२४ चेत शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
नौ गुरसिख आओ अगे, पिछला लेखा दयां चुकाईआ। गल विच्चों लाह लओ आपणे आपणे झग्गे, तपस्या पिछली झोली पाईआ। मीत प्यारे सज्जण बणो सके, सगला संग बणाईआ। धुर दे शब्द जो अन्त अख़ीरी दस्से, पाल सिँघ दयां वड्याईआ । ओसे दे अज्ज आ गए सद्दे, पिछला पन्ध मुकाईआ। ओसे दा नूर ओसे दी जोत जगे, शब्द सुत वज्जे वधाईआ। प्रेम प्यार सच प्रीती दे वेखो मज़े, मज़लस आपणे नाल रखाईआ। अजे तक गुरमुखो तुहाडे लेखे रक्खे अद्धे, अद्धा हिस्सा इक्को वार अगला तुहाडी झोली पाईआ। किरपा करे पुरख समर्थे, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। ओस ब्राह्मण नूं वेखो अक्खे, जो पिछला संगी जोड़ जुड़ाईआ । जिस दे कर्मां दे रोग कटे, पापां दी मैल धुआईआ। धुर संदेशे दे के सच्चे, सच सुच दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कुड़ता कहे मैं क्यों गया लथ, मैनूं पुछो चाँईं चाँईंआ । की करे खेल पुरख समर्थ, साह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मैं काया चोला बदल के बदली कीती झट, पड़दा आपणा दिता उठाईआ । सारे गुरमुख अक्खां नाल लओ तक, जो नौ दर बैठे पन्ध मुकाईआ। सच दुआरे आए हस्स, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिन्हां पिच्छे मार्ग लाउणा सच, एह रीती सच बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। झग्गा कहे असीं नौ करन लग्गे सी इश्नान, पिछले साथी नज़री आईआ। सानूं गलों लथ्थयां नूं वेख के एस ब्राह्मण ने मंग ल्या दान, अगे आपणी झोली डाहीआ। जे विछड़न लगयां मैनूं दे दयो दान मैं ज़रूर मिलावां भगवान, विचोला साचा सेव कमाईआ । नौआं कीता इक्क फ़रमान, क्यों पंडता रिहा सताईआ। उहनां नूं इशारे नाल कहिंदा ओह वेखो रब्ब दा निशान, साढे तिन्न मिन्ट ध्यान लगाईआ। अक्खां मीटो तुहानूं आ जावे ज्ञान, पुरख अबिनाशी दरस दिखाईआ। ओह सारे जल विच बैठे अक्खां उंगलां नाल दबाण, अन्दरे अन्दर खोज खुजाईआ। उधरों ब्राह्मण हो प्रधान, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सोहणा समां प्रभ ने मेलया आण, ख़ुशी दिन वखाईआ। नवां दे कुड़ते चुक
के भज्जया विच मैदान, अगला पन्ध मुकाईआ। मन वासना आई जे मैनूं पहलों करा देंदे इश्नान, आपणी सेव कमाईआ। फेर मैं सारे बस्त्रां दा एहनां कोलों मेट दिन्दा निशान, पिच्छा समझ किसे ना आईआ। उधरों साढे तिन्नां मिन्टां पिच्छो अक्खां खोल्ह के इक्क दूजे वले लग्गे तकाण, तक्कण चाँईं चाँईंआ। किस तरह दा तैनूं मिल्या भगवान, मैनूं दे दृढ़ाईआ। ओने चिर नूं लाल सिँघ दा कपड़यां वल्ले हो गया ख़िआल, अक्ख नाल तक्क के सभ नूं रिहा सुणाईआ। वेखो पंडत किधर गया शिताब, बस्त्र उठा के भज्जा वाहो दाहीआ। इक्क ने किहा असीं कराया नहीं उस नूं इश्नान, साडी भुल दी सज़ा तेग़ा कमला रिहा भुगताईआ। चलो ओसे नूं जा के दस्सीए उहदा ब्यान, हालत सर्ब दृढ़ाईआ। इक्ट्ठे हो के आ गए सच अस्थान, वारता सच दित्ती सुणाईआ। ओस अग्गों किहा आउ मेरे महिमान, प्रेम प्यार नाल जणाईआ। कुछ तुहानूं सुणावां विच कान, हौली जेही दृढ़ाईआ। जिस वेले भगतां दा भगवन बण के आया भगवान, तुहाडा लेखा दए मुकाईआ। ब्राह्मण दा पूरा कर इश्नान, दुरमति मैल देवे धुआईआ। अगे दे के धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। जन भगतो गुरमुखो तुसीं कदे नहीं होणा बेईमान, कूड़ी क्रिया अन्तर ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी हो के मेहरवान, रक्षा करे थाउँ थाँईंआ। वेला वक्त घड़ी पल थित चवी चेत महान, महिमा अकथ अकथ समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। नौ कहिण किस बिध वेखीए खेल तमाशे, भेव कवण खुल्हाईआ। किस बिध मिले पुरख अबिनाशे, शब्द कवण सुणाईआ। किस बिध निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशे, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। किस बिध सगला संगी होवे साथे, धुर दा संग बणाईआ। तेग़बहादर किहा ओह समर्थ कला प्रभ आपे, आपणी बणत आपणे हथ्थ रखाईआ। तुहाडे जोड़ के धुर दे नाते, बन्धन आपणा देवे पाईआ। सगला संग बणा के साथे, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। पूर्ब जन्म पूरे कर के घाटे, मंज़ल आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। तेग़बहादर कहे मेरी प्रभू करे प्रितपाल, पाल मेरे नाउँ मिली वड्याईआ। मेरी लेखे लावे घाल, जो धुर दी सेव कमाईआ। वड्याई मिले ओसे दे लाल, दो जहानां करे रुशनाईआ । तुहाडी अमानत गुरमुखो रक्खां संभाल, ख्यानत विच ना कोए कराईआ। जिस वेले मेरा बणया चौवीआं साल, दो चार इक्को रंग वखाईआ। धुर संदेसा दे अहिवाल, सति सच देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पाल सिँघ कहे मैं वेख्या प्रितपालक, पालणहारा इक्को नज़री आईआ। गुरमुखो ओस दे बणे रहो बालक, बाल्याँ नालों चंगा आपणी गोद टिकाईआ। ओस दा रूप वेख्यो ख़ालस, जो ख़ालस दाता बेपरवाहीआ। निंद्रा विच ना आयो आलस, माया ममता मोह ना कोए वड्याईआ। मैं तुहाडी करां सफ़ारश,
ज़ामन हो के लवां बचाईआ। अक्खरां वाली ना समझ्यो इबारत, धुर दा शब्द धुर दी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पाल सिँघ किहा वेखो वेला वक्त आया आपणे कन्ढ्ढे, सोहणी रुत थित सुहाईआ। क्यों तुसीं बैठे पिण्डे नंगे, तन ख़ाकी रहे वखाईआ। सच पुछो प्रभू ने किरपा करनी कूड़ कुड़यारे मेहर निगाह नाल करने चंगे, खोटयां खरे देणे बणाईआ। बिन बन्दगीउँ बणा के बन्दे, हुक्म आपणा इक्क समझाईआ। जो गुरमुख साची धार विच्चों लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखो लेखा मुकदा ब्राह्मण पंडे, नौ जन्म दा लहिणा झोली पाईआ। दीन दयाल टुटी गंढ्ढे, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। गुरमुख बणा के आपणे साचे चन्दे, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ कहिण की पंडत दा हिसाब, समझ विच कुछ ना आईआ। पुरख अकाल किहा इसनूं कोई दु:ख दर्द आउण वाला सी अज़ाब, जो साढे तिन्न महीने सताईआ। छत्ती दिन एहदी बन्द रहिणी आवाज़, रसना मुख ना कोए हिलाईआ। जगत सनबंधीआं देणा सी जवाब, नाता कूड़ देणा तुड़ाईआ। एह खेल वेख पाल सिँघ दिता आख, आख़र अन्त जणाईआ। एह उहनां दा साथ, संगी बण के फेरी गया पाईआ। करनी दा बड़ा चलाक, करते दा रूप लए बदलाईआ। नौवां दी गंढ्ढ रखी सांभ, आपणे कोल टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। नौ कहिण असीं ते समझया बड़ा चंगा, चंगयां विच्चों नज़री आईआ। जेहड़ा तीर्थ उत्ते जा के करदा माई गंगा, पापां मैल गंवाईआ। वखरा वेख्या एस कोल ढंगा, जो जांदे राहीआं लए चुराईआ। बाहरों कर के भेख भखण्डा, अन्दरों ठग्गी जाए कमाईआ। जे प्रभू किरपा कर के एहनूं बणा दएं बंदयां वरगा बन्दा, अन्दरों सुरती दे भुआईआ। एहदा मन ना रहे गंदा, कूड़ी क्रिया जाए तजाईआ। फेर साडा बणे सोहणा संगा, बन्धन इक्को नज़री आईआ। जिस साडा नंगा कीता पिण्डा, एस दे पिच्छे इस दा पिण्डा मल मल के सेवा लईए कमाईआ। एह प्यार सानूं लगे चंगा, जिस दा लेखा अगे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। चव्ही चेत कहे मैं जिस दी रखी उडीक, बैठा रिहा ध्यान