पुस्तकालयभाग १८

९ चेत शहिनशाही सम्मत १ राम चन्द, शिव सिँघ, गूढ़ा राम शेख़सर जम्मू

प्रीत कहे मैं राती प्रभ नूं पुच्छया, इक्क इकल्ली मंग मंगाईआ। किस कारन प्रभ जी लुक्या, आपणा खेल वखाईआ। की कोई तेरा भगत तेरे नाल रुस्सया, सति दे समझाईआ। की तेरा गुरमुखां नाल ग़ुस्सया, पड़दा दे उठाईआ। की कोई प्रेम नाल नहीं झुकया, हँकार विकार गंवाईआ। अबिनाशी करते किहा मैं खेल करां अनडिट्ठया, समझ कोए ना आईआ। भाग लगाउणा भगतां काया जुस्सया, जिस्म तन दयां वड्याईआ। जिन्हां दा अगला पैंडा मुकया, पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। प्रीत कहे मैं रातीं पुछया चोरी, इक्क इकल्ली बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। किस दे हथ्थ फड़ा के आएयों डोरी, तन्द प्रेम गंढ्ढाईआ। किस कारन चढ़ के आएयों घोड़ी, घोल घुमाई दे समझाईआ। की हरि संगत नहीं सी तैनूं लोड़ी, प्रेम प्रीती दित्ती तजाईआ। पुरख अकाल किहा मैं भगतां दे प्रेम दा सच्चा मोहरी, मोहर आपणी आया लगाईआ। जेहड़ी जुग जन्म ना कदे विछोड़ी, तिन्हां विछड़यां मेल कराईआ। जन भगतो साचे प्रेम दी चढ़ना पौड़ी, मैं दूर दुराडा वेखां चाँईं चाँईंआ। सच प्रीती मोहे इक्को लोड़ी, लोड़ींदा साजन हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। प्रीत कहे मैं हौली जेही पुच्छी बात, बिन कन्नां दित्ती सुणाईआ। प्रभू भेद दस्स अठ्ठ चेत दी रात, पड़दा दे उठाईआ। पुरख अकाल सहिज सुभाओ दिता आख, शब्द हुलारे नाल जगाईआ। आह वेख खेल तमाश, पूर्ब दयां दृढ़ाईआ। सतारां सौ पचवंजा बिक्रमी साची पाई रास, मण्डल इक्क बणाईआ । गोबिन्द सुत्ता जा प्रभास, नौ मील पुरी अनन्द तों डेरा लाईआ। गुरमुख लभदे रहे सारी प्रभात, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ । अन्तिम इक्ट्ठे हो के कीती अरदास, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। कल्गी वाले आजा पास, की कला रिहा वरताईआ। अन्दरों रो पई सभ दी ख़ाहिश, नैणां नीर वहाईआ। गुरमुख हो गए उदास, गुरसिख अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माता गुजरी किहा सुणो मेरी बात, धीरज धीर दयां धराईआ। मेरा बच्चा अजे सिखण लग्गा जाच, कल्ला रहि के झट लँघाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया अगे होणी बहु भांत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले पुरख अकाल निरगुण जोत करे प्रकाश, जोती जाता वेस वटाईआ। शब्द अनादी वज्जे नाद, ब्रह्माद दए सुणाईआ। फेर तुसां रल मिल करना याद, यादाशत पिछली चेते आईआ । तुहाडी सुणनी इक्क आवाज़, जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गाईआ। एसे विच गोबिन्द नूं आउणा स्वाद, प्रेम प्रीती तुहाडी वेख वखाईआ। हाज़र नालों बहुती पूरी करे ख़ाहिश, स्वास स्वास आपणे लेखे लाईआ। एनी अजे हो रही सी बात, गोबिन्द आया चाँईं चाँईंआ। हस्स के किहा ख़ुशी नाल बलास, सोहणी आवाज़ जणाईआ। किथे किथे

आए भाज, भज्जे वाहो दाहीआ। कवण कवण बणया साथ, संगी केहड़ा संग रखाईआ। गुरमुखां किहा तूं सभ दे नज़री आया साथ, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। पर एह की करनी कीती सतिगुर समराथ, सानूं दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द किहा रात आई चेत अठ्ठ, अठ्ठ तत गुरमुखां रहे सुणाईआ। साडे पिच्छे कोई कर इक्क हठ, हठीआ हो के डेरा लाईआ। सानूं जंगलां विच जाणा पए ना वत, बेले खोज ना कोए खुजाईआ। तेरे प्रेम दे होईए वस, दूजी आस ना कोए तकाईआ। एह सुण अगम्मी गाथ, मेरे गृह वजी वधाईआ। तुहाडे पिच्छे गया नठ, भज्जा वाहो दाहीआ। अगला लेखा देवां दस्स, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जिस वेले कलिजुग कूड़ अन्धेरा मेटया मस, सतिजुग सच करी रुशनाईआ। तुहाडी भगती दा गाउण जाणा जस, दूर दुराडा आपणा फेरा पाईआ। तुहाडा प्रेम दा कर के इक्ट्ठ, प्रीती इक्को देणी समझाईआ। सति धर्म दी दे के मति, कर्म कांड देणा गंवाईआ। बेशक मैं नज़र ना आवां नाल अक्ख, अन्तर आत्म आपणा डेरा लाईआ । गुरमुखो तुहाडे नालों कदे ना होवां वख, वखरी सेज ना कोए हंढाईआ। तुहाडा प्रेम मेरी रत, मेरी रत तुहाडी ब्रह्ममति दए बणाईआ। तुहाडा उपकार मेरा जस, मेरा जस तुहाडा रस नज़री आईआ। पिछले लहिणे दा देणा सी हक, एसे कारन गया नठ्ठ, चोर यार ना रूप वटाईआ। पक्की कर के गया सच, घंटे दो तुहाडे अन्दर जावां वस, वास्ता आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रीत कहे क्यों करया बहाना, पड़दा विच रखाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरा खेल महाना, शब्दी हुक्म सुणाईआ। वैराग अन्दर विछोड़े अन्दर जो मेरा गाए तराना, मैं तरानयां दा महिमान हो के उन्हां दे अन्दर नज़री आईआ। इस दा कोई दे ना सके ब्याना, लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ । एह वी खेल मेरे भगवाना, जो मेरा मालक मैथों रिहा कराईआ। भगतां दा अस्थाना, गुरमुखां दा टिकाणा, खेल दो जहानां, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। प्रीत कहे मैं पुछया गोबिन्द वड़ के अन्दर बुकल, मुख पड़दा ल्या उठाईआ। की हुण भगतां तों लग्गा लुकण, करवट आपणी बदलाईआ । नहीं, गोबिन्द किहा मैं उन्हां दा करन आया शुकर, पिछला लेखा झोली पाईआ। कीते कौल तों नहीं गया मुकर, मुजरम हो के ना मुख भवाईआ। उन्हां दी प्यार दी धार अन्दर जावां उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक्को रंग वखाईआ। जिस तरह पुरख अकाल मैनूं बणाया पुत्तर, एसे तरह आपणे पुत्तर लए बणाईआ। जिन्हां नालों कदे ना जावां विछड़, विछड़यां रिहा मिलाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया विच रहिण नहीं देणा भपा खिचढ़, साफ़ निरोल सन्त सुहेले बाहर लए कढाईआ। गल लगाया भरीआं चिकड़, दुरमति मैल धवाईआ। ओह प्रीते सारी रात

