१८ चेत शहिनशाही सम्मत १ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड हँसा जम्मू
जन भगत कहे प्रभ वेख काया खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर ध्यान लगाईआ। पंच विकार छिड़या झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। साचे मन्दिर होया अन्धेरा, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। जगत सागर बन्ने कोई ना लाए बेड़ा, धुर दा संग ना कोए जणाईआ। माया ममता सृष्टी इष्टी कहे मेरा मेरा, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भरमे भुल्ला गुरू गुर चेला, सज्जण सुहेला जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सदी वीहवीं वेख कल काती वेला, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल होया वक्त दुहेला, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। मीत मुरार विच जहान रहे कोई ना सज्जण सुहेला, सच प्रीती सति ना कोए बंधाईआ। साचे गृह साचे मन्दिर पारब्रह्म ब्रह्म होए ना मेला, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। घर दीपक जोत जगे ना कोई बिन बाती तेला, नूर ज़हूर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ वेख काया गढ़्ह, पंज तत माटी खोज खुजाईआ। मन वासना सृष्टी रही लड़, तृष्ना जगत ना कोए मिटाईआ। हउमे अग्नी अन्दर रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे रहे पढ़, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अठसठ तीर्थ सारे रहे सड़, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास हवन सारे रहे कर, सच सुगंधी आहूती नाम ना कोए टिकाईआ। जगत दहलीज़ां सीस सारे रहे धर, नमो नमो निमस्कार प्रभू तेरे चरन ना कोए जणाईआ। नव नौ चार जुग चौकड़ी वेख्या दर दर, साचे घर तेरी अलख ना कोए जगाईआ। जीवत कोए ना जाए मर, मर जीवत रूप वटाईआ। दर ठांडे भगत सुहेले मंगण वर, आत्म झोली अगे डाहीआ। अबिनाशी करते किरपा कर, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। निरगुण रूप जोती धार शब्द अगम्मी अन्दर वड़, महल अटल सोभा पाईआ। जोत प्रकाश इक्को कर, पृथ्मी आकाश लेखा दे मुकाईआ। सच दुआरे मंज़ल आपणी चढ़, हरि सज्जण पड़दा लाहीआ। तेरा रूप अनूप दर्शन लईए कर, स्वच्छ सरूपी इक्को सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरे हक मुकामे खड़, साख्यात नज़री आईआ। प्रभू तेरा ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कृपानिधान
किरपा आपणी कर, किरपन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत कहे प्रभू जगत कूड़ कुड़यार, कुटम्ब सच्चा नज़र कोए ना आईआ। साचा मिल्या ना किसे यार, धुर दा संगी संग बणाईआ। अन्तर आत्म करे ना कोई प्यार, सुरत शब्द ना कोए कुड़माईआ। चार कुण्ट नज़र आया विभचार, सति धर्म ना कोए रखाईआ। माया ममता रहे झख मार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। फिर फिर वेख्या तेरा संसार, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। साचा मिल्या ना जोग अभ्यास, शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। लेखे लग्गा ना कोए स्वास, साह साह संग निभाईआ। पूरी होई ना तृष्ना आस, तेरा मिलाप ना कोए कराईआ । करां बेनन्ती दोए जोड़ के हाथ, डण्डावत इक्क जणाईआ। ठाकर स्वामी सुण अरदास, अर्ज़ आरज़ू बेपरवाहीआ। चरन कँवल हो के दास, सच सुनेहड़ा रिहा जणाईआ । भगत प्यारा हो के वेख लोकमात, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। अम्बर उपरों बरसे बरसात, मेघला आपणा रंग रंगाईआ। करोड़ छयानवें खेल तमाश, वेखण छहबर लाईआ। राम वशिष्ट वाली रात, सीता लक्षमण दए गवाहीआ। शंकर वेखे उत्ते कैलाश, ब्रह्मा वेता ब्रह्म नैण उठाईआ। विष्नूं जाणे खेल तमाश, करनी करता आप कराईआ। जगत जीव जहान दिसे उदास, सति सन्तोख रूप ना कोए वखाईआ। भगत सुहेले सज्जण रख पास, विछोड़ा जगत दे कटाईआ। सच बेनन्ती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगत कहे मेरे ठाकर स्वामी, क्यों ठोकर रिहा लगाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जिस कारन बरखे अमृत पाणी, अम्बर छहबर लाईआ। एह वी खेल ख़लक महानी, हरि ख़ालक तेरी बेपरवाहीआ। लक्षमण दे इक्क ग्लास दी एह निशानी, सीता बूँदां बूँद नीर बरसाईआ। भगतन मेला श्री भगवानी, भगवन रंग चढ़ाईआ। जुगां पिच्छों होई मेहरवानी, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। ग्लास