पुस्तकालयभाग १८

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १ नवां शहर पी ए पी कैंप जम्मू

चंगी गल्ल आत्म परमात्म रंग, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। धुन आत्मक शब्द अनाद वजे मृदंग, अगम्मी राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार टुट्टे संग, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सच प्रकाश जोती नूर चढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। निज आत्म निज घर मिले इक्क अनन्द, बूँद स्वांती अमृत झिरना निझर दए झिराईआ। दूई द्वैत भउ भरम ढए कंध, मन मनका दए भवाईआ। साची धार सति सरोवर काया गृह वगे गंग, रस इक्को इक्क चवाईआ। पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल वसे संग, सगला संगी अंगीकार अंग लगाईआ। सुरत सुवाणी जगत दुहागण ना रहे रंड, कन्त वडभागी मिल मिल ख़ुशी मनाईआ । जिन्हां गुरमुखां सतिगुरू दी चंगी गल्ल आ गई पसंद, उहनां दी पुश्त पनाह गुर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चंगी गल्ल मारना मन, मनसा मन ही माहें खपाईआ। चंगी गल्ल गुरमुखां संग, गुरसिक्खां मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। चंगी गल्ल भगतां कोलों भगवान नूं मिलण दा सिखणा ढंग, तरीका धुर दा देण समझाईआ। चंगी गल्ल तन रबाब वजाउणी तन्द, सारंग बहत्तर नाड़ बणाईआ। चंगी गल्ल नौ दुआरे पार वेखणा लँघ, शाह रग दे उपर दर्शन पाईआ। चंगी गल्ल झगड़ा मकाउणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ढेरी ढाहीआ। चंगी गल्ल सैर करना ब्रह्मण्ड खण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। चंगी गल्ल सतिगुर शब्द दा सुणना छन्द, जो धुर दा ढोला दए

सुणाईआ। चंगी गल्ल मेल मिलाउणा निवासी सचखण्ड, जो घट घट अन्दर रिहा समाईआ। जे चंगी गल्ल आ जाए इक्क पसंद, अगला पिछला लेखा रहिण ना पाईआ। चंगी गल जे प्रभ नूं समझो मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। साची सिख लओ रीत, सोहणी मिले वड्याईआ। चंगी गल्ल अन्दरों बदल जाए नीत, कुटलता मन दए गंवाईआ। चंगी गल्ल आत्मा परमात्मा दा गावे गीत, दूजा राग ना कोए शनवाईआ। चंगी गल्ल प्रेम प्यार नीचां नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा ना कोए रखाईआ। चंगी गल्ल सतिगुर शब्द पैगम्बर कलमा हज़रत हदीस, सच करे पढ़ाईआ। चंगी गल्ल धुर फरमाना मन्ने ठीक, कूड़ा ठीकर तन भनाईआ। चंगी गल्ल झगड़ा चुक जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा दो दोआबा वेख वखाईआ। चंगी गल्ल गुर अवतार पीर पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी कर के गए नसीहत, धुर दा हुक्म सुणाईआ। चंगी गल्ल जे आपणे विच्चों आपणी आत्मा दी लभ लओ असलीअत, असल हरि हरि नज़री आईआ । चंगी गल्ल जे आपणी जाण लओ वलदीअत, पुरख अकाल सभ दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चंगी गल्ल जे गुरसिख करे मन्ज़ूर, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। देवणहार प्रभू भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। कर्म कांड पूर्ब जन्म कर्म दे कट कसूर, कसर इशारीआ नाल वटाईआ। आत्म परमात्म बख्श के सच सरूर, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कढ के ग़रूर, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। निर्मल जोती दीआ बाती घर कमलापाती बख्शे नूर, सच उजाला इक्क वखाईआ। नाद धुन राग अगम्मी काया तत वजाए तम्बूर, तूं ही तूं ही राग दए सुणाईआ। मन वासना उडा के मन कफ़ूर, बुध बिबेक दए जणाईआ। दरस दिखाए हो के हाज़र हज़ूर, स्वच्छ सरूपी अनरंग रूपी शाहो भूपी बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची गल्ल सच्चा नाम इक्क समझाईआ। सची गल्ल सच्चा नाम, जो लिखण पढ़न विच कदे ना आइंदा। चार जुग जिस दे ग़ुलाम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सेव कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा गावण गाण, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सलाइंदा। जगत नेत्र नज़र ना आए किसे निशान, दृष्ट इष्ट ना कोए खुल्हाइंदा। जिस दी कल्मयां तों बाहर कलाम, कायनात विच जानणा नहीं आसान, आलम उल्मा भेव कोए ना पाइंदा। देवणहार वड मेहरवान, मिहबान बीदो बीख़ैर या अलाह इलाही नूर आपणा हुक्म वरताइंदा। मुकामे हक जिस दा निशान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी खेल कराइंदा । सची गल्ल जिस जाण लई विच जहान, तिन्हां दुआरे महिमान पुरख अबिनाशी आपे फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा। सची गल्ल सुण लै सच सतिगुर, सच सच दृढ़ाईआ। काया माटी पंज तत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन दिता पाईआ।

