२१ चेत शहिनशाही सम्मत १ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुशियार पुर
पुरख अकाल कहे मैं बड़ा चोजी, नित नवित दया कमाईआ। शब्द दुलारा मेरा वडा खोजी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ । सच प्रीती दे जो गुरमुख रोगी, चारों कुण्ट भज भज मेल मिलाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर जो दोखी, तिन्हां सच्चा राह वखाईआ। मेला करदा जाए बण बण धुर संजोगी, संजोग आपणे नाल कराईआ। चुकदा जाए फड़ फड़ गोदी, आपणे अंग लगाईआ। सुणौदा जाए नाम सलोकी, सोहला इक्क समझाईआ। बणौदा जाए साचे मौजी, मजलस आपणे नाल रखाईआ। पर्दा लाह के लोक परलोकी, साचे घर दए वड्याईआ। पढ़नी पए ना कोई पोथी, पुस्तक विच ना किसे फिराईआ। मंज़ल दस्स के सौखी, धुर दे पौड़े दए चढ़ाईआ। जन्मां कर्मां दा रहे कोई ना दोषी, निर्दोष गुरमुख दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा रूप मौला, हर घट रिहा समाईआ। शब्द सुत मेरा चुके पड़दा ओहला, भेव अभेद खुल्हाईआ। सच झूठ रहे ना रौला, इक्को सति सति दृढ़ाईआ। मन वासना गुरमुख रहे ना गोला, मालक इक्को दए जणाईआ। भाग लगा के काया चोला, चोरी चोरी आपणा दरस वखाईआ। आवण जावण भार करके हौला, हौली जेही आपणे नाल मिलाईआ। प्रेम प्रीती दे के झकोला, हुलारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रिहा उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं साजण सचा, प्रीती सच निभाईआ। शब्द सुत कदे ना होवे कच्चा, कच्ची धार ना कोए वखाईआ। जन भगतां घर घर देवे पता, पतिपरमेश्वर रिहा मिलाईआ। दरस करा के अक्खां, अक्खीआं रंग चढ़ाईआ। माण दवा के कुली कक्खां, महल अटल सुहाईआ। दीन दयाल कहे मैं भगतां संग सदा वसां, बिस्त्र सोहणी सेज हंढाईआ। उन्हां दी मनसा नाल हस्सां, आपणी ख़ुशी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रीती अन्दर प्रेम बख्शया आपणा सचा, सच दी सच दए गवाहीआ।
२१ चेत शहिनशाही सम्मत १ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला हुशियार पुर
भगतन मीता श्री भगवन्त, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। देवणहार वड्याई विच जीव जंत, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा । नाम निधाना दे के धुर दा मंत, आत्म परमात्म राग समझाइंदा। बोध अगाधा बणा के पंडत, साची सिख्या इक्क दृढ़ाइंदा। पंज तत काया माटी बणावणहारा बणत, मन मति बुध आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक्क अखवाइंदा। भगत सुहेला श्री भगवान, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। अन्तर आत्म दे के ब्रह्म ज्ञान, अनुभव आपणी खेल वखाईआ। शब्द नाद सची धुनकान, अनरागी राग जणाईआ। अमृत बूँद स्वांती प्याए आण, निझर झिरना कँवल नाभ झिराईआ। कूड़ी क्रिया मेट के अन्ध अंध्यान, सति सच दए प्रगटाईआ। दीआ बाती कमलापाती जगाए महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच प्रीती आत्म अतीती बख्शे चरन ध्यान, इष्ट देव इक्को गुर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर ठाकर मेल मिलाईआ। भगत सुहेला हरि करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो उज्यार, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी सेव कमाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, अनरागी आपणा राग जणाईआ। नव नौ चार वेखदा रिहा सर्ब संसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। धुर संदेसा दिन्दा रिहा वारो वार, वाक् भविख्त इक्क दृढ़ाईआ। जन भगतां मेल मेलदा रिहा निरगुण निरवैर निराकार, साकार जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम कर प्यार, भगवन होवे आप सहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन वेखे विच्चों जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। डूँग्घी कंदर पावणहारा सार, समुंद सागर वरोले थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला काया गढ़्ह, पंज तत मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी किरपा कर, शब्द स्वासी जोड़ जुड़ाईआ। जन्म जन्म दी पूरी आसी कर, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । डूँग्घी भँवर अगम्मी घाटी चढ़, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच दुआरे सनमुख खड़्ह, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दा ढोला लैण पढ़, तूं मेरा मैं तेरा सद सोहँ रूप
समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे ठाकर, साहिब स्वामी तेरी इक्क सरनाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया गहरा डूँग्घा सागर, भव पार ना कोए कराईआ। निर्मल कर्म ना होए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साचा मिले ना कोए साजण, मित्र प्यारा मीत ना कोए अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया सृष्टी दृष्टी राज राजन, इष्ट देव हरि ना कोए समझाईआ। मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा उठ उठ भाजण, शांतक सति ना कोए कराईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाए ना आत्म परमात्म, दीन मज़्हब ऊँच नीच झगड़ा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला दए मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह पर्दा, दूई द्वैती दे चुकाईआ। कलिजुग कूड़ी अग्न अन्दर सड़दा, हउमे रोग ना कोए मिटाईआ। जगत तृष्ना मूल ना खड़दा, मन वासना भजे वाहो दाहीआ। मार्ग मिल्या ना साचे घर दा, बन्द किवाड़ी कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ। साचे मन्दिर मूल ना चढ़दा, गृह स्वामी नज़र कोए ना आईआ। चरन बन्दना नमो नमो डण्डौत करदा, सीस जगदीस झुकाईआ। तूं मालक प्रितपालक सचखण्ड दुआरे साचे घर दा, घर घर मेला लए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ । भगवान कहे सुण भगत मीत, सच सज्जण दयां दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के रीत, साचा मार्ग दयां वखाईआ। काया माटी कर के पतित पुनीत, पवित्र आपणा रंग चढ़ाईआ। साचा कलमा इक्क हदीस, हज़रत हो के दयां पढ़ाईआ। धुर दा ठाकर इक्क जगदीस, जगदीशर दयां मिलाईआ। लेखा चुकणा बीस इकीस, वेला वक्त दए गवाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार करन तस्दीक शहादत आपणी देण भुगताईआ। जिस साहिब स्वामी अन्तरजामी रहे उडीक, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ । सो आपणा आप करन आया तस्दीक, निरगुण निरवैर निराकार आपणा वेस वटाईआ। जिस दी धार अगम्म बारीक, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां आत्म परमात्म दस्से हरि प्रीत, प्रेमी हो के आपणा नेम निभाईआ। लेखा चुका के पतित पुनीत, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर वसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म गाउणा गीत, सुर ताल नाद इक्को दए वजाईआ। झगड़ा चुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा दो दोआबा आपणा रंग वखाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान सच नाम कर बख्शीश, काया मन्दिर झोली दए भराईआ। दूर दुराडा नज़री आया नेरन नेरा करीब, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। कर्म कांड कूड़ी क्रिया बदल देवे नसीब, नसीहत आपणी नाल पार लँघाईआ। खेल अगम्मा करे इक्क अजीब, अजब लड़ी आपणी धार चलाईआ। जिस दी दस्स सक्या ना कोई तरतीब, सिलसला वार पर्दा ना कोए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए तराईआ। जन भगत सुणो साचा संग, साहिब स्वामी इक्क दृढ़ाईआ।