कहे मैं भरया जल, त्रेता पिछली याद कराईआ। जिस दा खेल वेखणा कल, कुल्ल मालक हुक्म सुणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रल, इक्क सत्त ख़ुशी वखाईआ। लोकमात आया चल, बण के पाँधी राहीआ। छड के जगत थल, पैंडा ल्या मुकाईआ। दुखड़ा सीस झल, हौसला ल्या वधाईआ। उहनां नालों विछड़ना नहीं घड़ी पल, जो भगत सुहेले भगवन संग निभाईआ। उहनां दे अन्दर बाहर जाणा रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी तृष्ना मेट के सल, तृखा तृष्ना दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जल कहे मैं बूँद स्वांती, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। सतारां चेत दी सुहञ्जणी राती, पिछला लेखा रिहा जणाईआ। लक्षमण सीता दी बाकी, बनबासी राम दए गवाहीआ। कर के खेल पुरख अबिनाशी, जाम गुरमुखां रिहा प्याईआ।
ओहनां दी पूरी कर के आखी, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। अन्दर बाहर दा बण के सच्चा साकी, दोवें प्याले हथ्थ उठाईआ। अन्दरों मन रहे ना आकी, बाहरों तन ना कोए दुखाईआ। किरपा कर के कमलापाती, कमले कोझे गले लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ग्लास कहे मैं त्रेता द्वापर कलिजुग गया वधदा, बहुता आपणा लेख बणाईआ। अन्त अख़ीरी राह गया तकदा, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ। जिस वेले भगतां मेल होवे पुरख समर्थ दा, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। नज़ारा वेखां उस दी प्रेम वाली अक्ख दा, जो नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। किस बिध इक्क ग्लास दा अमृत मेघ हो के वसदा, वरस वरस आपणी ख़ुशी मनाईआ । नाले राग सुणां राह जांदयां कोलों भगवन दे जस दा, जो सिफ्त सलाही ढोले गाईआ। नाल ओस नूं वेखां हस्सदा, जो बणे पाँधी राहीआ। ओसे अस्व उत्ते सजदा, जो राम असवमेद जग लई दिता भजाईआ। एह खेल ओसे दे हक दा, जो हकीकत वेख वखाईआ। पिछला लहिणा एहो कुछ दस्सदा, बाल्मीक दे के गया वड्याईआ। ढाई घंटे एसे जूह विच एह घोड़ा रिहा सी टपदा, इधर उधर चक्र लगाईआ। जिथ्थे गुरमुख सोहणा वसदा, उहनां दे गृह पहलों पवित्र कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। घोड़ा कहे एसे दा अंग्रेज़, अगला नहीं पिछला साथी नज़री आईआ। जिस दे नाल दूजा देवी सिँघ हुन्दा सी दरवेश, दोवें वागां फड़ के ख़ुशी मनाईआ। जिस दे घर दिता भेज, एह सर्दी गर्मी विच सेव कमाईआ। इक्क दिन प्रभ ने दिता संदेश, अगम्मी हुक्म समझाईआ। उस दा सभ तों उत्ते सिरलेख, लेखा लिख्त दए गवाहीआ। इक्क घसेरा घाह रिहा सी वेच, जिस नूं गुरनाम सिँघ कहि के सारे रहे गाईआ। साढे तिन्न आने लै के भेंट, भाई प्रकाश ताईं फड़ाईआ। उस ने फड़ के लए लपेट, कन्नी लए बंधाईआ। उस दी माता ने लए वेख, ओह हौली जेही समझाईआ। एहनां विच्चों मैनूं दे दे एक, लोड़ आपणी दित्ती दृढ़ाईआ। मैं ओस राम दी करनी भेंट, जो भिटयां आपणे गले लगाईआ। जे ना दिता ते मैं आपणा खेस देणा वेच, कीमत टकयां वाली पाईआ। उधरों आ गया होर संदेश, अगम्मी राग सुणाईआ। तुहाडा सभ दा लहिणा हथ्थ नर नरेश, नर निरँकार दए जणाईआ। त्रेते दी बजाए एह कलिजुग लैणा वेख, वीहवीं सदी दए गवाहीआ। एसे अस्व नूं ओथे भेज, भजन बन्दगी तुहाडी लेखे पाईआ। धुर दा मालक चल के आवे तुहाडे देस, दिशा आपणी वेख वखाईआ। एहो उत्ते होवे अस्व खेस, सोहणी सेव कमाईआ। अम्बर करे हेत, छहबर इक्क लगाईआ । जिस लच्छमी ने तक्की टेक, सीता ग्लास हथ्थ टिकाईआ। उहनूं राम ते राम दा मालक दोवें रहे वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। अस्व कहे सुणो गुरमुख, मेरी आसा तुहानूं दए जणाईआ। अज्ज दे आउण विच किसे नहीं मन्नणा
दु:ख, एह दु:ख नहीं सुख दा कारन रिहा बणाईआ। तुहाडे धो के सोहणे मुख, दुरमति मैल धुआईआ। जिस थाँ ते आ के गया सां रुक, जे बारश ना हुन्दी इथे मेरा कौण कदम टिकाईआ। फेर मेरा लहिणा किस तरह जांदा मुक, छत्त दे अन्दर वाड़ के मेरा सुख वखाईआ। जे तुसीं मैनूं लवो पुछ, मैं तुहानूं लक्ख लक्ख दयां वधाईआ। तुसीं रल के आ गए प्यो पुत्त, मेरा संसा दिता चुकाईआ। ना कोई पड़दा ओहला रिहा लुक, लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क तकाईआ। धरती कहे जिस वेले मेरे उत्ते रख्या सुम्ब, अगला हिस्सा दिता छुहाईआ। मैनूं सुत्ती नूं दिता टुम्ब, अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। जिस वेले हलाई