वस्त अमोलक काया गोलक अगम्मी ढक, पड़दा ल्या रखाईआ। सृष्ट सबाई मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा रही नठ, उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। राज राजान शाह सुल्तान कोई ना सके लभ, जगत विद्या खोज ना कोए खुजाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल हो कृपाल, सिँघ कृपाल जिस नूं साची गल्ल दए दस्स, तिन्हां दहि दिशा इक्को नज़री आईआ। हिरदे हरि हरि का रूप हो के जाए वस, नाम निधान मारे सट्ट, निज नेत्र खोल्हे अक्ख, प्रगट होए प्रतख, जोत कर प्रकाश मण्डल रास, गोपी काहन सीता राम गोबिन्द निशान नानक सतिनाम रूपन रूप महान आपणा दए वखाईआ। सची गल्ल कहे जे कोई मैनूं मंगे, चंगी तरह दयां जणाईआ। दो अक्खां वाले मैनूं जगत जहान दिसदे अन्न्हे, निज नेत्र प्रभ सच्चा नज़री आईआ। कर किरपा जिस ने घर भोग लगाया धन्ने, बिदर सुदामे दित्ती वड्याईआ। ओह ठाकर स्वामी साहिब सभ दीआं मन्ने, जो सची गल्ल सुण के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा मालक इक्क अख्वाईआ। चंगी गल्ल कहे मेरी चंगी बात, मंदयां चंगे देवां बणाईआ। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट मेरी अक्ख शरमाईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिवें सारे प्रभू दी ज़ात, परमात्मा बैठे भुलाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़दे गाथ, ढोले रागां नादां नाल सुणाईआ। सची गल्ल कहे सति सुण के मन्न के विच होया ना कोए विस्माद, बिस्मिल रूप ना कोए वटाईआ। जिन्हां गुरमुखां भगतां सन्तां सूफ़ीआं प्रभू दी सची गल्ल रखी याद, तिन्हां दी यादाशत अबिनाशी करते ना कदे भुलाईआ। सची गल्ल पिच्छे काया खेड़ा होया आबाद, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जे पूरा सच दस्सीए फेर होणा पए नराज, जगत जिज्ञासूआं पूरी गल्ल सची किसे ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची गल्ल इक्को आपणा नाम दए समझाईआ। सची गल्ल प्रभ का नाम, रहीम इक्को नज़री आइंदा। सची गल्ल धुर दा जाम, सति प्याला आप प्याइंदा। सची गल्ल निरगुण निरवैर निराकार राम, रूप रंग रेख ना कोए वटाइंदा। सची गल्ल धुर दरगाही पैग़ाम, इलहाम आपणी कार कमाइंदा। सची गल्ल सच निशान, दो जहान इक्को इक्क वखाइंदा। सची गल्ल जे घर आए महिमान लओ पहचान, पर्दा ओहला होर ना कोए वखाइंदा। प्रभ नूं मिलणा मंज़ल चढ़ना दर्शन करना हो जावे आसान, मुश्किल सारी हल कराइंदा। सची गल्ल प्रभ दा सच्चा कलमा ते सची कलाम, सच्चा नाम इक्को इक्क दरसाइंदा। सची गल्ल हज़रतां पीरां पैगम्बरां गुर अवतारां भगतां सन्तां मन्नी इक्क जहान, दूजा सची गल्ल आपणे अन्दर ना कोए वसाइंदा। सची गल्ल उहनां देवे माण, जिन्हां तुटे हँकार अभिमान, प्रभू साख्यात मिले आण, आत्म परमात्म वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची गल्ल सच कर वखाईआ। सची गल्ल कहे सच प्रभ एक, एकँकार नज़री आईआ। आदि जुगादि जिस दी टेक, जुग चौकड़ी होए

सहाईआ। जिस दा रूप अनूप अनेक, अनक कलधारी खेल खलाईआ। जोती जाता धर के भेस, नर नरेश फेरा पाईआ। शब्द संदेसा देवे देस परदेस, नव नौ चार रिहा सुणाईआ। भगत सुहेलयां करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। सची गल्ल सुणन वालयां दी मौले रुत महीना चेत, आत्म फुलवाड़ी गुलशन वाले गुल आपे दए खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसावणहारा सच दर, सची गल्ल इक्क समझाईआ। सची गल्ल कहे मेरा डूँग्घा राज़, बिन सतिगुर पूरे भेव कोए ना पाइंदा। मैं हथ्थ ना आवां पढ़यां निमाज़, रोज़यां विच बन्द ना कोए कराइंदा। पाठां विच ना मेरा स्वाद, तीर्थ तटां हट्ट ना कोए विकाइंदा। मन्दिरां मस्जिदां विच ना देवां साथ, शिवदुआले मठ मेरा राग ना कोए अल्हाइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी जिन्हां नूं सची गल्ल सुणावे आप, आपणा हुक्म वरताइंदा। तिन्हां दा रूह बुत्त हो जाए पाक, जन्म ज़मीर आप बदलाइंदा। सची गल्ल सुणन दा गुरमुख विरले लोकमात मिले इतफ़ाक, नफ़ाक विच सृष्ट सबाई वखाइंदा। सची गल्ल कहे जे मैं सच कहां आज, जगत समाज मेरा संग ना कोए रखाइंदा। सची गल्ल प्रभू चरन प्यार सची दात, दयावान दयानिध इक्को इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी, घट जानत बेपहचानत, नूर नुराना मर्द मर्दाना हरि दाता महबूब मुहब्बत विच आप सुणाइंदा। सची गल्ल कहे मैं ऐडी वडी, चार जुग मैनूं गए ध्याईआ। पुरख अकाल ने आपणी धार विच्चों कढ्ढी, दो जहान सोभा पाईआ । ना मैं बुढ्ढी ना मैं नढ्ढी, जोबनवन्ती इक्को रंग समाईआ। ना मेरी पसली ना मेरी हड्डी, तत्तां वाला वजूद ना कोए रखाईआ। मैं कोई किसे दी सांभी नहीं गद्दी, आसा तृष्ना जगत ना कोए जणाईआ। मैं जदों करां गल्ल सची ते हकी, हकीकत विच्चों दयां दृढ़ाईआ। सतिगुर दी सची गल्ल कदे ना होवे शकी, शकाइत शिकवे सारे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सची गल्ल कहे मैं बड़ी डूँग्घी, लभ्भया हथ्थ किसे ना आईआ। सृष्टी विच मैं बणी रही गूंगी, बिन गुरमुखां किसे नूं बचन ना कोए सुणाईआ। मैं सुत्ती रही मूदी, आपणी लई ना कोए अंगड़ाईआ। मैं किसे हथ्थ ना आवां ढूंडी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोजण थाउँ थाँईंआ। जिथ्थे इक्क आवाज़ आवे तूं तूं दी, उथ्थे आपणा फेरा लवां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची गल्ल जिस नूं कहिंदे शब्द अटल, ब्रह्मण्ड खण्ड ना जाए हल, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त सची गल्ल पिच्छे सचे रब्ब नूं लभ्भण थाउँ थाँईंआ। सची गल्ल जे मैं ना आउँदी जग, लोकमात लैंदी अंगड़ाईआ। सारी सृष्टी दा रूप हो जांदा कग्ग, हँस माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अन्दर लगी रैहन्दी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मन वासना जीव जंत