अन्तर आत्म चाढ़ आपणा रंग, अनडिठ्ठड़ा आप रंगाईआ। नाम निधान वजावां मृदंग, धुनी धुन शनवाईआ। भाण्डा भरम भउ ढाह के कंध, सति सच दयां वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । सोहँ ढोला आदि जुगादी छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म वजदी रहे वधाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शणहार सची सरनाईआ। जन भगत सुण मित्र प्यारे एक, एका दयां जणाईआ। सच स्वामी धुर दी टेक, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अन्तर करे बुध बिबेक, निर्मल आपणा आप जणाईआ। सच गृह दी दस्से खेड, घट घट आपणा पर्दा दए उठाईआ। मन्दिर अन्दर खोल्हे भेत, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। निज नेत्र लैणा पेख, सति सरूपी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता त्रैभवन धनी आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत कहे प्रभ वेख कलिजुग अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सृष्ट सबाई गा गा थक्की गाथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द हिलाईआ। नहा नहा थक्की तीर्थ ताट, अठसठ भज्जी वाहो दाहीआ। लभ लभ थक्की गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले माठ, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। चार वरन अठारां बरन वेख आपणा खेल तमाश, दीन मज़्हब राउ रंक करे लड़ाईआ । सच वस्त दिसे किसे ना पास, मुला शेख़ मुसायक पंडत ख़ाली देण दुहाईआ। अन्तर आत्म शब्दी धार करे कोई ना बात, धुर फ़रमाना हुक्म ना कोए सुणाईआ। पिछली करनी सारे दस्सण हालात, पढ़ पढ़ मंत्र रहे सुणाईआ। तेरी मंज़ल तेरा दुआरा सच मुकाम किसे ना वेख्या घाट, दरगाह साची सोभा कोए ना पाईआ। धुर प्रीती हरि चरन कँवल जुड़या किसे ना नात, बिधाता अंग ना कोए लगाईआ। मन वासना सृष्टी कूड़ी वधी ख्वाहिश, ख़ालस तेरे विच आपणा आप ना कोए समाईआ। जन भगत कर बेनन्ती सचखण्ड दुआरे करे इक्क अरदास, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ । धुर दे ठाकर करता पुरख दीन दयाल सज्जण मीत वस पास, काया मन्दिर अन्दर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। सुरत शब्द गोपी काहन मण्डल मण्डप घर वखा रास, साची बंसरी नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। जन भगत कहे मैं रहिंदा पिण्ड डड्ड, डण्डौत इक्को इक्क जणाईआ। बिन हरि नाम ख़ाली दिसे हड्ड, वस्त अमोलक नज़र कोए ना पाईआ। किरपा कर मेहरवान नव दुआरे पार कर हद, पड़दा ओहला दे उठाईआ। जन भगत तेरी यद, विश्व आपणा रंग चढ़ाईआ । नाम ख़ुमारी दे मध, तृष्ना कूड़ी जगत बुझाईआ। माया ममता रहे ना अग्ग, हउमे हंगता दे गंवाईआ। हँस रूप होए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ । दरस दे उपर शाह रग, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप प्रगटाईआ। घर अनादी नाद पए
वज, अनहद आपणा राग सुणाईआ। दीपक प्रकाश होवे झट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच दुआरा खोल्ह दे हट्ट, ठाकर तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म अगे रहे ना अड्ड, पर्दा विच्चों दे चुकाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा दे धुर दा हज्ज, मुकामे हक तेरा नूर नज़री आईआ। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे जावां वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। किरपा कर पुरख समर्थ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक्क सरनाईआ। मेरा दे के जाईं पिछला हक, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। राह तकदयां त्रेता द्वापर गए थक्क, कलिजुग वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली देणा पाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरे भगत, भाग तेरा तेरी झोली पाईआ। अन्तर आत्म साची शक्त, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। निज नेत्र होवे साचा दरस, सति सरूपी इक्को नज़री आईआ। चिन्ता रोग रहे ना