दुंम, दो जहान वज्जी वधाईआ। उत्तों उतरदयां धरनी कहे मैं प्रभू दे चरन लए चुम्म, आपणी तृखा बुझाईआ। नाले किहा मैनूं सन्तोख आया हुण, धीरज दित्ती धराईआ। की उहनां दे गावां गुण, जो नाल चल के आए पाँधी राहीआ। उहनां दा लेखे लगा जो ठंड नाल सुकया ख़ून, प्रेम अग्न नाल गरम देवे कराईआ। एह कोई अक्खरां वाला नहीं मज़मून, जगत वाली ना कोए पढ़ाईआ। प्रभू दा सच कानून, आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां पैज रखाईआ। आपणा बदलया नहीं असूल, असलीअत दित्ती समझाईआ। जन भगतो तुहाडा प्रेम करना वसूल, वसूली आपणी आपे रिहा कराईआ। दु:ख नूं सुख कर के करना कबूल, काया कपड़ दुरमति मैल धुआईआ। भावें तुहाडे चरनां दी अज्ज नहीं उडी धूल, धूल नालों माअकूल तुहाडा रस धरनी लै लै ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। अस्व कहे मैं जिस वेले अन्दर वड़या छत्त वाले बरांडे, नीली छत्त रो रो नैणां नीर वहाईआ। साडे नेत्र नैण शरमांदे, अक्खीआं देण गवाहीआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाउदे, मालक दो जहान अख्वाईआ। मैं वेखणा चाहुन्दा ओह गुरमुख उस दे प्यारे सांझे, जो इक्को रंग रंगाईआ। प्रेमी दा प्रीती अन्दर ढोला गांदे, सोहणा राग सुणाईआ। आपणयां चरनां नूं धुआंदे, साफ़ सुथरे रहे बणाईआ। ओस वेले ब्रह्मण्ड खण्ड हथ्थां सारे गिध्धा पांदे, ताली रहे वजाईआ। जेहड़े आ गए थक्के मांदे, मंदयां भागां वाले चंगे दिते बणाईआ। जेहड़े बैठे कुछ पवांदे कुछ सरांदे, सनमुख बहि के बहुते ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी ठंड ना मूल मनांदे, हस हस ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एस धरनी किहा मेरी ख़ाकी ना वेखो मिट्टी, धूल ना जगत जणाईआ। एथे बाल्मीक साढे नौ हथ्थ दी बणा के कुल्ली चिट्टी, बावन दिन गया आसण लाईआ। इक्क दिन प्रेम प्यार अन्दर आपणी पकाउदा सी टिक्की, चपाती अग्नी उत्ते टिकाईआ। उधरों इक्क कन्या आ गई निक्की, उमर पंज साल समझाईआ। कोल आ के दुहथ्थड़ां मार के पिट्टी, बौहड़ी बौहड़ी रही सुणाईआ। मैनूं खाण पीण वाली वस्त किते
नहीं दिसी, भुख रही सताईआ। जे मैनूं दे देवें इक्क रोटी मिठ्ठी, झोली देवें भराईआ। बाल्मीक किहा रोटी दे थाँ मैथों लै लै चिठ्ठी, जो तेरी देवे गवाहीआ। जिस वेले सम्मत लँघया वीह सौ इक्की, इक्क ओंकार इक्को फेरा पाईआ। जन भगतां दी नाल लै के सिक्खी, साख्यात तैनूं वेख वखाईआ। जेहड़ी कुल्ली अक्खां नाल किसे नहीं डिठ्ठी, ओथे आ के चरन छुहाईआ। साची जानणहारा रीती, रीतीवान बेपरवाहीआ । बेशक तूं कन्या निक्की, कन्या तों मानस रूप तेरा दए बदलाईआ। एह मेरी नसीहती, नसीब तेरा दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचे सोभा पाईआ। धरनी कहे इक्क दिन बाल्मीक जगाउण लगा सी दीवा, माचस हथ्थ कोए ना आईआ। ओह हो के थोड़्हा नीवां, लभ्भे थाउँ थाँईंआ। फेर मार के हथ्थ उत्ते सीवां, धरती दित्ती हिलाईआ। धरनी किहा क्यों सतौना जीवां, परवाने रिहा जलाईआ। ओस दी मस्ती अन्दर तूं सदा खीवा, नाम ख़ुमारी तेरी रुशनाईआ। जिस दे सहारे जीवां, ओह तेरा मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दा अमृत रस पीवां, ओह छहबर रिहा लगाईआ। बाल्मीक हथ्थ रख के सीना, धुर संदेसा ओस नूं रिहा दृढ़ाईआ। धरनी एह वेख रुत्त चेत महीना, इक्क अठ्ठ सोभा पाईआ। ना सर्दी ना कोए पसीना, गर्मी ना कोए जणाईआ। धरनी किहा एह भगतां दा रंग भीना, प्रभू दी बेपरवाहीआ। कोई विछोड़ा नहीं जल मीना, तृखा प्यास ना कोए रखाईआ। बाल्मीक किहा एह की किहा बचन कमीना, भगतां नूं मछली नाल रलाईआ। जिन्हां दा बण जाए आप वसीला, वसल आपणा दए वखाईआ। ओन्हां दी बदल देवे दलीला, दिलदार हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। ओन्हां दी सेवा ला दए अम्बर नीला, छहबर प्रेम वाली वखाईआ। भगतां दा बणा के कबीला, कामल मुर्शद होए सहाईआ। मेरी अरदास सुणे अपीला, अपरम्पर स्वामी आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चिट्टी कुल्ली कहे जिस वेले आवे कुल्ल मालक, परवरदिगार सच्चा गुसाँईंआ। धुर दरगाही बण के सालस, सच अदालत इक्क कमाईआ। भगत सुहेले कढ के ख़ालस, ख़ाहिश आपणी विच समाईआ। जन भगतो तुहाडे लहिणे दी पिछली अमानत, मेहरवान हो के झोली रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख सुख सुख दु:ख दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ।