जांदे नच, सति सति ना कोए दृढ़ाईआ। एह थोड़ी जेही वस्तू प्रभू ने रखी आपणे हथ्थ, दूसरे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले जन भगत तेरा प्रगटे वत, उहनां नूं आपणी सिध्धी गल्ल दए प्रगटाईआ। जन भगतो तुहाडी काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के हट्ट, आपणा नाम दयां टिकाईआ। वेख्यो उहनूं ना दयो दस्स, जेहड़ा मेरा नाम सुण के मैथों मुख भवाईआ। एह भगतां दा हक, हाकम हो के झोली दित्ती भराईआ। जे सची गल्ल पुच्छ के सच लभ्भण दी आस, एह वी तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। जे बुद्धी नाल करो कयास, किस्मत देवे उलटाईआ। जे गल्लां वाला सवाल जवाब, ते वल छल कर के आपणा खेल कराईआ। सच गल्ल कहे मैं ओसे दा प्रताप, जिस ने मैनूं लोकमात दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच गल्ल सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी गुर परमेश्वर आप समझाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कलोए जम्मू

पार उतारनहार स्वामी, सर्ब जीआं प्रितपाला ए। भगत सहेला अन्तरजामी, दो जहान सदा रखवाला ए। बख्शणहारा सच निशानी, नाम भण्डारा दीन दयाला ए। अमृत देवे ठंडा पाणी, सति रस भर प्याला ए। लेखा चुकावे चारे खाणी, गुरमुख बणाए आपणा लाला ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा दो जहानां ए। दो जहान तकदा रैहन्दा, वेखे थाउँ थाँईंआ। सचखण्ड दुआरे साचे बहिंदा, सुखआसण सोभा पाईआ। धुर संदेसा इक्को कहिंदा, जन भगतां दए सुणाईआ । कूड़ी क्रिया कलिजुग वहण वैहन्दा, रुढ़ ना जाणा शौह दरिआईआ। सच सरनाई जो जन पैंदा, पुरख अकाल लए तराईआ । धुर दा भाणा जो जन सहिंदा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। झगड़ा चुक जाए तूं मैं दा, ममता मोह गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सच लिखाईआ। ममता मोह दिसे कूड़, कूड़ कुड़यारी दए गंवाईआ। मस्तक ला के साची धूढ़, धुर दा मेल मिलाईआ। प्रेम प्यार दा बख्श के नूर, बुध बिबेक दए जणाईआ । प्रीती अन्दर हाज़र हज़ूर, हरिजन हो के नज़री आईआ। पूर्ब जन्म दे कट कसूर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेले कर मन्ज़ूर, चरन सरन देवे सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूर, ... ... .... ...।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १ रजिंदर सिँघ दे घर पिण्ड सीड़ जम्मू

रुतड़ी कहे मैं सोहणी रुत, छेआं रुत्तां विच्चों नज़री आईआ। खेल वेख्या अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। मेहरवान हो के बदलया रुख़, वखरा राह तकाईआ। भगत सुहेले बणा के सुत, दुलारे आपणी गोद उठाईआ । नन्न्हे बच्चे जिन्हां दी ना दाढ़ी ना मुच्छ, आपणे रंग रंगाईआ। देवणहारा सभ कुछ, धुर दी दात नाम रिहा वरताईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, देवे दरस धुरदरगाहीआ। साहिब सतिगुर बूटा कदे ना जावे सुक, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। देवणहार वड्याई उस, जिस नूं आपणी बूझ बुझाईआ। सच प्रीती अन्दर होवे ख़ुश, ख़ुश किस्मत गुरमुख रिहा कराईआ। साहिब स्वामी गया तुठ, गहर गम्भीर आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। रुतड़ी कहे मेरी सच बहार, आपणा रंग वखाईआ। किरपा कर परवरदिगार, दीन दयाल वेख वखाईआ । ग़रीब निमाणयां मददगार, मदाख़लत करे लोकाईआ। हरिजन साचे लए उभार, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ सर्ब संसार, साचा मेला सहिज सुभाईआ। कुदरत दा कादर ते करनी दा यार, रहमत विच सहिमत मूढ़्ह अहिमक पार लँघाईआ। दीदां दी दीद दरसां दा दीदार, अर्शां दा मालक फ़रसां उत्ते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। रुत कहे मैं आपणी रुत रही तकदी, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ । वेखां खेल हकीकत हक दी, जो मलकीअत नाल दए वड्याईआ। प्रीती वेखां भगत भगवान अक्ख दी, जो इक्क दूजे दा राह तकाईआ। जोड़ी वेखां सच दी, जो विछड़ कदे ना जाईआ। मुहब्बत वेखां लगदी, जिस दी लग मातर देवे ना कोए गवाहीआ । शान वेखां शाह रग दी, जो शहिनशाह रही मिलाईआ। उस वेले लोड़ मिट जाए काअब्यां वाले हज्ज दी, रोज़ा नमाज़ ना कोए वड्याईआ। मैं ओसे दा राह तकदी, नेत्र नैण उठाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर वसदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मिलणी वेखणी ओस समर्थ दी, जो गुरमुखां नाल करे कुड़माईआ। कीमत पैंदी वेखणी कक्ख दी, जो कक्खों लक्ख बणाईआ। मैं एसे कर के टपदी नचदी, भज्जां वाहो दाहीआ। अगली आस रखदी, वाधा विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। रुत कहे मेरी रुतड़ी सोहणी गई फुल्ल, महक आपणी रही वखाईआ। सभ तों वखरी मैनूं चंगी लगी भगतां दी कुल, जिस नूं कुलवन्त दए वड्याईआ। जो आदि जुगादि कदे ना गया भुल, भुल्लयां मार्ग लगाईआ । जिस दा प्रेम प्याला कदे ना गया डुल्ह, अमृत रस रिहा चखाईआ। ओसे दी प्रीती ओसे दी नीती ओसे दी रीती ओसे उत्तों जाईए घुल, वारी घोली घोल घुमाईआ। जो भगत सुहेला इक्क अकेला गुर चेला पावण आया मुल, कीमत आपणी आपे

दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

१६ चेत शहिनशाही सम्मत १ बीबी पारो देवी दे घर पिण्ड सीड़ जम्मू

दया कहे प्रभ दया कमाउदा जा, जग जीवण दाते तेरी वड वड्याईआ। भगत सुहेले सज्जण उठाउदा जा, लक्ख चुरासी जीव जंत खोज खुजाईआ। जन्म कर्म दे विछड़े मेल मिलाउदा जा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाउदा जा, दर्द विछोड़ा दूर कराईआ। जगत ग़रीबी दलिद्र मुकाउदा जा, नाम भण्डारा झोली इक्क भराईआ। मूर्ख मुग्ध अंजाण समझाउदा जा, शब्द जैकारा सच सुणाईआ। भुल्ले भटके राहे पाउदा जा, रैहबर बण के नूर ख़ुदाईआ। महल अटल उच्च पौड़े चढ़ाउदा जा, फड़ बाहों आप उठाईआ। करनी दे करते कुदरत दे मालक ग़रीबां दे सालस सिर आपणा हथ्थ रखाउदा जा, रक्षा कर थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दया कहे मेरे दातार, दयावान तेरी सरनाईआ। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, सची रही सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, लोकमात ध्यान लगाईआ । दुखियां दु:ख संसार, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। सांझा देवे ना कोए प्यार, मुहब्बत हक ना कोए वखाईआ। दिलां दा मिल्या ना किसे दिलदार, पर्दा ना कोए चुकाईआ। जिस दा लारा दे के गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आपणा संदेश सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आप हो मेहरवान, मालक ख़ालक आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पिछला देणा लिखाईआ। दया के दीन, दीनन आपणी गोद उठाईआ। बिरहों वैरागी दिसे मस्कीन, माण अभिमान ना कोए रखाईआ। सिदक भरोसा वेख्या यकीन, इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दया कहे दीन दयाल मेरे स्वामी, समां तेरा गया आईआ। अन्तष्करन दे अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। आदि शक्ति दे मालक श्री भगवानी, भाग आपणा दे वरताईआ। जोती दे जोत जोत नूर नुरानी, नूर आपणा दे चमकाईआ। चार जुग तेरी सिफ्तां दी सुणदे रहे कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। हुण मिलणा कर दे असानी, असल रूप वटाईआ। सति पुरख सतिवादी सति धर्म दी चढ़दी जाए जवानी, जोबनरती मस्ती आपणी दे वखाईआ। जन भगतां खेल वखादे उन्हां दी अक्खीं, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। मैं कथा कहाणी सुणावां सची, जूठ झूठ विच ना राईआ। जे सौदा मिल्या ना तेरी हट्टी, जावे किधर लोकाईआ। मैं भगतां नाल हिस्सेदार

बण के रक्खण आई पत्ती, एसे करके प्रभू तैनूं रही सुणाईआ। मैं कोई काहनां वाली नहीं सख़ी, जो बंसरी उत्ते लई उपजाईआ । मैं कोई थलां विच रुलण वाली नहीं सस्सी, जिस नूं जगत प्रीती दए जणाईआ। मैं कोई भोले नाथ दी नहीं पती, जो पर्बतां उत्ते बहि के तेरा ध्यान लगाईआ। मैं कोई जंगलां विच नहीं फिरना नस्सी, आपणे चीथड़ लीरो लीर कराईआ। मैं तेरा खेल साख्यात वेखणा आपणी अक्खीं, लोचन नैण जगत खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दयां माण वड्याईआ । दया कहे प्रभू दीन के दीना, मैनूं देवीं समझाईआ। मैं पुच्छ के आई ·षीआं मुनीआं, जोगीआं यतीआं फोल फुलाईआ। मैं तेरीआं गल्लां अगे बड़ीआं सुणीआं, जो जुग चौकड़ी ढोले रहे गाईआ। अगे बड़ीआं तेरीआं मन्नीआं, हुण चलें विच रज़ाईआ। हुण मेरी मंग जन भगतां दीआं अक्खां रहिण ना अन्न्हीआं, नैण आपणे देणे लगाईआ। भावें वसेरा होवे छप्पर छन्नीआं, ग़रीब निमाणे लएं उठाईआ । तूं दाता वड धनीआ, धनाढ शहिनशाह अख्वाईआ। जिन्हां गुरमुखां तेरीआं वेखीआं नहीं अजे गलीआं, उहनां नूं राहे देणा पाईआ। हुण तैनूं कहिण नहीं देणा वलीआ छलीआ, अछल छल ना कोए जणाईआ। जन भगतां दीआं आसां तेरे दुआरे खलीआं, राह तक्कण बेपरवाहीआ। एह प्रेम प्यार दीआं मुरझा ना जावण कलीआं, अमृत मेघ देणा बरसाईआ । प्रभू तूं नहीं जाणदा विछोड़े विच की एहनां उपर बणीआं, झल ना सकण जुदाईआ। गुर गोबिन्द कहे कि मेरा तीर अणयाला अणीआ, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। प्रभू तूं पातशाहां दा पातशाह केहड़ा कोई बणीआ, सौदा कंजूसां वांग ना कोई वरताईआ । तूं भगतां दा मित्र प्रेम दा तनीआ, नाता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ाली रहिण ना देवें किसे दीआं कुल्लीआं, इकल्ला इकल्ला करके चारों कुण्ट दे तराईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत १ माया देवी दे गृह पिण्ड मघोआली ज़िला जम्मू

सतारां चेत किहा मैं दयां संदेश, अन्त दा वेला सच समझाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वेखो नर नरेश, मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहान नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड निवासी नर नरेश, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नज़री आईआ। नित नवित निरगुण सरगुण जिस दा भेख, लक्ख चुरासी जीव जंत देवणहार सची वड्याईआ। जलवा ज़ाहर ज़हूर अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर जिस दा तेज, अगम्म अथाह बेपरवाह करे रुशनाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला धुर दा मीता ठांडा सीता जानणहारा आत्म सच, सति स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह आपणी खेल खलाईआ। नाम संदेसा धुर फ़रमाना देवणहारा देस परदेस, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल हुक्म इक्क जणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां

करन आया सच्चा हेत, धुर दरगाही वेस वटाईआ। साचे नेत्र लोचन नैण नज़री आवे नेत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा वेस वटाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, जन्म मरन मढ़ी गोर सके ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतारां चेत कहे मेरी सुणो बात, बातन दयां जणाईआ । गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं करदे गए याद, कल्मयां नामां कलामां विच ढोले गाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर सुणाउदे गए अगम्मी आवाज़, नाअरा हक हक जणाईआ। जिस दा भेद अभेद खोल्हदे गए राज़, पर्दा ओहला सर्ब उठाईआ। जिस दे प्रेम अन्दर कलमे पढ़ पढ़ सजदयां विच झुक झुक सुणाउदे गए निमाज़, उंगलां कन्नां विच पाईआ। जिस नूं गुर अवतार कहिंदे गए ग़रीब निवाज़, दीनण आपणी दया कमाईआ। जिस नूं भगत कहिंदे गए भगवन साथ, धुर दा साथी नज़री आईआ। सो साहिब सुहेला इक्क अकेला अन्तरजामी हर घट वेखण आया कलिजुग अन्धेरी रात, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा खेल खलाईआ। भेव अभेदा जानणहारा सन्त साध, गुरमुख गुरसिख वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस ने नव नौ चार कीते आबाद, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जो लक्ख चुरासी देवणहारा दात, दाता दानी बेपरवाहीआ । सो वेखण आया खेल तमाश, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गोपी काहन मण्डल मण्डप पैंदी वेखे रास, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतारां चेत कहे मैं दस्सां कहाणी, पूर्ब लहिणा दयां जणाईआ। एह खेल श्री भगवानी, भगवन आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल दो जहानी, ज़ाहर ज़हूर खेल वखाईआ। जिस दा दिसे ना कोई सानी, आसानी भगतां रिहा वखाईआ। मेहर नज़र नाल देवणहार पद निरबानी, निरभउ भय सर्ब मिटाईआ। शब्द अगम्मा तीर निराला मारनहारा कानी, बिन कल्मयों काअबा दए वखाईआ। सृष्ट सबाई दसणहारा फ़ानी, फ़नाह फिल्ला वखाए सर्ब लोकाईआ। जिस दा भेद अभेव जगत विद्या समझ ना सके कोई विद्वानी, ज्ञान ज्ञानी ध्यानी हथ्थ किसे ना आईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां गृह खावण आया महिमानी, मिहबान बीदो बी खैर या मुहम्मद महबूब आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सतारां चेत कहे मेरा एहो परविष्ट, पिछला लेखा दयां जणाईआ। जिस वेले राम मिल्या गुरू वशिष्ट, विशा उस ने इक्को दिता समझाईआ। राम, राम वेख खोल्ह के दृष्ट, जो राम दा मालक राम बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को इष्ट, देव आत्मा सर्ब मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतारां चेत कहे जिस वेले वशिष्ट मेला होया राम, गुर चेला वज्जी वधाईआ। उस दिता इक्क पैग़ाम, संदेसा सच सुणाईआ। सुण अगम्मी इक्क फ़रमान, तैनूं

