११ चेत शहिनशाही सम्मत १ सोभा सिँघ, जीवण सिँघ दे घर पिण्ड मोयल
जीवण सिँघ तलवंडी भोए सी तेरा जन्म, पिछला लेखा दयां समझाईआ। तेरा करनी दा सी कर्म, ढोरां खल्ल लुहाईआ ।
इक्क दिन तूं सहिकदे दा लाहुन्दा सैं चर्म, छुरी तिक्खी दित्ती चलाईआ। ओस ने अन्दरों किहा तैनूं कोई नहीं दर्द महिरम, बिन मरयां मार मुकाईआ। ओस चोखर दे नाल चारे उत्ते तों चरन, चौहां कूटां देण दुहाईआ। प्रभू मैं केहड़ी कीती दी करनी लग्गा भरन, मैनूं दयो समझाईआ। मरन तों पहलों एह चम्यार मैनूं चीर फाड़ के टुकड़े लग्गा करन, आपणा ज़ोर लगाईआ । मेरी बेनन्ती सुण मैं मंगी तेरी सरन, सरनगति इक्क जणाईआ। एने चिर नूं मर्दाने नाल नानक ओथे तरनी तरन, मर्दाने तन्द सतार दित्ती वजाईआ। नानक निरँकार निरँकार निरँकार लग्गा पढ़न, पढ़दयां पढ़दयां ओस जलाद दी दलील दित्ती बदलाईआ । ओह उसे दे उत्ते रैहम लग्गा करन, जिस दे उत्ते चरन रिहा टिकाईआ। ओस दा इक्क होर सी साथी जेहड़ा सिंगां तों लग्गा सी फड़न, पैर गर्दन उत्ते टिकाईआ। उधरों इक्क भज्जा आ गया हरन, चौकड़ीआं रिहा लगाईआ। जिस नूं पिच्छे शिकारी लग्गे सी फड़न, नट्ठया वाहो दाहीआ। नेड़े आ के मर्दाने दी सतार ते नानक दा नाम सुण के ओहदा खुल्ह गया हरन फरन, नेत्र ल्या उग्घड़ाईआ। सिध्धा आ के डिग्गा चरन, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अन्दरों किहा मैनूं छेती जीण नालों चंगा मरन, जे नानक लए बचाईआ। ओदरों खल्ल लौहण वाले नूं वेख के आ गई शरम, आपणा ध्यान ल्या बदलाईआ । एह कौण जेहड़ा आया सुणाउण गाउण इक्क जानवर लग्गा सरन, उठ सिंगां फड़न वालयां असीं वी कुझ कर लईए प्रन, चरन एस दे सीस निवाईआ । नाले अन्दरों लग्गे डरन, ओहनां दा पाप रिहा कम्बाईआ। ओस चोखर दे चारे पाउँ उत्तों ज़मीन वल्ले लग्गे मुड़न, पासा गए बदलाईआ। उधरों नानक बोलया तूं करता करनी करन, एह तेरी बेपरवाहीआ। नाले किहा हरना जीउणा चंगा के मरन, जे मरना ईं तेरा लेखा दयां मुकाईआ। ओसे वेले रूह बुत्त विछोड़ा कर के आकाशां तों ओते लग्गी चढ़न, आपणा आप गई मिटाईआ। ढोर दी खल्ल लौहण वाला आपणे कन्न लग्गा फड़न, हाए हाए कर सुणाईआ। सिंगा फड़न वाला टक्करां लग्गा मारन, मथ्था ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। मर्दाना रबाब दी सतार नूं खिच्च के होर लग्गा करन सरन सरन, सरनागत इक्क समझाईआ। नानक तूं ही तूं ही लग्गा पढ़न, पर्दा दिता उठाईआ। सुरंगी ने कीता बचन, सुरंगे वाली गल्ल पिछली याद आईआ। जो त्रेते दा सी संगण, कलिजुग याद कराईआ। नानक आपणे प्रेम दी प्रेम विच ल्या के रंगण, रंग रता रूप वटाईआ। ओह दोवें भय विच लग्गे कुछ मंगण, आपणी नीत बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नानक पुच्छया तुहाडा की कर्म, मैनूं दयो जणाईआ। ओहनां आख्या असीं ढोरां दे लाहुंदे चर्म, एहो साडी वड्याईआ । मर्दाने किहा हुण की प्या भरम, छड के भज्जे वाहो दाहीआ। ओहनां आख्या असीं हिरन दा वेख इलम, आपणी मति गंवाईआ। सानूं भुल गई हुक्के विच भरन वाली चिलम, चिमटा हथ्थ ना कोई
उठाईआ। असीं भुल गए टके गिणन, गिनती दित्ती भुलाईआ। असीं राही समझ के तुहानूं आ गए मिलण, थोड़्हा आपणा हर्ज कराईआ। मर्दाने किहा मिलण आए कि कर्मां विच्चों निकलण, एह कूड़यां रिहा तराईआ। तुसीं नहीं जाणदे एह सृष्टी बाज़ी तिलकण, पैर संभल ना कोई टिकाईआ। उधरों ओह ढोर लग्गा विलकण, कूक कूक सुणाईआ। दुखियां दे मित्र, नानक मेरी दे गवाहीआ। मैनूं जीउदे नूं मार के मेरे चमड़े दे बणाउणे छित्तर, टके टके घर घर विच विकाईआ । जे तूं ख़ुदा दा नूर आपणे नूर विच्चों निकल, मैनूं लै बचाईआ। जे झूठा मुलम्मा पित्तल, भज जा वाहो दाहीआ। नानक किहा थोड़्हा कर सिदक, भरोसा दयां वखाईआ। जिन्हां तेरे नाल कीती इलत, पहलों एहनां नूं लवां समझाईआ। फेर तेरी कटां दिक्कत, दुखियां दर्द वंडाईआ। ग़रीबां नूं तारना मैनूं लग्गा इश्क, एसे कर के वेस ग़रीबां वाला वटाईआ। ढोर ने किहा किते लारा ला ना जावीं ख़िसक, आपणा मुख भुआईआ। जे मेरे उत्ते पा जाएं आपणी दृष्ट, दृष्टी नाल तराईआ । नानक ने हिसाब वेख्या ओस दा लेखा नाल नज़री आया त्रेते जुग विच वशिष्ट, जो सेवा करदा ओस दी मृगछाला गया चुराईआ। जिस उत्ते बहि के ओह छडदा सी स्वर्ग बहिश्त, आप आपणा परमात्मा विच समाईआ। इक्क दिन ओस ने ओह