उन्हां दा रख्या फ़िकर, जो फ़िकर विच ढोले रहे गाईआ। जे तैनूं सुरत ना देंदा तूं किस तरह उन्हां दा करदीउँ ज़िकर, जो ज़करीए नालों चंगे नज़री आईआ। मैं विछोड़ा दे के नहीं आया निकल, पल्लू ना आया छुडाईआ। मैं दूरों नेड़े दा बणां मित्र, नेरन नेर सोभा पाईआ। एह खेल मेरा बचित्र, जिस दा चित्र चित्र ना कोए वखाईआ। तूं दस्स सच प्रीत क्यों मेरे मगर आई ख़िसक, भज्जी वाहो दाहीआ। प्रीत किहा मैं पुछण आई मैनूं आशकां मशूकां तों वखरा दस्स इश्क, जिस इश्क विच इशारा इक्क तेरा नज़री आईआ। मैं डरदी रही उच्चां नीवां कन्ढ्ढी दा कन्ढ्ढा किते पैर ना जाए तिल्हक, मूँह दे भार दए सुटाईआ। गुरमुख किहा छेती जा मेरे भगतां दे अन्दर वेख मिठत, जिस मिठास नाल तैनूं सवाधान देण कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। प्रीत कहे जिस वेले वज गए साढे तिन्न, मैनूं अचन अचानक आई अंगड़ाईआ। मैं सरूप वेख्या भिन्न भिन्न, बहुरंगा आपणा रंग वखाईआ। जिस नूं झुकदे वेखे लोक तिन्न, परलोक सीस निवाईआ। रूप अनूप बदले छिन्न छिन्न, बहुरूपीआ समझ कोए ना आईआ। कुछ आपणे आप रिहा गिण, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। मैं अगम्मी वेख के उहदा चिन्न्ह, चिन्ता दित्ती गंवाईआ। जो इशारे करे खिन खिन, शहिनशाह रूप वटाईआ। मेरा हिल गया दिल, धीर रही ना राईआ। ओसे वेले मैनूं अग्गे हो के प्या मिल, फड़ बाहों ल्या उठाईआ। उठ वेख मेरा खेल, तैनूं दयां समझाईआ। जिन्हां दा गुरू ते उन्हां दा चेल, चेला सतिगुरू आपणा नाम अख्वाईआ। मैं तकया गोबिन्द नूं इक्क पलक नहीं विहल, रातीं सुत्तयां गुरमुखां नूं आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। प्रीत कहे साढे तिन्न मैनूं इक्क पई आवाज़, नाल ठोकर दित्ती लगाईआ। उठ जाग, जगावण वाला रिहा जगाईआ। जिस दी सारे करदे रहे तांघ, सो आपणा फेरा पाईआ। जेहड़ी भगतां कीती मांग, ओह वस्त रिहा वरताईआ। स्वांगी हो के प्रगटया स्वांग, संगी साथी आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। प्रीत कहे साढे तिन्न जिस वेले सुणया नाद, धुन इक्को नज़री आईआ। मैं हो गई विस्माद, आपणा आप भुलाईआ। सतिगुर सरनाई लाग, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। प्रभू तूं किस तरह गुज़ारी अज्ज दी रात, इकल्ला बहि के रात लँघाईआ। गोबिन्द ओसे वेले दिता आख, मेरी धौण फड़ के उपर ल्या उठाईआ। हौली जेही चपेड़ मार के किहा ज़रा शेख़सर वले झाक, आपणा पड़दा लाहीआ। जां मैं तकया ओह गुरमुखां दे अन्दर नज़र आया आप, आपणा डेरा लाईआ। फेर वेख्या रसूल पाक, रस्ता रिहा वखाईआ। फेर वेख्या ते सभ दा बण के बाप, गोदी रिहा बहाईआ। फेर वेख्या ते जन्म कर्म दे कट के पाप, पवित्र दिता कराईआ। फेर वेख्या ते नज़री आया साथ, सगला संग निभाईआ। फेर वेख्या ते पूरी