दयां जणाईआ । तूं दसरथ दा बेटा चतुर सुघड़ स्याण, क्षत्री कुल रघुबंस मिली वड्याईआ। मेरा सुनेहड़ा इक्क महान, तैनूं दयां दृढ़ाईआ । जिस वेले बनबास कटण जाएं विच बीआबान, आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान नज़र इक्क उठाईआ। राम किहा की किहा वशिष्ट गुरदेव, सच सुनेहड़ा दे जणाईआ। वशिष्ट किहा कुछ तेरी लैणी सेव, तेरा राम रिहा फ़रमाईआ । जो वस्या निहचल धाम निहकेव, अटल महल सोभा पाईआ। जो हर घट रिहा वेख, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। जो दो जहानां तख्त निवासी सचखण्ड वसे नर नरेश, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। वशिष्ट किहा दस्सां होर अनोखी बात, बातन दयां जणाईआ। जेहड़ी जनक सपुत्री देणा तेरा साथ, सोहणी सेव कमाईआ। उस दा लेखा अगे होर रिहा जाप, जिस दी लिख्त पढ़त नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त अबिनाशी करता जिस वेले आवे आप, लोकमात फेरा पाईआ। कूड़ कुड़यारा जगत अंधिआरा पापां भरी होवे कलिजुग रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सीता राम भुल्ले सभ नूं गाथ, सीता सुरती राम ना कोए मिलाईआ। एह खेल प्रभू अबिनाश, अबिनाशी करता रिहा दृढ़ाईआ। तूं रघूपत रखणा याद, यादाशत तैनूं दित्ती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। वशिष्ट किहा जिस वेले त्रेता द्वापर बीता, कलिजुग अन्त लए अंगड़ाईआ। पुरख अकाल आपणा खेल कीता, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। भगतां संग संग बणाया मीठा, अमृत रस जाम प्याईआ। मेल मिला के त्रैगुण अतीता, त्रैभवण बख्शे सच सरनाईआ। ओस वेले ओस दुआरे तेरी हाज़र होणी सीता, ख्वाहिश आपणी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ । वशिष्ट किहा कुछ होर ख़बर, तैनूं दयां जणाईआ। पुरख अबिनाशी प्रगट होणा शेर बब्बर, दो जहानां भबक लगाईआ। पीर पैगम्बरां दरोही ख़ुदाए नबी रसूल करनी विच्चों कबर, मकबरे सजदा कर कर ख़ुशी मनाईआ। जिस ने भगतां दी पूरी करनी सधर, सिधे रस्ते देणा पाईआ। तख्त निवासी हो के करना सच्चा अदल, अदालत इक्को इक्क जणाईआ। कूड़ी क्रिया करके कतल, सतिजुग साचा राह वखाईआ। चार वरनां इक्को पतण, भगत दुआरा दए जणाईआ। जिथ्थे आवे पैज रक्खण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । भेव खुल्हा के चारे कूट उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। गुरमुखां दे हिरदे आवे वसण, निज आत्म परमात्म हो के डेरा लाईआ। माया ममता हउमे हंगता आवे कढ्ढण, दुरमति मैल धवाईआ। जोत प्रकाश हो के आवे जगण, कूड़ अन्धेरा दए चुकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर करके मग्न, पिछला लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता मालक होए सहाईआ। राम किहा

गुर वशिष्ट, एह सति सति सति सति नज़री आईआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, एह ओसे दी वड्याईआ। मैं बेटा राम दसरथ, पंज तत काया सोभा पाईआ। मैनूं ओसे ने दिता हक, लोकमात मेरा हुक्म दिता चलाईआ। मैनूं नहीं कोई शक, संसा ना कोए वखाईआ। ओहो राम हर घट रिहा वस, न्यारा ओहो नज़री आईआ। ओसे दा खेल तमाश, मैं वेख वेख ख़ुशी जणाईआ। जिस वेले सीता मेरे नाल कटया बनबास, बचन बलास दयां समझाईआ। समें अनुसार एहो आ गई सतारां चेत दी रात, रुतड़ी आपणा आप बदलाईआ । डेरा ला के उपर घास, सोहणा आसण ल्या सजाईआ। लक्षमण वीर छोटा पास, साढे तिन्न हथ्थ दूर सोभा पाईआ। सीता लै के जल ग्लास, चरन बन्दना सीस निवाईआ। राम फड़ के सज्जा हाथ, चरन कँवल ल्या टिकाईआ। उठ वेख खेल पुरख अबिनाश, जो करता रिहा वखाईआ। ओह जोड़ के दोवें हाथ, बेनन्ती रही सुणाईआ। तूं प्रीतम कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरा रूप नज़री आईआ। मैं तैनूं करां याद, दिवस रैण रही ध्याईआ। लक्षमण किहा मैनूं लगी प्यास, जल मैनूं दे फड़ाईआ । झट राम ने दिता आख, सुण लक्षमण मेरे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ । लक्षमण कहे दस्स मेरे भराता, नेत्र नैण नीर वहाईआ। मैं तेरा दासी दासा, सेवक नज़री आईआ। सीता कहे सानूं दे दे चरन भरवासा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। राम किहा मैं राम ओस दी शाखा, जो साख्यात मेरे साहमणे नज़री आईआ। अगों हस के बोलया पुरख अबिनाशा, अकल कल धारी दिता जणाईआ। तिन्ने रल के इक्क दूजे नूं मारो प्रेम दी आवाज़ा, सोहणा ताल बणाईआ। राम किहा प्रभ जो बोलें तूं साचा, सच तेरी वड्याईआ। सीता टेक के माथा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। लक्षमण किहा पहलों तूं मेरे कोल आ जा, आपणी शनाख़त दे समझाईआ। जे भगतां देवणहारा साथा, सगला संग निभाईआ । फेर गाईए तेरी दस्सी गाथा, राम दे राम दे दृढ़ाईआ। श्री भगवान अगे हो के नूर किया प्रकाशा, जिस विच्चों आपणा आप दिता समझाईआ। ओस किहा साडी पूरी हो गई आसा, तृष्ना अवर रही ना राईआ। मेरी बुझ गई प्यासा, अमृत रस सच्चा मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सतारां चेत दी भिन्नड़ी रैण कहे जिस वेले राम सीता लाया आसण, घास फूस तिनके आपणा हाल सुणाईआ। कवण वेला साडा बणे साथण, धुर दा संग जणाईआ। असीं आपणा लेखा आए वाचण, पर्दा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। घास तिनके करन पुकार, जंगल जूह देण दुहाईआ । जे तूं आएयों साडे घर बार, राम रमईआ आसण लाईआ। जिवें तेरा सीता करे सतिकार, लक्षमण देवे माण वड्याईआ। तेरा दस्स की विवहार, सानूं जा समझाईआ। तेरा इन्हां नाल की प्यार, की अन्तर मेल मिलाईआ। राम ने बोल के किहा सच जैकार, हक हक सुणाईआ।

