१२ चेत शहिनशाही सम्मत १ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड धिंगाली ज़िला जम्मू
खेल वेख पुरख समर्थ, ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण लगे जस, सचखण्ड दुआरे धुर दा ढोला इक्क सुणाईआ। जो खेल तमाशा वेख्या अज्ज, दिवस रैण वज्जी वधाईआ। पीर पैगम्बर कहिण सानूं काअबे नालों चंगा लभ्भा हज्ज, हज़रत हो के वेख वखाईआ। निरगुण धार सारे आए नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विष्नूं कहे मैं खोल्ह के वेखी अक्ख, लोकमात ध्यान लगाईआ। पतिपरमेश्वर नज़री आया प्रतख, जोती जाता नूर इलाहीआ।
ब्रह्मा कहे मेरे ब्रह्म दा देवण आया हक, हकीकत दा मालक शहिनशाहीआ। साचे खेड़े रिहा वस, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। शंकर भोला नाथ कहे मैं बोल के दस्सां सच, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जिस दा नाम निधाना रहे रट, सोहला ढोला राग अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जिस दा लेखा लिख लिख गए दस्स, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। पृथ्मी आकाश सूरज चन्न जो लेखे लावणहारा रवि ससि, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता बेपरवाह आपणी खेल खलाईआ। जो लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त श्री भगवन्त वसणहारा घट घट, गृह मन्दिर काया अन्दर बैठा सोभा पाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण खेल महिमा शब्द अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जो नित नवित जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता परवरदिगार सांझा यार ला शरीका, आपणी खेल वखाईआ। भगत सुहेला लेखा जाणे गुरू गुर चेला ठांडा सीता त्रैगुण अतीता, मात पित कर कर हित गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत आपणी गोद उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए ऊँचां नीचां, राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां वेख वखाईआ । लक्ख चुरासी वेखणहारा जगत बग़ीचा, पत्त डाल्ही फुल्ल पंखड़ी फल फुल्ल वेखे थाउँ थाँईंआ। सच संदेसा नाम कलमा कलाम देवणहार हदीसा, धुर संदेसा नर निरँकारा इक्क जणाईआ। भगत उधारी जिस दा पेशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण रुत सुहञ्जणी बारां चेत, वदी सुदी ना कोए वड्याईआ। भगत भगवान दा अनोखा वेख्या हेत, आत्म परमात्म मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। सति धर्म दी खेलदे वेखे खेल, कूड़ी क्रिया कूड़ तजाईआ। दूई द्वैती रिहा ना कोई भेत, शरअ शरीअत ना कोए लड़ाईआ। निज नेत्र लोचन नैण गृह मन्दिर अन्दर रहे वेख, धुर दा पड़दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पीर पैगम्बर कहिण असीं करीए सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मुर्शद वेख्या मुरीदां बरदा, दर दरवेश फेरा पाईआ। सच पैग़ाम सुणा के पढ़दा, अलिफ़ ये ना कोए जणाईआ। भेव खुल्हा के साचे घर दा, घर घर पड़दे रिहा उठाईआ। करे वेस नरायण नर दा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां दे निरगुण धार हो के अन्दर वड़दा, बजर कपाटी कुण्डा रिहा खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला इक्को पढ़दा, दूजी रमज़ ना कोए जणाईआ। साचे मार्ग गुरमुख सज्जण विरला चलदा, जिस अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा वेखो कल दा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। राजा राणा इक्क दूजे नाल लड़दा, झगड़ा मुके ना जगत लोकाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे अन्दर रलदा, जोती जोत नाल मिलाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार कहिण वेख्या दिन दिहाढ़ा, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। प्रभ ठाकर स्वामी आत्म राम प्यारा, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां दे के सच सहारा, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। कूड़ी क्रिया पार किनारा, जूठ झूठ रिहा गंवाईआ। साचा इष्ट खोल्ह के दृष्ट मेल मिला के जिउँ रामा वशिष्ट मन्दिर दसाए इक्को गुरुदुआरा, शिवदुआला मठ सच समझाईआ। काया मन्दिर खोलो्ह सच किवाड़ा, जिस घर वस्या बेपरवाहीआ। हथ्थ ना आवे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी रिहा कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं देवण आए होका, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। जन भगतो रोंदे वेखो चौदां लोका, चौदां तबक देण दुहाईआ। लोकमात प्रभ नूं मिलणा नहीं सौखा, बिन पूरे सतिगुर मुर्शद मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस देही दिता मौका, लक्ख चुरासी विच्चों उत्तम श्रेष्ट इक्क वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सानूं