२० चेत शहिनशाही सम्मत १ राम सिँघ दे गृह पिण्ड गालड़ीआ ज़िला हुशियार पुर
भूमिका कहे मैं की दस्सां, बीस चेत मिली वड्याईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द हस्सां, अन्तर अन्तर ख़ुशी मनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआँ लोआँ दस्सां, दो जहानां दयां जणाईआ। पतिपरमेश्वर बेपरवाही भगत सुहेला वेख्या सका, परवरदिगार सांझा यार नूर इलाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण खेल खेलणहार पुरख समर्था, सचखण्ड निवासी शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नव नौ चार जिस दा भेव किसे ना आया रता, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा पका के आया मता, मतलब आपणा संग रखाईआ। जन भगतां हक हकीकत विच्चों देणा हका, हाकम हो के हुक्म सुणाईआ। जो सच सरनाई साची ढठ्ठा, धूढ़ी टिक्का चरन कँवल रमाईआ। भेव खुल्हाउणा तत्तां अठ्ठां, नौ दुआरे लेखा दए मुकाईआ। मेल मिला के उपर शाह रगा, सति सरूप दए समझाईआ। पंच विकारा त्रैगुण मेटे अग्गा, अग्नी अग्ग बुझाईआ। सच महिराब कराए हज्जा, मक्का काअबा कम्म किसे ना आईआ। साचे मन्दिर नज़री आए सजा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द नाद सुणाए अगम्मी अनहदा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। पतिपरमेश्वर बेपरवाह भगत सुहेला इक्क अकेला फिरे भज्जा, भगवन आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्दी धार जोती नूर किसे ना लभ्भा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द जाणे कोई ना मज़ा, धुर दा रस ना कोए चखाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण दस्सदे गए वजअ, वज़ाहत नाल समझाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा ब्रह्मण्ड खण्ड बध्धा, बन्दगी विच सर्ब लोकाईआ। जो लक्ख चुरासी जीव जंत वेखणहारा काया माटी चम्मा, गहर गम्भीर आपणी खेल खलाईआ। जिस दी चरन छोह जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, अठसठ तीर्थ नैण रहे उठाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर देवे प्रकाश सूरज चन्दा, मण्डल मण्डप सतार सोभा पाईआ। जिस दा नाम निधान दो जहान अगम्मी खण्डा, खड़ग इक्को इक्क चमकाईआ । जिस दा सच मजीठी रंगा, हरिजन साचे दए चढ़ाईआ। जो वेखणहारा जीव जहान अन्धा, घट घट अन्तर फोल फुलाईआ। जो सरगुण रूप नज़री आए बन्दा, निरगुण निरवैर निराकार जोती जोत रुशनाईआ। जिस दा खेल जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ । जिस दी चारे खाणी चारे बाणी वंडा, चारे जुग चारे कुण्ट रिहा जणाईआ। सो साहिब स्वामी भगत सुहेला लभावण आया साचा संगा, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। भेव चुका के हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म दए दृढ़ाईआ। हरख़ सोग चिन्ता मिटे ग़मा, शांतक सति सति वखाईआ। निहकर्मी जानणहारा कर्मां, कर्म कांड डेरा ढाहीआ । झगड़ा चुकावे वरना बरना, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखां नेत्र खोल्हे इक्को हरना फरना, निज
लोचन करे रुशनाईआ। भय भउ चुकाए मरना डरना, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। भव सागर दस्से तरना, लक्ख चुरासी गेड़ा दए मुकाईआ। सच दुआरे दस्से वड़ना, गृह मन्दिर कुण्डा लाहीआ। मंज़ल पौड़ी दस्से चढ़ना, चौथे पद दए बहाईआ। जोती जोत दस्से रलणा, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। इक्को शब्द दस्से पढ़ना, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। प्रभ दुआरे दस्से खड़्हना, सनमुख स्वच्छ सरूप आप धराईआ। धरनी कहे जिस मेरे उत्ते आ के रखे चरना, चरन चरनोदक दिता पिलाईआ। मैं ओसे दा जस करना, सिफ्तां नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर सज्जण बेपरवाहीआ। धरनी कहे कोई मैथों पुछे बात, अगम्म अगम्मढ़ी दयां जणाईआ। भागां भरी आई सुहञ्जणी रात, घड़ी पल ख़ुशी मनाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी देवण आया सच सुग़ात, धुर दा मालक ख़ालक बेपरवाहीआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच हिसाब, लेखे वेखे थाउँ थाँईंआ। भगत सुहेला बण के आप, गुर चेला पार लँघाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दे के जाप, जीवण जीवण दए बदलाईआ । पूर्ब जन्म दे उतार के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। सन्त सुहेला हो के साथ, सगला संग निभाईआ । दुरमति मैल अन्दरों बाहरों काट, पतित पुनीत दए कराईआ। शब्द जैकारा बोल के अलखना लाख, अलख निरँजण दए जणाईआ। मंज़ल पौड़े चढ़ा के घाट, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। धरती कहे इक्क वेरां रविदास एथे कट गया सी रात, रैण भिन्नड़ी सोभा पाईआ। इक्क सत्त दी ओस नाल