पुस्तकालयभाग १८

२२ चेत शहिनशाही सम्मत १ अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड सराईं ज़िला हुशियार पुर

प्रेम किंग कहे मैं रही वजदी, जुग चौकड़ी लोकमात सेव कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रही भज्जदी, बण बण पाँधी राहीआ । रागां नादां स्वादां विच्चों रही लभदी, तरानयां नाल वड्याईआ । जंगल जूह उजाड़ पहाड़ कूकां मारदी रही सद दी, नाअरे हक हक दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मेरी आसा पूरी ना होई साचे हज्ज दी, बिन काअब्यों काअबा दए वखाईआ । सच कहाणी जन भगतो दस्सां प्रीत प्रभ परम पुरख अते रब्ब दी, जो जलवा नूर ज़हूर इक्क ख़ुदाईआ। सुनेहड़ा देवां ख़ुशीआं नाल हसदी, अन्तर आपणी ख्वाहिश प्रगटाईआ। जे कोई मैथों गल्ल पुछे घड़ी सुहञ्जणी अज्ज दी, पर्दा लाह के दयां समझाईआ। जेहड़ी कल्गी कल्गीधर दे सीस उत्ते सजदी, सज्जण जणावे धुरदरगाहीआ। मैं ओसदा दर्शन कर कर रजदी, नेत्र नैण ख़ुशी मनाईआ। जिसदे कोल अमृत धार अगम्मी रस मुध दी, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। चिन्ता मुकावे हड्ड हड्ड दी, नाड़ी नाड़ी करे रुशनाईआ। जिस दी प्रेम प्रीती दो जहानां विच्चों चंगी लगदी, अणयाले तीर रही चलाईआ। जिस दी जोड़ी जोड़ी चमकौर सरहंद विच फबदी, फ़ैसले धुरदे गया कराईआ। ओसदी वेल वेखो वधदी, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। ओस दी कला वेखो चढ़दी, दो जहान करे रुशनाईआ । मैं ओसे दे गीत रटदी, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। मस्ती वेख नूरानी अक्ख दी, आख़र आपणा आप भुलाईआ। गावण वजावण वालयो तुहानूं की मैं दस्सदी, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। मैं ओसे दे चरनां उत्ते ढठदी, जो ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। सिर कदमां उत्ते सटदी, जो दुरमति मैल दए धवाईआ। इक्को लाह दर ते खटदी, अगे दा खटका रहे ना राईआ। एह खेल नहीं कोई बाज़ीगर नट दी, स्वांगी स्वांग ना कोए