करे खाहिश, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। फेर वेख्या कोई रहिण नहीं दिता उदास, ख़ुशीआं ख़ुशी नाल मिलाईआ। सभ दे लेखे ला के स्वास, साह साह आपणी झोली पाईआ। मैं हैरान हो गई एह क्यों नहीं सुत्ता सारी रात, नौ वेरां उठ के नौ वेरां बैठ के नौ जन्म दे विछड़े ब्राह्मण रिहा तराईआ। मैं ओस वेले दुहथ्थड़ मार के आपणे नाल हाथ, बौहड़ी बौहड़ी दित्ती सुणाईआ। प्रभू एह की खेल तमाश, मैनूं दे जणाईआ। तूं सुत्तयां दी करें याद, की तेरी वड्याईआ। दर्दीआं दी सुणें फ़रयाद, दु:ख आपणी झोली पाईआ। गोबिन्द ने कढ के पिछली किताब, मैनूं दित्ती वखाईआ। वेख लै अठ्ठ चेत दा ओह हिसाब, इक्क सत पंज पंज दए गवाहीआ। जिस दा मैनूं देणा प्या जवाब, पुरख अकाल मंग मंगाईआ। मैं कोई शाह नहीं नवाब, भगतां दा सेवक रूप वटाईआ। मैं वेखण आया आपणा टहिकदा फुल्ल गुलाब, जो बूटा आपणी हथ्थीं गया लाईआ। मैं सदा नहीं सुत्ता उन्हां पिच्छे सदा उन्हां दी रक्खां याद, याद विच आपणा झट लँघाईआ। एसे करके धुर दी सुणाई आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा दूजा होर रहिण कोए ना पाईआ। प्रीत कहे एह मैं चंगी सिख लई जाच, गोबिन्द तरीका दिता दृढ़ाईआ। भगतां नाल करां ना कोए मिजाज़, आकड़ ना कोए वखाईआ। झट जा के हो जावां उन्हां दी दास, सेवक बण के सेव कमाईआ। सच दस्स की तूं वी वसेंगा उन्हां दे पास, सच सिँघासण डेरा लाईआ। गोबिन्द किहा एह कोई पुछण वाली नहीं बात, एह मेरी बेपरवाहीआ । जिन्हां नूं आपणे नाल लयांदा मात, अन्तिम संग लै के घर साचे जावां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाईआ। प्रीत कहे जिस वेले नौवीं वार जागया, हथ्थ मथ्थे उत्ते रखाईआ। मैं हथ्थ जोड़ के मंगी आज्ञा, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। उधरों आई इक्क आवाजया, धुर दा ढोला गाईआ। आ तैनूं वखावां इक्क होर तमाशया, जेहड़ी खेल रिहा रचाईआ। जन भगतां दी आत्म सेज प्रेम प्यार प्रीत दा भोग बिलास्या, भावी सभ दे सिर तों लाहीआ। दुरमति मैल दा इक्को वार धो दिता दाग़िआ, दग़ा कर के नहीं आया ना रात सौ के झट लँघाईआ। जे कुछ जांदा जांदा भगतां दे घरों खा गया, ओस खाण पीण दा लेखा सारी रात देवे थाउँ थाँईंआ। गुरमुखां नूं आपणी किरपा नाल नवाजया, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। प्रीत कहे मैं फेर वेख्या मुड़ के, आपणी अक्ख भवाईआ। गोबिन्द तकया लुक के, चोरी नैण उठाईआ। ओह आपणे आसण उत्तों उठ के, ज़िमीं उत्ते डेरा रिहा वखाईआ। आपणे सीने नूं घुट्ट के, इक्की मिन्ट इक्को रस जणाईआ । मैनूं हौली जेही पुच्छ के, सच कहाणी दित्ती वखाईआ। सच प्रीत मैं आया नहीं लुक के, ओह वेख लुकयां दे अन्दर आपणा डेरा लाईआ। मैं आया गुरमुखां तों पुच्छ के, इजाज़त मंगी चाँईं चाँईंआ। जो प्रेमी प्यारे मेरे विछोड़े दे दु:ख दे, उन्हां दे

विछोड़े पिच्छे ख़ाकी माटी उत्ते नौ वार आपणी उंगली दित्ती घसाईआ। कोई शक शिकवा ना रहे मुझ ते, मुफ़लिस हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। धरती कहे जिस वेले मेरे उत्ते बैठा इक्की मिन्ट, ध्यान भगतां वल रखाईआ । मैं बौहड़ी बौहड़ी कर के उठी पिट, किधरों आ गया प्रेमीआं दा प्रेमी नेमीआं दा नेमी लग्गी तोड़ निभाईआ। मैनूं पता नहीं लग्गा किस मैनूं मूँह दे भार दिता सुट, मेरी होश दित्ती गंवाईआ। फेर किरपा कर के गोदी ल्या चुक, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ । मैं हौली जेही ल्या पुछ, की तूं गोबिन्द सच मुच, कि मैनूं भरम भुलेखा नज़री आईआ। धरनी कहे ओन हथ्थ पा के मेरी गिच्ची वाली गुत, धौण उत्ते दित्ती उठाईआ। औह वेख मेरे गुरमुख साचे पुत, जिन्हां नूं गोदी रिहा उठाईआ। एह गोबिन्द नहीं जो जावे लुक, लुकयां नूं आपणे नाल रिहा मिलाईआ। ओह चरनी लग के हो गई ख़ुश, ढोला गाया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्को इक्क निभाईआ। धरनी कहे जिस वेले एहदा मिन्ट इकीवां आया अख़ीर, बिन घड़ीउँ घड़याल दिता वजाईआ। पंजां उंगलां नाल कढ के इक्क लकीर, पंजा सभ दे उपर लाईआ। भगतो तुसीं मेरे मैं तुहाडी तस्वीर, तस्वीर दे अन्दर बेनज़ीर सोभा पाईआ। तुसीं प्रेम प्यार दे भाई भैण वीर, इक्को रूप दिते वखाईआ। नाम दी डोरी तुहाडी सच्ची ज़ंजीर, सके ना कोए तुड़ाईआ। तुसीं मेरे पातशाह ते मैं तुहाडा वज़ीर, जिस वेले चाहो सेवा आपणी लओ लगाईआ। तुसीं मेरे आका मैं तुहाडा फ़कीर, तुहाडे ढोले सदा गाईआ । तुसीं मेरा मकद्दर मैं तुहाडी तकदीर, तदबीर आपणी दयो जणाईआ। तुसीं मालक ते मैं तुहाडी शमशीर, जिधर चाहो खण्डा लओ भवाईआ। तुसां प्रेम नाल मैनूं देणी अशीर, तासीर तुहाडी मेरा रूप नज़री आईआ। एह जम्मू नहीं कश्मीर, अकसीर तुहाडी रिहा बदलाईआ। इक्को रंग रंगा के शाह हकीर, हुक्म आपणे विच चलाईआ। तुहाडे प्रेम अन्दर रैण सुबाई दिलगीर, दिलगीरी तुहाडी दित्ती गंवाईआ। भावें सेवक समझो भावें समझो पीर, पीरां दा पीर हो के फेर वी तुहाडा अख्वाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे बदल देवे अन्दरों ज़मीर, ज़ामन हो के अगला रस्ता दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, मेहर नज़र नाल तराईआ। साढे तिन्न इक्क उत्तों रो पई कड़ी, हाए हाए कर कुरलाईआ। गोबिन्द तूं पिच्छे खेचल कीती बड़ी, क्यों ज़मीन उत्ते बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द किहा वेख मेरे गुरमुखां दी झड़ी, जो छहबर रहे वखाईआ। उहनां दे अन्दरों मेरे अन्तर बज्झ गई कड़ी, जिस कड़ी नाल खिच के भुंजे दिता बहाईआ। मैं कोशिश कीती बड़ी, फिर वी मेरी चली ना कोए चतुराईआ। गुरमुखां दे अग्गे काहदी अड़ी, जिन्हां आड़ इक्क दी लई तकाईआ। एह बचन सुण के छत्त उत्तों डरी, नैणां नीर दिता वहाईआ। इक्क बूँद उत्तों किरी, जो सिध्धी