१८ चेत शहिनशाही सम्मत १ प्रकाश चन्द दे गृह मघोवाली जम्मू
ख़ुशी नाल संदेसा देण लगी पाउण, चार कुण्ट सेव कमाईआ। प्रेमीआं प्यारयां लगी सुणाउण, संदेसा इक्क सुणाईआ।
हसदयां नूं लगी हसाउण, मस्ती नाम चढ़ाईआ। तुसां नहीं वेख्या केहड़ा लगा गाउण, गुण गहर गम्भीर जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लगे सिर हिलाउण, ख़ुशीआं ताल वजाईआ। जिस दी प्रेम प्यार सुरीली तर्ज़ मन मोहणीआं आई भरमाउण, आपणा नाद जणाईआ। करोड़ तेतीसा आई तरसाउण, तड़प तड़प विच लगाईआ। सुहागणां दे सोहणे सीस आई गुंदाउण, साची मींढी सोभा पाईआ। लाल मैंहदी हथ्थ आई रंगाउण, चूड़ा सुहाग वखाईआ। सुत्तयां दी नींद आई मटाउण, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पाँधीआं दे पन्ध आई मुकाउण, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। हालीआं हल आई छडाउण, सुरती दित्ती बदलाईआ। सवाणीआं नूं आई रवाउण, बिरहों चोट लगाईआ। संदेशे आई पुचाउण, आपणा फ़िकर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पाउण कहे जिस वेले किहा चरन प्रीती पा दे ख़ैर, ख़बर बेख़बरां दित्ती जणाईआ। हसदे हसदे परम पुरख कर के मेहर, मुख बग़ल विच लुकाईआ। गुरमुखां दी प्रीती कोई लै ना जावे ग़ैर, चोरी हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जिन्हां आपणे घर कराउणा सैर, सयाह लैणे बणाईआ। वसाउणा साचे शहर, शरअ देणी तुड़ाईआ। बुज़दिल रहिण नहीं देणा कायर, सूरबीर रूप वखाईआ। जिन्हां दे उत्ते वरतण नहीं देणा कहर, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। प्रेम प्यार दी बख्श के लहर, पवण हुलारयां दए समझाईआ। परम पुरख दा भगतां नाल कदे नहीं वैर, वैरी आपणे नाल मिलाईआ। शब्द नाल सुणा के केहर, भबक इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पवण कहे अज्ज क्यों बेनन्ती कर के गाया गीत, मैं सभ नूं दयां सुणाईआ। एह गोतम दी पिछली रीत, पूर्ब लेखा याद कराईआ। चेत अठारां आपणे मित्रां नूं रिहा सी उडीक, निज नेत्र अक्ख उठाईआ। जिस दा लेखा नहीं किसे विच तवारीख, तारीख ना कोए समझाईआ। उधरों पवण कहे मेरी ठंड सी ठांडी सीत, आपणा रंग वखाईआ। मेघला धार इक्क बारीक, बूँदा बांदी रही टपकाईआ। इक्क उतर दिशा तों आ गया नीच, कुलहीण फेरा पाईआ। ओस दे गल नहीं सी कमीज़, पटका सीस उत्ते रखाईआ। हथ्थ विच बग़ली मंगण वाली भीख, लड़ीआं चार जोड़ जुड़ाईआ। हथ्थ विच त्रिसूल वाली सीख, शंकर शंकर रिहा गाईआ। भगवन नाल प्रीत, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जिस वेले गोतम दे कोल पहुंचया ठीक, ठाकर अग्गों हो के गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नीच जाती नाम चन्देर, सृष्टी कहि जणाईआ। गोतम ने अगे हो के वेख्या नेड़, नेत्र नैणां नाल मिलाईआ। जां बुझिआ इस दे अन्दर कोई भेत, भेव अभेद छुपाईआ। ओस किहा मेरा प्रभू नाल हेत, रिखीशर तैनूं दयां दृढ़ाईआ। गोतम किहा मैं वी ओसे दी गोदी विच रिहा खेड, जो तेरा रंग चढ़ाईआ। नीच किहा ओसे ने मैनूं दिता भेज, अगे हो के मेल मिलाईआ। गोतम हस के किहा
जे दोहां दी सांझी हो जाए सेज, पतिपरमेश्वर इक्को दर सोभा पाईआ। ओसे वेले परम पुरख सुनेहड़ा दिता भेज, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ । एह मेरे हथ्थ खेड, जिउँ भावे रिहा चलाईआ । लहिणा देणा दयां नबेड़, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मुक जाण दयो गेड़, गेड़े आपणे विच भवाईआ। जिस वेले निरगुण रूप हो के आया फेर, फेरा लोकमात पाईआ। दोहां नूं मानस जन्म दे के सच दुआरे ल्यावां घेर, घेरा आपणा नाम रखाईआ। मेहरवान हो के करां मेहर, नज़र इक्क उठाईआ। गोतम किहा साडा तन ख़ाकी होणा ढेर, नाता जगत तुड़ाईआ । किस बिध लेखा दए नबेड़, अगे दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले आवां हो के सिँघ शेर, विष्नूं विश्व सहाईआ। दोहां नूं फड़ के देवां मेल, आपणा हुक्म वरताईआ । चाढ़ के रंग नवेल, रंगण इक्क रखाईआ। हथ्थ जोड़ के किहा चन्देर, चिन्ता देणी गंवाईआ। पुरख अकाल किहा तेरे उत्ते तीजी वार करां मेहर, दूजी धार राम नाल कुड़माईआ। ओस कर बेनन्ती आपणा आप चरन कँवलां उत्ते कीता ढेर, सीस मस्तक धूढ़ी लई रमाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले आवां तेरे खेड़, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। भेव खुल्हावां ना लावां देर, गोतम यार जोड़ जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी कर के हेर फेर, वक्त दिता लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चन्द प्रकाश पिछला इत्हास गोतम दा साथ, प्रभू दा दर्शन साख्यात, लेखा लिख के कलम दवात, अर्थात अथवा अर्थ बेअर्थ समर्थ अकथ दए दृढ़ाईआ।