मृगशाला आपणे बिस्त्रे उत्ते विछा के भोगया सी गृहस्त, ओसे दी नवित एह सज़ा रिहा पाईआ। नानक सोच विच कुछ करन लग्गा हिकमत, आपणा ध्यान लगाईआ। मर्दाने किहा तूं सोचदा की एं बदल दे किस्मत, पतित पापीआं पार कराईआ। नानक ओसे वेले कर के रहमत, उहदी लथ्थी खल्ल ओसे नाल जुड़ाईआ। ओस छुरी वाले दी ओसे दे कोल रहि गई सी तहिमत, ओह उठा के नानक ने सिंगां उत्ते टिकाईआ। तेरी कटी गई ज़हिमत, जमां तों ल्या बचाईआ। ओस ढोर ने नेड़े आ के किहा मैं एहनां कसाईआ दे नाल सहिमत, एहनां नूं दे तराईआ। जे मैनूं जीउदे नूं चुक्कके ना लयौदे अहिमक, किवें तेरा दर्शन पाईआ। जेहड़ा एहनां चुक के लयांदा इन्हां दी मज़दूरी दे दे कीमत, मेहर नज़र एहनां उत्ते टिकाईआ। नानक किहा हुण एहनां उत्ते आउणी क्यामत, मानस जन्म देण तजाईआ। अगे प्रभ दी बणा के अमानत, कोई समां आपणे विच छुपाईआ। अमानत विच करां ना ख़िआनत, सही सलामत गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। मानस विच्चों मानस मनुख जामा मिले इन्सानत, पंजां तत्तां रंग रंगाईआ। जिस वेले पुरख अकाल लोकमात आवे कूड़ी क्रिया मेटण अदावत, अदल धुर दा सच कमाईआ। ओस वेले मैं मिन्नत नाल कहवां प्रभू एहनां उत्ते कर जा सख़ावत, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ओहनां दोहां दी सोभा सिँघ ते जीवण सिँघ बनावट, चोले तत्तां वाले हंढाईआ। गोबिन्द धार हो के दए ज़मानत, मचलका आपणा आप भराईआ। इक्को वारी इक्को वेले दे के शहादत, सच अदालत विच्चों साफ़ बरी दए कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अगे बख्श के चरन प्रीती
नयामत, निम्म वाली कड़वी धार अमृत रूप विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जन्म कर्म दा लहिणा लेखे थाउँ थाँईं रिहा चुकाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ प्रेमो देवी दे घर पिण्ड धिंगाली
गुरमुख गुर गुर पार कर, सतिगुर देवणहार सरनाईआ। जन्म जन्म दा लेखा हर, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। प्रेम प्रीती बंधा लड़, लेखा अगला दए चुकाईआ। सति धर्म दी ला के जड़्ह, कूड़ी क्रिया दए उखड़ाईआ। माण दवा के सीस धड़, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। शौह दरयाए बेड़ा बन्न्ह, जगत जहानों पार लँघाईआ। लेखे ला के माटी तन, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुरमुख तार के संगी साथी, सगला संग निभाईआ। जिन्हां मन्नी धुर दी आखी, आख़र लेखे रिहा मुकाईआ । लहिणा कोई ना रिहा बाकी, दे दे झोली सर्ब भराईआ। जन्म कर्म दी कट दे वाटी, कटाकश तीर इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। तारन को हरि स्वामी आया, करता गहर गम्भीर। मेटणहारा कूड़ी माया, शांत करे शरीर। आदि जुगादि दाई दाया, बख्शणहारा साची धीर। जुग चौकड़ी जिस खेल रचाया, सो वेखणहारा गहर गम्भीर । लक्ख चुरासी जीव जंत खोज खुजाया, बदलणहार सदा तकदीर। शब्द अगम्मी नाद धुन अनरागी राग बोलण आया, ढोला सुणाए बेनज़ीर। जग विछड़े जन्म मेलण आया, तन मन काया बदल देवे तसीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा चुकाए अन्त अख़ीर। तारनहार सर्ब कला समर्था, पुरख अगम्म वड्डी वड्याईआ। आपणा खेल वखाए नेत्र लोचण नैण अक्खां, प्रतख रूप गुसाँईंआ। सन्त सुहेला मीत मुरार सज्जण बणे सका, सख़ाई इक्को शहिनशाहीआ । भगत उधारदयां पैज संवारदयां कदे ना थक्का, थकावट सभ दी दूर कराईआ। पूर्ब जन्म कर्म जिन्हां नूं लिख के दे गया पटा, तिन्हां दा हिस्सा रिहा वंडाईआ। लेखा ला के पत्थर इट्टां, रोड़ा कंकर वेख वखाईआ। जन्म जन्म दा कढ्ढणहारा सिट्टा, सीटी मार के सुत्तयां लए जगाईआ। सुणन नूं वडा वेखण नूं निक्का, निक्कयां विच्चों निक्का एसे कर के नज़र किसे ना आईआ। वड्डयां विच्चों वड्डा सभ दा पिता, मालक बेपरवाहीआ। जिन्हां नूं आपणा याद नहीं पिच्छा, ओहनां दे फ़ैसले रिहा कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेखा जाणे गोबिन्द वेले जेहड़ा एह प्रशाद खाधा सी रिच्छा, ओसे दी इच्छा मिल गई भिच्छा मानस देही मनुक्खा, प्रेम दा भुक्खा जगत दा दुक्खा, प्यो दा पुत्ता गोदी विच सुत्ता, मालक ना रुस्सा मेहरवान हो के तुठ्ठा, ग़रीबां गले लगाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ माई गुरी दे घर धंघाली
