नूं लओ खिच्च, गलवकड़ी लओ पाईआ। जे समां सोहणा बण रिहा जम्मू विच, जमा हो के इक्को मार्ग लओ चलाईआ। प्रेम सागर अनन्द सागर इक्को रूप पए दिस, पूरन जोत करे रुशनाईआ। जेहड़ा लेखा लिख्त विधान अन्दर देणा लिख, विधी सोहणी लैणी बणाईआ। सारे इक्ट्ठे हो के मुन रिख, मुनीश्र तपीश्र जोगीशर आपणा राह चलाईआ। मंज़ल चढ़ के कदी नहीं जाणा डिग, अगे चलणा वाहो दाहीआ। लेखा वेखो साम यजुर अथर्बण रिग, चारे वेद देण गवाहीआ। वेद व्यासा मंग के गया भिख, भविख्त पुराण विच नौ हज़ार सलोक गिणाईआ। सभ दा रूप सभ दा स्वामी सभ दे अन्तर सभ दे विच, सभ दे भीतर वखरा नज़र कोए ना आईआ। बेशक एह खेल जगत अनडिठ्ठ, दिब चक्षू ज्ञान नेत्र दोहां दा खेल आपणा खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रंगाईआ। घड़ी कहे मैनूं कहि दयो कलाक, कला मेरी अन्दर दित्ती छुपाईआ। मेरा किसे नूं नज़र नहीं आउँदा लग्गा

लाक, ताला रूप ना कोए वटाईआ। मेरा सोहणा जिहा बलाक, शेप रही वखाईआ। मेरे अन्दर इक्क नाद, हौली हौली आवाज़ सुणाईआ। उस दे कोलों सिख लओ जाच, काया मन्दिर अन्दर घड़ी घड़ी घड़याल, घड़याल की घटना रिहा जणाईआ । आपे जवाब ते आपे सवाल, आपे देवणहार अहिवाल, हालांकि हालत आपणी आपणे नाल बदलाईआ । सारे अन्दरों बाहरों इक्क दूजे दे मिल जाओ नाल, जगत दा टाईम समें दा वक्त सोहणा नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। घड़ी कहे मेरे थल्ले बध्धा इक्क रुमाल, सोहणा लपेट दिता लगाईआ। मैं सन्तां अगे करन आई सवाल, आपणी आशा प्रगटाईआ। नवीं रीती नूं लओ संभाल, पुरख अकाल नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया दा कर दयो ज़वाल, सति सच होए रुशनाईआ। फड़ के हलूण दयो शाह कंगाल, सोया रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता तोड़ दयो जंजाल, गढ़्ह हँकारी दयो भनाईआ। सति धर्म वास्ते मार के वेखो इक्को छाल, उछाल लहर लहर नाल टकराईआ। आपणी हिम्मत करो विशाल, हौसला इक्क रखाईआ। वेदांत दी विद्या दस्सो कमाल, आत्म अन्तर सच जणाईआ। दीनां दी रक्षा करनी हो प्रितपाल, सेवक नज़री आईआ। जो संगठन बणन लग्गा विच जहान, सृष्ट सबाई दयो समझाईआ । सच दा संदेसा सच ज्ञान, सच सच चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। प्रेम दे नाल प्रेम तोड़ दयो अभिमान, प्रेम दा मार के तीर निशान, गढ़्ह हँकारी डेरा ढाहीआ। विद्या वाले बड़े बड़े विद्वान, रसना जेहवा बोलण नाल ज़बान, अनेक परकार दे होर करन वख्यान, कथा कहाणीआं नाल जणाईआ। सच संदेसा इक्को देवो आण, आण सभ नूं देवो पाईआ। जिस नाल आत्मा आपणा समझ लवे भगवान, भगवान आत्मा नज़री आईआ। जेहड़े विज्ञान नाल चढ़ गए उत्ते असमान, जगत सहारे रहे उडाईआ। उहनां नूं दस्स दयो निरमाण, निम्रता इक्क सिखाईआ। किसे कम्म नहीं आउणे उडाए बबाण, बम्बां वाली ना कोए वड्याईआ। प्रेमा नंद जी जे रल मिल के साडा तुहाडा प्रेम दा चढ़ जाए तुफ़ान, मुहब्बत विच सारे दयो रुढ़ाईआ। विश्व दा होवे कल्याण, धर्म दा होवे ध्यान, भरम दा झगड़ा दयो मुकाईआ। सारे रल मिल के इक्क दूजे नूं तूं मेरा मैं तेरा दस्सो गाण, साची करनी इक्को नज़री आईआ। ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी लैण पछाण, जीवण विच्चों जीवण सिखे जहान, मरन तों पहलों मरना आपणा लैण बणाईआ। इन्सान इन्सान नूं समझण इन्सान, एहो जिहा दयो सच ज्ञान, प्रवाण प्रीती नाल जणाईआ। फेर क्यों ना सति सच दा सांझा चले विधान, विद्या इक्को नज़री आईआ। गुरुदुआरे मन्दिरां मस्जिदां शिवदुआलयां मठ्ठां नालों एह मन्दिर सोहणा मकान, जिस अन्दर बैठा डेरा लाईआ। उस दी करा दयो सभ नूं पहिचाण, बेपहिचाण पर्दा लए उठाईआ। घड़ी दे थल्ले बध्धा कहे रुमाल, मैं वेखां कमाल, जो सम्मत सम्मती सृष्टी विच अगे नज़री आईआ।