पवण कहे मैनूं इक्क होर आई सुगंधी, साची महक नाल महकाईआ। मैं वेख्या तरह चंगी, चंगी तरह खोज खुजाईआ । जां तकया पता लग्गा एधरों हरि संगत लँघी, हिरदे हरि हरि नाम ध्याईआ। जिन्हां दी टुटी गंढ्ढी, विछड़े लए मिलाईआ । तोड़ के ख़ानाबन्दी, बन्दगी इक्को दित्ती समझाईआ। उन्हां दी अक्ख नहीं रही अन्धी, ज्ञान नेत्र दिता खुल्हाईआ। जिस वेले उन्हां ढोला गाया सोहँ छन्दी, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। पवण कहे मैं मंदी तों हो गई चंगी, सुगंधी विच आपणी सुगंधी दित्ती छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पवण कहे जां मैं वेख्या अमृत रस झिरदा, बूँद स्वांती नज़री आईआ। मेरा शांत होया हिरदा, ख़ुशी अन्त वखाईआ। मैं किहा एह तपदा सी चिर दा, किस मेहर कीती गुसाँईंआ। धुर आवाज़ आई उठ वेख प्रभ ठाकर आ गया फिरदा फिरदा, वेस अवेसा रूप धराईआ। जिस दा खेल घर थिर दा, थुड़े थिड़कयां पार लँघाईआ। तैनूं पता नहीं एहदी मेहर दा, मेहर नज़र नाल गुरमुख रिहा तराईआ। जन्म कर्म दे लेख नबेड़दा, झगड़े रिहा चुकाईआ। एहो खेल अगम्मी शेर दा, जो शरअ रिहा बदलाईआ। कलिजुग
लेखा मुके अन्धेर दा, सति जोत करे रुशनाईआ। जुग जन्म एहो बखेरदा, बिखड़यां रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पवण कहे चन्देर दा इक्क होर साथी सी पोसती, जो ढाई मील पिच्छे डेरा लाईआ। दोहां दी गूढ़्ही सी दोस्ती, मिल के राम नाम ध्याईआ । उन्हां दी सोच इक्क दिन सोचदी, इक्क दूजे नूं रही सुणाईआ। भाई केहड़ी घड़ी सभ नालों मौज दी, आपणी आपणी दईए बताईआ। चन्देर ने किहा मैनूं लोड़ इक्को ओट दी, जो ओड़क लए मिलाईआ । साथी ने किहा मैनूं लोड़ ओस दे प्रेम चोट दी, जो सुत्यां लए जगाईआ। दोहां किहा एह खेल ओसे दी मौज दी, जो मौजूदा हो के वेख वखाईआ। उधरों इक्क बिरध अवस्था माई आई ओह कहिंदी मैं तुहानूं रोकदी, अगला भेव खुल्हाईआ। तुसीं सार नहीं जाणदे ओस प्रभू चोर दी, जो ठग्गी चोरी करके आपणा मुख छुपाईआ। ज़रा समझण वाली गल्ल ग़ौर दी, तुहानूं दयां दृढ़ाईआ। मेरी बोली भावें बेशक कौड़ दी, ग़ुस्सा देवे चढ़ाईआ। जिहदी आत्मा इस नूं लोचदी, उस नूं मेला दए मिलाईआ । चन्देर दे साथी किहा माई कुछ गल्ल कर होश दी, क्यों सानूं रही भुलाईआ। ओस किहा मैं एहो कुछ सोचदी, जिस दी तुहानूं समझ ना आईआ। तुहानूं ख़बर नहीं लोक परलोक दी, मैं दो जहानां वेख वखाईआ। तुहानूं सार नहीं हरख़ सोग दी, चिन्ता ग़म कवण मिटाईआ। प्रभ नूं मिलणा खेल नहीं रोज़ दी, जगत · लभयां
हथ्थ किसे ना आईआ। मैं तुहाडे अगे निक्का जिहा पर्दा खोल्हदी, तुहानूं दयां जणाईआ। जे मौज वेखो मेरे माही सचे ढोल दी, ढोले गाओ चाँईं चाँईंआ। मैं वज़न तोल साचे तोलदी, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। मेरी गल्ल ना समझयो मख़ौल दी, मुख़ातब हो के रही समझाईआ। मेरी कोई सुरती नहीं अनभोल दी, भरम विच ना कोए रखाईआ। मैं करां बात सची कौल दी, इकरार नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले वारी आई धरनी धरत धौल दी, प्रभ आपणा चरन देवे टिकाईआ। ओस वेले मैं लहर वेखणी भगतां दी मौज किस तरह मौलदी, आपणा रूप बदलाईआ। एह खेल सच निरोल दी, रला ना कोई पाईआ। जिस वेले अगम्मी जोत जन भगतां नूं मिल मिल वेखां जोड़दी, विछड़े आप मिलाईआ। ओह रैण अन्धेरी होणी कलिजुग अन्ध घोर दी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पोसतीआ ओस वेले तेरी दशा घर दी चिन्ता होणी लोड़ दी, तृष्ना नाल रखाईआ। तूं लड़ी छुड़ाणी प्रभ दे नालों आपणी डोर दी, एह लेखा तैनूं याद रहे ना राईआ । तूं की जाणे मैं बुढ्ढड़ी किस तरह तैनूं ओस दे नाल जोड़दी, आपणी बिध बणाईआ। ओस किहा कोई लोड़ नहीं शोर दी, क्यों मैनूं रही भुलाईआ। ओस किहा बच्चू जिस वेले मैं लँघ गई तेरे कोल दी, तेरी सुरत दयां भवाईआ। पोसतीआ वेखीं फड़ के गिटा तेरा किवें मरोड़दी, पुट्ठा गेड़ दबाईआ। मैं जे पिच्छे लग जां उहनूं कदी नहीं छोड़दी, छुटकारा करन ना देवां कोलों सचे माहीआ ।
गुरमीत तैनूं पता नहीं एह खेल ओसे चोर दी, जो चोरी चोरी नाल कराईआ। प्रकाश चन्द धार ओसे चन्देर दी, जो तेरा साथी पिछला मस्ती मस्ती विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ताकत नहीं किसे कमज़ोर दी, कमर बन्न्ह के भगतां रिहा मिलाईआ।