जमात, जो बण के आए पाँधी राहीआ। भूमिका कहे मैनूं दयो शाबाश, मैं पिछला पड़दा रही उठाईआ। एथे रैहन्दा सी इक्क नाथ, जटा जूट डेरा लाईआ। जिस दे कोल सी इक्क रबाब, तारां पंजां नाल गंढ्ढाईआ। ओह सदा वजाउदा सी आपणा नाद, मस्ती विच समाईआ। रविदास ने सहिज नाल पुछया किस नूं करें याद, मैनूं दे दृढ़ाईआ। ओस ने किहा मेरा गोरख नाल साथ, गुरू इक्क मनाईआ। रवी ने किहा केहड़ा ओस दा बाप, उस दा लेखा दे समझाईआ। जेहड़ा किसे टिल्ले पर्बत वसे ना उत्ते कैलाश, धरनी आसण कोए ना लाईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमानां गगन गगनंतरां पावे आपणी रास, मण्डल मण्डप खेल खलाईआ। जिस नूं अलख अलख कहि के करदे याद, ढोले दिवस रैण सुणाईआ। जिस ने पंज तत काया खेड़ा कीता आबाद, माटी दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नाथ किहा सुण मेरे स्वामी, सच दयां जणाईआ। गोरख दा मैं भरदा पाणी, सेवा इक्क कमाईआ। रविदास किहा कोई दस्स निशानी, जिस घर मेला रिहा कराईआ। ओह रिद्ध सिद्ध दा बानी, बवन्जा नाल वज्जी वधाईआ। अगे प्रभ दी होर मेहरवानी, मुहब्बत नाल रखाईआ। उस हो के किहा हैरानी, नेत्र नैण अक्ख बदलाईआ। रविदास हौली जेही
उहदे मस्तक उत्ते लाई कानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उहनूं नज़र आया इक्क नुरानी, नूरो नूर बेपरवाहीआ। फेर रवी दी वेख पेशानी, मस्तक अक्ख लई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। रवी ने मार के मस्तक ठोकर, हुलारा दिता जणाईआ। जिस नूं मिलणा अन्तिम औकड़, इक्क इकल्ला दयां जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा हिसाब रोकड़, कूड़ा खाता ना कोए बणाईआ। बिन भगती ओस दे पास मूल ना पहुंचण, रिद्ध सिद्ध कम्म किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे नौकर, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा लेखा सोचण, समझ सके कोई ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी रखदे ओटण, बैठे ध्यान लगाईआ । लक्ख चुरासी जीव जंत जिस नूं लभदे कोटन, कोट वरख आरजू गए बिताईआ। जिस दा खेल हुक्म लोक परलोकन, चौदां लोक चौदां तबक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। दोहां दा सुण के बचन बिलास, धरती थल्लउँ ख़ुशी मनाईआ। मेरी सुणयों अगम्मी बात, अन्तर खाहश दयां समझाईआ। जिस नूं कहिंदे तुसीं पुरख अबिनाश, मालक ख़ालक नज़री आईआ। जिस दा निरगुण नूर जोत प्रकाश, हक मुकामे सोभा पाईआ। जिस दे दो जहान दास, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाश, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। ओस दे मिलण दी जेहड़ी करदे गाथ, सनमुख इक्क पढ़ाईआ। मैनूं वी ओसे दी आस, बैठी अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेले मिले प्रभू गुणतास, गुर करता फेरा पाईआ। धूढ़ी मस्तक लावां ख़ाक, टिक्का इक्क रमाईआ। रविदास मन्न मेरी अरदास, धरनी दिता जणाईआ। जे ओह वसे तेरे पास, मेरी बेनन्ती देणी सुणाईआ। जे नाथ तेरे आवे हाथ, मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। उधरों आई अगम्मी आवाज़, शब्द नगारा प्रभू जणाईआ। एह खेल मेरा तमाश, जुग चौकड़ी रिहा कराईआ। धरनी तैनूं देवां धरवास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । तेरी मंज़ल आवां घाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा नाउँ पुरख अबिनाश, जोती जाता बेपरवाहीआ। किसे नज़र ना आवां जगत आख, गुरमुख नेत्र मेल मिलाईआ। जिस वेले कलिजुग कूड़ी क्रिया रैण अन्धेरी आई रात, सति सच नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पिता पुत दा करे घात, भैण भाई ना कोई वड्याईआ। धरत धवल जाए कांप, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ देण दुहाईआ। हिरदे अन्दर सच्चा करे कोए ना पाठ, जोग अभ्यास ना कोए कमाईआ। रूह बुत्त होए कोए ना पाक, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। सुण अगम्मी आवाज़, धरनी धरत धवल सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे अबिनाश, अबिनाशी करते भेव खुल्हाईआ। तेरा हुक्म आदि जुगादि, जुग चौकड़ी ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सन्त भगत तैनूं रहे आराध, दिवस रैण ध्यान रखाईआ। तेरा
खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। कवण वेला मेरा खेड़ा करें आबाद, वक्त सुहञ्जणा सोभा पाईआ। मैं रखां सदा याद, यादाशत आपणे विच टिकाईआ। तूं वाहिद लाशरीक गाॅड, करता पुरख पुरख अकाल शहिनशाह अख्वाईआ। मेरा लहिणा देणा देणा हिसाब, धुर दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क तकाईआ। श्री भगवान कहे सुण धरनी धरत, शब्दी शब्द दयां जणाईआ। जिस वेले अर्श दा मालक हो के फर्श आया परत, जोती जाता वेस वटाईआ। तेरे लहिणे दी पिछली कढ के फ़रद, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। करां खेल इक्क असचरज, अचरज लीला आप रचाईआ। जोधा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, मुद्दा आपणा वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेट तशदद्, शांतक सति दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल किहा सुण धरनी धवल माटी ख़ाक, माटी धूल दयां वड्याईआ। जिस वेले प्रगट हो के आया आप, निरगुण निरवैर निराकार वेस वटाईआ। भगतां संग भगत बणाया साथ, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दी इक्को पूजा इक्को पाठ, सिमरन इक्को इक्क दृढ़ाईआ। बीस चेत सुहञ्जणी रात, रविदास चमारे दए गवाहीआ। चल के आवां तेरे घाट, पूर्ब घाटे पूर कराईआ। अगे भगतां दे के जावां दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। अमृत बूँद देवां इक्क सवांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। कूड़ी क्रिया मेट सति सच करां प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। धरनी कहे कोई मैनूं लए पुछ, मैं सभ कुछ दयां समझाईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा लुक, जोती जाता नज़र किसे ना आईआ। सो अगम्मी धारों आया उठ, निराकार वेस वटाईआ। जन भगतां उपर गया तुठ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अमृत जाम प्या के घुट, शांतक सति दिता वरताईआ। घर सज्जण स्वामी आ के ल्या पुछ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला नाता जोड़ के पिता पुत, गोद सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। पन्ध मुका के आवण जावण मात गर्भ उलटा रुख, लक्ख चुरासी खेड़ा रिहा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ । धरनी कहे मैनूं चढ़या चा, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। हरि करता मिल्या बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। पूर्ब लेखा रिहा चुका, चौथे जुग गेड़ मुकाईआ। भगत सुहेले नाल रला, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत कर रुशना, नूरी जलवा इक्क वखाईआ। बजर कपाटी कुण्डा लाह, पर्दा रिहा गंवाईआ। अनहद नादी नाद वजा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत आत्म जाम प्या, कँवल नाभी रिहा उलटाईआ। सुखमन टेडी बंक पार करा, ईड़ा पिंगल डेरा ढाहीआ। कन्या झेड़ा रिहा चुका, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। नव दुआरे पार करा, गृह मन्दिर इक्क वखाईआ। जिस घर बैठा
डेरा ला, जोती जाता सोभा पाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या सहिज सुभा, बिन अक्खां नज़री आईआ। जिस वेले मेरे उत्ते चरन दिता टिका, आलस निंद्रा दित्ती गंवाईआ। मेरे मुख चों निकलयां हाए रब्बा, की रहमत रिहा कमाईआ। ओस वेले मैनूं आया इक्क ओह मज़ा, जिस दी मुज़ाहमत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मैनूं चाउ घनेरा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। घर ठाकर स्वामी मिल्या सज्जण मेरा, प्रीतम प्रेमी बेपरवाहीआ। दूर दुराडा चल के आया नेरन नेरा, दो जहानां चरनां हेठ दबाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया ढाया डेरा, सति सच दिता वखाईआ। भाग लगाया साचे खेड़ा, खिड़की मन्दिर अन्दर दित्ती खुल्हाईआ। लेखा चुकया मेरा तेरा, इक्को नूर ज़हूर रिहा वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे सुणो गुरमुख, बिना मुख तों दयां जणाईआ। जिस मेरा मेटया दु:ख, दुखड़े सभ दे रिहा गंवाईआ। जो अन्दर वड़ के बैठा चुप्प, बिन भगतां बचन ना किसे सुणाईआ। सो सुहावण आया सुहंञणी रुत, मौला हो के फेरा पाईआ । जिस दे चरन सरन मैं बरदी गई धुप, दर्दी हो के गले लगाईआ। जिस दी इक्को साची तुक, सोहँ ढोला रिहा पढ़ाईआ । अगली मंज़ल जाए मुक, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। आपणी मेहर नज़र कर के जन भगतां गोदी लए चुक, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ । जिन्हां दे नाल हो गया ख़ुश, उहनां दी ख़ाहिश ब्रह्मण्डां खण्डां अन्दर वजाउदी जाए वधाईआ। वरोलण आया पाणी दा पाणी दुद्ध दा दुद्ध, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। जिस दा भेव अनोखा वक्खरा गुझ, गुझे भेव रिहा खुल्हाईआ। जिस नूं समझ ना सके मन मति बुद्ध, बुद्धिमाना बुधू रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। धरनी कहे मेरा जागया भाग, भागां भरी मैनूं देवे वड्याईआ। जिस दे उत्ते गुरमुख प्रगटया सच चिराग़, दीपक जोत होई रुशनाईआ। जिस दे पिच्छे दर्शन होया आज, घड़ी सुहञ्जणी सोभा पाईआ। मैनूं भुल गया चार जुग दा पिछला रिवाज, नवीं नीती साची रीती दित्ती दृढ़ाईआ। मेरे अन्दर प्रगट हो गई इक्क ख़ाहिश, सभ नूं दयां सुणाईआ। जिस नूं सारे ध्याउदे स्वास स्वास, हर साह नाल ध्याउणा सक्या ना कोए समझाईआ। सो पुरख बिधाता वस्या मेरे पास, शहिनशाह पुश्त पनाह मेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। धरनी कहे मैं मारी इक्को कूक, दो जहानां दयां सुणाईआ। रविदास कहे मैं तेरा देवां सबूत, शहादत देवां भुगताईआ। सिद्व कहे राम सिँघ दा कलबूत, कर्मां दी मिली माण वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं लहिणा देणा देवणहारा मौजूद, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्त विच कोई सिख ना सके हरूफ़, आलम उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दे अगे