रचाईआ। एह धार पुरख समर्थ दी, महिमा शब्द अकथ पढ़ाईआ। जिस दे कोल वस्त अमोलक ओह नज़री आए सभ दी, देवणहार बेपरवाहीआ । जिस दे अन्तर जोत अकाल इक्को जग दी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। किंग कहे मेरी पुराणी आसा कद की, कुदरत दा कादर रिहा कराईआ। मैं अगे हो के वधदी, आपणा सीस झुकाईआ। गोबिन्द जे तूं आएयों ख़ातर जग लई, जागरत जोत कर रुशनाईआ। हुण रहिणा तैथों अड्ड नहीं, विछड़यां लै मिलाईआ। हेरा फेरी दा करना कोई पज्ज नहीं, झगड़ा दूई देणा मिटाईआ। इक्क ओट तेरी तक लई, आसा इक्क प्रगटाईआ। जे किरपा करके दुआरे आपणे सद्द लई, सेवा सच दसाईआ । मैं प्रेम प्यार अन्दर आ के वज्झ गई, वजह वज़ाहत नाल दित्ती सुणाईआ। लक्ख चुरासी दे गेड़ विच्चों कढ्ढ लई, बनास्पत तेरी माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। किंग कहे जिस वेले मैनूं पोटे नाल लाई धुनकी, सुर ताल दिता बणाईआ। मेरी सुन्न अगम्म खुल्ह गई, पर्दा रिहा ना राईआ। मैं कंडे अनोखे तुल गई, जिस दा वज़न ना कोए समझाईआ। मैं लोकमात मूल ना रुल गई, कमली कोझी मिली वड्याईआ। मैं गुलशन दे फुल्ल वांग खिल गई, जिस दी टहिक महक सुगंध विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। किंग कहे मेरी साथण इक्क होर ढड्ड, जो आपणा ताल वजाईआ। जिस दी समझ सके ना कोई यद, पर्दा ओहला ना कोए उठाईआ। ओसे दे उत्ते वजदा वारो वारी हथ्थ, उंगला आपणा ताल जणाईआ। ओह अन्दरों कहे मैं बोलां सच, सच दयां जणाईआ। मैं बाहरों माटी कच, कूड़ी जड़त दित्ती जड़ाईआ। जगत अखाड़यां विच सदा रही नच, ढोलयां वाले राग सुणाईआ। ढड्ड कहे जे सच पुछों मेरी अन्दरों खुल्ही अज्ज अक्ख, निज नेत्र होई रुशनाईआ। जिस साहिब सतिगुर नूं दो जहान रहे लभ, प्रकाश आकाश वेखण थाउँ थाँईंआ। जिस दा नाम सिमरन पूजा पाठ करन जप, अभ्यास विच ध्यान लगाईआ। जिस नूं खोजदे उत्ते अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। जिस दे कारन मणके माला रहे रट, तसबी गलां विच लटकाईआ। जिस दे वास्ते जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले रहे भज्ज, बण बण पाँधी राहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला घर ठाकर पाया समर्थ, गहर गम्भीर बेनज़ीर शाह हकीर नज़री आईआ। ढड्ड कहे वजावण वालयो एस दे कोलों मंग लओ ओह वथ, जेहड़ी विष्नूं झोली किसे ना पाईआ। प्रेम प्यार नाल दे के जावे ब्रह्म मति, मनमति कूड़ी दए गंवाईआ। निझर झिरना झराए अंमिउँ रस, नाभी कँवल दए उलटाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, घर घर विच दीवा बाती कमलापाती इक्को डगमगाईआ। शब्द अगम्मी अनहद अनादी धुर लगावे सट्ट, अनुरागी राग सुणाईआ। बेशक मैं तुहाडे हथ्थां नाल रही वज्ज, इशारयां नाल आपणा ताल बदलाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। किंग कहे मेरी वेखो तन्द तन्द सतार, जो आपणा हाल सुणाईआ । इक्को परवरदिगार सांझे यार करो प्यार, जो लाशरीक नूरो नूर नज़री आईआ। मुकामे हक सचखण्ड वेखो इक्को धार, दूजा इष्ट ना कोई वखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित जिस दी महिमा करदे गुर अवतार, पीर पैगम्बर ढोले राग सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी करन पुकार, अञ्जील कुरान तीस बतीसा हदीसा इक्क सुणाईआ। ओस स्वामी दा सच सजया वेखो दरबार, जिथ्थे जोत जगे अपार, शब्दी नाद रिहा वजाईआ। जेहड़ी गाई तुसां वार, एह खेल हरि करतार, गोबिन्द वेखे विच संसार, धरत धवल दित्ती माण वड्याईआ। चारे सुत वेख दुलार, चारे जुग जड़्ह दित्ती उखाड़, चार कुण्ट चार वरन बख्श इक्क सरनाईआ। किंग कहे मैं ओसे दी करां गुफ़तार, जो गुफ़त शनीद आपणी कार कमाईआ। मेरे अन्दर इक्क इज़हार, जिसदा खेल सदा न्यार, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। ढड्ड कहे मैनूं कोई ना जाणयो ढोलक, डग्गा धुर दा नाम जणाईआ। सतिगुर शब्द इक्क अमोलक, अकल दे वड्याईआ। रखके वेखो आपणी काया गोलक, साढे तिन्न हथ्थ पर्दा लाहीआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर वेखो अडोलत, सच स्वामी बैठा सोभा पाईआ। जिस दा नाम निधान सदा अनबोलत, रसना जिहवा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। किंग कहे जिस वेले गाया राग, बैखरी रूप वटाईआ। मेरे अन्तर उपज्या इक्क वैराग, कूड़ कुड़यारे वैरी दिते खपाईआ। मेरी जन्म जन्म दी बुझी तृष्ना आग, हउमे रोग दिता मुकाईआ । मेरे अन्दरों आई इक्क आवाज़, धुर दा नाअरा रही जणाईआ। मेरी सुरती गई जाग, मेरे लोचन लई अंगड़ाईआ। मेरे अन्तर आया स्वाद, अमृत रस चवाईआ। मेरा रसना वाला होया साज, रबाब अहिबाब रूप वटाईआ। मैं कूड़ी क्रिया जगत त्याग, वैरागी रूप बणाईआ। धन्न भाग सुलखणी घड़ी हरि मिल्या कन्त सुहाग, जगत विजोग दिता मिटाईआ। कर किरपा जगत क्रिया विच्चों काढ, आपणे रंग रंगाईआ। तेरे विच होवां विस्माद, बिस्मिल हो के सेव कमाईआ। धन्न भाग जे मिल्लयो आज, फेर लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दे माण वड्याईआ । ढड्ड कहे जिस वेले मेरे उत्ते वज्जा धफ्फा, उंगलां अदल बदल के लाईआ। मैनूं मिल गया ओह गफ्फा, जो बेपरवाह रिहा वरताईआ । मैनूं याद आ गया ढाढीआं वाला पिछला सफा, जो सत्ता बलवंडा राग अल्हाईआ। जिन्हां दा मज़मून सी इक्क निक्का, निरँकार निरँकार इक्को धार सुणाईआ। जिस दा खेल सदा अणडिठ्ठा, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। ओह मालक ख़ालक बण के आया धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। लकड़ी चम्म कहे जिस मेरे नाल कीता हित्ता, प्रेम प्रीती इक्क जणाईआ।