पवण कहे मैं दस्सां करके हां, सति सच दयां जणाईआ। ओह बुढ्ढड़ी ओहो जेहड़ी संसार सिँघ दी माँ, छम्ब अन्दर डेरा लाईआ। फेर वी ओस ने तरस ल्या कमा, थोड़्ही लाके बहुती बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। की मैथों होया गुनाह, चुप्प चुपाती अन्दर वड़ दे गई जणाईआ। प्रभ ने हौली जेही उस दी पिठ ते थपकी ला, हस के दिता वखाईआ। तुं बच्यां दी माँ, बच्यां संग आपणा चोज कराईआ। भला होया जो गिट्टे नाल नहीं टुट्टी बांह, एह वी लेखा दिता चुकाईआ। इक्क होर सुनेहड़ा देवां सुणा, भेव अभेद खुल्हाईआ। जेहड़ी करनी सी करनी ओह करते लई बचा, मेहर आपणी नाल तराईआ। इक्क दु:ख अठासी मील ते होणा सी भैण भ्रा, दलजीत सज्जी लत्त जांदी तुड़ाईआ। इस दा पिछले जामे विच एहो प्रकाश सी भ्रा, जिहनूं चन्देर कहिके सारे नाम सुणाईआ । एहनां सारयां दा इक्को गवाह, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मेहर करके लयांदे बचा, तरस करके तबा दित्ती बदलाईआ। जे थोड़्हा जिहा बण जांदा बेपरवाह, फेर दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। डाकटर सकदा ना कोए बचा, अंग हड्ड ना कोए जुड़ाईआ। ना एह पिछले जन्म दा कोड़मा इक्ट्ठा हुन्दा, ना कोई प्रभू लेखा देंदा लिखा, धुर दा हुक्म समझाईआ। जो आदि जुगादि सभ नूं चलाउदा आया आपणी रज़ा, हुण भगतां दी चले रज़ाईआ। भावें एहनूं किस्मत कहो भावें कजा, क्यामत तों दिता बचाईआ। जेहड़ा पूर्ब वाहदा पूरा रिहा करा, ओस दा लहिणा झोली पाईआ। भावें पूरन मन्नो भावें ख़ुदा, भावें जाणो बेपरवाहीआ। भावें जाणो ग़रीबां दी सेवा रिहा कमा, चाकर नज़री आईआ। जे चाकर ना हुन्दा सारे किस तरह लैंदा रला, अस्व घोड़े लहिणा चुकाईआ। किस बिध वकील सिँघ दे जांदा थाँ, बाल्मीक जिस दा ध्यान रखाईआ। किस तरह घसेरे दा लेखा देंदा झोली पा, किस तरह भ्रा दी गंढ्ढ बंधाईआ। किस बिध माता तों मंग लैंदा मंगा, इक्क पैसा कीमत पाईआ। किस बिध अंग्रेज़ सिँघ दिन्दा वड्या, जो चौधरी पिछला नज़री आईआ। देवी सिँघ दा लेखा सहिज सुभा, दिवस रैण । भावें सच समझो भावें समझो प्रभ नूं होया शुदा, ऐवें रिहा सुणाईआ। सच पुछो जुग जन्म दे विछड़यो बच्चयो तुहानूं गोदी रिहा बिठा, गोबिन्द बणके धुर दा माहीआ। जे तुसीं मैनूं बैठे भुला, अभुल भुल विच कदे ना आईआ। अगे रहिण नहीं देणा जुदा, जुगा जुगन्तर लेखा देणा मिटाईआ। मार्ग सिध्धे लैणा पा, सिदक
सबूरी इक्क वखाईआ। दो जहानां फड़के बांह, पार किनारा देणा कराईआ। जे लहिणा देणा जहां वहां देवां पुचा, जहां दूजा नज़र कोए ना आया। गुरमुखो तुसां सिर्फ़ मेरे प्यार विच इक्को करनी हां, अगे होके दी लोड़ रही ना राईआ। जिन्हां नूं सिध्धा मिल्या आ, मुलाज़ेदार होर ना कोए बणाईआ। वाअदे रिहा भुगता, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ नूं इक्को जिहा रिहा वखा, वडा छोटा रहिण कोए ना पाया।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत १ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह मघोवाली जम्मू
ग्लास कहे मेरा इक्को रूप इक्क गल्ल दी आस, ठठिआर घड़त ना कोए घड़ाईआ। जिस दे नाल प्रेमी प्यार दी बुझाउण प्यास, तृष्ना तृखा दूर कराईआ। ओह वस्त राम दे पास, अनमुलड़ी कोल टिकाईआ। सीता दा साथ, सोहणा संग जणाईआ । लक्षमण दिता आख, आपणी ख़ाहिश दृढ़ाईआ । कलिजुग दा खेल तमाश, आपणा रूप प्रगटाईआ। भगतां दा निवास, नेत्र नैण दरसाईआ। शिव जी दा कैलाश, बैठा सीस निवाईआ। ब्रह्मा दा इतहास, देवे सच गवाहीआ। विष्नूं दा स्वाद, रस अगम्मी रिहा वखाईआ। पुरख अकाल देवणहारा दात, वस्त इक्क वरताईआ। सभ दी मिल के इक्क जमात, सोहणा रंग वखाईआ। भिन्नड़ी रैण नाल गई नाच, घूँगट मुख उठाईआ। मिल के सभ ने कीती इक्क बात, मता ल्या पकाईआ। किस वेले फेर होवे इतफ़ाक, मिलीए चाँईं चाँईंआ। दोए जोड़ के हाथ, सारे बेनन्ती रहे सुणाईआ। अगों किहा पुरख अबिनाश, पर्दा दयां उठाईआ। धुर संदेसा देवां साच, सच करां पढ़ाईआ। जिस दा मतलब कोई नहीं अर्थ अर्थात, अथवा आपणा हुक्म मनाईआ। जिस वेले निरगुण धार आवां लोकमात, निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत करां प्रकाश, शब्दी शब्द डंक शनवाईआ। दो जहानां लँघ के पतण घाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रेमी प्रीतम हो