हो जाण माकूफ़, नांवे सभ दे दए कटाईआ। जिस दा हुक्म कोई ना कर सके मनसूख़, दो जहानां आदि जुगादि जुग चौकड़ी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आपणी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं गावां धुर दा गीत, गहर गम्भीर दिता जणाईआ। जन भगतो इक्क नाल कर लओ इक्क प्रीत, इक्क दा रूप इक्क नज़री आईआ। जिस दी बणाई नहीं किसे तवारीख, ब्यान दे ना कोए समझाईआ। चार जुग दी करदे रहे उडीक, गुर अवतार भविख्तां विच समझाईआ। पैगम्बर कहिंदे गए जिस ने ल्याउणी तशरीफ़, तारीफ़ ओसे दी गए सुणाईआ। जो पीरां दा पीर खेल करे अजीब, अजब लीला इक्क वरताईआ। जिस ने दो जहानां देणी सच तरतीब, तरह तरह आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान मजीद, तीस बतीसा ढोले गाईआ। सो साहिब स्वामी परवरदिगार अबिनाशी करता कुदरत दा मालक आया नज़दीक, नेरन नेरा हो के दया कमाईआ। जिस दी धार जगत जहानों सदा बारीक, जगत नैण वेख सके कोए ना राईआ। गुरमुखो जन भगतो धरती कहे ओस दी ओसे वरगी प्रीत, बाकी उसतत विच लगी सर्ब लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो करे कराए सो ठीक, ठाकर आपणा धुर दा हुक्म मनाईआ। धरनी कहे मैं सदके वारी घोली, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ । जिस ने आपणे कंडे अन्तिम तोली, तराज़ू अवर ना कोए रखाईआ। आपणे नाम दी दस्स के अगम्मी बोली, अनबोलत ढोला दिता जणाईआ। मेरे अन्दर वड़ के कुण्डी खोल्ही, पड़दा दिता उठाईआ। जन भगतां दी रंगदा वेख्या चोली, काया कपड़ सोभा पाईआ। मैं कूक पुकारां उच्ची उच्ची रौली, सृष्टी दृष्टी दयां जणाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया करनी हौली, सच सुच देणी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। धरनी कहे मैं लग्गी घुंमण, गेड़ा आपणा इक्क बणाईआ। परम पुरख दे लग्गी चरन चुम्मण, साची सेव कमाईआ। उस दा अगम्मी ढोला लग्गी सुणन, संगीत सारे दिते तजाईआ। आपणे नैण लग्गी रोवण, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उस दे प्रेम प्यार तों लग्गी झूजण, वारी घोली घोल घुमाईआ। गुरमुखां नूं देण लग्गी सूझण, सोझी इक्को वार पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं सुत्ती सां अचनचेत, मेरी अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। मैं जाणया कवण करन लगा हेत, प्रेमी हो के प्रेम वधाईआ। जिस दी वखरी अनोखी खेड, ख़लक दा ख़ालक मख़लूक दा मालक आपणा रंग रंगाईआ। जां तकया जोती जलवा नूरी आया तेज, तख्त निवासी शाहो शबासी शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जो वस्या ब्रह्मण्ड खण्ड जन भगतां दे देस, गृह गुरमुखां डेरा लाईआ। ओह खोल्हणहारा आपणा भेत, भेव रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे
जग विच चन्द दी रैण भिन्नी, कुछ मैनूं दे जणाईआ । मैनूं ख़ुशी किन्नी, गुरमुखां मिले वड्याईआ। ओस किहा मैथों नहीं जांदी गिणी, ओसे दी बेपरवाहीआ । जिस दी प्रेम प्रीती एनी, अनक कल आपणा रिहा वरताईआ। कोई समझ ना सके लोक तिन्नी, तरलोकी नाथ वरगे कृष्न काहन बैठे सीस निवाईआ। जिस दी प्रेम प्यार फुहार अमृत धार निम्ही निम्ही निम्ही, आपणा रंग चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं वेख के भगत भगवन दी मस्ती, मस्तक आपणा रही झुकाईआ। मैं भुल गई आपणी हस्ती, हथ्थ जोड़ के सीस निवाईआ। तूं मालक बेपरवाह अर्शी, इशारयां नाल रिहा वखाईआ। भगतां दा बण के दर्दी, दुखियां दा दु:ख मिटाईआ। मकरूजां दा बण के कर्जी, कर्जे रिहा चुकाईआ । एह खेल नरायण नर दी, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। सृष्टी कहे मैं हुक्में अन्दर तेरे चरनां दी बरदी, दासी हो के सेव कमाईआ। मेरी मन्न इक्क अर्ज़ी, आरज़ू दयां सुणाईआ। जे तूं आया प्रभू चल के एस धरती, धवल आपणा चरन टिकाईआ। भगतां दी आत्मा अन्दरों कर जा आपणे वरगी, परमात्मा आपणा रंग चढ़ाईआ। एह वेख खेल कलू कल दी, कलकाती राजे होए कसाईआ। भगतां नूं तारना तेरी गल्ल घर दी, बाहरों मंगण कुछ ना जाईआ। पुरख अकाल किहा मैं मन्नां तेरी मर्ज़ी, मरज़ जन्म मरन दी दयां मिटाईआ। जिथ्थे सुरत