मैं ओसे दर ते विकां, कीमत अवर ना कोए रखाईआ। जिस दा मार्ग सभ तों सिध्धा, दो जहान ना कोए अटकाईआ। किस बिध आपणे मिलण दी आपे बणा लई बिधा, बिधना दा लेख मुकाईआ। ओस दी सिफ्त विच ढोला गावां किड्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। किंग कहे मेरे जागे कर्म, निहकर्मी दए वड्याईआ। जिस दी मिल गई साची सरन, सरनगति इक्को हो आईआ। लहिणा देणा चुका के मरन डरन, भय भउ ना कोए वखाईआ। जिस दा नाम निधान गा गा गुरमुख सन्त सुहेले साचे पौड़े चढ़न, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। सख़ीओ मैं वी ओसे दा अज्ज आंखण दर्शन करन, जिस दा दरस दीदार दीद चन्द चन्द रुशनाईआ। जो पूर्ब जन्म लहिणे देणे कर्म कुकर्म रिहा विचार, भेव अभेद धुर दा दए खुल्हाईआ। डण्डौत बन्दना मेरी निमस्कार, सजदा कर कर ख़ुशी मनाईआ। संदेशे विच सभ नूं करां ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ । धुर दा मालक एकँकार, अकल कलधारी आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं लभदे रहे जुग चार, नव नौ चार आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सो लेखा लहिणा देवणहार, धुर दी वस्त रिहा वरताईआ। मेरे लहिणे विच पाए अज्ज दिहाढ़, सेवा सच सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ढड्ड किंग कहे असां दोहां मिल के गाया गीत, सोहणी सेव कमाईआ। किरपा कर के साडी बदल देवे नीत, अन्तर अन्तर दए बदलाईआ। अमृत रस भरदे काया कौड़े रीठ, दुरमति मैल धवाईआ। स्वामी हो के वसे चीत, मन चित ठगोरी कोए ना पाईआ । जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर करन उडीक, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। चारे बाणी चारे खाणी करे जिसदी तस्दीक, सो तसव्वर आपणा आप रिहा कराईआ। जिस दी धारा सदा बारीक, जगत जीव समझ सके ना राईआ। सो ठाकर स्वामी वेख्या ठीक, जो ठोकर आपणे नाम लगाईआ। साचा कलमा दस्से हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। जो वेखणहारा खेल बीस इकीस, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जिस दी सभ तों वखरी निराली तरतीब, तरह तरह दए जणाईआ। सो दूर दुराडा चल के आया करीब, नेरन नेरा सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्तां नाल सारे करन तमहीद, ढोलयां विच जणाईआ । ओस दा रूप अनूप अजीब, अजब लीला रिहा वरताईआ। पार उतारन आया जगत निमाणे ग़रीब, हंकारयां ग़ुरबत दए मिटाईआ। ढड्ड किंग कहे साडे बदल जाए नसीब, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। लोड़ रहे ना पढ़न दी कुरान शरीफ़, मसला हल कर वखाईआ। आपणे नाम दी दे के जावे भीख, भिच्छया धुर दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे धुर दे रिहा चुकाईआ। ढड्ड किंग कहे जिन्हां साडे नाल मिलके गाया, शरीर पंज तत रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल उन्हां दा होणा आप सहाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के त्रैगुण माया, त्रैभवण धनी आपणा

रंग देणा चढ़ाईआ। बिरथा ना जाए तेरे प्रेम दा ढोला गाया, सोहला तेरा नाम वड्याईआ। दीन दयाल विचोला बण के जे तूं लोकमात आया, जन भगतां बेड़ा पार कराईआ। धन्न वड्याई जिस वेला वक्त अज्ज सुहाया, समर्थ तेरी बेपरवाहीआ। हकीकत विच्चों हक मंग मंगाया, लालच तमअ ना कोए रखाईआ। नेत्र लोचन नैण तेरा दर्शन पाया, जम का भय देणा मिटाईआ। राए धर्म ना दए सज़ाया, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना गोद सुआया, फड़ के आपणे गले लैणा लगाईआ । चरन सरन सरन चरन प्रभ तेरी ओट तकाया, तकदीर तदबीर नाल देणी बदलाईआ। पीरां दा पीर बेनज़ीर लातस्वीर नवां नूर नज़र आया, तन वजूद महबूब तेरा समझ कोए ना पाईआ। तेरे प्रेम दे अन्दर साचे मन्दिर इक्को राग सुणाया, दूजा राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। ढड्ड किंग कहे इक्क होर बेनन्ती देवां दस्स, आरज़ू अर्ज़ जणाईआ। कृपाल ठाकर सभ कुछ तेरे वस, बेवस दिसे लोकाईआ। जो बाले नढ्ढे बुढ्ढे स्त्री पुरुष एथे आए नठ्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेहर नज़र नाल तक्क, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। जे तेरा भेद नहीं सके लभ, अन्दर वड़ के दे समझाईआ। इन्हां दी मंज़ल मुका दे पिछली हद, ब्रह्म ब्रह्मांड दे जणाईआ। जिन्हां ने गाया एस दे दर तों ख़ाली कोई ना जावे अज्ज, उजल मुख देवे कराईआ। प्रभू तेरा की जाणा घट, दिंदयां तोट रहे ना राईआ। मुहब्बत विच प्रीतम बण के वस, प्यार प्यार विच कुड़माईआ। जे एहनां दा नहीं ते आपणे कोलों दे दे हक, हकीकत वाले दे बणाईआ। राती सुत्तयां नूं घर घर दे दे दरस, आपणा भेव खुल्हाईआ । ग़रीब उधारना तेरा फ़र्ज़, दुरमति पतित पापीआं मैल धवाईआ। जे अमरीक सिँघ तैनूं लयांदा सद्द, सधने वांग लेखे पूरे दे कराईआ। ख़ाली मुड़ के कोई ना जावे आपणे हथ्थ, समर्थ वथ आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन बख्श सची सरनाईआ। किंग ढड्ड इक्क याद आ गई होर बात, दर्दीआ तैनूं दयां सुणाईआ। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी होई नार कमज़ात, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। आत्म परमात्म गाए कोई ना गाथ, मुख रसना जेहवा करे पढ़ाईआ। तेरा दरस कोई ना पावे पुरख अबिनाश, नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ । मंज़ल पूरी चढ़े कोई ना घाट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण रुलदी वेखी लोकाईआ। भगत सुहेले रक्खण तेरी आस , प्यास विच बिहबल हो के रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी देणी इक्क वड्याईआ। किंग कहे जिस वेले मेरा हिलया तन्द, तम्बूरा इक्क वजाईआ। दीन दयाल वेख्या अनन्द, रहमत दा मालक इक्क गुसाईंआ। मेरा ख़ुशी हो गया बन्द बन्द, बन्दगी विच सीस निवाईआ। जिन्हां ढोला साचा गाया गुजरी चन्द, चन्द सतारे दए बणाईआ। पुरी अनन्द