के भगतां करां तलाश, गुरमुखां खोज खुजाईआ । बाहर भीतर वेखां सास, साह साह लेख चुकाईआ। साचे मण्डल पावां रास, गोपी काहन नचाईआ। पर्दा लाह के पृथ्मी आकाश, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। भाग लगा के सोहणी खाट, आसण सिँघासण दयां वड्याईआ। चौथे जुग दी मेट के वाट, वटणा गुरमुखां दयां चढ़ाईआ। लक्षमण जिस इक्क गल्ल दी आस, ओह पूरी दयां कराईआ। जन भगतां दा बण के बाप, बच्यां वांग गोद उठाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पवित्र दयां बणाईआ। लेखे ला के माटी ख़ाक, ख़ाह मख़ाह करां सफ़ाईआ। दो जहानां बण के सज्जण साक, धुर दा संग वखाईआ। एथे ओथे दे नजात, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । कूड़ी क्रिया नाल एह वफ़ात, मलकुल मौत ना कोए डराईआ। भेव दस्सां नाल वज़ाहत, पर्दा दयां
उठाईआ। रहिण देवां ना कोए रफ़ाक, रफ़ीक दयां जणाईआ। रूप धर के आपणा वाहिद, लाशरीक सेव कमाईआ। सच कानून करके आइद, वेखां थाउँ थाँईंआ। सति धर्म करना राइज, रजूह सभ दी दयां बदलाईआ। सृष्टी दे कोलों हो के ग़ाइब, भगतां आपणा दरस दिखाईआ। एहो खेल होवे अजाइब, अजब लीला दयां वरताईआ। जुग चौकड़ी जो नाम दी करके रखी कफायत, महबूब हो के झोली देवां पाईआ। झूठी कट के शरअ शरायत, शरीअत आपणी दयां वखाईआ। चरन प्रीती कर के अनायत, अनायत दे अनायत बुल्ले दे पीरां वरगे गुरमुख दयां बणाईआ। जेहड़ी मनी सिँघ दस्स के गए वलायत, ओह वलवले अन्दरों दयां कढाईआ। जिधर जाण उधर आपणी करां हमायत, हम साजण हो के नज़री आईआ। सभ दी पूरी कर के ख़ाहिश, ख़ाहिश आपणी नाल मिलाईआ। चरन दुआरे करके रिहाइश, आरामगाह इक्क वखाईआ। जिस मंदर दी किसे नहीं कीती पैमाइश, ओसे धाम बहाईआ। एहो भगतां नूं सची ख़ैरायत, बिन मंगयां झोली पाईआ। भगत भगवान दी सदा इक्ट्ठी चढ़दी रहे जनेत, लाड़े धुर दे दयां बणाईआ। दर्शन देंदा रहां नेत नेत, नेत्र निज कर रुशनाईआ। जेहड़े गोबिन्द पिच्छे हो गए खेत, आपणा आप कटाईआ। उन्हां नाल कर हेत, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए केती केत, कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। जिस दा नाम रागां नादां शब्दां धुनां विच गाउँदे विशेष, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जिस दा जस गाउँदे सहँसर मुख वाले शेष, सोहणी सेज बणाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सभ ने मंनयां इक्क नरेश, नर निरँकार इक्क अख्वाईआ। सो भगत सुहेला गृह भगतां बणे दरवेश, दर्दी हो के अलख जगाईआ। इक्क गल्ल कहे मेरी आस एक, इक्को दयां जणाईआ। परम पुरख प्रभ जन भगतां बुद्धी करे बिबेक, मन मति परे हटाईआ। निरगुण हो के सरगुण नाल लए खेड, खलारी आपणा फेरा पाईआ। जिस गल्ल दी आस पिच्छे सभ नूं दिता भेज, ओह ग्लास आपणा दए समझाईआ। छहबर लग्गी अमृत बरखे देस परदेस, दहि दिशा ठंडक इक्क वरताईआ। गल्ल आस कहे मैनूं मिल गई सची टेक, टिकटिकी ध्यान जिस दे विच रखाईआ। जन भगतो तुसीं समझो ना कोई कूड़ कुड़यारा भेख, पखण्डी पखण्ड रिहा रचाईआ । जेहड़ा मालक ओसे दा देस, देसां दा मालक आपे वेख वखाईआ। धरनी कहे जिस मेरे उत्ते बहि के लिखे लेख, लहिणे दिते चुकाईआ। मैं आपणे नेत्र साचे नैण एसे दी कीते भेंट, एसे दी झोली पाईआ। गुरमुखो तुसीं सनमुख होवो पेश, साहमणे नज़री आईआ। मन कामना भगत भगवन्त अन्तर कदे ना होवे कलेश, कूड़ा झगड़ा देणा मिटाईआ। धुर दा स्वामी सदा कोल रहे हमेश, विछड़ कदे ना जाईआ। रल मिल धरनी कहे इक्ट्ठे करीए इक्क आदेस, सजदा सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं सभ दा मालक सभ नूं करदे एक, चरन प्रीती बख्श के टेक, टिक्का मस्तक
नाम दे लगाईआ। अनायत कहे की कीता ग़ज़ब, परवरदिगार मैनूं दे जणाईआ। भगतां दा इक्ट्ठा कर के वफ़द, मेहर नज़र नाल तराईआ। श्री भगवान कहे मैं इक्को गाया शब्द, ऐधरों पुट के ऐधर ल्या लगाईआ। ना दीन रिहा ना मज़्हब, ना ज़ात पात जणाईआ। एहनां मेरा कीता अदब, अदाब कर के एहनां सीस झुकाईआ। अन्दर मार के आपणी रमज़, इशारा इक्क वखाईआ। एहनां दा लेखा बण गया वांग शमस, शमअ दे परवाने परवानयां नालों चंगे भगत भगवान रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। अनायत कहे ऐधरों पुट्टणा ऐधर लाउणा, एह तेरी हुक्म रज़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं मार्ग इक्क चलाउणा, जिस कारन चलदयां फिरदयां पार लँघाईआ। जगत क्यारआं विच नहीं बहौंणा, पनीरी हथ्थ ना कोए उठाईआ। मेहर नज़र नाल जन भगत तरौंणा, आपणे रंग रंगाईआ। तूं सी इक्क बुल्ला समझाउणा, भुल्ले पन्ध लगाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आपणा मार्ग लाउणा, सति धर्म नाल रलाईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग वरताउणा, धुर दा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत १ चेला सिँघ दे गृह जम्मू