किसे दी नहीं चढ़दी, ओथे गुरमुख आपणे शब्द विच समाईआ। राह विच कदे ना अड़दी, दूजा सके ना कोए अटकाईआ। गुरमुख दी आत्म ओसे दुआरे खड़्हदी, जिथ्थे सतिगुर शब्दी सोभा पाईआ। ओसे दा पल्लू फड़ के अगे अगे चलदी, नच्चे टप्पे कुद्दे भज्जे वाहो दाहीआ। स्वर्ग बहिश्त सारे पार करदी, विष्न ब्रह्मा शिव राह विच तजाईआ। सुन्न अगम्मों अगे फेर चढ़दी, थिर घर जा के ताली दए वजाईआ। अगे वेखण खेल ओसे हरि दी, जो हरि हरि रिहा समाईआ। फिर शब्द ताल ढोला कोई नहीं पढ़दी, धुन आवाज़ ना कोए जणाईआ । इक्को कहे तूं मेरा मैं तेरा दूजा होर नहीं कोई दर्दी, नानक दादक सहुरे पईए तूं ही नज़री आईआ। गुरमुख आत्म सचखण्ड दुआरे वड़दी, जिथ्थे जोत अगम्मी जगदी, निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। धरनी कहे मैं एसे कर के अज्ज ख़ुशी करदी, चरन कँवल ओसे दे फड़दी, जिस दी सदा कला चढ़दी, चढ़दा लैहन्दा दक्खण पहाड़, जंगल जूह वेखणहारा उजाड़, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जाणे घर घर दी, घर घर आपे वेख वखाईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत १ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड पंजढेरा ज़िला हुशियार पुर
हरि शब्द कहे मेरा साचा कर्म, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के भरम, सति सच साचा राह वखाइंदा। निहकर्मी हो के करां साचा कर्म, कर्म कांड डेरा ढाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जणावां इक्को धर्म, धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। ज़ात पात झगड़ा मिटावां वरन बरन, भेव अभेदा मात खुल्हाइंदा। प्रभ सरनाई दस्सां साची सरन, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। नेत्र खुल्हावां हरन फरन, लोचन इक्क प्रगटाइंदा। भगत सुहेलीआं दे के साचा जन्म, पंज तत काया चोला सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सति धर्म कहे मैं आदि जुगादि, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट वाद विवाद, सच सुच इक्क जणाईआ। भगतां सन्तां देवां साथ, गुरमुखां अंग लगाईआ। गुरसिक्खां अन्दर वड़ सुणावां राग, अनहद नादी नाद वजाईआ। फड़ फड़ हँस बणावां काग, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावां कन्त सुहाग, सुरत शब्दी जोड़ जुड़ाईआ । पूर्ब जन्म लहिणा देणा लेख चुकावां हिसाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच लगाईआ। सति धर्म कहे मैं जुग जुग लगदा, लोकमात धरत धवल सोभा पाईआ। धुर संदेसा इक्को दस्सदा, धुर फ़रमाना इक्को हुक्म सुणाईआ। कूड़ी क्रिया गुरमुखां अन्दरों कढदा, माया ममता मोह मिटाईआ। डूँग्घी कंदर अन्धेरी पर्दा चुकदा, सति सति करां रुशनाईआ। मीत प्यारा हो के हस्सदा, ख़ुशी ख़ुशी अन्दर प्रगटाईआ। मिलाप कर के ओस अक्ख दा, निज नेत्र दयां जणाईआ। कुण्डा लाह के साचे हट्ट दा, घर ख़ज़ीना दयां वखाईआ। जिथ्थे साहिब स्वामी वसदा, पुरख अकाल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सति धर्म कहे मेरा धुर दा जोग, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ । गुरमुखां मेला कर धुर संजोग, जन विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अगम्मी ला के चोट, अनहादी नाद सुणाईआ। हउमे हंगता कट के रोग, हँ ब्रह्म दयां दृढ़ाईआ। भाग लगा के काया कंचन कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के दस्सां साची मौज, मजलस इक्को घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म कहे मैं वेखणा सतिजुग, कलिजुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले उजल करना मुख, दुरमति मैल धुआईआ। सुफल करनी जननी कुक्ख, मिले माण वड्याईआ। धन्न जणेंदी माई पड़दा लाहुणा जो बैठा लुक, गृह मन्दिर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे मेरा लेखा जाणे गोबिन्द, वरन बरन देवणहार वड्याईआ।
जिस सृष्टी मिटाई सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। ठाकर स्वामी हो बख्शंद, रहमत इक्क कमाईआ। सजदे करदे सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव सिर ना कोए उठाईआ। करे खेल गहर गम्भीर गुणी गहिंद, गवर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं आउणा लोकमात, सदी बीसवीं पन्ध मुकाईआ। कलिजुग मेटणी अन्धेरी रात, सति सच होवे रुशनाईआ। झगड़ा मुकाउणा ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ । साचा धर्म दस्सणा साख्यात, मानवता भेव खुल्हाईआ। जो नानक गोबिन्द गए आख, शब्द अगम्मी नाद वजाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हर घट वस्या साथ, अन्तर खोजे सहिज सुभाईआ। किसे हथ्थ ना आवे तीर्थ ताट, जंगल जूह समझ कोए ना पाईआ। हरि करता स्वामी गृह वेखो कमलापात, घर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग इक्क जणाईआ। सति धर्म कहे मैं आदि जुगादी एक, एकँकार दित्ती वड्याईआ। गुर अवतारां बख्शी टेक, पीर पैगम्बर गए जणाईआ। भगतां मिलदा रिहा संदेश, सन्त सुहेले सोहले रहे गाईआ। गुरमुखां मिलदा भेत, गुरसिक्खां पड़दा दयां उठाईआ। जिन्हां दी बुद्धी होई बिबेक, मन दुरमति मैल धवाईआ। सो निज नेत्र लैणा वेख, दोए लोचन ना कोए वड्याईआ। नित नवित सदा सदा निरगुण सरगुण खेलदा रिहा खेड, लोकमात फेरा पाईआ। कलिजुग अन्त पुरख अबिनाशी रिहा भेज, सतिजुग साचा राह जणाईआ। जोती जलवा दे के तेज, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी इक्क संदेश, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। मालक ख़ालक हो के नर नरेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला रिहा चुकाईआ। सच धर्म कहे मैं आउणा जग, धरनी धवल सोभा पाईआ। सदी चौधवीं बुझाउणी लगी अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। साचा दस्सणा धुर दा हज्ज, बिन मक्के काअबे मिले गुसाँईंआ। हक महिराबे बहणा सज, हुजरा इक्क वड्याईआ। शब्द अगम्मी हो के जाणा वज, अनादी नाद सुणाईआ। साचे मन्दिर जाणा लँघ, गुरमुखां अन्दर डेरा लाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, आसण सिँघासण वेख वखाईआ। जिथ्थे सदा इक्क अनन्द, अनन्दपुरी वाला गया दृढ़ाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। ना कोई जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा धार रही वग, अमृत आत्म निझर झिरना इक्क झिराईआ। ना कोई भाण्डा भरम भउ दूई द्वैती कंध, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए वखाईआ। ना कोई रूप रेख ना रंग, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ओस दा बख्शणा साचा संग, जो सर्ब स्वामी बेपरवाहीआ। सति धर्म कहे मेहरवान महबूब मेरा सदा बख्शंद, बख्शणहार इक्क गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। सति धर्म कहे मैं दो जहानां राजा, रईयत लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा
आया काजा, करनी दा मालक करता हुक्म मनाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया अन्तिम होणा नासा, थिर रहिण कोए ना पाईआ । सतिजुग साचा सच होए प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता आपणा हुक्म चलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन नेत्र लोचन नैण वेखण तमाशा, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। रीती नीती बदल देवे पासा, पतित पुनीती आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सति धर्म कहे मैं जगत दा मालक, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाईआ। नित नवित बणां सालस, लोकमात वेस वटाईआ। हुक्म देवे धुर दा ख़ालक, मख़लूक खोज खुजाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दूर करना आलस, सृष्ट सबाई सवाधान देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं जोधा सूर, बीरता प्रभ ने दित्ती वड्याईआ। जुग चौकड़ी कूड़ी क्रिया कर के चूरो चूर, चारों कुण्ट इक्को डंक वजाईआ। पतिपरमेश्वर हुक्म देवणहार ज़रूर, ज़रूरत मेरी पूर वखाईआ। जन भगत साचे सन्त बख्शणहारा चरन धूढ़, टिक्का मस्तक नाम ख़ुदाईआ । चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, धुर दा मार्ग इक्क लगाईआ। सर्ब कला भरपूर, प्रभ ठाकर स्वामी देवणहार आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। सति धर्म कहे मेरा भगतां नाता, सन्तां संग रखाईआ। गुरमुखां मेलां पुरख बिधाता, मिलणी जगदीश कराईआ। गुरसिक्खां अमृत जाम प्या के बाटा, तृष्ना भुख गंवाईआ। सच धर्म गृह खोल्ह दे हाटा, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला मार्ग इक्को इक्क जणाईआ। सति धर्म कहे मेरा मार्ग इक, सतिजुग सच दयां वड्याईआ। पतिपरमेश्वर लेखा रिहा लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जगत नेत्र ना आए दिस, नैणहीण लोकाईआ। भगत सुहेला करे हित, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नाता जोड़ के धुर दा पित, पिता पूत अंग लगाईआ। सच दुआरे सच वंडा के हिस, हिस्सेदार रिहा बणाईआ। अगे लोड़ रही ना किस, किशती नईआ नौका आपे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे हुक्म देवे सच स्वामी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल अन्तरजामी, घट निवासी वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह चारे खाणी, चारे बाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ढोले रहे गाईआ। सो बेपरवाह अगम्म अथाह ख़ालक ख़लक खेल करे महानी, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। सति सच बख्शणहार निशानी, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। जिस दा भेव पाए ना कोए विद्वानी, चौदां विद्या समझ कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क जणाईआ। सति धर्म कहे मैं बदल देणा समाज, मनुखता इक्को