वाले दे ओह अनन्द, जेहड़ा खोजयां हथ्थ ना आईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी एहनां दी गंढ्ढ, एह वी बेनन्ती विच सुणाईआ । सभ दे अन्दर पा ठंड, अग्नी तत दे बुझाईआ। सुरत सवाणी रहे कोई ना रंड, सतिगुर शब्द हाणी जोड़ जुड़ाईआ। भरमां दी ढाह दे कंध, पर्दा ओहला दे उठाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, अल्पग आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। ढड्ड कहे जिस वेले मैं कूक पुकार कीती नाल ज़ोर, ज़ोरावर सिँघ फ़तिह सिँघ मिली वड्याईआ। जिस दे हथ्थ सभ दी डोर, ओह शब्दी तन्द सतार हिलाईआ। मैं अगे वेख्या कुछ होर, आपणा कदम उठाईआ। जिस दा मंत्र फुरना फोर, फौरन आपणा हुक्म मनाईआ। अजीत जुझार चढ़ा के घोड़, ख़ाली दोहां हुक्म सुणाईआ। तुहाडी बच्चयो ओस नूं लोड़, जिस ने मेरी तेरी बणत बणाईआ। तुसीं जाणा पुरख अकाल दे कोल, जिसदी कला बेपरवाहीआ। तुहाडा लहिणा देणा फेर उत्ते धरनी धौल, धवल ध्यान लगाईआ। पूरा करना इकरार कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। कलिजुग अन्त सति सच हो के तुसां जाणा मौल, मौला आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। किंग कहे मैं सुणया इक्क संदेसा, जो अगम्मी धार जणाईआ। हरि करता नर नरेशा, नर नरायण सची शहिनशाहीआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, गुरमुखां गोद बहाईआ। कलिजुग अन्तिम सभ दा देवणहारा लेखा, लिख्त भविख्त दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, । ढड्ड किंग कहे अज्ज दी घड़ी सुलखणी, सुख सागर रूप नज़री आईआ। गुरमुखो झोली लै के जायो कोई ना सक्खणी, प्रेम प्रीती नाल सभ दी दए भराईआ। बिन चरन टेक होर किते ना रखणी, धुर दी धार समझाईआ। जेहड़ी आत्मा होई बेवतनी, घर बाहर गई तजाईआ। ओस दी पत एसे रखणी, जो विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साहिब गुसाईआ। ढड्ड कहे मैं सोहणा वेख्या रंग, रंग रत्ता नज़री आईआ। जिस दी महिमा दा गाया छन्द, ओह सहिँसे दए चुकाईआ। दो जहानां पाउदा जाए गंढ्ढ, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड पार लँघाईआ । कोझे कमले लाउदा जाए अंग, अंगीकार इक्क हो जाईआ। देवणहारा सुख सच अनन्द, परमानंद विच समाईआ। भेव खुल्हाए जीव इंड पिण्ड, ब्रह्मण्ड पर्दे रिहा उठाईआ। जिस दे प्रेम अन्दर वज गई बण के धार किंग, सो किंगरा किंगरा रिहा हिलाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा अक्ख ना कोए उठाईआ। जिस ने घालणा घाली कूट हेम कुण्ड, ठंडक धारा जल वहाईआ। सो कलिजुग अन्तिम मेटणहारा कूड़ी धुंद, साचा चन्द करे रुशनाईआ। ओसे दी सिफ्त अन्दर ढड्ड किंग कहे असां गाया गुण, गहर गम्भीर राग अल्हाईआ। जिन्हां प्यारयां प्रेम नाल ल्या सुण, तिन्हां दी सुरती आपणे नाल मिलाईआ ।