हरख़, ग़मी ग़म ना कोए सताईआ। जन्म जन्म दी पूर्ब मेट के तड़प, अगे इक्को गंढ्ढ पवाईआ। जोधा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पूरा करना परम पुरख परमात्म आपणा फ़र्ज़, भगत सुहेले लए उठाईआ । एहो खेल निरगुण सरगुण करे असचरज, जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ। मीत प्यारा वंडणहारा दर्द, दुखियां दु:ख वेखे थाउँ थाँईंआ। सच बेनन्ती सुण के अर्ज़, आजिज़ आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पूरी कर के संसारी बिवहारी सारी ग़रज़, ग़रज़ आपणी ना कोए रखाईआ।
तिन्न फुल्ल कहिण साडी अनडिठ्ठी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। पूर्ब जन्म पिच्छे गया लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। इस जन्म आया नहीं अनन्द, सुख सागर ना कोए वखाईआ। बीते जन्म दा पता नहीं मरन तों पिच्छो केहड़ा पवे पन्ध, कवण राह भवाईआ। तिन्ने कठ्ठे होए बणया साडा संग, आपणा जोड़ ल्या जुड़ाईआ। गुरमुख दे हथ्थ आ गए किसे नाल ढंग, अन्दर ख्वाहिश दित्ती बदलाईआ। ओह मार के आया पन्ध, बण के पाँधी राहीआ। उस दी अन्तर आवाज़ दा इक्क छन्द, बिन अक्खरां देईए समझाईआ। जेहड़ी आसा निरासा विच होई बन्द, आपणा रूप ना सकी प्रगटाईआ। जगत जहान दिसे रंड, सज्जण मीत मित्र ना कोए वड्याईआ। तिन्ने कहिण साडी बिरहों विच अख़ीरी मंग, तीबर इच्छया रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फुल्ल कहिण असीं तिन्न वेख्या तिन्न लोक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ । साची मिली ना किते मौज, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। साची हथ्थ ना आई किसे खोज, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। आसा मनसा सभ दी तक्की रोज़, सुबह शाम ध्यान लगाईआ। सच वस्त दिसे ना किसे कोल,
ख़ाली हथ्थ सर्ब रहे कुरलाईआ। दुखियां दे दुखड़े कोई ना सके फोल, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। असीं तिन्नां कट्ठयां हो के मारया ढोल, उच्ची कूक देईए जणाईआ। साचा तोलणा पूरा तोल, नाम कंडा तराज़ू हथ्थ उठाईआ। जिस वस्त नूं गुरमुख रहे टटोल, झोली देणी पाईआ। सभ कुछ पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे कोल, देंदयां तोट रहे ना राईआ। फुल्ल कहिण असीं वचोलयां वांग बण के आए वचोल, विचला भेत देईए जणाईआ। घुंडी ओह खोल्ह, जिस नाल कुण्डा खुल्ल्हे लोकाईआ। सानूं देणा ना मात वरोल, कक्खां उत्ते सुटाईआ। असीं कोमल सभ नालों सोहल, तिन्ने पत टहणी नाल मौल, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। सानूं अन्तर अन्तर सुणा दे ओह बोल, जिस बोल विच तेरी बेपरवाहीआ। जेहड़ी वस्त एस दे नहीं कोल, ओह वी झोली देणी पाईआ। फुल्ल कहिण फेर असीं तिन्ने रहीए अडोल, ख़ुशीआं विच तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल आसा मनसा पूरी दए कराईआ।
किरपा करे हरि करने योग, सतिगुर शब्द सची सरनाईआ। आदि जुगादी कर के धुर संजोग, ब्रह्म ब्रह्मादी पन्ध मुकाईआ । भेव खुल्हा के लोक परलोक, दो जहानां पर्दा दए चुकाईआ। बोध अगाधा सुणा के सच सलोक, अन्तर मंत्र नाम इक्क दृढ़ाईआ । डूँग्घी भँवरी करनहारा खोज, गृह मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। कूड़ अन्धेरे प्रकाश करनहारा जोत, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । भगत सुहेला बख्शणहारा साची ओट, चरन कँवल दए सरनाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता कढणहारा खोट, दुरमति मैल दए धुवाईआ। हउमे हंगता गवावणहारा रोग, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। सच दुआरे बख्शणहारा मौज, मजलस आपणे नाल वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए जन्म मरन लेखा लाड़ी मौत, अग्नी तत तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गहर गम्भीर, आदि