बुक्कल कहे जिस वेले मैं बकाले वज्जी, रविदास चादर मिली वड्याईआ। उस दिन तेग़बहादर नूं इक्क फ़कीर मिल्या सूफ़ी, जो शुखन आपणी गया कराईआ। उस ने बात कीती दो हरफ़ी, कलमा इक्क जणाईआ। की तेग़बहादर तैनूं लग्गी सर्दी, ओढण ल्या टिकाईआ। कि भेस कीता फ़र्जी, लोकां रिहा डराईआ। कि आपणी कीती मर्ज़ी, घर बाहर तजाईआ। की कोई समझ मिली ओस घर दी, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। तेग़बहादर किहा मेरी आत्मा अन्दरों कुछ पढ़दी, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। खेल वेखे ओस नरायण नर दी, जो नर निरँकार इक्क अख्वाईआ। ओसे दा नाम जपदी, तूं ही तूं सुणाईआ। ख़ुशीआं नाल नचदी टपदी, आपणा रंग रंगाईआ। उधरों इक्क कुंज लथ्थी होई उड के आ गई सप्प दी, साफ़ सुथरी नज़री आईआ। ओस आ के किहा कसम मैनूं रब्ब दी, जो अन्दर तेरे रबाब रिहा वजाईआ। उधरों इक्क वैरागण आ गई भज्जदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओहदे हथ्थ अंग्यारी अग्ग दी, हवा नाल सुलगाईआ। ओहदे कोल तुक इक्क जस दी, साहिब स्वामी ढोला रही सुणाईआ। इक्क हथ्थ तेग़बहादर दे चरनां उत्ते रखदी, दूजा अक्खां उत्ते टिकाईआ। मैनूं गल्ल दस्स सच दी, सोहणी मंग मंगाईआ। की कोई ख़बर तैनूं हक दी, हकीकत दे दृढ़ाईआ। उधरों इक्क लक्कड़हारे दी लड़की आ गई बालण
कटदी, कुहाढ़ी रस्सी कंधे उत्ते टिकाईआ। लागे आ के आवाज़ कीती ठक ठक दी, ठोकर दित्ती जणाईआ। उधरों पवण ठंड झकोला लै के आ गई भजदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। उधरों सन्यासी कूक सुणाउदा आवे नद दी, तम्बूरा नाल वजाईआ। उधरों इक्क भेड आ गई आपणे हौले हौले पैर दबदी, बोली आपणी राग अल्हाईआ। उधरों ख़ुसरयां दी ढोलकी आ गई वजदी, बहुरूपीआ रूप वटाईआ। उधरों जोड़ी आ बैठी कोल कग दी, पिछला पन्ध मुकाईआ। उधरों कोयल बैठी लागे सजदी, आपणा राग अल्हाईआ। उधरों मण्डली साधां दी सी लँघदी, नौ गिणती विच जणाईआ। जिन्हां कोल इक्क डली सी समुंद झग्ग दी, पल्लू गंढ्ढ पवाईआ । उधरों सज व्याही बैठी लँघी विच्चों रथ दी, बैल सोहणे जोड़ जुड़ाईआ। उहदी प्रेम प्यार वाली अक्ख तकदी, नेत्र घूँगट विच्चों बदलाईआ। अन्दरे अन्दर हस पई, आपणी ख़ुशी वखाईआ। उधरों घनघोर बद्दल काली घटा टप्प पई, आपणा बल धराईआ । उधरों तेग़बहादर इक्को टेक रख लई, प्रभ चरन कँवल ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी डोरी आपणे नाल कस लई, तन्द सतार दित्ती जुड़ाईआ। तेग़बहादर अन्तर आशा ओसे वेले हस पई, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ। प्रभू इक्क संदेसा दस्स जाईं, धुर दी मंग मंगाईआ। विछोड़ा दे कदे ना नस जाईं, सद आपणा संग निभाईआ। एह मेरे कुछ वस नहीं, तेरी बेपरवाहीआ। जो तेरे प्रेम अन्दर फस गई, नाता ना लैणा तुड़ाईआ। पुरख अकाल हौली जेही ओस दी बुकल नप्प लई, सहिज सुभाओ दिता जणाईआ। मैं खेल करां आपणे आप लई, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जिस रमज़ तेरी गुज्झी लभ लई, पर्दे अन्दर वेख वखाईआ। सो करता करनी करे आपणे कम्म लई, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ । तेग़बहादर किहा इक्क मेरी मन्न लईं, बेनन्ती देवां सुणाईआ। पुरख अकाल किहा तेरे नालों तेरे चन्न लई, आपणी सेव कमाईआ । तेग़बहादर किहा उहनां दा बेड़ा बन्न्ह लईं, जो बन्दगी तेरी विच जणाईआ। पुरख अकाल किहा सभ कुछ करां आपणे अनन्द लई, अनन्द आपणा वेख वखाईआ। तेरी बुक्कल अन्दर तेरी मन्न लई, मनसा पूर कराईआ। आपणी बुक्कल अन्दर भगतां दे तन लई, तार सतार दयां वजाईआ। कूड़ी क्रिया दे डंन लई, पर्दा पा के होवां सहाईआ। भगतां दी छप्पर छन्न लई, छहबर दयां लगाईआ । गुरमुखां दी सोहणी जंञ लई, लाड़ी बण के आपणा मुख छुपाईआ। तेग़बहादर फेर समझीं एस मेरी ते मेरे चन्न दी मन्न लई, जन भगतां मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछली कीती करनी आपणे नाल गंढ्ढ लई, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी ठंड भगतां दए पाईआ।