चरनां उत्ते डिग्गी, आपणा आप गई मुकाईआ। ओस वेले ओसे छत्त नूं नज़री आया हरी, जो हर घट रिहा समाईआ। जिन भगतां दी कन्नी फड़ी, गुरमुखां दा जोड़ जुड़ाईआ। ओस दी एह सोहणी सुलखणी घड़ी, जो ग़रीब निमाणयां गोदी रिहा उठाईआ। कर्मां तों कर के बरी, जन्मां तों जमां तों दोहां तों ल्या छुडाईआ। पृथ्मी जिस दे धउले उत्ते खड़्ही, बैठी सीस निवाईआ। थल्लउँ हस के बोल पई दरी, जो घरदयां दित्ती वछाईआ । ओह कहे मैं जींदी हो गई बरी, प्रभ ने आसण ल्या लाईआ। मेरी आसा पूरी करी, जो पिछला ध्यान वखाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने ग्यारवें साल जुत्ती पहनी सी ज़री, सोहणा चरन छुहाईआ । ओस वेले पुरी अनन्द मेरे उत्ते खलोता सी सवा घड़ी, अन्तर पुरख अकाल ध्याईआ। मैं ओस वेले इक्क गल्ल सी करी, हौली जेही सुणाईआ। मैं तेरी चरनां दी धूढ़ मली, तन आपणे ख़ाक रुमाईआ । की मैनूं करेंगा बरी, तन्द आपणे नाल जुड़ाईआ। गोबिन्द किहा ओह सुलखणी आवे घड़ी, जिस वेले मेरा मालक तेरे उत्ते सोभा पाईआ। तूं ओस वेले सरनी पड़ीं, मस्तक चरनां उत्ते टिकाईआ। फेर भगतां दे नाल तैनूं कर देवे बरी, मेरी शहादत दए भुगताईआ। दरी कहे हुण चल के आया घरी, घर वाला घर आपणे लै के जाईआ। लोकीं कहिंदे एह कच्चे तन्द सूत दी जींदी मरी, मैं मरी नहीं जीउदयां विच्चों जींदी नज़री आईआ। मैं ओस मंज़ल उत्ते चढ़ी, जिस घर गुरमुख सोभा पाईआ। पुरख अकाल किरपा करी, गोबिन्द दित्ती माण वड्याईआ। जन भगतो एह ख़बर सुणाई तुहानूं खरी, मिट्टी उत्ते विछन वाली दरी रही जणाईआ। जिस ने मेरे उत्ते किरपा करी, एह तुहाडे बेड़े पार लँघाईआ। एह बचन सुण के उत्तों हस्स पई कड़ी, कि साडा लेखा एहनां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ।

१० चेत शहिनशाही सम्मत १ नंदू शाह दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू

नंदू तेरी दस्सां तकदीर, प्रेम प्यार नाल जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द बणया सी उच्च दा पीर, आपणा आप बदलाईआ । तेरा रूप सी इक्क मलंगां वाला फ़कीर, जामा लीर लीर वखाईआ। तेरे कोल सी इक्क ज़ंजीर, चौदां कड़ीआं वाली गंढ्ढ पवाईआ । उस दे विच सी मुहम्मद दी तस्वीर, जो सत सत दे विच दित्ती लटकाईआ। तूं घत के आएयों वहीर, आप आपणा पन्ध मुकाईआ । तेरे कासे विच सी खीर, ढाई पा गिणाईआ। तेरी अन्दरों बदल दित्ती ज़मीर, हुक्म इक्क सुणाईआ । तूं तकया मुहम्मद नालों चंगा एह पीर, पीरां दा पीर नज़री आईआ। तूं बोल के किहा अख़ीर, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। कुछ