जगत वाला उधार नहीं लेखा आपणा हुण, बहुती देर ना कोए लगाईआ। लक्ख चुरासी करनहारा छाण पुण, खाणी बाणी फोल फुलाईआ। पर्दा लाहुणहारा रिख मुन, जोगी जोगीशर तपीश्र भेव रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सहिज सुखदाईआ। गीत बोलण वाली कहे ज़बान, मैं आपणा हाल दयां जणाईआ। जिस वेले अन्दरों आया इक्क ध्यान, मेहरवान दित्ती वड्याईआ। बिन अक्खां तों मैनूं आई पहचान, बेपहचान दयां जणाईआ। जेहड़ा साहिब निरगुण सरगुण श्री भगवान भगतां दा महिबान, महबूब मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नज़री आईआ। दस्सदा जगत वाला नहीं दीवान, झुलावण आया भगत निशान, बख्शणहारा चरन ध्यान, जन्म जन्म दी करे कल्याण, अगला लेखा रिहा मुकाईआ। गावण दा एह जेहड़ा तुसां कीता एहसान, इस दा लहिणा देणा देणा विच जहान, मेहरवान हो के आपणी दया कमाईआ। सेवा लेखे विच निशकाम, अन्तर आत्म दए आराम, सीता सुरती नालों विछड़या मेले राम, राम राम रूप नज़री आईआ। ढड्ड किंग जो कीती कल्याण, तन्द सतार वजाईआ। निरगुण सेवा करी महान, फलीभूत अगे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, हरिजन जन हरि वसाए आपणे घर, गृह मन्दिर काया अन्दर डूँग्घी कंदर पुरख अबिनाशी जोत प्रकाशी मण्डल रासी वसे पासी, करे कराए दास दासी, निज घर कर के वास वास्ता आपणे नाल रखाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड सरांई ज़िला हुशियार पुर

सति पुरख निरँजण किरपा कर दे, चरन कँवल तेरी सच सरनाईआ। ख़ाकी बन्दे चाकर तेरे दर दे, दीन दुनी दे मालक तेरी सेव कमाईआ। माण अभिमान सभ तेरे अगे धरदे, रोग सोग ताप संताप तेरी झोली पाईआ। जन्म कर्म कर जे विछड़े पिछले चिर दे, धुर दा मेला लै मिलाईआ । लक्ख चुरासी विच फिरदे फिरदे, माणस जन्म मिली वड्याईआ। किरपा कर के शांत करदे हिरदे, अग्नी तत बुझाईआ। सैर करा घर थिर दे, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। वैराग नहीं हन्झू किरदे, नैणां छहबर लाईआ। बिन तेरी किरपा कर्म कांड ना मिटदे, लेखा मुक्के ना जगत लोकाईआ। धुर दा लहिणा देणा आपे लिख दे, जगत तुटी आपे गंढ्ढ पवाईआ। भगत सुहेले गुर चेले मालक इक्क दे, एकँकार तेरी सरनाईआ। आत्म परमात्म साचा हित दे, रीती नीती इक्क दृढ़ाईआ। सच वसेरा कर विच चित दे, कूड़ी चिन्ता दे मिटाईआ। झगड़े मुका दे नित दे, सच नेत्र नैण आपणा रंग चढ़ाईआ। गुरमुख बिरहों वैरागी हो के पिटदे, दुखीए हाल सुणाईआ। हुण दुआरे जाईए

किस दे, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। झगड़े मुका दे पत्थर इट्ट दे, जलां थलां सीस ना कोए निवाईआ। बल वधा दे साडी हिक दे, हिकमत आपणी इक्क दृढ़ाईआ। रस झूठे मिट जाण फिक दे, फ़िकरा तेरा ढोला गाईआ। जन भगत तेरे दर ते विकदे, करते कीमत देणी पाईआ। साडे कुकर्म भावें सानूं नहीं दिसदे, तूं वेखणहारा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कर दे मालक, माली दो जहानां नज़री आईआ। निरगुण सरगुण बण सालस, जगत विचोला बेपरवाहीआ। नाम निधान आपणी दस्स दे बात, धुर दी बन्दगी सच कमाईआ। मेहर मुहब्बत कर सख़ावत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया ना रहे अलामत, माया ममता मोह मिटाईआ। होणा सहाई वेले क्यामत, किआमगाह आपणी देणी कमाईआ। इक्को वार दे के ज़मानत, दो जहानां बरी देणा कराईआ। जे तूं प्रभू आप सही सलामत, भगत सुहेले आपणे संग रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हर घट जानत, जाणी जाण तेरी वड्डी वड वड्याईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १ अर्जन सिँघ दे गृह सलीम पुरा ज़िला हुशियार पुर