आया अज्ज स्वाद, प्रेम प्रीती वेख वखाईआ। गुरमुखो तुहाडे अन्दर इक्क वैराग, जो वैरी काम क्रोध लोभ मोह रिहा मिटाईआ। तुहाडी सुरत सवाणी गई जाग, शब्द हाणी नाल मिलाईआ। तुहाडी बुद्धी ना रही काग, हँस होणा थाउँ थाँईंआ । दुरमति मैल जगत दा वेख्या दाग़, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आप कुहाईआ। सच स्वामी धुर दा कन्त सुहाग, विछड़ी आत्म जोड़ जुड़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर दीपक जोत जगे चिराग़, दीवा बाती कमलापाती पुरख अबिनाशी गृह गृह करे आप रुशनाईआ। अमृत आत्म देवे बूँद स्वांती, निझर झिरना कँवल नाभ चवाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांती बहु बिध भांती, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। भागां भरी घड़ी सुलखणी आ गई गुरमुख दी राती, भिन्नड़ी आपणा फेरा पाईआ। साहिब सतिगुर बण के आया धुर दा साकी, राम नाम जाम प्याला दए प्याईआ। मनुआ मन ना रहे आकी, सति सतिवादी दए समझाईआ । काया अन्दरों खोल्ह के खिड़की ताकी, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा मुका के बाकी, अगला लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असां वेख्या दीन दयाल, एका दया कमाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां करे सिंगार, अन्दर बाहर वेख वखाईआ। भेव चुका के शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। त्रैगुण माया जन्म दा कट के कूड़ ख़िआल, साची धर्मसाल इक्क वखाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ । मानस जन्म मानव ज़िंदगी दा पूरा होवे सवाल, अहिवाल आपणा दए दृढ़ाईआ। कन्ढ्ढी फिरदे लए भाल, निरगुण हो के वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं लैण आए
माण, शाबाश कहि के शुकर दिता मनाईआ । तूं जोत सरूप मिल्या श्री भगवान, मंज़ल आसान दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार कहिण सुहञ्जणी राती, भिन्नड़ी वेस वटाईआ। जन भगतो तुहाडी चढ़ी अगम्मी प्रभाती, जिस नूं सके ना कोई बदलाईआ । तुहाडा आपणा मालक पुरख अबिनाशी, ना जन्मे ना मरे ना जाईआ। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाशी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे सेवक दास दासी, तत नित नवित भज्जण वाहो दाहीआ। गोपी काहन जिस दी मण्डल मण्डप पाउदे रासी, वेस अनेका रूप वटाईआ। रसना जिहवा बत्ती दन्द जिस नूं गाउँदे स्वास स्वासी, दिवस रैण ढोले गाईआ । जिस दा लक्ख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज साजण साजी, सज्जण दाता इक्क अख्वाईआ। शाहो भूप वड राजन राजी, सुल्तान इक्क अख्वाईआ। सो कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत इक्क प्रकाशी, दो जहान करे रुशनाईआ। लेखा लिखे अगम्मी बाती, पूर्ब रिहा जणाईआ। जिस दी कोई समझ ना सके साख़ी, सो साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे प्रभू बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। गुरमुखो तुहाडी बदलण आया तकदीर, तदबीर आपणे विच छुपाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया तोड़ ज़ंजीर, सति सति नाम इक्क समझाईआ। चोटी चाढ़ के इक्क अख़ीर, मंज़ल आपणी आप वखाईआ। दु:ख भुख विच ना होए कोए दलगीर, दलिद्रीआं दलिद्र ना कोए मिटाईआ । जिस दे प्रेम प्यार इश्क अन्दर सूली चढ़ गया मनसूर, सो मनसा पूर सोभा पाईआ। तुहाडे जन्म कर्म दा लेखा पूरा करे ज़रूर, पूर्ब कर्मां खोज खुजाईआ। ठाकर सेवक हो के बणे मज़दूर, घर घर चाकरी आप कमाईआ। सृष्टी दृष्टी नाता जाणो कूड़, थिर रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता तोड़ दयो ग़रूर, जगत हँकार विकार कम्म किसे ना आईआ। साचे नाम दा लओ सरूर, राम घट घट सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जन भगत कहिण आया अज्ज, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सानूं निसचे करा दे सच, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। की साडे अन्दर जावेंगा वस, घर मन्दिर डेरा लाईआ। की साडी खोल्ह जावें अक्ख, निज नेत्र नैण दर्शन पाईआ। प्रगट होवें प्रतख, स्वच्छ सरूप धराईआ। दूर दुराडा सद्दयां आवें नठ्ठ, बिन लत्तां पैरां पन्ध मुकाईआ। अमृत आत्म वेखेंगा झट्ट, रस अगम्म चखाईआ। जोत करेंगा प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। सुत्तयां जागदयां वसेंगा साथ, साचा आपणा राह वखाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणेंगा माई बाप, पिता पुरख अकाल आपणी गोद उठाईआ। इक्को इक्क दस्स के सच्चा जाप, सति सरूप लैणा मिलाईआ। पुरख अकाल किहा एह गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भविख्त विच लिख्या वाक्, जो लहिणा देणा रिहा चुकाईआ ।