मैनूं दे असीर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द किहा चुप, फ़कीर दा अन्दरों वग गया नीर, बाहरों नैणां छहबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वरताईआ। शब्द अगम्मी किहा गोबिन्द, फ़कीर अताउला दिता जणाईआ। मैं मुहम्मद नहीं मैं वाली हिन्द, सूरबीर जोधा बेपरवाहीआ। मैं भिखारी नहीं दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। भेस बदलया कारन इंञ, तैनूं दयां जणाईआ। सच फ़कीर बणाउणे आपणी बिन्द, आपणे नाल जुड़ाईआ। ओस फ़कीर दे कोल सी इक्क किंग, जेहड़ी सज्जे हथ्थ दी पहली उंगली नाल दित्ती वजाईआ। रस्सी नालों खोल्ह के ओह कच्ची मिट्टी दा कासा जिहनूं कहिंदे मिट्टी दी टिंड, अग्गे दिता टिकाईआ। जे तूं परवरदिगार नूर इलाही धुर दा गोबिन्द, इस नूं लैणा खाईआ । उस दे नाल इक्क टुकड़ी बद्धी सी हिंग, जेहड़ी ख़ुशबू वखरी रही जणाईआ। ओह पहलों सांभ के रखी सी तिन्न दिन, जो गोबिन्द दित्ती समझाईआ। ओस दे विच सी इक्क चिन्न्ह, जो चन्द सतारा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी इक्क वखाईआ। गोबिन्द अन्दरों किहा सुण अताउला, ख़तूत धुर दा दयां जणाईआ। वेख मैं किड्डा सोहणा बणया मुल्ला, मौलवीआं वाला रूप वटाईआ। ओस फ़कीर ने आपणे सिर तों लाह के कुल्ला, चरनां उत्ते दिता टिकाईआ। तूं वाक्या पीरां दा पीर गोबिन्द कदे नहीं भुल्ला, भुल्लयां नूं रस्ते पाईआ। चहवां ने तैनूं चुकणा वांग फुल्लां, जो ख़ादम बैठे नज़री आईआ। मैं इक्क दस्सण आया होर भेत जिस दे विच ओहला, शाह नवाब जिस दी खोज खुजाईआ। बेशक तूं रसना नाल गावें बिसमिल्ला इल्ललिला, ढोला लाइलाह इल्ललाह रसूल ध्यान जणाईआ। जे आह चौदां कड़ीआं वाला संगल ना होया तेरे कोला, ओनां चिर तैनूं पीर मुस्लिम कहे कोए ना राईआ। गोबिन्द ने प्रेम नाल उस दे अन्दर दिता झकोला, जलवा नूर कर रुशनाईआ। ओस ने ओस वेले आपणे गल दे विच्चों खोल्हा, गोबिन्द गल दिता पाईआ। नाले किहा तूं हरिजन मौला, मुहब्बत रूप गुसाँईंआ। गोबिन्द हस्स के किहा कुछ मेरे नाल कर लै कौला, इकरारनामा लै लिखाईआ। फ़कीर ने किहा जे कदी मुड़ के आवें उपर धौला, मैनूं आपणा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। फ़कीर किहा एह ज़ंजीरी विच तस्वीर मुहम्मद पाक रसूल, बिन मेरे तेरे नज़र किसे ना आईआ। तूं मैनूं कीता कबूल, मैं दस्सया आपणा असूल, असलीअत दित्ती जणाईआ। अगे दोहां दा होर रूल, जांदयां पीरां राह विच लैण अटकाईआ। ओहनां पुच्छणा तैथों कलमा एह मअकूल, मुकम्मल देणा सुणाईआ। एस तस्वीर नाल उहनां दा बदल जावे महौल, सिर सके ना कोए उठाईआ । हँसी ख़ुशी विच करन मख़ौल, किधरों उच्च दा पीर आया फ़कीर, कंधिआं उत्ते डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरे विच सच