वक्त कहे गुरमुखो सोहणा वेला सरन दा, थित वार घड़ी पल मिले वड्याईआ। वेला आ गया जींवदयां ही मरन दा, जीवण सतिगुर झोली पाईआ। टाइम आ गया मंज़ल चढ़न दा, चढ़ना चाँईं चाँईंआ। समां सुहा रिहा करनी करन दा, करता पुरख करनी रिहा कमाईआ। मज़ा रस प्रेम लै लओ ओस दे चरन दा, जो चरनां तों विछड़यां रिहा मिलाईआ। हुण वेला नहीं हँकार विच अड़न दा, मन मति बुध चले ना कोए चुतराईआ। समां सोहणा निर्भय कोलों डरन दा, भय झूठा देणा चुकाईआ। सोहणा रंग सच दुआरे वड़न दा, कुण्डा लैणा खुल्हाईआ। वेला नहीं कूड़ी क्रिया विच हड़्हन दा, बेड़ा लओ तराईआ। वक्त नहीं इक्क दूजे गुरमुख नूं वेख के जलण दा, प्रेम प्रीती लओ बणाईआ। वक्त आ गया बेड़ा बन्न्हण दा, तिनके कठ्ठे लओ कराईआ। जगत विहार सदा चलदा रैहन्दा खाण पीण रिंन्हण दा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। तीर मारे ना कोई अन्दर विंन्हण दा, शब्दी रूप ना कोई वखाईआ। हुण वेला नहीं घड़ीआं पल गिणन दा, गिणती पिछली दयो भुलाईआ। हुण समां नहीं बच्चे नीहां विच चिणन दा, बच्यां नूं आपणी गोद उठाईआ । हुण कोई पैमाना नहीं लै के आया तोलण मिनण दा, बेपरवाही विच पार लँघाईआ। वक्त नहीं दर छड के दूर दुराडयां हिलण दा, हलत पलत लेखे रिहा चुकाईआ। वेला नहीं हुण जाण दे कलिजुग कूड़ा चिक्कड़ डूँग्घा जिल्हण दा, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए लँघाईआ । वेला आ गया तुहाडे फुलण दा, फुलवाड़ी आपणी दयां महकाईआ। झगड़ा छड दयो कूड़यां वैलण दा, विरलाप अन्दरों इक्को दयां सिखाईआ। झगड़ा मुक जाए माया ममता विच टहिलण दा, टहिलूए दरगाह दे दयां बणाईआ। नज़ारा तक लओ आपणे नैण नैनण दा, नैण नैणां विच समाईआ। अक्खीं वेख के कोई लोड़ नहीं रसना बचन कहिनण दा, पर्दे वाली रमज़ ना कोई वखाईआ। सुहावण समां सतिगुर सरन चरन बहिनण दा, चरन बहि के भाई भैण रूप वटाईआ। हुण रोणा नहीं पा के वैण वैनण दा, वैहन्दी धारों पार लँघाईआ। एह कोई कहाणी नहीं तोता मैनण दा, मन दी मनसा रिहा मिटाईआ। एह कोई लेखा नहीं गीता रामाइनण दा, रामां दा राम आपणा हुक्म वरताईआ। वेखो खेल नर नराइनण दा, जो निराकार हो के जोत जगाईआ। तुसीं रूप सचमुच ओह आईनण दा, जिस नूं अहिनलहक हक गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नाल गुरमुखो जगत दे मज़ारयो तुहानूं मालक रिहा बणाईआ। जगत मज़ारे करदे खेती बाड़ी, हल राहक रहे चलाईआ। किसे दी पक्क गई सौणी किसे दी हाढ़ी, किसे दी पक्की पकाई तबाह देवे कराईआ। किसे दी चंगी किसे दी माढ़ी, किसे नूं भुक्खा किसे नूं दए रजाईआ। किसे दा भत्ता ढोवे पुरख किसे दा ढोवे नारी, दोवें
राह चलाईआ । किसे दे मोढे उत्ते कही ते हथ्थ विच कुहाढ़ी, किसे दी कंडयां करी वाड़ी, किसे दा सेवक ते किसे दी वाहे गाड़ी, किसे दा कुतरा कर कर रिहा पाईआ। किसे दी गोबर वाली सीस उत्ते चुक्के खारी, किसे दे खेतां विच ढो ढो ख़ुशी मनाईआ। किसे दा बण के वगारी, किसे दी चुक के तगारी, किसे दी फड़ के आरी, जंगल दिते कटाईआ। किसे दी मोड़ के क्यार, किसे दी फेर के बहारी, रस्ते सुथरे साफ़ बणाईआ। किसे दे पिच्छे ते किसे दे अगाड़ी, किसे दी लाज रखाई दाढ़ी, किसे नूं दित्ती माण वड्याईआ। किसे नूं धन दौलत नाल शृंगारी, किसे नूं सुंदर दे अटारी, सोहणा रंग वखाईआ। किसे दा मज़दूर बण के फिरया घर बाहरी, होका देंदा रिहा वारो वारी, कूक कूक सुणाईआ। जन भगतो एहो जेही किसे नाल नहीं लाई यारी, जुग चौकड़ी गए पन्ध मुकाईआ। इक्क गोबिन्द ते इक्क निरँकारी, इक्क शब्द ते जोत उज्यारी, किरपा कर के भगतां देवे सचखण्ड दी सरदारी, बिनां भगती तों कर दी त्यारी, त्रैगुण अतीता आपणी दया कमाईआ। तुहाडा दर्शन कर के आपणी रखे ख़ुमारी, बिवहार दा बणया सच बिवहारी, बेशुमारी आपणा रंग वखाईआ। नाम ख़ज़ाना दौलत अनमुल्ली दे के भारी, हाढ़ी सौणी दी लोड़ ना रखी राईआ। गुरमुखो तुहाडी खेती सके ना कोए उजाड़ी, राखा बणया बेपरवाहीआ। धुर दा बण के मालक कन्त भतारी, बहु भांत आपणा मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी कर्मां दी करनी नहीं कदे विचारी, नर नारी आपणे हुक्म नाल पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ हँस राज दे गृह धिंगाली