जन भगतो तुसीं मेरे मैं तुहाडी ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। करां खेल उपर पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पुरी लोअ आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडा काया खेड़ा अन्तिम होण ना देवां बरबाद, बरबादी तों पहले आबाद सचखण्ड कराईआ। जिस नूं जगत जन्म दी भुल्ली नहीं याद, अगे भुल कदे ना जाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाडा वेखण आए हक मिज़ाज, अन्दर बैठे ध्यान लगाईआ। तुसीं सच प्रीती विच होणा विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ की देवें दात, सच दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी कहे आत्म परमात्म जोड़ां नात, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत की लेखा लिखें नाल कलम दवात, पुरख अकाल किहा गुर अवतार पीर पैगम्बर सदा रक्खां साथ, निज नेत्र सभ नूं दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। अज्ज दी रात कहे मैं सुणावां गीत, गहर गम्भीर दित्ती वड्याईआ। पतिपरमेश्वर ठाकर स्वामी कूड़ी क्रिया बदल देणी रीत, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी जीव जंत परखणहारा नीत, निज घर वासी पुरख अबिनाशी गृह गृह फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, वेला वक्त नेड़े आईआ। मुहम्मद कहे मेरी पूरी होवे हदीस, जो हज़रत हो के गया सुणाईआ । ईसा कहे मेरे पिता दी मैनूं उडीक, जो जलवा नूर ख़ुदाईआ। नानक गोबिन्द कहे ओह कल कल्की आवे ठीक, ठीकर सभ दा भन्न वखाईआ। एका रंग रंगा के हस्त कीट, राउ रंक इक्को दर बहाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्से सच तमीज़, कूड़ी तमअ दए गंवाईआ। सच प्रीती परम पुरख दी दिसे इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। सरनाई कहे मैं भगतां जोगी, जगत जोगीशर दए जणाईआ । जिन्हां नूं ठाकर मिलदा धुर दा चोजी, उहनां नाल मेरी कुड़माईआ। ओह कूड़ कर्म दा रहे ना कोई रोगी, हउमे दु:ख मिटाईआ। घर विच घर उहनां आवे सोझी, समझ इक्को इक्क रखाईआ। अबिनाशी करता दीन दयाल जन भगतां नूं चुक्के आपणी गोदी, बाहों पकड़ गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए मिलाईआ। घर साचे हुन्दा वेख्या मिलाप, मिलणी हरि कराईआ। पुरख अबिनाशी गहर गम्भीर बेनज़ीर निरगुण धार आए आप, अकल कलधारी वेस वटाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे उतार के झूठे पाप, दुरमति मैल धवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पाठ, काया पाठशाला दित्ती बणाईआ। जिथ्थे इक्को तूं ही तूं ही दी आवाज़, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। जो गीता ज्ञान रिहा आख, अठारां ध्याए देण गवाहीआ। जो काहन पाउदा रिहा रास, गोपीआं काहन नाच नचाईआ। जो राम फिरे बनबास, सीता संग निभाईआ । सो हर घट करे प्रकाश, बैठा सोभा पाईआ। जे जन भगतो भगवन उत्ते पूरा
रखो विश्वास, हरि चरन ध्यान लगाईआ। ओह रहिण ना देवे कोई उदास, चिन्ता ग़मी दए कढाईआ। गलों कट के जम दी फ़ास, लक्ख चुरासी गेड़ मुकाईआ । सच दुआरे करे निवास, जिथ्थे आपणा डेरा लाईआ। इक्को नूर ओथे प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलिजुग कूड़ा, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। जीव जंत बणाया मूर्ख मुग्ध मूढ़्हा, चतर सुजान नज़र कोए ना आईआ। किसे नज़र ना आए तेरा धुर दा नूरा, जोती जोत ना दिसे रुशनाईआ। बचनां उतरे कोई ना पूरा, दोस्त मित्र सज्जण साक ठग्गी रहे कमाईआ। चार कुण्ट कूड़ी क्रिया जूठ झूठ मचाया फ़तूरा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। तेरे भगतां मिटया सगल वसूरा, जो अन्दरे अन्दर रिहा खाईआ । जे तूं पुरख अकाल स्वामी सतिगुर पूरा, पतिपरमेश्वर इक्क अख्वाईआ। फेर कर के किरपा साडे अन्दरों हूंझ दे कूड़ा, दुरमति मैल दे धवाईआ। सेवा कर के साडा हो मशकूरा, साडी मुश्किल आपणी झोली पाईआ। एह काया तत तेरा तम्बूरा, रबाब तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिउँ भावें तिउँ बख्श दे आपणा नूरा, नूर नुराना नज़री आईआ। इस दे अन्दर तेरा चन्द तेरा अनन्द तेरा बन्द तेरी तुरीआ तेरा ज़हूरा, तूं आपणा राग लै प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा लैणा खुल्हाईआ। जन भगत कहे तन मिट्टी लै आपणी रबाब, प्रभ तेरी झोली पाईआ। आपे आपणा जाण हिसाब, जन्मां कर्मां वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा मैं बण के सच एहबाब, मुहब्बत लवां कमाईआ। अन्दर वड़ के वजावां रबाब, अनहद राग सुणाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, दीवा बाती डगमगाईआ। गुप्त ज़ाहर हो के साथ, बातन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र प्रभ तारन आया, ठाकर स्वामी गहर गम्भीर। त्रैगुण लेखा दए चुकाया, जोधा सूरबीर बलधारी वड्डा पीर। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाया, कूड़ी क्रिया कट ज़ंजीर । साचा मन्दिर इक्क सुहाया, चोटी चढ़ के वेखे इक्क अख़ीर। सच सिँघासण सोभा पाया, जिथ्थे होए ना कोए दिलगीर। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा नूर इक्क उपाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाया। बारां चेत कहे मेरी मौली रुत्त, भगत फुलवाड़ी वेख वखाईआ। खेल वेख अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सर्ब कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं होए ख़ुश, सारा दिन वजदी रही वधाईआ। प्रेम प्यार दी वेखी लुट, भगत भगवान इक्क दूजे नूं लुट्टण चाँईं चाँईंआ। सच भण्डारा दोहां कोलों ना गया मुक, दुगणे तों चौगुणे नज़री आईआ। सभ नालों सोहणा चंगा वेख्या सुख, मानस मनुक्ख इक्को रूप समाईआ। दीन मज़्हब दा वेख्या नहीं कोई दु:ख, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। इक्क आत्म ते इक्क परमात्म दूसर नहीं कुछ, पर्दा ओहला दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। बारां चेत कहे प्रभ मेरी इक्क दलील, आशा आपणी दयां सुणाईआ। सचखण्ड निवासी तेरे अगे इक्क अपील, अपरम्पर स्वामी झोली डाहीआ। तूं आदि जुगादी जोधा सूरबीर छैल छबील, शहिनशाह दो जहान अख्वाईआ। तूं मालक ख़ालक ख़लल ख़लील, ख़ुदावंद करीम नज़री आईआ। तूं अबिनाशी करता बेनज़ीर, नज़रीआ सभ दे उत्ते पाईआ। तेरा हक दुआरा अन्त अख़ीर, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर आउँदे गुर अवतार पैगम्बर पीर, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। मैं करां बेनन्ती मेरे दस्तगीर, दुआ झोली देणी पाईआ। जन भगतां दे अन्दरों हउमे दी कढ्ढणी पीड़, दूई दा रोग देणा गंवाईआ । जे कर्मां दी काली होई लकीर, निहकर्मी साफ़ देणी कराईआ। ग़रीब निमाणे छोटे बच्चे नन्न्हे प्याउणा आपणा सीर, अमृत जाम मुख चवाईआ । जे बिदर सुदामा शाह कंगाल तारे फ़कीर, भीलणी दा साफ़ कीता नीर, बेरां मुख छुहाईआ। कबीर दे कट ज़ंजीर, रविदास दित्ती सरनाईआ। हरनाक्ष नूं दिता चीर, नरसिंग वेस वटाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे ओसे किरपा नाल तार के जाणा सिँघ वकील, अकल दी लोड़ रही ना राईआ। एहदा सुंदर जीवण जिंदगी दा करना आप तामीर, नींह अगले दर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जाते दे वड्याईआ। जोती जाते धुर दे जगत, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ तारदे आपणे भगत, क्यों ना मेहर नज़र उठाईआ। तेरे विच अगम्मी शक्त, जिस दा आदि अन्त ना कोए जणाईआ। कलिजुग वेख कूड़ कुड़यारा वक्त, बिन तेरी किरपा पार कोए ना जाईआ। जो तेरे विछोड़े वैराग अन्दर रहे तड़प, बिरहों अन्दर रिहा सताईआ। जो अमृत मेघ आपणा बरस, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लँघा के तेरी शहिनशाही दा एह पहला आया बरस, बरसी भगतां दे बणाईआ। निरवैर हो के कर तरस, निरवैर तेरी सरनाईआ। तूं मालक अर्श फर्श, दो जहानां हुक्म वरताईआ। भगत तारदयां तेरी करनी विच केहड़ा पैणा फ़र्क, करनी दे करते कुदरत दा मालक तूं ही नज़री आईआ। भगत उधारना तेरी हँकारीआं नाल शर्त, दूतां दुष्टां करें जणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे ठाकर मेरी तेरे अगे अर्ज़, वेखीं ठोकर ला ना मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा लेखे देणा लगाईआ। भिन्नड़ी रैनड़ीए दया कमावांगा। रुत सुहञ्जणी रुतड़ी आप महकावांगा । गुर अवतार पीर पैगम्बर, सभ नूं सच वखावांगा। भगत भगवान दा सोहणा होए सुअम्बर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। जिस ब्रह्मे दे कोटन लँघ के गए मनवन्तर, उस दी आशा पूर करावांगा । जेहड़ा कैलाशां उत्ते बैठा शंकर, शांत तिस आप बणावांगा। जेहड़ा सांगोपांग हंढाए विष्नूं अन्तर, नेत्र नैण सर्ब खुल्हावांगा। पर्दा लाह के गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड राह चलावांगा। भेव चुका के ब्रह्म निरन्तर, माया ब्रह्म आपणा डेरा ढाहवांगा। जिन्हां नूं सुणाया आपणा
मंत्र, मंतव उहनां हल कर वखावांगा। मानस जन्म बणा के साची बणतर, बंसाँवली इक्क सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावेगा। दीन दयाल वेख वखावेगा। भगत सुहेले गुर चेले जोड़ जुड़ावेगा। दरगाह साची लै के जावेगा। पुरख अबिनाशी आपणे लेखे लावेगा। भगत सुहेले भागां वाले, भगवन रंग चढ़ावेगा। दो जहान जिन्हां नूं वेखे, तिन्हां नूं अगम्मी रंग चढ़ावांगा। अगे किसे दे रहे कोई ना ठेके, ठेकेदार दो जहानां इक्क बणावांगा। जन भगत कोई अगे जाए कोई पिच्छेते, हौली हौली सारे जोड़ जुड़ावांगा। मेरे कोल सभ दे लेखे, जुग दे विछड़े वेख वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ गए केते, कितयां दे हिस्सेदार सभ दे उपर आपणा हुक्म चलावांगा। भेव अभेद खोल्ह के भेते, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक्क