गुरमुख कहे किरपा कर जा जांदा जांदा, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। जन्म कर्म दा थक्का मांदा, थकावट विच रिहा कुरलाईआ। मंज़ल पाँधी बण भस्मांदा, निर्धन दए दुहाईआ। होया विछोड़ा तेरे नाँ दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। रसना जेहवा रिहा गांदा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। ढोले राग रिहा सुणांदा, अगम्म सतार ना कोए हिलाईआ । तीर्थ तट रिहा नहांदा, पापां मैल ना कोए धवाईआ। पूजा पाठ रिहा करांदा, कर्म कांड ना कोए मिटाईआ। साधां सन्तां दर्शन रिहा पांदा, देस परदेस पन्ध ना कोए चुकाईआ। पूर्ब जन्म दा पूरा करे ना कोई वाअदा, वाहिद मेल ना कोए मिलाईआ। साचा दस्से ना कोई मुआइदा, तस्दीक शनाख़त सके ना कोए समझाईआ। ज़िंदगी जीवण जन्म गुज़रया बेफ़ायदा, फ़ायदा हासल ना कोए कराईआ। तेरे नालों विछड़ के होए अलाइदा, विछोड़ा सके ना कोए कटाईआ। प्रभू जे तूं आप मालक गोबिन्द शब्द बणाया नुमाइंदा, निरगुण आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। गुरमुख कहे जे आ गया पाँधी राही, सफ़र सफ़र विच कराईआ। दो जहान बण मलाही, मालक हो के बेड़ा कंध उठाईआ। तूं केहड़ी किसे तों लैणी सलाही, इक्को हुक्म देणा वरताईआ। क्यों मानस जन्म विच रिहा तरसाई, तृष्ना तृखा मगर लगाईआ। आपणी किरन जोत कर रुशनाई, नूरो नूर डगमगाईआ। बूँद स्वांती अमृत दे झिराई, घर झिरना दे झिराईआ। महल अटल दे सुहाई, आत्म परमात्म दे मिलाईआ। मिल मिल आपणी ख़ुशी दे प्रगटाई, तूं साहिब सच गुसाँईंआ।

गहर गम्भीर तेरी सरनाई, तुध बिन दूजा कोए नाहींआ। धुर दा मालक इक्को नज़री आई, वेखीं भगत उधारन वास्ते ना करीं कोताहीआ। निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाई, सच दुआरे मंगीए सच दुआई, अर्ज़ बेनन्ती इक्को इक्क सुणाईआ। तेरा पल्लू छडणा नाहीं, निरगुण सरगुण मेला लैणा मिलाई, तेरे प्रेम प्यार दी खा के इक्क गराही, सबर सन्तोख इक्क जणाईआ। जन्म जन्म दी आस बुझाईं, प्यासा रहे कोई ना राईआ। कयास कर के अक्ख खुलाईं, अभुल हो के भुल कदे ना जाईआ। बेशक गुरमुख भावें होवण बड़े गुनाही, पापां गठड़ी तेरी झोली पाईआ। तूं देणा माण वड्याई, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। आत्म परमात्म होवे कुड़माई, नाता धुर दा लैणा जुड़ाईआ। विछोड़े विच ना देईं जुदाई, जुदा रूप ना कोए वखाईआ। बिरहों विच ना जगत रुआईं, रोंदयां गले लैणा लगाईआ। तूं नहीं वेख्या क्यों लाल सिँघ रातीं मारीआं धाहीं, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अमरीक सिँघ त्रेते जुग दा इस दा भाई, भतीजा अर्जन सिँघ नज़री आईआ। वशिष्ट राम वाली गल्ल इन्हां नूं जिस सुणाई, प्रेम नाल बुझाईआ। ओसे वेले इन्हां आसा अन्तर इक्क रखाई, किस बिध सानूं लए मिलाईआ। धुरदरगाही हुक्म दिता बेपरवाही, शब्दी नाद वजाईआ। एस जन्म तुहाडी जगत वाली सलाही, सलाहकार इक्क दूजे नाल संग निभाईआ। कलिजुग अन्तिम जिस वेले सम्मत आवे शहिनशाही, शहिनशाह आपणा मेला लए मिलाईआ। शब्द विचोला देवे विच गवाही, शहादत इक्क भुगताईआ। प्रेम प्रीती बन्न्हा थाउँ थाँईं, दूर दुराडे जोड़ जुड़ाईआ । इक्क मात पिता दे घर तुसां नहीं होणा जन्म के भाई, रक्त बूँद रंग ना कोए रंगाईआ। सच प्रेम करां कुड़माई, कुदरत दा कादर हो के वेख वखाईआ। मेल मिलावां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क समझाईआ। जिस वेले अर्जन सिँघ बेनन्ती रिहा सुणाई, आपणी आत्म ख़ाहिश रिहा प्रगटाईआ। संगत संग आउणा धुर दे माही, आपणा पन्ध मुकाईआ। सहिज सुभाउ किहा कोई विछड़ जावे नाहीं, जिन्हां दा मेला उन्हां मेला लैणा कराईआ। बच्चयो कर के दस्सो खां भला जुदाई, भज्जयां फड़ फड़ अंग लगाईआ। अजे ओहो तकदी तुहाडा राह गोबिन्द वाली काही, जंगलां विच्चों बेलयां विच चल के आईआ। ओथे इक्क होर बैठा जो चाचा सैण नाई, धूढ़ी आपणी वखरी लाईआ। ओस दे पिता दा जीजा जिस दी आस तकाई, आसा नाल वड्याईआ । कुमार उहो नज़री आई, जो नौ साल कमला हो के झट गया लँघाईआ। इक्क दिन उस नूं याद इक्क अन्दरों रही सताई, सुत्तयां दिता उठाईआ। उठ वेख आपणा धुर दा माही, महबूब नूर ख़ुदाईआ। उसने किहा अजे वारी नहीं मेरी आई, कोई होर रिहा दृढ़ाईआ । कलिजुग अन्त जिस वेले आवे धुरदरगाही, दरगाह दा मालक फेरा पाईआ। ओस वेले मेला लए मिलाई, पूर्ब विछोड़ा दए कटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दे कर्जे रिहा लाही, लहिणे देणे सभ दे झोली पाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत १ ख़ुशहाल सिँघ दे गृह पिण्ड जलाल पुर ज़िला हुशियार पुर