करनी कहे मैं जुग चौकड़ी रही करदी, आपणी सेव कमाईआ। नित नित पैंडे मार के रही तुरदी, भज्जी वाहो दाहीआ । मेरे अन्तर इक्क आसा रही फुरदी, फुरने अनेक बणाईआ। मैं सेवा कीती अवतार गुर दी, पैगम्बरां दे दर ते अलख जगाईआ । पर मेरी मिलणी ना होई पुरख अकाल धुर दी, जो धुर दा लहिणा रिहा चुकाईआ। मैं चार कुण्ट फिरदी फिरदी, दहि दिशा खोज खुजाईआ। अचानक कन्ढ्ढी दे कन्ढ्ढे मैनूं हरिसंगत दिसी हिलदी, शरीर नहीं अन्दरों आपणी आत्मा रही जगाईआ । मैनूं ऐं जापया जिवें ओह परमात्मा नाल मिलदी, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। मैं समझया हुण घड़ी नहीं कोई ढिल दी, आपणा लवां पन्ध मुकाईआ। जा के कहां सुणावां आपणे दिल दी, जो दिलदार हो के सुणे थाउँ थाँईंआ। जां वेख्या जिस दी खेल अम्बर उपर नील दी, ओह नीले वाला आपणा रंग रिहा रंगाईआ। कुछ होर वेख्या एथे लोड़ नहीं किसे वकील दी, बिन
कल्मयों रिहा तराईआ । चतुराई भुल गई आपणी दलील दी, बुद्धी समझ ना कोए समझाईआ। एथे ग़रज़ नहीं अपील दी, आपे लेखे रिहा लगाईआ। मैं भुल गई प्रीत जेहड़ी कहाणी जगत जल मीन दी, तड़फण वाली मच्छी प्रभ दी सार कोए ना पाईआ। गुरमुखो औखी घाटी नहीं थोड़्ही रमज़ इक्क यकीन, दी, यकीन नाल पार लँघाईआ। प्रभ दे दर ते लोड़ नहीं तालीम दी, नुकता नून बिन ऐन अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। एथे ग़रज़ इक्को होण मस्कीन दी, निम्रता रूप वटाईआ। कोई गल्ल नहीं रही अमीर वज़ीर कमीण दी, ग़रीबां आपणा रंग वखाईआ। कोई हद नहीं रही नर मदीन दी, नारी नर स्त्री पुरुष इक्को गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ शिवो देवी दे गृह
अकल कहे जन भगतो सुणो मेरा ब्यान, अकलां वालयो तुहानूं दयां समझाईआ। जे मैनूं समझ के वड्डी जहान, आपणा माण ताण बणाईआ। माया कर परवान, धनाढ रूप वटाईआ। सोहणा पकवा के खाण, बिस्त्र सेज हंढाईआ। महल अटल मकान, झरोखे नज़री आईआ। सेवक दरवेश दरबान, बैठे सेव कमाईआ। उच्चे सुच्चे बण के इन्सान, जगत रंग विच समाईआ । वडे वडे बण के चतुर सुघड़ सुजाण, सुचज्जे रूप वटाईआ। शास्त्र सिमरत पढ़ के वेद पुराण, गीता ज्ञान ढोले गाईआ। अकल कहे मैं आपणी अकल नाल अजे तक नहीं लभ्भया भगवान, अगे हो ना दर्शन पाईआ। मैनूं जदों मिल्या शरअ दा शैतान, शरीअत विच देवे फसाईआ। जे मुहब्बत करे ते बण के हराम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मेरा किसे कम्म नहीं आया काम, निकम्मी आपणा हाल सुणाईआ। जन भगतो मेरी बेनन्ती इक्को मन्न के प्रभ दा चरन करो ध्यान, नेत्र नैण राह तकाईआ। जे ओह किरपा कर के तुहानूं आ मिले भगवान, ओथे अकल कहे मेरी लोड़ रहे ना राईआ। भुल ना जाओ बण अंञाण, सुर धुर संदेशे रही सुणाईआ। मेरे आवाज़ पई इक्क कान, कन्नों फड़ के मैनूं दिता हिलाईआ। मैं हो गई हैरान, चारे कुण्टां अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं दिस प्या इक्क निशान, जो भगतां दुआरे लहर लहराईआ। ओस किहा तैनूं नहीं पहचान, आ तैनूं दयां दृढ़ाईआ। आ वेख भगतां दा भगवान, जो मूर्खां मुग्धां अनपढ़ां पार लँघाईआ। गुरमुखो मैं वी चरनी डिग्गी आण, आपणा आप रही मिटाईआ। ना कोई माण ना कोई अभिमान, इक्को मंगां सच्चा दान, झोली अड्ड के नेत्र नीर वहाईआ। जे तूं भगतां दा भगवान, मैनूं कर ला परवान, तेरे भगतां नूं आई कुछ सुणान, सुनेहड़ा दे के तेरे चरनां विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी मेहरवान, महिमान सारे आपणे घर बहाईआ ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ देवा सिँघ दे घर धिंगाली
फुल्ल कहे मेरी कर के पत्ती पत्ती, अंग अंग प्रभ दी भेंट चढ़ाईआ। जन भगतो मैं कितअ सुणावां सच्ची, गल्ल आपणा हाल जणाईआ। तुसीं वेखो आपणी अक्खीं, पर्दा ओहला ना विच टिकाईआ। जिस दी कीमत कोई नहीं सी कौडी रती, मालण खारी सीस ना कोई रखाईआ। ओह भगतां नाल मिल के हो गया करोड़ां तों अरबापती, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। तुहाडे प्रेम दी सोहणी सेज वेखो विछी, जिस उत्ते मैनूं दिता टिकाईआ। मेरी किस्मत किन्नी वडी, जो देण आई वड्याईआ । मेहरवान जिस वेले मेरे उत्ते चरन रिहा रखी, रक्खया करे थाँईं थाँईंआ। मैनूं समझ आ गई मती, मति पिछली दित्ती गंवाईआ। जे मैं चलया जांदा किसे हट्टी, कोई दो चार टके मेरा मुल्ल देंदा पाईआ। मैं गुरमुखां दे आ के