तौफ़ीक, तैनूं दयां समझाईआ। कुछ मंग मेरे रफ़ीक, धुर दा दान दयां वरताईआ। ओस ने किहा हुण फ़कीर फेर बणावें अज़ीज़, धन दौलत दी लोड़ कोई नहीं राईआ। भावें तन विच होवे नहीं कमीज़, कमर बन्न के तेरी सेव कमाईआ। जे मैं भुल जावां तेरी रहे ना कोए तमीज़, तूं रहमत कर के मैनूं लैणा मनाईआ। गोबिन्द किहा मैं रक्खां तेरी ज़रूर उडीक, वेखां ध्यान लगाईआ। जेहड़ी तूं मेरे गल विच कीती बख्शीश, आपणा हार तन शृंगार मेरा दिता बणाईआ। जेहड़ा मुहम्मद तेरे वस्या नज़दीक, ओस नूं महबूब मालक नूं तैनूं दयां मिलाईआ। ओह समां बहुता नहीं थोड़ा नज़दीक, ढईआ इक्को गया जणाईआ। तेरे आपणे हथ्थीं सच करां तस्दीक, शहादत आपणी नाल रखाईआ। मरन तों पहलों मेरी तेरे नाल वसीअत, असलीअत असल दयां प्रगटाईआ। पर मेरी इक्क सुण नसीहत, सच दयां जणाईआ। जिस वेले प्रभू भगतां नाल मिल के सभ नूं दस्सी इक्क वलदीअत, पिता पुरख अकाल इक्क नज़री आईआ। दुनिया दी बदल दित्ती जमहूरीअत, तैनूं जमां दे कोलों लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। फ़कीर किहा ऐ फ़क्करां दे फ़क्कर, लासानी बेपरवाहीआ। मैं तेरे पिच्छे मार के आया चक्र, चकना चूर आपणा आप कराईआ। तूं कूड़ी क्रिया नाल ला के टक्कर, सति सच रिहा प्रगटाईआ। फ़कीर किहा मैं पढ़या कोई नहीं अक्खर, अलिफ़ ये झोली कोई ना पाईआ। तूं वेख लै मेरे विच की कसर, जो कोई कसर रहि गई अगे नूं पूरी दईं कराईआ। तेरे चरनां विच होवे मेरा बसर, बिस्त्र आत्म सेज तूं सज्जण लैणी हंढाईआ। तेरी मेहर दा ख़त्म ना हो जाए असर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बेशक सारी सृष्टी ओडा दे नाल इशारीए कसर, मेरी किस्मत देणी बदलाईआ। दरगाह साची जांदयां अध विच मेरा होवे कोई ना हशर, हाशम आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द किहा एह की लग्गा मंगण, जो मंगें तेरी झोली दयां पाईआ। फ़कीर ने किहा भावें मैं पैरां तों फिरां नग्न, सिर ओडन ना कोई टिकाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा मेरी अन्तर आत्मा लग्गा रहे सगन, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द ने हथ्थों लाह के कंगन, ओस दे हथ्थ दिता फड़ाईआ । ओन ओसे वेले मोड़ के गोबिन्द दे चरनां उत्ते कीती बन्दन, एह मेरा विचोला लैणा बणाईआ। मैं इक्को तेरी प्रीती आया मंगण, दूजी लोड़ रही ना राईआ। हुण कहारो चुक लओ कंधण, मोढ्ढयां उत्ते उठाईआ। फ़कीर कर के डण्डौत बन्दन, ख़ाली टिंड लै के भज्जा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा सभ दा रिहा मुकाईआ। नंदू एह लेखा पिछला अगली बणत, साची दयां समझाईआ। जिस पदवी नूं जगत जिज्ञासू लभदे सन्त, खोजण थाउँ थाँईंआ। दिवस रैण गाउँदे मंत, ढोले रहे जणाईआ। पर एस तरह किसे नूं नहीं मिल्या धुर दा कन्त, जो फड़ बाहों गले लगाईआ। ओस दा बेपरवाही दा नहीं कोई अन्त, कोझे कमल्यां कंगलयां देवे माण वड्याईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नंदू एह अनन्द दा नंद, अनन्द रिहा वखाईआ। गुरमुख चन्द दा चन्द, चन्द रिहा चमकाईआ । बन्द दा बन्द, बन्धन रिहा तुड़ाईआ। गंढ्ढ दी गंढ्ढ, गंढ्ढ आपणे नाल पवाईआ। जे पिच्छे गई हंड, अगे देवे कोई ना दंड, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जगत जहान कर के जे रही भुख नंग, अगे होणा किसे नहीं तंग, सचखण्ड देवां माण वड्याईआ । एह गोबिन्द दे कोल वखरा ढंग, नाम अनमुलड़ा रंग जिस चाहे देवे चढ़ाईआ। एस प्रभू नूं ना कोई शर्म हया ना शरम, ग़रीब निमाणयां नूं ला के अंग, अंग आपणे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। फ़क्कर जांदयां जांदयां अठासी कदम उत्ते आ गई इक्क दलील, पिच्छा भौें के धूढ़ी मस्तक लई लाईआ। गोबिन्द दे दूरों वेख के बस्त्र नील, ख़ुशी नाल आपणे सिर विच ख़ाक दित्ती रमाईआ। चार कुण्ट मार के सत्त चक्र वेख्या मेरा दरगाह दा इक्क वकील, बेनज़ीर नज़री आईआ। गोबिन्द दी आवाज़ आ गई आ सुण मेरा कलमा हदीस, हज़रत हो के दयां सुणाईआ । उठ के वेख तैनूं मिला दयां जगदीश, दो जहानां दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दे छत्र झुले सीस, शहिनशाह नज़री आईआ । ओस फ़कीर ने किहा गोबिन्द की कीटां दा कीट, नीचां दा नीच रूप वटाईआ। गोबिन्द ने अठासी कदम तों हथ्थ रख्या उस दी पीठ, अचानक धक्का दिता लगाईआ। ओस फ़कीर ने दोवें अक्खां लईआं मीट, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। गोबिन्द ने किहा मैं तेरी आप करूं उडीक, तूं ख़ुशीआं नाल सौणा बेपरवाह हो के डेरा लाईआ। ओस वेले ओस दी बिरहों नाल निकल गई चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। उधरों बत्ती साल दी सवाणी इक्क गाउँदी आवे गीत, मटकी सिर दे उत्ते टिकाईआ। ओह कहिंदी आवे जे कोई इक्क नाल मिल्या मेरी इक्क नाल ला दयो प्रीत, इक्को मेरा मालक इक्को मैं उहदी नज़री आईआ। ओस फ़कीर ने ओसे वेले जा के सज्जी बाहों फड़ के ल्या घसीट, आ मैं तैनूं गोबिन्द दयां वखाईआ। झट ओहदे अन्दरों बदल गई नीत, झट मटकी दित्ती सुटाईआ। ओसे वेले गोबिन्द दूर दुराडा ओहदे अन्दर काया दी लँघ गया दहलीज़, घर बैठयां नज़री आईआ। ओस सवाणी ने अक्खां मीट के अन्दर लाई नीझ, ध्यान इक्को इक्क बनाईआ। अन्दरों किसे सच कीती ओस दे नाल प्रीत, जो प्रीतम हो के गलवकड़ी रिहा पाईआ। ओस ने ख़ुशी विच आ के आपणी छाती उत्तों पाड़ दित्ती कमीज़, लोक लज्जया परे हटाईआ। जे तूं अन्दर वड़या मैनूं बाहरों दे तमीज़, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। प्रभू मैनूं तेरे मिलण दी रीझ, तेरे पिच्छे मटकी उठा के भज्जी वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करनी दा करता आपणा खेल वखाईआ। उधरों चार चुक के होर लै गए अगे अठत्ती कदम, ओथे कंधा रहे बदलाईआ। इक्क ने तक ल्या एहदे चरनां विच पदम,