सतिगुर शब्द कहे मैं सदा दयाल, दीनन आपणे गले लगाइंदा। भगत वछल बण कृपाल, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सन्त सुहेले साचे लाल, फड़ बाहों गोद बहाइंदा। साचा मार्ग इक्क सिखाल, धुर दी सिख्या आप पढ़ाइंदा। नाम भण्डारा दे के सच्चा धन माल, वस्त अमोलक विच टिकाइंदा। शब्द नाद वजा के अगम्मी ताल, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। दीपक जोती निरगुण बाल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखा के सची धर्मसाल, धुर दरबारा आप सुहाइंदा। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क जणाइंदा। लेखा मुका के काल महाकाल, चरन सरन सरन चरन इक्को इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं भगत सुहेला, सन्तन देवां माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी सुहावां साचा वेला, वार थित घड़ी पल आपणे हथ्थ रखाईआ। भाग लगावां गृह गुरू गुर चेला, चेला गुर इक्को रंग रंगाईआ। निरगुण निरगुण कर के मेला, सरगुण सरगुण वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गुरमुख प्यारा, प्रीतम प्रेमी दयां मिलाईआ। अन्दर बाहर कर उज्यारा, गुप्त ज़ाहर रंग चढ़ाईआ। काया तन रबाब वजावां सच सतारा, अनुरागी आपणा राग सुणाईआ। महल अटल सुहावां सच मनारा, महिफ़ल आपणा नाम लगाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश विच्चों वड्याईआ। साहिब सज्जण बण के मीत मुरारा, मित्र हो के तोड़ निभाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। आपे ठाकर आपे वस्त आपे बण बणजारा, गृह गृह आपे झोली पाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता आदि जुगादी एकँकारा, अकल कलधारी आपणा खेल खिलाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, निरगुण नूर नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ । सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि जुगादी रंग, जन भगतां दयां चढ़ाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सिँघासण सुहञ्जणा दयां वड्याईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जावां वस, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। अमृत अंमिउँ देवां साचा रस, विख रहिण कोए ना पाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा के हज्ज, हाज़र हज़रत दयां मिलाईआ। बिन मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, घर मन्दिर सोहणा देवां सुहाईआ। जिस गृह जोत जगे लट लट, दिवस रैण करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी हरि का नाउँ बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द रिहा रट, तूं ही तूं ही रिहा सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी हर घट मीता ठांडा सीता भगतां होया वस, निरगुण हो के नर निरँकार सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ । सतिगुर

शब्द कहे मेरी जुग जुग कार, करनी करता आप कराईआ। नित नवित वेख्या सर्ब संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फेरा पाईआ। शब्द संदेशे देंदा रिहा गुरू अवतार, पीर पैगम्बरां कलमा नग़म्यां विच सुणाईआ । करदा रिहा खेल दो जहान, मेहरवान हो के हुक्म वरताईआ। कलिजुग अन्तिम हो के बेपहचान, जोती जाता आपणा वेस वटाईआ । सख़ियां दा काहन, सीता दा राम, सुरती दा सुल्तान, मुहब्बत विच महबूब आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां देवणहारा माण, चरन प्रीती बख्शे दान, अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सनमुख हो के दर्शन देवे आण, किरपा करे श्री भगवान, धर्म वखा के इक्क निशान, जूठ झूठ भाण्डा भरम भउ भनाईआ। रोग सोग वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त करनहार कल्याण, रहमत दा दाता रहीम रूप रहमान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सर्ब स्वामी अन्तरजामी हर घट वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं साचा मीता, सज्जण धुर दा नज़री आईआ। जन भगतां सीना करां ठांडा सीता, अमृत रस मेघ चवाईआ। झगड़ा चुकावां हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया तपे ना तत अंगीठा, ततव तत दयां बुझाईआ। हुक्में अन्दर बणा के भगतां मीता, मेहरवान हो के होए सहाईआ। लेखा जाणे जीव जी का, जीवण जुगत जग दाता आप जणाईआ। पूर्ब जन्म पूरी कर के आसा, सच भरवासा इक्क रखाईआ। दयावान पुरख अबिनाशा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी जीव जंत वेखण आया तमाशा, गुरमुख विरले गुर गुर सतिगुर आपणी गोद उठाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत १ हुक्म सिँघ दे गृह फैजपुरा ज़िला गुरदासपुर