हथ्थीं, सोहणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। फुल कहे मैं बेशक सां बन्द विच डोडी, कंडयां विच आसण लाईआ। मैनूं कोई नहीं सी सोझी, समझ ना कोई चतुराईआ। मैं जन्म जन्म दा रोगी, आपणा मुख छुपाईआ। मेरी कीमत नहीं सी कौडी, खोटा खरा नज़र ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा बणाईआ। फुल्ल कहे गुरमुखो जे फुल्ल बण के मेरे वांग हो जाओ भेंट, आपणा आप मिटाईआ। प्रभ चरनां विच लओ खेड, बाले नढ्ढे निक्के रूप वखाईआ । जिस ने तुहानूं दिता भेज, सो वेखण आया चाँईं चाँईंआ। मेरी ते फुल्लां वाली सेज, ओस दी सेज तुहाडी आत्म अन्दर नज़री आईआ। जिस दा जोती जलवा तेज, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जे तुसीं नहीं वेंहदे ओह तुहानूं रिहा वेख, घट घट अन्दर बैठा सोभा पाईआ। रल मिल के सारे आपणे कर्मां दी बदल लओ रेख, अगे लेखा रहे ना राईआ। एह बहार एह मौज एह गुलशन एह महक एह टहिक एह मालक एह खालक एह सालस सदा नहीं मिलणी मौज, मजलस भगतां विच ना कोए रखाईआ। जिस ने दूर दुराडे कन्ढ्ढी दे कंडयां विच लए खोज, फुल्लां नालों फुल्ल लए बणाईआ । एह वी एसे प्रीतम दे चोज, जो चोजी हो दया कमाईआ। कुछ कर लओ आपणी होश, हुशियार हो के आपणी अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले मेरे नाल चरन गया छूह, मसरत मैनूं गई आईआ। मेरी ख़ुशबू विच्चों बदल गई ख़ुशबू, ख़ुशख़बरी तुहानूं रही समझाईआ। गुरमुखो तुहाडा सोहणा तत्तां अन्दर बन्द कीता रूह, हूब हू परमात्मा रूप नज़री आईआ। संसार सागर जगत कूड़ कुड़यारा वडा खूह, लक्ख चुरासी खाता रिहा बणाईआ। की जे पार हो गया ध्रू, की तुहाडा लेखा लेखे ना कोए लगाईआ ? वेख्यो थोड़्हे समें पिच्छो सृष्टी ने तुहाडे तकदे रहिणा मूँह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। केहड़ा वेला जिस वक्त आ गया सी एस जूह,
जूहां दा मालक फेरा पाईआ। जिस वेले गुरमुख सिँघ तूं देवा सिँघ दी लँघणी बरूह, ओथों इक्क धूढ़ी चुटकी लैणी उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया सच्ची वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं इक्क चुटकी मिट्टी, जो मिट्टीआं नूं फेर जमाईआ। जिस दे विच पिछली धार लिखी, लेखे दी दयां गवाहीआ। नवां सम्मत ते नवीं मिती, नवां मित्र दयां मिलाईआ। जेहड़ी कहाणी किसे नहीं लिखी, ओस दा लेखा दयां लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। ओह चुटकी कहे मैं बेशक मिट्टी ख़ाक, घट्टा नज़री आईआ। फग्गा सिँघ ने इक्क वेर जगाया सी चिराग़, चौमुखीआ रूप बणाईआ । जिस वेले ओन लाई सी आग, माचस दीआ सलाईआ। उधरों लँघदा सी इक्क फक्कर साध, भगत रूप वटाईआ। ओहनूं चम्यार कहिंदा सी लोक समाज, ज़ात हीणी जन्म रखाईआ। ओस पुछया एह की रिवाज, क्यों दीवे रिहा डगमगाईआ। ओस किहा मेरे पीरां दी ख़ाहिश, कबरां विच्चों देण दुहाईआ। रविदास किहा जेहड़े आप हो गए नास, तैनूं किवें लैण बचाईआ । ओस किहा मैनूं कुछ होर दस्स जाच, सिख्या दे समझाईआ। रविदास ने किहा जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। मेरे हथ्थ विच ओस वेले होवे कलम दवात, तेरे लेखे दयां चलाईआ। एसे कारन पिछले साल लिख के गया सी साफ़, सच सच हुक्म वरताईआ। तेरा जन्म कर्म कीता मुआफ़, अगे जाणा चाँईं चाँईंआ। हुण वारी आई एस रात, जो इक्क नाल इक्क गंढ्ढ पवाईआ। देवा सिँघ दा कोई पिछला साथ, ओह वी दए समझाईआ। थल्लयो फुल्ल कहिण गुरमुख शाबाश, जिस सोहणा आसण दिता सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी पूरी कर के जाए आस, निरासा नज़र कोई ना आईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत १ देवा सिँघ दे घर धिंगाली
देवा सिँघ पिछला नाम सी गंडा, कुक्ख ब्राह्मणी भाग लगाया ए। ग़रीबी विच सी ओसदा हाल मंदा, दु:ख भुख विच झट लँघाया ए। छोटी अवस्था हथ्थ विच फड़ के डण्डा, घर जजमानां फेरा पाया ए। इक्क दिन रविदास दे कोल दी लँघा, आपणा राह तकाया ए। उधरों ब्राह्मण मिल गया आउँदा गंगा, सोहणा जोड़ जुड़ाया ए। ब्राह्मण किहा तूं बंदयां वरगा बन्दा, बन्दगी तों ख़ाली क्यों फिरें हल्काया ए। तैनूं नहीं पता मैं सभ तों ब्रह्म विद्या विच चंगा, साची सिख्या दयां दृढ़ाया ए। आ लै मैथों अमृत ठंडा, तेरी तृष्ना दए मिटाया ए। ओस ने किहा चंगा, घुट मेरे मुख चवाया ए। उधरों रविदास ने वेख्या कोई ब्राह्मण लाउण लग्गा ढंगा , करतब आपणा रिहा प्रगटाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