जे मेरे उत्ते करों एतबार, तुहानूं दयां दृढ़ाईआ। मेरा ग़रीब निमाणयां नाल सच्चा प्यार, भगतां दा मित्र इक्क अख्वाईआ। तुहाडा दस्सां सच विहार, अगला लेख जणाईआ। तुसां दा वासा होणा विच उजाड़, त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा वेस वटाईआ। जिस वेले किरपा करे आप निरँकार, मेहरवान आपणी खेल खलाईआ। ओस वेले तुहानूं मिलण आउणा तुहाडा गोबिन्द यार, माछूवाड़े तुहाडी सेज सुहाईआ। एह पंचवटी दी उजाड़, ओह पंजाब दा शृंगार, नवाब आपणा खेल वखाईआ। उस तों बाद दा होर विहार दस्सां मीत मुरार, पर्दा ओहला दयां चुकाईआ। जिस वेले कलिजुग होवे अन्ध अंधिआर, चारों कुण्ट पावे कोई ना सार, सज्जण मीत नज़र कोए ना आईआ। साधां सन्तां मंज़ल चढ़नी होवे दुष्वार, अठसठ तीर्थ रोवण ज़ारो ज़ार, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरुदुआरे करन पुकार, हाहाकार करे लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धीरज जत सति सन्तोख जावण हार, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ । क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश साचा करे ना कोए प्यार, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। ओस वेले किरपा करे आप निरँकार, निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछला कर्ज़ा दए उतार, बीस इकीसा हरि जगदीसा आपणा हुक्म वरताईआ। साचे जुग दा सच विहार, सति सतिवादी हो के दए समझाईआ। एस रैण दी रक्खे याद, भिन्नड़ी भुल कदे ना जाईआ। जन भगतां खेड़ा करे आबाद, उजड़े लए वसाईआ। नाम अगम्मी ला के जाग, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुखां धो के दुरमति दाग़, निर्मल रूप दए जणाईआ। हँस रूप बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। प्रेम प्रीती दे के वैराग, घर विच्चों वैरी मार बाहर कढाईआ। घर स्वामी मिले कन्त सुहाग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी वजा के नाद, अनहद धुन आपणी दए सुणाईआ। जिस नूं वजाए ना कोई रबाब, सुरंगा सारंग सके ना कोए जणाईआ । जगत तम्बूरा दए ना कोए आवाज़, सगल वसूरे दए मिटाईआ। गुरमुखां दी पूरी कर के ख़ाहिश, जन्म जन्म दा लेख चुकाईआ । ओसे वेले एह खेल बचन होया विच बनबास, जिस नूं सुणन वाला नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी फेर दिता आख, राम लक्षमण सीता तिन्ने इक्को ढोला गाईआ। सारे कहो तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र ना आवे बाप, पिता पुरख अकाल इक्को बेपरवाहीआ। सच प्रीती दा सोहँ जाप, इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतारां चेत दी रैण कहे भिन्नी, मैं लेखा दयां जणाईआ। मैं जुग चौकड़ी वेला वक्त रही गिणी, आपणे पोटे दिते घसाईआ। ओढण लथ्था रिहा सिर तों चुन्नी, पड़दा सच ना कोए टिकाईआ। भेव खुल्हाया ना किसे विद्वान गुण गुणी, गहर गम्भीर ना कोए जणाईआ। झगड़ा वेख्या रिखी मुनी, मुनीश्र देण दुहाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल शब्द अगम्मी वजाए ना कोई धुनी, धुर दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। इक्क