किरपा करे सतिगुर मेहरवान, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी दयावान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। लेखा जाण श्री भगवान पूर्ब लहिणा लहिणा झोली पाईआ। नौ जन्म दी कर कल्याण, कर्म कुकर्म लेखा दए मुकाईआ। नौ सिँघां कराउणा इश्नान, दोआबा मेला सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे जाणी जाण, जानणहार बेपरवाहीआ। भेव अभेदा खोल्हे श्री भगवान, पर्दा आप उठाईआ। नदेड़ दा पूरा करे ब्यान, माण देवे कलम शाहीआ। इक्कीआं दा इक्क फ़रमान, धुर दा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ । नौ गुरमुख नव दवार, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, हुक्म देवे सहिज सुभाईआ। ब्राह्मण लेखा मुके ठग चोर यार, अन्त अख़ीरी देणा झोली पाईआ। बगला हँस बणे रले हँसां डार, माणक मोती चोग आपणा नाम मुख रखाईआ। अन्दर बाहर दु:ख दए नवार, सुख सागर

सहिज उपाईआ। नौ दस इक्क विहार, विवहारी आप जणाईआ। प्रेम प्रीती बंधाए सिर दस्तार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सेवा करे सिँघ लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। साचा बस्त्र कराए तन शृंगार, ततव तत बदलाईआ। पूर्ब लहिणा पिछला उधार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं वेख्या चव्ही चेत, चौवी हथ्थ निशाना नज़री आईआ। जिस ठाकर स्वामी रची खेड, खिलारी हो के फेरा पाईआ। उस दे कोलों पुछणा भेत, पर्दा दे उठाईआ। ओसने करना हेत, जिस नूं लोकमात सभ तों उत्तम मिली वड्याईआ। सच सुहञ्जणी दे के सेज, आसण सिँघासण देणा सुहाईआ। धुर संदेसा देणा भेज, जन भगतां कर शनवाईआ। मन वासना छड के बणना नेक, निक्कयां वड्डा इक्को रंग वखाईआ। तुसीं वेखो आपणा देस, क्यों परदेसी हो के बैठे मुख भवाईआ। इक्को सजदा इक्को करो आदेस, निउँ निउँ एका सीस निवाईआ। जो सर्ब स्वामी करन आया हेत, हितकारी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चव्ही चेत कहे मैं नौ दा दस्सां हाल, नव नौ चार दयां वड्याईआ। इन्हां दा लेखा नाल सिँघ पाल, जो पलक विछोड़ा झल ना सकण राईआ। एसे कारन होया प्रभू दयाल, दयानिध बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती पा के जाल, बन्धन इक्क रखाईआ। भगत दुआरे सच सची धर्मसाल, पूर्ब लेखा दए मुकाईआ। अगला दस्से होर सवाल, जिस दा जवाब ना कोए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेलणहारा खेल महान, दीना बंधप दीन दयाल, पुरख अकाल अकल कल आपणी आप वरताईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत १ अजीत सिँघ दे गृह बटाला

जल कहे नौ गुरमुख ख़ुशी मनौंणगे। नौ दस साची सेव कमौंणगे। हस हस पंडत दा पन्ध मुकौंणगे। जप जप इक्को ढोला गाउणगे। छन्द छन्द सोहँ राग अलाउणगे। बन्द बन्द बन्दगी विच समाउणगे। अनन्द अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाउणगे। मंग मंग मांगत हो के झोली वखाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची आसा इक्क वधाउणगे। आसा कहे मैं बड़ी वड्डी लंमी वधणा, सभ नूं दयां सुणाईआ। जिस ने पार कराया सधना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पार उतारनहारा आहला अदना, अदालत इक्क लगाईआ। कर्म कुकर्म दा जिस ने तोलणा वज़ना, नाम कंडे उत्ते चढ़ाईआ। जिस दा सति होणा बचना, सके ना कोए उलटाईआ। ओसे ने साचा हुक्म इक्क दस्सणा, हरिसंगत दए समझाईआ। दो चार हो के तुहाडे अन्दर वसणा, कूड़ी विस बाहर कढाईआ। दरस कराउणा अक्खना, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ।

लक्ख चुरासी वरोल मक्खणा, गुरमुख रिहा प्रगटाईआ। प्रेम प्रीती कोई ना रहे सक्खणा, देवणहार आप गुसाँईंआ। नौ सिख तारा सिँघ मलणा वटणा, प्रभ दी चरन धूढ़ दित्ती नाल मिलाईआ। कुछ लेखा पिच्छे रहि गया पटना, धुर दा वेख वखाईआ। एह खेल अगम्मी घटना, घाटे वालयां दे घाटे पूर वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे लेखा फेर जणावे अगला, शाह कंगला आपणे विच समाईआ।