साची करनी कार कमाया ए। घर ग़रीबी ग़रीबां दा मुंडा, मांगत रूप वटाईआ। बहुता किसे नाल नहीं कूंदा, अन्दरे अन्दर नाम ध्याईआ। इक्क दिन राह तकया अगम्मी जूह दा, चलया वाहो दाहीआ। ओस दे अन्दर झगड़ा छिड़ प्या बुत्त रूह दा, आवाज़ अन्दरे अन्दर प्रगटाईआ। याद आई किस तरह माण वधाया ध्रू दा, पदवी मिली बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ... ..... ...। उधर रविदास पानही रिहा सी गंढ्ढ, रम्बी आर जोड़ जुड़ाईआ। झकोला पवण दी आई ठंड, सर्दी रुत वखाईआ। आउण लग्गी हौली जेही खंघ, रविदास खंघ के हाए दिता जणाईआ। उधरों ब्राह्मण आ गया सिर ते चुक्की पंड, बस्त्र बहु उठाईआ। इक्क दुहर बाहर कढ, रविदास उत्ते दित्ती टिकाईआ। रविदास किहा यार छड, एहदी लोड़ ना राईआ। जिस दे प्यार अन्दर मैं रिहा लग, ओसे दा दु:ख ओसे दी झोली पाईआ। जे अज्ज तेरे सहारे गया बच, कल नूं कवण होऊ सहाईआ। एह बचन प्रभ ने सुण ल्या सच, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। दर्दी हो के प्या भज्ज, आया वाहो दाहीआ। वेखो खेल पुरख समर्थ, की आपणी कार कमाईआ। बनारस दे लुट्टण वाले तट, आसण ल्या जमाईआ। उधरों ब्राह्मणी दा मुंडा आ गया ख़ाली हथ्थ, करमण्डल रिहा लटकाईआ। पिण्डयों नंगा तेड़ निक्की जेही कच्छ, बोदी सिर दे उत्ते हिलाईआ। श्री भगवान दे कोल आ के कहिण लगा कुछ एहदे विच घत्त, भिच्छया मेरी झोली पाईआ। किरपा कर पुरख समर्थ, आपणे चरनां दी ख़ाक उहदी करमण्डली विच दित्ती टिकाईआ। मुंडा खिड़ खिड़ा के प्या हस, मैं भुक्खा एह मेरे नालों भुक्खा इक्क होर नज़री आईआ। श्री भगवान फड़ के उहनूं झट, नाल ल्या मिलाईआ। तैनूं खाण पीण वाला घर देवां दस्स, जिथ्थे मिले वड्याईआ। अगे आया रविदास सुक्की रोटी उत्ते गंढ्ढा बैठा सी रख, ख़ुशीआं नाल रिहा चबाईआ। श्री भगवान ने डाह के अगे हथ्थ, मूँह तों डिग्गा भोरा हथ्थां विच ल्या टिकाईआ। फेर फड़ के किहा ओस भुज, तूं इक्क वेर छक, रसना बुल्हां नाल छुहाईआ। उन मूँह खोल्हया झट, श्री भगवान ने अन्दर दिता सुटाईआ। खाण दे नाल खुल्ह गई उहदी अक्ख, प्रतख नज़री आया गुसाँईंआ। ओस ने किहा मैनूं एस दा पता दस्स, जो सुक्के टुकड़े रिहा चबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल दा भेस, ओस वेले बद्धी सी इक्क गिलती, बदन कपड़ा होर तन ना कोए वखाईआ। बण के आया इलती, शरारती आपणा रूप वटाईआ। एह खेल सी ओस दिलदार दिल दी, जिस दी रमज़ समझ कोए ना पाईआ। एह खेल अवल्लड़ी छिन्न छिन्न दी, घड़ी घड़ी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल किहा फड़ आपणा डण्डा, डण्डावत दयां जणाईआ। एने चिर नूं रविदास आपणे आसण ते इस तरह हो गया विंगा, टेडा हो के डेरा
लाईआ। दीन दयाल ने ओस मुंडे दा फड़ के कंधा, ओस दे पिण्डे नाल दिता घसाईआ। ओहन झट किहा मैं मुर्दा हो गया ज़िंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दित्ती बदलाईआ। रविदास किहा भई किद्दां, मैनूं समझ कोए ना आईआ। ओह बच्चा झट मार के छाल उहदी बहि गया गिदा, गलवकड़ी लई पाईआ। मैनूं होर अन्दरली दस्स दे बिधा, जिस नाल मिल्या बेपरवाहीआ। स्वांग वटा के ल्याया सिध्धा, अध विच नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। रविदास फड़ के विच्चों गोद, इक्क हलूणा दिता लगाईआ। बाले कुछ सोच, समझ दयां दृढ़ाईआ । कर के वेख होश, हुशियारी इक्क वखाईआ। ब्राह्मण बच्चा हो के ख़ामोश, मुख आवाज़ ना कोए सुणाईआ। उहनूं नज़र आ गए चौदां लोक, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। रविदास ने किहा इक्क गा होर सलोक, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। फेर वेख ओस प्रभू दी मौज, जो तेरे अन्दर बैठा सोभा पाईआ। बच्चे किहा मैथों नहीं हुन्दी खोज, लभ्भण किस बिध जावां खोजां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। रविदास किहा तेरी करमण्डली विच की, मैनूं दे वखाईआ। ओस किहा कुछ वी नहीं, मिट्टी किसे ने दित्ती सुटाईआ। रविदास किहा आह मेरा पाणा इस दे विच घोल के पी, फिर तैनूं दयां समझाईआ। उस हाए कीता नाले सी, चम्म वाला किस तरह मुख लगाईआ। ना मैनूं पीण