लगाईआ। ओसे दी आ गई तारीख, प्रभू तबदीली दे कराईआ। गुरमुखां दी वेख प्रीत, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। पिछले महीने विच लयांदे घसीट, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। करे खेल अगम्मी अजीब, अजब लीला आप वरताईआ। ब्राह्मण लयांदा करीब, आपणा हुक्म सुणाईआ । जिस ने अगे बणना सी मरीज़, तबीब बण के गुरमुखो ओस दा रोग दयो मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। गुरसिख कहिण प्रभू सानूं दे ज्ञान, किस बिध लहिणा देईए चुकाईआ। अबिनाशी करते किहा फड़ के कराओ इश्नान, पिछले
साथी सेव कमाईआ । दोआबे वालयो एह फ़रमान, धुर दरगाही दए जणाईआ। जिस समें तारा सिँघ जाणा विच मसान, तुसां हाज़र होणा आण, मकाण वाला ना रूप बणाईआ। इस दा लेखा मुक्के विच जहान, अगे मिले श्री भगवान, विछोड़ा पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओसे दा लेखा ओसे दा लहिणा आपणी किरपा नाल ओसे दी झोली पाईआ। नंगा पिण्डा कहे मेरी इक्क मंग, मांगत हो के रिहा ध्यान जणाईआ। अबिनाशी करते चाढ़ दे आपणा रंग, मेहरवान शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। तेरा बणया संग, हरि संगत जोड़ जुड़ाईआ। सानूं पिछला भुल जाए अनन्द, आपणा अनन्द दे वखाईआ। आत्म परमात्म पा दे गंढ्ढ, दो जहानां ना होवे जुदाईआ। तूं शाह पातशाह सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नंगा पिण्डा देवे दात, दयावान दया कमाईआ। जन भगतो चव्ही चेत नूं सदा रहां तुहाडे साथ, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। भेव खुल्हा के आपणा आप, पर्दे दयां चुकाईआ। जन्म कर्म दे कट के पाप, पतित पुनीत दयां बणाईआ। दरस वखावां साख्यात, सनमुख हो के नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। चव्ही चेत कहे तुहाडी सुरती करे चेतन, चिन्ता चिखा दए मिटाईआ। तुहाडी भटकणा मेटे वासन, मन मनसा मन ही माहें समाईआ। भाग लगावे तुहाडे तन, तन्द सतार दए हिलाईआ। जो शब्द बचन सुण के जाओ कन्न, घर जा ना देणा भुलाईआ। प्रेम प्यार दा बेड़ा रिहा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। कूड़ कुड़यार रिहा डंन, चोट धुर दी इक्क जणाईआ। अक्खीं वेख के नेत्र बणे ना रिहों अन्न्ह, अन्धलापन देणा गंवाईआ। प्रभू कोई लोड़ नहीं किसे दी धन, जगत माया ना कोए भरमाईआ। साचे मार्ग जो जन रिहा चल, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ कहिण असीं क्यों आए दोआबे, दो दरया देण गवाहीआ। नौवां कहे साडे पिछले एधर सी मापे, उहनां दी याद खिच ल्याईआ। लाल सिँघ किहा मैं तुहाडे नालों छेती छड के आपणा साथे, कीड़ी रूप बदलाईआ। इक्क आस रख के गया कि साडे सारयां दा प्रभू आपे पर्दा ढाके, ओढण आपणा नाम पाईआ। सनमुख हो के करे बाते, शब्द नाद धुन शनवाईआ। सानूं बच्चू बच्चू आखे, पुत्रां वांग गोद सुहाईआ। सानूं भुल जाण पिछले मापे, झूठा नाता ना कोए रखाईआ। ब्राह्मण दे कपड़े ना रहिण पाटे, सोहणी दस्तार सीस देवे बंधाईआ। अगे मंज़ल रहे ना अधवाटे, साचे पौड़े देवे चढ़ाईआ। जन भगतां कथा कहाणी दस्से साचे, सच सच जणाईआ। तुसीं बणे ना रिहो सदा काके, जोबन तुहाडा लए अंगड़ाईआ। तुहाडे बदल देणे पासे, नरद नटी ना कोए रखाईआ। वेखणहारा खेल तमाशे, निरगुण निराकार निरँकार आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