जो नूर नूर नज़री आईआ। ओस दे अन्दर प्रकाश होया मद्धम, या अली कहिके ... ... ... ... ... मदद मंगी नूर ख़ुदाईआ। झिरनाहट छिड़या बदन, थर थराहट गई आईआ। ओसे वेले लग्गा कम्बण, हिलया वाहो दाहीआ। अन्दरे अन्दरे कुछ मंग लग्गा मंगण, आपणी झोली डाहीआ। सहिज नाल सज्जे हथ्थ दी उंगली ला के चरनां दी धूढ़ी मस्तक लाया मजन, आपणी ख़ुशी वखाईआ। धूढ़ी लगदयां उहनूं नज़री आया एह सारयां दा सज्जण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वंड ना कोई वंडाईआ। मन ममता मेट के चरन लग्गा ढठ्ठण, चलदयां चलदयां सीस निवाईआ। गोबिन्द उत्ते प्या लग्गा हसण, ताली दित्ती वजाईआ। नाले पर्दे लग्गा ढकण, हुक्म दिता सुणाईआ। फेर तुहानूं आवां रक्खण, आपणा संग बणाईआ। हिरदे आवां वसण, घर साचे डेरा लाईआ। चारां दा बणा संगठन, घर इक्को दयां वड्याईआ। प्रेम प्यार पहना के बस्त्र, आपणे रंग रंगाईआ। नाम अगम्मी घोड़ा दे के शस्त्र, शहिज़ादे दयां वखाईआ। एहो मेरी बख्शिश, जांदे राहीआं पार कराईआ। प्रितपालक बण के करां रखशश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नूर नुरानी दे के दर्शन, हरस दयां मिटाईआ। जिस धारा नूं जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तरसन, तुहाडे अन्दर दयां वहाईआ। काया माटी तुहाडे साफ़ करके आप बरतन, वस्त धुर दी दयां टिकाईआ। सुरती करके शब्दी मरदन, सवाधान आपणे रंग रंगाईआ । सिर रख के तुहाडी उत्ते गर्दन, ग़रीब निमाणे पार लँघाईआ। की होया जे अर्जन नूं कृष्न ने गीता निक्की जही सुणा दित्ती मेटण लई हरखन, हवस दित्ती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौहवां दा लेखा पहले शाहवाले आया लिखाईआ। उधरों फ़कीर चलया पैर पुठ्ठे, हथ्थ अक्खां उत्ते रखाईआ। मैनूं केहड़ा अन्दरों लुट्टे, खिच्ची जाए वाहो दाहीआ। जिस ने सिर तों भाण्डे सुट्टे, ओह नच्ची टप्पी कुद्दी चाँईं चाँईंआ। इक्को वार कहि दिता मेरे अगले पैंडे मुक्के, जीवन दी लोड़ रही ना राईआ। ओस वेले ओस दे प्राण छुट्टे, गोबिन्द लै के गया चाँईं चाँईंआ। ओने चिर नूं ओस फ़कीर पिच्छे जांदयां नूं पाणी आ गया गिटे गिटे, पैर दिते लुकाईआ। थल्लउँ वट्टे चुभे निक्के निक्के, ठोकर दित्ती लगाईआ। उधरों गोबिन्द ने शब्द सरूपी परवाने लिखे, बिन रसना जिहवा बत्ती दन्द दिते सुणाईआ। ओस फ़कीर नूं पीड़ पई विच हिके, सीना ल्या दबाईआ । गोबिन्द ने ठोकर मारी पिच्छे, उसदा पिच्छा दिता बदलाईआ। फिर चारों कुण्ट इक्को दिसे, नूर नुराना नूर ख़ुदाईआ। ओह जल वुज़ू वाला गोबिन्द दयां चरनां उत्ते चुलीआं भर भर सुट्टे, लबां नाल चट चट आपणी ख़ुशी मनाईआ। एने चिर नूं गोबिन्द फेर ना दिसे, चार कहारां दे कंधी चढ़या भज्जया जाए वाहो दाहीआ। फ़कीर चलदा चलदा चुरासी कदमां उत्ते गोडयां भार डिग्गे, अगे हथ्थ लए टिकाईआ। उधरों गोबिन्द दे तीर वज्ज गए सिध्धे, जो अणयाले दिते चलाईआ। दोंह हथ्थां दे पै गए गिध्धे, ख़ुशी नाल ताली दित्ती वजाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उधरों कहार कुछ लैण लगे साह, डोली थल्ले दित्ती टिकाईआ। ओदरों फ़कीर बहि गया उत्ते घाह, इक्क तिनका ल्या तुड़ाईआ। ओदरों चलण लगी हवा, सोहणी पवण आपणी ठंड वरताईआ। उधरों वेखण आ गया ख़ुदा, आपणा खेल जो पुरख अकाल हो के रिहा कराईआ। आवाज़ दित्ती ओ फ़कीर एह क्यों तिनका कीता जुदा, गंढ्ढ उत्तों तोड़ाईआ। ओस वेले झट गोबिन्द आण के बणया गवाह, हौली जेही दिता समझाईआ। फ़कीर तूं ख़ुदा नूं कहो मैं तेरी भेंटा रिहा करा, मैनूं लोड़ कोई ना राईआ । धन्न भाग जे तूं चल के मेरे घर ग्यों आ, घास फूस उत्ते डेरा लाईआ। जे प्रभू तूं एस घाह दे तिनके नूं लवें खा, साडी भुख दएं गंवाईआ। पुरख अकाल ने किहा सुणा, सच सच दयां समझाईआ। जिस वेले गोबिन्द दे नाल मुड़ के जावां आ, आपणा वेस वटाईआ। तेरा सुक्का खा के घाह, आपणा शुकर मनाईआ। तेरा लहिणा देणा दयां चुका, भार चुक के आपणे कंध उठाईआ। किसे कारन पिच्छे गोदी ल्या सी बहा, गलवकड़ी लई पाईआ । अगे सारे लेखे दिते चुका, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप हो सहाईआ।