अन्त मेरा अन्त कोए ना पाईआ । हुक्मे अन्दर घल गुर अवतार पैगम्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाणी दित्ती जणाईआ। झलक पलक ख़लक वखा के आपणी तस्वीर, नूर नुरानी डलक लगाईआ। आपणी मंज़ल दस्सी ना किसे अख़ीर, हद बेहद भेव ना कोए खुल्हाईआ। पंज तत नाता जोड़ के लेखा बणा के कर्म कांड तकदीर, त्रैगुण करी कुड़माईआ। शरअ शरीअत पा ज़ंजीर, तसबी माला हथ्थ फड़ाईआ । कर के खेल बेनज़ीर, नज़रीआ आपणा ल्या बदलाईआ। उच्ची कूकदा गया कबीर, जुलाहा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हरि शब्द कहे मैं वड बलवान, बलधारी नज़री आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मेरा निक्का जिहा खेल महान, कोटन कोटि रवि ससि नूरी चन्द करां रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाण,
चाकर ख़ादम लए बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्ती ढोले गाण, जुग चौकड़ी नाद वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरा करन ब्यान, सृष्टी दृष्टी नाल मिलाईआ। कलमा कायनात करे कल्याण, हरफ़ हरूफ़ मात समझाईआ। सृष्ट सबाई दस्सणहार ईमान, सिदक सबूरी सच समझाईआ। आप हो के बेपहचान, घर घर बैठा डेरा लाईआ। बेपरवाह सारे करदे गए ऐलान, हद महिदूद बन्द ना कोए कराईआ। लोकमात मेरी निक्की जेही विद्या ब्रह्म ज्ञान, सच भण्डारा आपणे विच छुपाईआ। भगत सुहेला गुर चेला बख्शां इक्क ध्यान, सति सच सची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह भेव कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो प्रतख, पतिपरमेश्वर सिफ्ती ढोले सुणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साचे भगतां खोल्ह के आपणी अक्ख, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। सच हकीकत विच्चों दे के हक, वस्त अमोलक झोली पाईआ। धुर संदेसा इक्को दस्स, सति सतिवाद करां पढ़ाईआ। प्रगट हो के घट घट, गृह मन्दिर मेल मिलाईआ। सच दुआर खोल्ह के हट्ट, बण वणजारा अगम्मी दात इक्क वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे बिन मेरी किरपा कोई ना सके लभ्भ, नव नौ चार खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। बिना मेरे किसे नूरी नूर ना लभ्भे रब्ब, परवरदिगार सांझा यार दरस कोए ना पाईआ। दो जहानां अख्त्यार दिता मेरे हथ्थ, दूजा सानी रूप ना कदे वटाईआ। श्री भगवान इक्क इकल्ला बैठा रहे सचखण्ड, जोती जाता जोत आपणे विच समाईआ। थिर घर माण वड्याई दे के पुरख समर्थ, सीस ताज मेरे इक्क टिकाईआ। हुक्मे अन्दर लक्ख चुरासी जीव जंत खाणी बाणी सृष्टी रच, ब्रह्मण्ड खण्ड रचना लई रचाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा रूप सति, असति करां लोकाईआ । मेहरवान हो के कोटन कोटां विच्चों भगत सुहेले लवां रख, जिन्हां आपणी मेहर नज़र नाल तराईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के काया माटी साची हाटी रैहबर हो के मार्ग देवां दस्स, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। प्रीतम प्रेमी प्यारा हो के सच दुआरे जावां वस, वसल असल आपणे नाल जणाईआ। स्वच्छ सरूप हो अनूप दरस करावां प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ । सेज सुहञ्जणी अन्तर आत्म बहवां सच, सिँघासण आसण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच्चा महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। अर्श फर्श तों उच्चा इक्क अरूज, सच सिँघासण सोभा रिहा पाईआ। जिथ्थे ना कोई तत काया कलबूत, कलमा पढ़े ना कोए लोकाईआ। छप्पर छन्न करे ना कोए महफ़ूज़, चार दीवारी वंड ना कोए वंडाईआ। आर पार जाणे ना कोए हदूद, अन्त कहि सके कोए ना राईआ। अगम्म अथाह मंज़ल मेरी मकसूद, मकसद मेरा हल कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, बख्शणहार बख्शिश इक्को झोली पाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दाता दीन दुनी, दो जहानां दया कमाइंदा। कोटन कोटि सेवा ला के रिखी मुनी, हुक्मे अन्दर सर्ब भुआइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों भगत सुहेले विरले आवाज़ सुणी, जिस अन्तर आत्म ध्यान लगाइंदा। भेव खुल्हा के आपणा गुण गुणी, गुणवन्त दयावन्त आपणी कार कमाइंदा। आत्मक राग सुणा के साची धुनी, मस्त ख़ुमारी इक्क वखाइंदा। सिर ओढन दे के नाम अमोलक चुन्नी, पड़दा दो जहान जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताइंदा। शब्द गुरू कहे मैनूं सारे मन्नदे, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर आधारी पंज तत तन दे, तिन्हां ओट इक्क जणाईआ। जिन्हां नूं मात पित जननी हो के जनदे, गोदी गोद उठाईआ। ओह सेवक बणा के घल्लां साचे राम दे, जो हर घट रिहा समाईआ। नाम संदेशे दस्सां साचे गान दे, जो रसना जिहवा बत्ती दन्द लोकमात देण सुणाईआ। सच प्रकाश देवां अगम्मी भान दे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पड़दे लाहवां ओस सच निशान दे, जिस दा निशाना वेखण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हावां अगम्मी काहन दे, जो लक्ख चुरासी गोपी सदा हंढाईआ। कुण्डे खोल्हां ओस मकान दे, जिस गृह वसे शहिनशाहीआ। रस्ते दस्सां दीन मज़्हब ईमान दे, शरअ शरीअत जगत वड्याईआ। भेव खुल्हावां सच ज्ञान दे, ज्ञान नेत्र इक्क जणाईआ। नाद सुणावां सचे दीवान दे, अनहद नादी नाद वजाईआ। खेल वखावां श्री भगवान दे, जो सभ दा मालक इक्को रूप समाईआ। झगड़े चुकावां आवण जाण दे, जिन्हां भगतां आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सभ दा प्यारा, प्रेमी प्रेमिका आपणे विच समाईआ। जुग चौकड़ी लै अवतारा, गुर गुर धार बंधाईआ। नाम अगम्मी बोल जैकारा, ढोला सच सुणाईआ। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, वेखां थाउँ थाँईंआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हुलारा, पुरी लोअ आकाश पाताल धरनी धरत धवल सुहाईआ। भगतन मीता हो के देवां आधारा, सन्त सुहेला संग निभाईआ। गुरमुखां करा सच वणजारा, सौदा साचे हट्ट विकाईआ। गुरसिक्खां चरन प्रीती दे भण्डारा, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। सति सति वस्त दे के थारा, थिर घर साचे दयां बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सर्ब स्वामी, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। बिन मेरी किरपा कोई ना जावे देस अनामी, सच दुआरा वेखण कोए ना पाईआ। बिन मेरी इच्छया गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत सन्त कोई ना गावे बाणी, राग अनराग ताल ना कोए वजाईआ। बिन मेरी किरपा अमृत जल पीवे कोई ना पाणी, अठसठ मिले ना कोए वड्याईआ। बिन मेरी किरपा सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, सच्चा मार्ग ना कोए लगाईआ। बिन मेरी किरपा किसे दा मुके ना आवण जाणी, लक्ख चुरासी
पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन मेरी किरपा झगड़ा मुके ना चारे खाणी, चार कुण्ट वज्जे ना सच वधाईआ। बिन मेरी किरपा सुरत सवाणी मिले ना आपणे हाणी, घर सज्जण जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बिन मेरी किरपा कोई वेखे ना पद निरबाणी, मंज़ल आपणी राह तकाईआ । बिन मेरी किरपा सृष्ट सबाई सभ दी दिसे हानी, सिर सके ना कोए उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह मेरी वड्डी मेहरवानी, जुग जुग जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां लोकमात पार लँघाईआ। मेरे प्रेम प्यार मुहब्बत दी सच तुग्यानी, कूड़ी क्रिया एका वार दए रुढ़ाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोए विद्वानी, जगत विद्या बैठी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां दा सदा एहसानी, जो प्रेम पा के प्यार विच एहसान मेरे उत्ते चढ़ाईआ।