रंग रंगाईआ। मेट देणा वाद विवाद, विख अमृत रूप जणाईआ। गृह मन्दिर वजाउणा नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ । बिन रसना जेहवा देणा स्वाद, अमृत रस छकाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों देणा काढ, साचा खण्डा नाम चमकाईआ। गुरमुख प्रगटाए सज्जण साध, साधना इक्को देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म कहे मैं बदल देणी रीत, अबिनाशी करता हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल करनी इक्क प्रीत, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। झगड़ा चुकणा मन्दिर मसीत, काया काअबा ख़ुशी वखाईआ। आत्म परमात्म गाउणा गीत, ढोला नूर ख़ुदाईआ। भगत सन्त कर अतीत, त्रैगुण लेखा देणा मुकाईआ। झगड़ा मुकाए ऊँच नीच, राउ रंकां इक्को घर बहाईआ। भरम मिटे हस्त कीट, वडा छोटा ना कोए अख्वाईआ। अबिनाशी करता करवट लै बदल लए पीठ, सनमुख गुरमुखां नज़री आईआ। दूर दुराडा वसे सदा नज़दीक, घर पिता ख़ुशी मनाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जो सचखण्ड निवासी सदा वसनीक, वसल असल इक्को दए कराईआ। सो गुरमुखां दी काया अन्दर लँघ दहलीज़, दिलबर हो के जोड़ जुड़ाईआ। अठ्ठे पहर वसे चीत, मन चित ठगोरी रहिण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धर्म इक्क जणाईआ। साचा धर्म सति सति, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। साचा धर्म सतिगुर सति, गुरमुख हरि गुण गाईआ। साचा धर्म ब्रह्म मति, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। साचा धर्म निज नेत्र अक्ख, दोए लोचन झगड़ा दए चुकाईआ। सति धर्म अन्तर अन्त बीज बीजे साचे वत, नाम निधाना इक्क जणाईआ। सच धर्म धुर दा राग सुणाए अनहद, अनुरागी आपणा नाद वजाईआ। सति धर्म अन्तर अमृत आत्म दए झट्ट, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। सति धर्म निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म आत्म करे मिलाप, जुग जन्म विछोड़ा दए कटाईआ। सति धर्म पुरख अबिनाशी मेले साख्यात, घर सज्जण सहिज सुभाईआ। सति धर्म साचे चरन कँवल बख्शे सच निवास, भूमिका धुर दी इक्क सुहाईआ। सति धर्म प्रभ की सरन लेखा चुकाए मरन डरन आवण जावण मुके वाट, लक्ख चुरासी गेड़ ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति इक्को इक्क समझाईआ। सति धर्म कहे मैं गया आ, लोकमात आपणा वेस वटाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवां, मेहर नज़र नाल तराईआ। जिस दा सम्मत होया रवां, बीस इकीसा पन्ध चुकाईआ। ओसे दे चरनी ढवां, जो ढट्ठयां गले लगाईआ। ओसे दा ढोला गवां, जो आदि जुगादि बेपरवाहीआ। ओसे दे घर बहवां, जो मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। ओसे दे अगे दुखड़ा कहवां, जो सुण के दए मिटाईआ। ओसे दी सेजे सवां, जो सुखआसण दए जणाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। सति धर्म कहे मेरी वड्याई, वड वड्डा दया कमाइंदा। जन भगतां होणा विच सहाई, भेव अभेदा इक्क खुल्हाइंदा। निज नेत्र वेखो गहर गम्भीर गुसाँईं, घट भीतर सोभा पाइंदा। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे गाई, सिफ्ती सिफ्त सर्ब सलांहयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड चार कुण्ट दहि दिशा जिस दी रुशनाई, सूरज चन्द रवि ससि मण्डल मण्डप आपणे रंग रंगाइंदा। तिस दा मेला गुरू गुर चेला एका थाँईं, थान थनंतर इक्को इक्क दृढ़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख कूड़ी क्रिया देणी तजाई, माया ममता मोह चुकाइंदा। चार वरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्क दूजे नूं जानणा भाई भाई, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। आत्म परमात्म होवे ना कदे जुदाई, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा । इक्को ढोला इक्को सोहला इक्को नाम लैणा गाई, गावणहारा इक्को नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखाइंदा। सति धर्म कहे मैं सति मलाह, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। करता पुरख दस्सणहारा राह, रैहबर हो के रिहा समझाईआ। सति सति सच देणा वरता, वातावरन देणा बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे गवाह, शहादत देणी चाँईं चाँईंआ। सदी चौधवीं लेखा देणा मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। बीस इकीसा लेखा देणा चुका, लिख्त भविख्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। सति धर्म कहे धर्म दी दात, दौलत इक्को नाम जणाईआ। भगतां दी पूरी कर के ख़ाहिश, तृष्ना जगत