ढोडा कहे मैं बण आया ढोआ, प्रभू दो जहान देणा वरताईआ। मैं तेरे जोगा होया, होका दे के दयां सुणाईआ। मेरी सुग़ात दे दे त्रै लोआँ, पुरीआँ दे पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । ढोडा कहे मैं सुणन आया ढोला, आपणा वेस वटाईआ। वेखण आया विचोला, भगवन बेपरवाहीआ। जिस सच दुआरा खोल्हा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। वेखो पर्दा रिहा कोई ना ओहला, सीस आपणे रिहा टिकाईआ। सेवक हो के बणया गोला, चाकर शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। ढोडा कहे मैनूं कोई ना कहो बाजरा रोटी, बाज़ी सिर दे नाल लगाईआ। चढ़ के परम पुरख दी चोटी, आपणा आसण ल्या जमाईआ। जन भगतो तुहाडे अन्दर रहे ना वासना खोटी, दुरमति मैल दयो धुआईआ। जन्म कर्म दा रहे कोए ना रोगी, दुखड़े रिहा मिटाईआ। घर आ के धुर संजोगी, विछड़े रिहा जुड़ाईआ। धुर दा ठाकर बण के मौजी, मजलस भगतां नाल लगाईआ। गोबिन्द बण के पिछला खोजी, मित्र प्यारा ल्या उठाईआ। जिस दी खीर सी एसे जोगी, टिंड दित्ती टिकाईआ। ओह फड़ के आपणी गोदी, दीन दयाल रिहा बहाईआ। बेशक एह मंज़ल बड़ी औखी, जगत क्रिया हथ्थ किसे ना आईआ। भावें ताअने देवण लोकीं, झगड़ा करे लोकाईआ। जन भगतां दा जीव जहान सारा दोखी, अबिनाशी करता इक्को दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ढोडा कहे मैनूं कोई ना कहो टिक्की, जो हथ्थां नाल पकाईआ।

मैथों सुण लओ साची सिक्खी, सिख्या धुर दी दयां दृढ़ाईआ। नंदू कोल पिछले जन्म दी चिठ्ठी, जिसदा लेखा रिहा चुकाईआ। ढोडा कहे मेरी मिन्नत मन्न के सारे इक्की, इक्की सोहणी पंगत बणाईआ। जिस दी धार गुरमुख लिखी, ओह देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। इक्की इक्की बैठ जाणा विच कतार, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। पंजां वरताउणा नाल प्यार, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। इक्की मिन्ट दा एह विहार, बहुती डेर ना कोई जणाईआ । भोरा छड के ना जायो कोई विच थाल, हथ्थां उत्ते देणा फड़ाईआ। एहो प्रेम दे विच्चों निकलयां प्यार, मुहब्बत विच्चों मुहब्बत लई प्रगटाईआ। भावें एह नहीं कड़ाह प्रशाद, स्वाद ओहदे नालों चंगा आईआ। एह नंदू दी रहि जाए याद, सरदारी बुणयाद आबाद खेड़ा दए वखाईआ। पुरख अकाल तुहाडे सभ दे होवे साथ, अनाथां दा अनाथ, दीनां दा दीन नज़री आईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साची वस्त भगतां दी झोली पाए सुग़ात, एह भरी रहे परात, दु:ख भुख सभ दी रिहा गंवाईआ।

१० चेत शहिनशाही सम्मत १ बेलू राम दे घर पिण्ड सरदारी जम्मू

जन भगतां लेखा मुकदा, कूड़ी क्रिया जगत संसार। झगड़ा चुक दा जननी कुक्ख दा, लक्ख चुरासी रिहा गेड़ निवार। पैंडा मुकदा मात गर्भ दु:ख दा, अग्नी तत ना देवे साड़। भेव रिहा ना पर्दा ओहला लुक दा, अबिनाशी करता रिहा तार । मार्ग दस्स के सच सुच दा, नाम भण्डारा दे जैकार। नाता जोड़ के साचे पुत दा, पिता बणया पुरख अकाल। वक्त सुहाया साची रुत दा, भाग लगा के पत्त डाल्ह फुल्ल विच जहान। अगम्मी खेल अबिनाशी अचुत दा, जीव जंत ना सके पछाण। ग़रीब निमाणयां आ के पुछदा, दूर दुराडा साझां यार। कूड़ विकारा फड़ फड़ कुटदा, हउमें हंगता तोड़ हँकार। आपणे निशानउँ कदे ना उकदा, तीर अणयाले रिहा मार। जीवण वेख मानस मनुख दा, मुफ्त बेड़े कर रिहा पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अन्दर झुकदा, सजदयां विच करे निमस्कार। सजदा कहे मैं वेख्या ख़ादम, ख़िदमतगार नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया मेट तसादम, तसल्ली घर घर रिहा कराईआ। भेव खुल्हा के गुप्त बातन, ज़ाहर रिहा दृढ़ाईआ । आत्म परमात्म तोड़ दे साकन, घर सज्जण रिहा मिलाईआ। सभ दी करनी करता पुरख आया वाचन, पूर्ब जन्मां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। करनी कहे प्रभ करनी दा करता, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जो चाहे सो करदा, दो जहान सिर ना कोए उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड ओसे दा पाणी भरदा,

चरनां सीस झुकाईआ। बोध अगाध ओसे दे ढोले पढ़दा, राग नाद शनवाईआ । जन भगत ओसे दी मंज़ल चढ़दा, जो मज़ाहमत करे लोकाईआ। भेव खुल्हा के आपणे घर दा, पर्दा दए उठाईआ। रूप वटा के नरायण नर दा, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़दा, जन्म मरन ना रूप वटाईआ। सचखण्ड दुआरे खड़दा, सिँघासण धुर दे डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे कुदरत दा कादर, करता बेपरवाहीआ। सूरबीर वड बहादर, जोधा इक्क अख्वाईआ। तख्त निवासी बण के आदल, अदल इक्क कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के बादल, साचा चन्द करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई वेख के पाग़ल, बवरे रिहा समझाईआ। अबिनाशी करता लभ्भो साजन, सज्जण धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सज्जण लभ्भो साहिब समर्थ, एकँकार बेपरवाहीआ। जिस दे कोल हभ वथ, वस्तू साची झोली पाईआ। जिस दा नाम अगम्मी नद, अनरागी राग जणाईआ। जिस दे कोल बैठयां जाओ सज, घर साजण ख़ुशी मनाईआ। दीदे दीदार दर्शन करो रज, चशमां चशम मिलाईआ। चरन कँवल जाओ ढठ, मिले माण वड्याईआ। सच प्रीती इक्को आस, तृष्ना इक्क वधाईआ। मंग मंगो ख़ास, ख़ाहिश आपणी नाल रलाईआ। श्री भगवान सद वसणा भगतां पास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पासा ना कोए बदलाईआ।