जुड़ावांगा। गृह मन्दिर इक्क जुड़ाएगा। अन्दरे अन्दर पड़दा लाहेगा। काया डूँग्घी अन्धेरी कंदर, दीपक जोत जगाएगा। मन मनुआ ना भज्जे दहि दिश बन्दर, शब्द डोरी तन्द बंधाएगा। बजर कपाटी तोड़ के जंदर, कुंजी आपणा नाम रखाएगा। जिस नूं समझ ना सके कोई पंडत, सो ब्रह्म विद्या आप पढ़ाएगा। गुरमुख बणाए साची संगत, सति सतिवादी खोज खुजाएगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क प्रगटाएगा। गुरमुख बणा के साची संगत, हरि संगत रूप समाएगा। निरगुण ला के आपणे अंगत, अंगीकार आप बण जाएगा। भगत सुहेला दूजे दर ना जावे बण के मंगत, लोड़ींदी वस्त घर घर आप पुचाएगा। नाता तोड़ के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पार लँघाएगा। बारां चेत तेरी रात सोहणी प्रभात, भगतां दा काज सतिजुग दा रिवाज, प्रभ दा खेल तमाश, आस सभ दी पूर कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा मालक सभ दा दास, दासी दास पुरख अबिनाश बण के सज्जण सेव कमाएगा।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत १ धिंगाली तों चल के प्रभास विच
पत्थर रोड़े दभ्भ काही बोली कड़क, आपणी हालत रही जणाईआ। ओह बेपरवाह प्रभू बेतरस, श्री भगवान तेरी खेल समझ कोए ना आईआ। छोटे वडे निक्के बच्चे तेरे प्रेम दे बद्धे कंडयां उत्ते पैर धरी जांदे निधड़क, अगे पिच्छे खब्बे सज्जे चलण पन्ध मुकाईआ। तूं मालक वाली अर्श फर्श, तेरी खेल नज़री आईआ। साडी इक्क बेनन्ती भगतां वास्ते आपणी बणा दे सिध्धी सड़क, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। तेरे उत्तों दी लँघण नाले करन दरस, अन्तर आत्म ख़ुशी दे वखाईआ। एह
वी गोबिन्द ने माछूवाड़े लाई सी इक्क शर्त, पुरख अकाल नाल गंढ्ढ गया पवाईआ। जिस वेले मैं फेर आया परत, तेरा संग निभाईआ । प्रभास विच उलटा लेटांगा उपर धरत, सोहणा आसण लाईआ। प्यारयां दे प्रेम दा पूरा करांगा फ़र्ज़, माण शान तान सर्ब मिटाईआ। कक्खां कंडयां दी सुण के अर्ज़, मनसा मर्ज़ी पूर वखाईआ। क्यों, मैनूं भगतां दी ग़रज़, ग़रज़ दा मारया फिरां थाँईं थाँईंआ। दुखियां दी दर्द, दीनां दा सहाईआ। जेहड़ा पिछला देणा कर्ज़, ओह वी रिहा चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वेखणहारा पिछली फ़रद, फ़ैसले सारे रिहा कराईआ।
किड्डी प्यारी चरनां दी धूढ़, भगती रंग रंगाईआ। प्रेम दा सच्चा नूर, प्यार दा चन्द चमकाईआ। गुरमुखां दी आसा पूर, दुखियां दा दु:ख वंडाईआ। हाज़रां दा हाज़र हज़ूर, पातशाहां दा पातशाह शहिनशाह मज़दूरां दा मज़दूर, सेवकां दा सेवक, सेवा रिहा कमाईआ। जन्म कर्म दा लेखा मेट ज़रूर, कूड़ी क्रिया रिहा कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सभ दी झोली पाईआ। धरती कहे ओह मेरे पिछले माही, मुहब्बत तेरी याद आईआ। तूं जंगलां बेलयां दा राही, रैहबर दो जहान अख्वाईआ। बस कर तैनूं वेख के गुर अवतार पीर पैगम्बर होए शुदाई, आपणा माण रहे मिटाईआ। की भगतां नाल मिल के रीत चलाई, भगवन आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। लागों कहे आह सुक्का तीला, बेनन्ती सच सुणाईआ। गोबिन्द तूं हैं सच वसीला, विछड़यां मेल मिलाईआ। उत्तों वेख रोंदा अम्बर नीला, छहबर इक्क लगाईआ। तेरा गुरमुखां पिच्छे जीणा, ज़िंदगी भगतां दी बणाईआ । प्रेम दे अन्दर निवणा, एहो तेरी वड्याईआ। प्रेम प्यार दा रस पीणा, तृखा जगत गंवाईआ। नाता छड के लोक तीना, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। तीला कहे जिस वेले मैं भगतां हेठां वेख्या चुभदा, जो नंगे पैरीं चले पाँधी राहीआ। मैं उहनां कोलों पुछदा, क्यों ऐवें होए शुदाईआ। तुहाडा दर्द नाल नहीं कुछ दुखदा, मैनूं दयो समझाईआ। उहनां हस्स के किहा सानूं समां मिल्या सोहणी रुत दा, वेला वक्त ख़ुशी मनाईआ । बेशक भावें तूं सानूं तिक्खा मूँह कर के चुभदा, सानूं दु:ख ना लगे राईआ । साडा नाता बणया प्यो पुत दा, नाल चलीए चाँईं चाँईंआ। जे होऊ साडा दर्दी दु:ख दा, आपे दिऊ गवाहीआ। एह कोई पर्दा ओहला नहीं लुक दा, सनमुख लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी दा भाग, गुरमुखां दा वैराग, वैरागी हो के आपे पूर कराईआ।
१३ चेत शहिनशाही सम्मत १ पिण्ड झण्डे ज़िला जम्मू साचा सतिसंग उपदेश