नूं दुद्ध ना खाण नूं दिता घी, रविदास कूड़ा करकट मेरे मुख विच पाईआ। ओसे वेले बहुरूपीए भगवान भर के चुली विच्चों इक्क लई पी, हा कहि के दिता सुणाईआ। ओसे बच्चे दे ढिड्ड विच पई लीह, दर्द ने दु:ख दिता वधाईआ। ओह कहे हुण करां की, दारू सके ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। होई दर्द वध्या दु:ख, दुखड़ा ना कोए मिटाईआ। अन्दरे अन्दर कोई सुखणा रिहा सुख, कोई मैनूं लए बचाईआ। मैं बण जावां ओस दा सका पुत, पिता समझ के सेव कमाईआ। ते जे मेरा एथे जीवण गया मुक, मेरी की करू माईआ। ओह मैनूं समझी बैठी सभ कुछ, मेरे पिता दी मेरे नालों पहले हो गई जुदाईआ। ओस वेले छेती नाल रवी ने रम्बी उत्ते चाढ़ के थोड़्हा जिहा मुख विच पाया घुट, पीन्दयां सार दु:ख गया छुट, अन्दरों रस प्या फुट, तृष्ना दित्ती गंवाईआ। छेती नाल उठ हथ्थ जोड़ के कहे मैनूं दे कुछ, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। रविदास किहा पहलों मेरा बण पुत, फेर अगों मैथों पुछ, मैं पड़दा खोल्हां लुक, तूं गाउणी इक्क तुक, सोहँ ढोलां दयां समझाईआ। उधरों ब्राह्मण बदल के आ गया रुख़, पुछण लग्गा शांत सुख, आह तैनूं आपणयां कंधिआं लवां चुक, तेरे घर आवां पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। बच्चे किहा मेरा कुछ विचार, विचली कहाणी दयां जणाईआ। मैं ब्रह्मण तूं रविदास चम्यार, दोहां दी जोड़ी किस तरह
सोभा पाईआ । जेहड़ा तूं पाणा मैनूं दिता प्याल, किते पता ना लग्गे मेरी माईआ। बेशक असीं ग़रीबी विच कंगाल, ब्राह्मण पक्के ज़ात विच नज़री आईआ । रविदास किहा जेहड़ा एह ख़िआल, कुछ तैनूं दयां समझाईआ। आह वेख दीन दयाल, जो इक्को कपड़ा तन दे नाल हंढाईआ । बच्चे किहा मैं ते समझया कौण मेरे वरगा कंगाल, भुख दा मारया फिरे वाहो दाहीआ। रविदास किहा उठ वेख मेरे लाल, तैनूं पड़दा दयां चुकाईआ। जां फेर तकया ओह नज़र आया ओह वस्या उपर असमान, जिस दा जोत नूर महान, लक्ख चुरासी दे अन्दर बैठा सोभा पाईआ। बच्चा हो गया हैरान, रविदास तेरे दुआरे किस तरह आ गया एह महिमान, धुर दा मालक श्री भगवान, नंगी पैरीं फेरा पाईआ । कुछ मैनूं वी दस्स अहिवाल, जिस बिध होवे एह दयाल, घर ग़रीबां आवे आपणी दया कमाईआ । रविदास किहा तूं बच्चा अजे अंञाण, तैनूं दस्सां इक्क ध्यान जिस दा वखरा सभ तों ज्ञान, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जेहड़ा एस नूं करे परवान, एह प्रभू सदा मेहरवान, जुग जुग भगतां दा महिमान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। बच्चे किहा तूं मेरा पिता ते मैं तेरा पुत, रविदास तेरी ओट तकाईआ। हुण रखीं ना पर्दा ओहला लुक, भेव साचा देणा खुल्हाईआ। किस बिध आवे अबिनाशी अचुत, मैनूं सच देणा दृढ़ाईआ । मैं ओनां चिर नहीं करना चुप, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस कारन होवे ख़ुश, ओह बिधी देणी वखाईआ। जिस सोहणी आवे रुत्त, ओह महीना दिवस देणा जणाईआ। जेहड़ा खावे पीवे टुक, ओह भोजन देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खलाईआ। रविदास किहा की इस दी लोड़, बाली बुध समझ ना राईआ। पहलों कम्म सिख लै मेरे कोलों खिचणे ढोर, ज़ात पात मिटाईआ। गंढ्ढां पाउणीआं सिख लै नाल डोर, टुट्टयां नाल मिलाईआ। सुक्के टुकड़े खाणे भोर भोर, तमअ जगत ना कोए रखाईआ। दर आया ख़ाली कोई ना देणा मोड़, ग़ुस्सा कम्म ना कोए जणाईआ। जे तेरी प्रीती निभ जाए मेरे नाल तोड़, फेर तुरत तेरा भगवान दयां मिलाईआ। तूं ब्राह्मणी दा जाया छोहर, उच्ची ज़ात रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। बच्चे किहा मैं छड्डी ज़ात पात, माण दिता मिटाईआ । रविदास ने किहा कोल रहि जा अज्ज दी मेरे रात, धुर दी कथा सुणाईआ। फेर सुणावां अगम्मी बात, पर्दा दयां चुकाईआ । ओह बण गया साचा साथ, मनसा दूर कराईआ। दोहां मिल के इक्ट्ठी मुका लई वाट, रविदास दुआरे डेरा लाईआ। घर सौण नूं कोई नहीं लई खाट, बिस्त्र ज़िमीं उत्ते टिकाईआ। खाण पीण वलों ख़ाली दिसी परात, सवाणी आटा गुंन्ह ना कुछ पकाईआ। लड़का चारों कुण्ट रिहा झाक, कुछ अगे देणा टिकाईआ। रविदास ने घुट्ट के जफी पा के किहा भगत भगवान दे कोल एहो वड्डी सुग़ात, जो