बचन पहलों सुणया सम्मत उन्नी, जिस दा पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर वीह सौ वीह बिक्रमी सभ दी चोटी गई मुन्नी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे जिस वेले सोहँ गाया, राम सीता लक्षमण तिन्ने नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी प्रेम प्रीती मार्ग लाया, दित्ती माण वड्याईआ। सीता निउँ के सीस झुकाया, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। एह की प्रभू खेल रचाया, पर्दा दे उठाईआ। राम किहा एह भेव बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ । कलिजुग वेला रिहा वखाया, दूर दुराडा नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ । सीता सुण सच सवाणी, तैनूं दयां जणाईआ। लक्षमण पी लै ग्लास पाणी, अमृत रूप वखाईआ। अगम्मी शब्द धुर दी बाणी, बिन रसना जेहवा गाईआ। सीता राम जगत कहाणी, चारों कुण्ट वधाईआ। मैं कलिजुग अन्तिम दस्सां सच निशानी, कलिजुग जीव साचा इष्ट देव ना कोए मनाईआ। ओस वेले पुरख अकाल श्री भगवन्त दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार लाशरीक आपणी करनी इक्क मेहरवानी, महबूब मुहब्बत अन्दर महिव हो के मालक रस्ता देणा जणाईआ। जन भगतां देवण आउणा पद निरबाणी, सचखण्ड दी सच निशानी, लेखा चुका के दो जहानी, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। लक्षमण कहे, की श्री भगवान लोकमात आवेगा। राम किहा हां, मेहरवान हो के आपणा फेरा पावेगा। सीता किहा की देवे दान, झोली वस्त की टिकावेगा। अबिनाशी करते किहा जो तुहानूं दस्सया गान, एहो भगतां नूं पढ़ावेगा। जेहड़ा लुक्या जिमीं तों थल्ले उत्ते असमान, सोहणा आसण सच वखावेगा। जिस दा जुग चौकड़ी सारे गावण गाण, सो गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी खेल खलावेगा। साचे भगतां दा बण के भगवान, आत्म अन्तर दे के ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या इक्क समझावेगा। शब्द अगम्म सुणा के कान, भेव अभेदा खोल्हे आण, धुर संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणावेगा। ग़रीब निमाणे वेखे दो जहान, कोझयां कमल्यां देवे माण, भुक्ख्यां नंगयां आपणे अंग लगावेगा। चारे बाणी होए हैरान, चारे खाणी मेटे शैतान, चारे कुण्ट दए ज्ञान, चारे जुग सीस झुकाण, चारे वेद मन्नण भगवान, चौथे पद आपणे घर सद्द महल अटल इक्क सुहावेगा। भगतां मारे इक्क आवाज़, अन्दरों खोल्ह देवे राज़, भुल जाण रोज़ा अते निमाज़, पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास नज़र कोए ना आएगा। जिधर वेखण उधर नज़री आए आप, भगतां नूं दस्सदा जाए मैं तुहाडा बाप, पूत सपूते आपणी गोद चुकाएगा। सीता कहे की प्रभू लोकमात एहो जेही फेर आवे रात, राम ने किहा जिस वेले अबिनाशी करता देण आवे सुग़ात, भिन्नड़ी रैण आपणा रंग वटाएगा। एहो परविष्टा एहो दिवस एहो रात, इक्क सत्त दा खेल तमाश, गुरमुखां दी होवे साथ जमात, लेखा लिखाए नाल

कलम दवात, सुग़ात धुर दी झोली पाएगा। सीता कहे मैं वेखणा खेल तमाश, राम कहे मैं वी होवां तेरे साथ, निरगुण हो के ख़ुशी मनाएगा। सतारां चेत कहे मेरी पूरी होवे आस, श्री भगवान भगतां दा हो के दास, गृह गृह अन्दर कर के निवास, निज आसण बैठ डेरा लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाएगा। भिन्नड़ी रैण कहे सुण भगत मित्र, तेरी मेरी वज्जे वधाईआ। जिस ने तुहाडा रख्या फ़िकर, फ़िकरे तुहाडे ढोले गाईआ। मैं ओसे दा करदी ज़िकर, दिवस रैण रही सुणाईआ। जो आपणी धारों आपे निकल, जोती नूर नूर रुशनाईआ। बिन भगतां साची नज़र ना आए किसे शकल, बेअकल होवे लोकाईआ। गुरमुखो तुहाडी कूड़ी क्रिया कर देवे कतल, दुरमति मैल देवे धवाईआ। तुहाडी मंज़ल दा पूरा कर जाए सफ़र, पाँधी रहिण ना कोए ना पाईआ। दूजी वार फेर देवे ना कोई कफ़न, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। तुहाडे नाल प्रभू मिल के आया वसण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ । सति सतिवादी राह आया दस्सण, दरगाह साची कुण्डा लाहीआ। प्रेम प्यार नाल आया आखण, शब्द संदेसा रिहा सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं चुकदा वेख्या ओहला, पड़दा रिहा उठाईआ। भगतां दा हो के गोला, दरवेश फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी ढोला, सोहँ राग सुणाईआ। दो जहानां बण के विचोला, विछड़े रिहा मिलाईआ। दरगाह दा बण के तोला, नाम कंडे रिहा चढ़ाईआ। सतारां चेत कहे गुरमुखो तुहाडे अन्दर कोई रहिण ना देवे रौला, कूड़ा झगड़ा दए मिटाईआ। तुहाडा उलटा करे नाभ कँवला, अमृत आपणा दए टिकाईआ। नूर ख़ुदाई दस्स के अव्वला, जलवा ज़हूर दए जणाईआ। बेशक गुरमुख कोझा होवे कमला, कँवल नैण आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडे पूर्ब जन्म दे वेखे ना अमला, मेहर नज़र आपणी इक्क उठाईआ। तुहानूं वजाउणा पए ना कोई तबला, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। तुहाडा लेखा मुकाया पिछला, अगे होया आप सहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत माणस जन्म जित्त लै, हार चरनां हेठ दबाईआ। प्रीती दे प्रीतम नूं प्रेम नाल खिच्च लै, आत्म परमात्म गंढ्ढ गंढ्ढाईआ। गुर शब्द विच लै, नाता छोड़ जगत लोकाईआ । भिन्नड़ी रैण कहे घर सज्जण सोहणा नित्त बहे, पीत पीतम्बर सीस सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। रैण कहे मैं वेख्या रैहबर, रहमतां दा मालक नज़री आईआ। मूर्ख मुग्ध अंञाण तारे अहिमक, दुबिधा मैल धवाईआ। जेहड़ा उस दे नाल हो गया सहिमत, उस दे सहिम रिहा मिटाईआ। नाम पदार्थ दे के नयामत, ख़ाली झोली दए भराईआ। अन्त सहाई होवे वेले क्यामत, जमां तों लए छुडाईआ। सच दरबार विच जांदयां करे ना कोए ममानत, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जन भगतो जिन्हां दी श्री भगवान देवे ज़मानत, उहनां नूं बन्न्हण वाला नज़र कोए ना आईआ।

भगत भगवान दोवें सदा सदा सही सलामत, इक्को रंग समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां चेत भिन्नड़ी रैण रेण चरन धूढ़ टिक्का मस्तक लाईआ।