हरि हरि शब्द सदा अगम्म, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जिस विच्चों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मिले धन, नाम भण्डारा झोली पाईआ। निरगुण धार सरगुण हो के लोकमात आवण चल, काया चोला पंज तत हंढाईआ। ओसे नाम दे अधीन विष्न ब्रह्मा शिव कहिणा रहे मन्न, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क जणाईआ। साचा नाम आदि जुगादी इक्को आदि, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। जिस दे नाल ब्रह्मण्ड खण्ड रचे ब्रह्माद, पुरी लोअ आकाश लए बणाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण दे के दात, वस्त अमोलक सच वरताईआ। वस्त अमोलक पा के झोली भेव अभेदा दस्स के आपणी गाथ, निरवैर पुरख करी पढ़ाईआ । जिस साचे नाम दी हुणे चल रही सी बात, जो नानक निरगुण सरगुण सर्ब समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। साचा नाम देवे पुरख अबिनाश, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, उस दा शब्द धुन शनवाईआ। जिस दा लक्ख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अन्दर वास, निवास आपणा आसण लाईआ। मन मति बुध जिस दी सेवक दासी दास, सिर सके ना कोए उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल सभ नूं पुछदी औखी घाट, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। सतिगुर पूरा शब्द स्वामी अन्तरजामी मेटणहारा अन्धेरी राती, साचा नूर चन्द करे रुशनाईआ। कोटन कोटि साध सन्त रसना जिहवा बत्ती दन्द शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता अञ्जील कुरान पढ़दे गाथी, कलमा कलाम कायनात सर्ब सुणाईआ। बिन साहिब स्वामी पुरख अकाल दीन दयाल अन्दर वड़ के मारे कोए ना झाती, दीआ जगाए कोए ना बाती, बजर कपाटी पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द इक्क समझाईआ। सतिगुर शब्द इक्क अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, शिवदुआले मठ गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। जो वस्या ऊँचां नीचां, राउ रंकां सोभा पाईआ। जो सतिगुर साचे करे सच प्रीता, प्रेम प्रीती इक्क रखाईआ । सो पर्दा लाह के दया कमा के घर मिला दए सज्जण मीता, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग वखाईआ। विद्या विधांत शास्त्र सिमरत खाणी बाणी जगत वसीका, वसीअत कर के सभ नूं रहे समझाईआ। बिन सतिगुर कोई ना दस्से असल असलीअता, विछड़ी रूह शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग सतिगुर साचा एक, शब्दी शब्द अखवाइंदा। नानक जिस दी रखी टेक, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । जो हर घट अन्दर रिहा वेख, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस भगत सुहेले बुध करे बिबेक,
कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धुआइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंच विकारा परे हटाइंदा। सुरत सुवाणी शब्द हाणी फड़ के लै जाए आपणे देस, अध विचकार ना कोए अटकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करन आदेस, दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। हरि का शब्द कोई रसना जिहवा बत्ती दन्द वाला नहीं खेल, मन मति बुध चतुराई विच कदे ना आइंदा। पढ़ पढ़ थक्के पंडत पांधे मुला शेख़, पढ़यां भेव कोए ना आइंदा। बिन सतिगुर किरपा हरि शब्द स्वामी निज नेत्र लए कोई ना वेख, स्वच्छ सरूपी दरस कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, सो सहिजे मेल मिलाइंदा । सतिगुर सच्चा साहिब स्वामी, आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह चारे खाणी, चारे बाणी चारों कुण्ट रही जस गाईआ। जो घट घट अन्तरजामी, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। उस दी मंज़ल जगत जहान दूर दुराडी, नेत्र नैणां वेखण कोए ना पाईआ। पूरा सतिगुर मिले मेहर नज़र नाल कर देवे आसानी, बिन पौड़ी डण्डे पार चढ़ाईआ। मन मनसा आप दे जाए आपणी कुरबानी, हँकार विकार रहिण कोए ना पाईआ। अमृत बूँद निझर झिरना झिरा के प्याए ठंडा पाणी, शांतक सति दए कराईआ। गारड़ू मांतरी रहे ना कोए ओथे विद्वानी, विद्या कम्म किसे ना आईआ। धुरदरगाही बेपरवाही शब्द सालाही जिन्हां उपर करे आप मेहरवानी, सो महबूब मुहब्बत विच मुकामे हक सचखण्ड दुआरे दए मिलाईआ। सतिगुर कहे लिखण पढ़न दी नहीं लोड़, मेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जिस वेले चाहां सुरती शब्द नाल देवां जोड़, जगत विकार ना कोए अटकाईआ। करां प्रकाश अन्ध घोर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। भेव चुका के तोर मोर, परमात्म आत्म विच समाईआ। चौथे पद तों अगे आवां छोड़, जिथ्थे शब्द राग धुन नज़र कोए ना आईआ। सति पुरख निरँजण अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे लै जाए कोल, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार कर प्यार, जोती जोत मिलाईआ। सतिगुर पूरा साहिब स्वामी जुग चौकड़ी करे खेल अपार, करता पुरख करनी दा मालक ख़ालक प्रितपालक हो के भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। नानक किहा सच, सति सतिवादी गया जणाईआ। जिन्ना चिर मिले ना प्रभ समर्थ, शौह दरयाए बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। कोटन कोटि वंञ मुहाणे गए थक, खेवट खेटे तटां उत्ते डेरा लाईआ। कोटन कोटि रसना जिहवा बत्ती दन्द नाम लए रट, सुन्न समाध अन्दर काया मन्दिर खोज खुजाईआ। कोटन कोटि सीस छार गए