मिल के ख़ुशी मनाईआ। लक्ख चुरासी दे खा खा थक्के दांत, हिल हिल होंठ देण दुहाईआ। पर प्रभू मिलण दी किसे दी पूरी नहीं होई आस, तृष्ना विच लोकाईआ। जे बहुता रस लैणा एस परात नूं लै चाट, जो तृप्त दए कराईआ। लड़के मन्न के इक्को बात, रसना नाल दित्ती लगाईआ। उधरों आ गया पुरख अबिनाश, गल फुल्लां हार उठाईआ। रविदास नूं मिला के आपणी नाल ज़ात, ज़ाहर नूर कीता रुशनाईआ। बच्चे पुच्छया की चानण होया आकाश, ज़िमीं होई रुशनाईआ। रविदास किहा आह वेख मेरा बाप, जो मिलण आया चाँईं चाँईंआ। बच्चे किहा एहदे कोल केहड़ा हिसाब, जो भगतां लेखा जुग जुग रिहा मुकाईआ। अबिनाशी करते कढ्ढके अगम्मी किताब, बिन कुतबख़ान्यों दित्ती वखाईआ। बच्चे रो के दिता आख, बौहड़ी कर दुहाईआ। रविदास जे तूं मेरा धर्म दा बाप, इक्क अहिबाब इक्क बाब मेरा देणा दृढ़ाईआ। जिस तरह भाग लग्गा घर तेरे आज, एसे तरह मैनूं वी दरस दिखाईआ। रविदास किहा जो तूं किहा साच, सच सच नज़री आईआ। अबिनाशी करता प्या हस, सोहणा रूप प्रगटाईआ। बच्चू इक्क वेरां खोल्ह के वेख अक्ख, पड़दा दयां उठाईआ। जिस वेले अक्ख पुट्टी उहनूं नज़र आ गया मेरे जीवण दे दिन बाकी रहि गए अठ्ठ, नाता तत जाणा तुड़ाईआ। निमाणा हो के मंग लवां कुछ मंग, जो वेले अन्तिम कम्म आईआ। रविदास किहा सुण मेरे चन्द, सच कहाणी दयां दृढ़ाईआ। शाह पातशाह सूरा सरबंग, समर्थ पुरख अख्वाईआ। जे मंगणा ई ते मंग एस दा संग, ते नाले रविदास नालों ना होए जुदाईआ। इस दे कोल बहुते ढंग, बिधी अनेक नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रविदास किहा प्रभू एह मेरा साथी, सोहणा संग बणाईआ। एहदे जीवण दे दिन रहि गए अठ्ठ बाकी, लहिणा रिहा मुकाईआ । छड जाणा तन ख़ाकी, मिट्टी विच समाईआ। ज़रा एहदे वल झाकी, मेहर नज़र उठाईआ। इस ने इक्क बेनन्ती मैनूं आखी, सो तैनूं दयां सुणाईआ। जिस बिध घर आएयों मेरे रातीं, तन कपड़ा इक्क सुहाईआ। एह वी चाहुन्दा मैं दरस करां कमलापाती, जे गृह मेरे फेरा पाईआ। श्री भगवान किहा एह सोहणी चंगी बाती, जो मैनूं दित्ती सुणाईआ। जगत जहान भगतां जगत बणावां साथी, साख्यात दरस दिखाईआ। जिस वेले कलिजुग आवे अन्धेरी राती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मैं बण के आवां पुरख अबिनाशी, जोत सरूपी फेरा पाईआ। ओस वेले एहदी माणस होवे ज़ाती, गुरमुख आपणा रूप वखाईआ। रविदास तूं वी बणना साथी, आउणा वाहो दाहीआ। मैं एसे तरह इस दे घर कटूंगा राती, दूजा बस्त्र ना कोए छुहाईआ। ओस तों बाद हथ्थ मार के कहे उत्ते छाती, शहिनशाह मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस ने पिछली खेल पछाती, अगला लेखा रिहा मुकाईआ। जे अज्ज एह किरपा ना करदा देवा सिँघ वी मुक जाणा सी ऐसे वसाखी, वेला वक्त दए गवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीवण दी
बख्श के दाती, दया दृष्टी झोली पाईआ। एह कफ़नां वाली टाकी, गलों फाँसी दित्ती लाहीआ। मंज़ल चाढ़ के आपणी घाटी, वाटी दित्ती मुकाईआ। ओह धूढ़ जेहड़ी गुरमुख चुक्की ख़ाकी, ओह ख़ाक दी चुटकी एसे नूं गई बचाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बंस सरबंसा कर के जावे राज़ी, रज़ा आपणी विच चलाईआ।
धूढ़ कहिंदी जे रविदास दे ना आउँदी हथ्थ, पुरख अकाल ना हुक्म सुणाईआ। हुण वी माँ नालों पुत कर देणा सी अलग, होणी सी जगत जुदाईआ। भेंटा चढ़ना सी अग्नी अग्ग, तत्तां दा तत मिटाईआ। देवां सिँघ दे बदले दो महीने पहलों आया भज, आपणा फेरा पाईआ। अगे होण ना देवे अड्ड, आयू बहुती दित्ती वधाईआ। क्यों, जिस दा पिता ताया पहले लए सद्द, आपणे चरन टिकाईआ। हुण भाग लाउणा ओस यद, गुरमुख रंग चढ़ाईआ। महाराज शेर विष्नूं भगवान, किरपा कर के जिस नूं चाहे उसनूं जाए छड्ड, जो चाहे सो आपणे नाल लए मिलाईआ। इस दे अगे बोलण दा किसे दा नहीं हक, गुर अवतार पीर पैगम्बर चलण सर्ब रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समर्थ, वथ धुर दी झोली पाईआ। धूढ़ कहे मैं वस्त ओस सतिगुर दी, जिस करमण्डली दित्ती पाईआ। जेहड़ी रविदास दे पाणे विच खुर गई, अमृत रूप वटाईआ। अज्ज ओसे दी आसा पूरदी, साची सेव कमाईआ। किरपा वेखी हाज़र हज़ूर दी, जो हरिजन रिहा तराईआ। एह वड्याई मेरी मिट्टी ख़ाकी धूल दी, जो धुर दे लेखे रही बणाईआ। करे खेल समर्थ पुरख असूल दी, असलीअत दए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धूल कहे जे मैं ना कबूलदी, कवण मैनूं दिन्दा वड्याईआ।