मिटाईआ। लेखे ला के स्वास स्वास, पवण पवण विच मिलाईआ । झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। भगत भगवान बणा के सच्चा साथ, सगला जोड़ जुड़ाईआ। कूड़ कुड़यार कर के नास, अबिनाशी आपणा रंग चढ़ाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला वसे पास, पीआ प्रीतम आपणा मेल मिलाईआ। मन वासना गुरमुख ना होए उदास, चिन्ता ग़म ना कोई जणाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण इक्को नूर जोत प्रकाश, नूरो नूर डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा धर्म इक्को इक्क समझाईआ । सच धर्म कहे मैं वेखणी धरत, धवल सोभा पाईआ। जुग जन्म जिस दी हरस, तृष्ना रही तपाईआ । बिरहों वैरागण हो के रही तड़प, बिहबल हो के दए दुहाईआ। किस वेले किरपा कर मालक अर्श, अर्शी प्रीतम होए सहाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आवे परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। चिन्ता सोग मिटाए मेरा हरख़, दु:ख दलिद्र दए गंवाईआ। रैहम कर के करे तरस, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिजुग साचा मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। पिछली करके लिख्त पड़त, अगे हुक्म इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव जीवण जगत जुगत जन सृष्टी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता भगतां दस्से सच प्रीता, सति धर्म दी साची रीता, चार वरन इक्क सरन, झगड़ा चुके अठारां बरन, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान साचे गृह श्री भगवान इक्को रूप सति सरूप नज़री आईआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत १ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियार पुर
सतिगुर शब्द कहे मैं चिन्ता दु:ख, जगत दलिद्र देणा गंवाईआ। घर आत्म देणा सुख, सुखसागर रूप समाईआ। उजल करना जगत मुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों कढणी कुट, नाम खण्डा इक्क उठाईआ। प्रवेश करना सच सुच, धारा सति इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवणहार सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कटणा रोग संताप, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जन्म कर्म दा धो के पाप, पतित पुनीत, देणा वखाईआ। सिर रख के आपणा हाथ, सहायक होणा थाउँ थाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, करनी इक्क पढ़ाईआ। चरनी प्रीत जोड़ के नात, पुरख अकाल गंढ्ढ पवाईआ। मंज़ल चढ़ा के साची घाट, महल अटल सोभा पाईआ। निर्धना पुछणी वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कलेश दए गंवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच्चा सज्जण, सदा सदा अखवाइंदा। जन भगतां करावां धुर दा मजन, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। जन भगत जन्म कर्म बुझावां अग्न, तृष्ना रोग मिटाइंदा। सन्त सुहेले लगावां अंगण, गुर गुर गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर मेहरवान महिव आपणी सेव जणाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं टुट्टी गंढ्ढां, गंढ्ढणहार हुक्म सुणाईआ। लेखे लावां चंगा मंदा, जो जन आए सरनाईआ। अन्दर बाहर पावां ठंडा, मेघ इक्क बरसाईआ। दो जहानां देवां संगा, सगला संग निभाईआ। कारज कर रास लेखे लग्गे धन्दा, धरनी धरत धर्म दयां वड्याईआ। बन्दगी विच बणा के बन्दा, बन्धन सारे दयां कटाईआ। सच प्रीती पा के फंदा, डोरी पुरख अकाल नाल जुड़ाईआ। मन वासना होवे ना गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्मा, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जगत वासना कोई नहीं तमअ, लालच विच ना कोए वड्याईआ। काया भगतां हरख़ सोग मेटां ग़मां, चिन्ता दूर कराईआ। जीवन विच्चों जीवन दे के नवां, नवीन आपणा घर वसाईआ। उन्हां दे अन्दर बहवां, जिस गृह आसण सिँघासण सोभा पाईआ। दु:ख दे ना सके कोई हमां तमां, ताब्यादारी सर्ब जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भय भउ इक्क वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा भउ करे भय भीत, भव सागर पार कराईआ। जिन्हां साहिब नाल लाई प्रीत, तिन्हां
भय विच प्रीतम दयां मिलाईआ। काया माटी करके ठांडी सीत, सतिगुर बख्शां इक्क सरनाईआ। जो बैठा रहे त्रैगुण अतीत, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र जन भगत उधारे, दयावान होए सहाईआ। रोग सोग चिन्द निवारे, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। दु:ख भुख पार किनारे, अणमुली दौलत झोली पाईआ। पतिपरमेश्वर बख्श सहारे, सिर मस्तक वेख वखाईआ। लेखा जाणे अन्दर बाहरे, गुप्त ज़ाहर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां बख्शे चरन प्यारे, तिन्हां प्रीती आपणे संग रखाईआ।