घत, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भज्जण वाहो दाहीआ। कोटन कोटि सत्थर बैठे घत, आप आपणा गए मिटाईआ। बिन सतिगुर पूरे प्रभ नूं मिलण वाली खुल्ही किसे ना अक्ख, प्रतख नज़र कोए ना आईआ। शब्द गुरू गुरदेव स्वामी सभ दा पूरा करनहारा हक, हक हकीकत विच्चों खोज खुजाईआ। जो नानक गया दस्स, ओह किसे ना आवे हथ्थ, चारों कुण्ट रहे नठ, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, अन्तर दा आत्म मालक प्रितपालक इक्को नज़री आईआ। शब्द गुरू कहे जे सुरती दा करना मिलाप, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। फेर भुल्ल जाओ आपा आप, मिटे भरम की काईआ। छड दयो कूड़े साक, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता लैणा तुड़ाईआ। झगड़ा मुक जाए समाज, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। मन मनुआ उतार लओ आपणे घाट, सिर सके ना कोए उठाईआ। बुध बिबेक नाल इक्को समझ लओ वाक्, बहुता पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां दा सतिगुर अन्दर आत्म वस्या पास, जोत सरूपी जोती डगमगाईआ। सदा सदा सद वसे साथ, विछोड़ा अगे ना कोए रखाईआ। उहनां दी लेखे लग्गे पढ़ी गाथ, जिन्हां दे अन्दर वड़ के मंज़ल चढ़ के सच दुआरे खड़्ह के नौ दुआरे लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। सुरती कहे मैं की दस्सां, दस्सण वाली कहाणी नज़र कोए ना आईआ । नाले रोवां नाले हस्सां, दोवें रंग वखाईआ। बाहर वालीआं समझ ना सकीआं अक्खां, अन्दरों अक्ख ना किसे उठाईआ। मैं चारों कुण्ट तक्कां, दहि दिशा खोज खुजाईआ। मैं फिर के आई मदीना मक्का, तीर्थ तटां उत्ते फेरा पाईआ। मैं वेख्या चौदां लोक चौदां हट्टां, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। मैं पूज के वेखे पत्थर इट्टां, पुस्तक पढ़ पढ़ आपणा वक्त लँघाईआ। सिख सिख हटी जगत विद्या साची सिक्खा, चौदां विद्या नाल करी कुड़माईआ। पर शब्द स्वामी मिल्या नहीं साचा पिता, जो पतिपरमेश्वर आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरआधार हो के करे हित्ता, सच प्रीती आपणे नाल जुड़ाईआ। पढ़ना लिखणा जगत कहाणी किस्सा, बिन सतिगुर पूरे किस्मत सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे साचा मन्दिर दए सुहाईआ। सुरती कहे मैं सुरत निरत नाल, अनसुरत दयां जणाईआ । निरत सुरत दोवें बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। जिन्ना चिर शब्द गुरू ना होए दयाल, लेखा काल ना कोए मुकाईआ । राए धर्म ना होए ज़वाल, चित्रगुप्त डेरा ना कोए ढाहीआ। साचा मन्ने ना कोए सवाल, आसा मनसा पूर ना कोए वखाईआ । सुरती कहे मैं शब्द गुरू बिना होई कंगाल, मेरी कीमत जगत ना कोए पाईआ। जिन्ना चिर सति सरोवर विच ना दए नुहाल, हँस काग ना रूप वटाईआ। ओनां चिर सचखण्ड दुआर ना मिले सच्ची धर्मसाल, साचे मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। नानक विद्या शब्दी धार जोत निरँकार, सृष्टी नूं गई सिखाल, इष्ट इक्को बेपरवाहीआ। सुरत कहे मैनूं सारे थाउँ थाँईं चढ़ौदे, आपणा ज़ोर लगाईआ। कोई अन्दर वड़ के ध्यान लगाउदे, आसण सोहणा हेठ विछाईआ। कोई रसना जिहवा नहीं हलाउदे, अजपा जाप रहे गाईआ। कोई जल धारा सीस वगाउदे, तन माटी ठार वखाईआ। कोई ख़ाक तन रमाउदे, अवधूत रूप वटाईआ । कोई पढ़ पढ़ विद्या जगत सुणाउदे, कथा वारता नाल रलाईआ।
कोई घर घर गुरू रूप वटाउदे, भेखाधारी आपणा भेख दसाईआ। पुरख अकाल दा इक्को गुरू जो शब्द गुर जिस नूं आदि जुगादि गुर अवतार सीस नवाउदे, पीर पैगम्बर ओसे दा कलमा ओसे दा नग़मा ओसे दा नाअरा लाईआ। बिन सतिगुर सुरती कहे मेरे विच ना कोई समाउदे, समुंदर दा कतरा कतरा समुंदर विच ना कोए मिलाईआ। जिस नाम दी सिफ्त सालाह, खाणीआं बाणीआं रहीआं सुणाईआ। ओह सभ दा मालक मलाह, बेपरवाह अख्वाईआ। किसे ने राम वाहिगुरू अल्ला किहा ख़ुदा, कोई हज़रत कहि के सीस निवाईआ। कहिण वाले सारे उहनूं कर के गए अलविदा, आप आपणा पंज तत चोला जगत तजाईआ। उस दे नाम दी सिफ्त सारे गए लिखा, साचा नाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ओह निरअक्खर जो सारे अक्खर रिहा बणा, ओसे दी वंड वंडाईआ। ओह नाम पुरख अकाल दीन दयाल जिस मुर्शद दी झोली देवे पा, ओह मुरीदां लए तराईआ। नानक दी बाणी उहनां दी गवाह, शहादत रही भुगताईआ। सभ दा मालक सुरती दा मलाह, मुक्ती चरनां हेठां देवे दबा, उठदी लहर दी धार विच लए मिला, शब्दी जोत विच जाए समा, नूर नूर विच रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखावे आपणा दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी कंदर पर्दा दए उठाईआ। सुरती कहे जिस वेले मैं हौली हौली तुरदी, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। मैनूं याद आवे ओस सचे गुर दी, जो सतिगुर हुक्म सुणाईआ। मेरे अन्तर इक्क आसा फुरदी, जो पिछले फुरने देवे बन्द कराईआ। मैं ओट रखी धुर दी, मंज़ल चढ़ना चाँईं चाँईंआ। मैं मन दे आखे कदे नहीं मुड़दी, टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। मैं आवाज़ मंगां ओस नाद अगम्मी सुर दी, जो अठ्ठे पहर काया मन्दिर अन्दर धुन आत्मक राग सुणाईआ। ओथे बंक टेडी कोई लोड़ नहीं, राग नाद ताल ना कोए वजाईआ। ओथे इक्क दूजा कोई होर नहीं, ठग चोर यार नज़र कोए ना आईआ। सच प्रकाश अन्ध घोर नहीं, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म इक्क डोर सही, लड़ी लड़ी नाल जुड़ाईआ। जिन्हां वेख्या पेख्या उहनां एह सच कही, नानक गया समझाईआ। जिन्हां दी गल्ल एथे दी एथे रही, ओथे दी ओसे दे हथ्थ वड्याईआ। सुरत कहे मेरा सतिगुर संग मैं इकल्ली नहीं, जो मेरा भण्डारा रिहा वखाईआ। मेरा लेखा सुणे ना कोई कढ के वही, देवणहार ना कोए सज़ाईआ। जिस दी ओसे दी अन्त झोली पई, पीआ प्रीतम ओही नज़री आईआ। जिस नालों विछड़ी ओसे गठ लई, बैठी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आप कमाईआ। सतिगुर पूरा मेहर नज़र नाल देवे तार, आपणी दया कमाईआ। बिन मंज़लों साची मंज़ल देवे चाढ़, इशारे नाल पार कराईआ। मंत्र फुरना दे के कूड़ी क्रिया मेट देवे धाड़, काया मन्दिर उजाड़ प्रभास गुलशन रुत शहिनशाह दए बणाईआ। ओस मन्दिर
अन्दर देवे वाड़, जिथ्थों सके ना कोए निकाल, लक्ख चुरासी फंद दए कटाईआ। जिन्हां दे उपर हो गया दयाल, उहनां दा लेखा छुट गया काल महाकाल, सिर ना सके उठाईआ। काया मन्दिर अन्दर सुहा के सची धर्मसाल, दीआ बाती कमलापाती इक्को बाल, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। सुरती कहे मैं ओस दे जावां नाल, जो शाहां दा शाह कंगालां दा कंगाल, मालकां दा मालक वाली दो जहान, एथे ओथे निरगुण सरगुण दोवें धार करे प्रितपाल, मेहरवान आपणे दर बहाईआ। सुरती कहे गुरमुखो जे करना होवे सच्चा सतिसंग, संगत रूप वटाईआ। पूरे सतिगुर तों पहलों इक्क मंग लओ मंग, प्रेम प्रीती आपणी झोली पाईआ। चरन धूढ़ नहाओ गंग, दुरमति मैल धुवाईआ। प्रेम प्यार दा गाओ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपणे अन्दर उस दा डाहो पलँघ, साथी साचा लओ बणाईआ। फिर नौ दुआरे साचे जाओ लँघ, अध विच ना कोए अटकाईआ। सुणदे जाओ सुणांदे जाओ अगम्मी छन्द, जो सहिँसा रिहा मुकाईआ। अन्धेर गुबारे अगे वेखो नूरी चन्द, सूरज बारां नहीं कोटन कोटि नूरां दा नूर नज़री आईआ। एह इक्क दो ते ग्यारां, एह निक्कयां निक्कयां साधां सन्तां दीआं वारां, बारां सूरज इक्क महापुरुषां दा निक्का जिहा इशारा, उस तों अगे वड्डा दुआरा, जिथ्थे बैठा हरि निरँकारा, कोटन कोटि आत्मा परमात्म आपणे रंग विच रंगाईआ। कोटन कोटि वसदे गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर सजदे करन कर कर निमस्कारा, भगत भगवान इक्क दूजे नाल करन प्यारा, गुरमुख जोती जोत नूर करन उज्यारा, गुरसिख वेखण बिना पवण अगम्मी हुलारा, पुरख अकाल दीन दयाल धुर धामी शब्द इनामी निहकर्मी सभ दा मरमी, आदि जुगादी धर्मी, साची बख्शे इक्क सरनी, सुरत सवाणी मिलाए शब्द हाणी, लेखा चुकाए जगत जहानी, पार लँघा के पद निरबाणी, जोत आपणी विच मिलाईआ।
बड़ा अमृत वस्या, जिन्हां नूं अमृत प्यास। उहनां नूं आवे रस्या, जो सतिगुर दे होए दास । ओह गुरमुख काया मन्दिर आया हस्सया, खेल वेखी पृथ्मी आकाश। गगन मण्डलां ब्रह्मण्डां खण्डां विच फिरे नठिआ, बजर कपाटी खुल्ल्हया हाट । मिट गई रैण अन्धेरी मस्या, घर सच होया प्रकाश। आत्मा ने परमात्मा नूं मिल के आपणा हाल दस्सया, क्यों बैठा रिहों पुरख अबिनाश। मैनूं वासना जगत गृस्या, कूड़ी क्रिया ओसे दे साथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन एथे आपणे दरस दा लेखे लगे स्वास स्वास। अमृत कहे होई साची वरखा, बाणी अमृत नज़री आईआ। ना हरख़ सोग़ रिहा, पाया सच्चा दरसा, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जीवण विच ज़िंदगी दा नाम लैण दा पहला पर्चा, कोई गुरमुख विरला मुश्किल हल कराईआ। शास्त्र सिमरत करदे चर्चा, अक्खरां वाली दस्सण पढ़ाईआ। ओह गुरमुखो बिन सतिगुर पूरे कोई
नहीं बझदा खर्चा, साची वस्त नाम अमोलक गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत दी धार, निझर दा प्यार, इक्को रस वखाईआ। अमृत कहे मेरी वरखा अपार, अपरम्पर रिहा वसाईआ। जिन्हां उत्ते मेरी बूँद डिग पई इक्क वार, ओह वारता पिछली गए भुलाईआ। उन्हां दी मंज़ल मुक गई दुष्वार, औखी घाटी चरनां हेठ दबाईआ। घर सज्जण स्वामी ठाकर शब्द गुरू मिल गया यार, यराना साचा लए लगाईआ। अन्दर दा खोजी प्रेम दा चोजी वेखणहारा नौ दुआरे तों बाहर, शाह रग तों उत्ते भगत उठाए सुत्ते, जिन्हां दे अमृत चोए मुखे, तृष्ना जगत मिटाईआ । ओह सन्त सुहेले गुरमुख हो गए सुच्चे, उन्हां दे अन्दर दूई द्वैत कूड़ कुड़यार नहीं रैहन्दे ग़ुस्से, इक्को साहिब सतिगुर सच सुज्झे, अगले पिछले पैंडे मुके, जो अमृत चख अमृत रस पाईआ।