चरन कँवल देवे निवासे, निवास अस्थान इक्को इक्क वखाईआ। पंडत कहे जिस वेले इश्नान कीता मैनूं लगी ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। मेरे जन्म कर्म दी पिछली खुल्ह गई सारी गंढ्ढ, लेखा नज़र कोए ना आईआ। मैं अन्दरे अन्दर मंगी इक्क मंग, झोली ख़ाली अगे डाहीआ। प्रभू जिन्हां दा मेरे नाल संग, नवां दे नौ नौ जन्म दे मेरे लेखे आपणी झोली पाईआ। सभ कुछ तेरे हाथे, देवणहार सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर टेकण माथे, बैठे सीस झुकाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा हुक्म केहड़ा वाचे, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाल किहा मैं मार्ग लाउणा साचे, सच सुच दयां दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ के नाते, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ब्राह्मण कहे जिस वेले मेरे उत्तों दी वगी जलधार, आपणी सेव कमाईआ। मैं प्रभू नूं कर के निमस्कार, आपणी भुल बख्शाईआ। पिछला कर्ज़ा दिता उतार, नौवां दा उधार झोली दिता पाईआ। पंडत कहे मैं छडिआ विकार, जूठ झूठ बाहर दिता कढाईआ। अगे मैनूं कोई ना किहो चोर ठग यार, कूड़ी क्रिया दित्ती तजाईआ। जिस वेले मैनूं नौवां ने दिता नुहाल, मेरा लहिणा दिता बदलाईआ। नाह धो के दरस पाया चम्यार यार, रवीदास ओहो नज़री आईआ । जो नंगे पिण्डे सेवा करदा रिहा विच संसार, पाणहा गंढ्ढ के झट लँघाईआ। नौ जणे तुसीं वी ओस वेले आ के खेडदे सी शिकार, झाड़ खड्डां फोल फुलाईआ। ओस वेले हुंदी रुत्त सी हाढ़्ह, अग्नी अग्ग सताईआ। तुसां गलों कपड़े लए सी उतार, नंगे पिण्डे जिस दे कोल बैठे चाँईं चाँईंआ। ओस ने किहा हस के नाल प्यार, की मारया शिकार, मैनूं दयो समझाईआ। सारे कहिण कुछ हथ्थ नहीं आया यार, ऐवें बणे पाँधी राहीआ। ओन आख्या आह वेखो मेरी रम्बी ते आर, जिस उत्ते लिख्या सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे कोलों तुहानूं मिलणा दान, लहिणा चुकणा विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ कहिण दस्स चमरेटे, की सानूं रिहा जणाईआ। रविदास किहा तुसां इक्क पुरख अकाल दे पैणा पेटे, मैनूं एहो नज़री आईआ। वार थित घड़ी रखयो चेते, चौवी चेत दयां समझाईआ। तेग़बहादर हथ्थ तुहाडे लेखे, लेखा धुर दा दए मुकाईआ। जिस वेले गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे मुकणे ठेके, आड़्हत गाहक दोवें रहिण कोए ना पाईआ। ओस वेले तुसां ओस भगवान दे बणना बेटे, जेहड़ा वट्टयां विच्चों धन्ने वरगयां रिहा उपजाईआ। ओहनां किहा साडे विच्चों कौण उहनूं वेखे, कौण देवे समझाईआ। रविदास किहा ओह आपे कर के चेते, तुहानूं लए उठाईआ। आपणे सम्मत विच आपणे नेत्र पेखे, देवे माण वड्याईआ। पूर्ब लहिणा रखीए चेते, अभुल भुल कदे ना जाईआ। ब्राह्मण नहा धो के इधर उधर पेखे, की मिले तैनूं वड्याईआ। अन्दरे अन्दर पहले जन्म दे करके चेते, सुध बुध समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । ओस किहा ओह मिले भगवन्त, भागां भर्यो तुहानूं दयां सुणाईआ। तुसां नंगे पिण्डे वालयां बणना सच्चे सन्त, साहिब सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। तुहाडा इक्को होणा मंत, मंतव दयां समझाईआ। तुहाडा साथी नाल होवे ब्राह्मण पंडत, जिस अगले जन्म लेखा तुहाडे नाल जणाईआ। ओस वेले अन्दरे अन्दर इक्क रूप हो के कर ल्यो मिन्नत, ध्यान चरनां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा दए मिटाईआ। नौ कहिण हिम्मत करीए केहड़ी, सानूं दे समझाईआ। रविदास ने किहा जिस वेले चढ़ो ओस दी बेड़ी, बेड़ा समझो बेपरवाहीआ। हँकार विकार दी छड दयो ढेरी, माया ममता मोह मिटाईआ। चरन कँवल बण के चेरी, साची सेव लैणी कमाईआ। तुहाडे वास्ते इक्को ओट वथेरी, चव्ही चेत मिले माण वड्याईआ। पंडत दी आवण जावण चुक जाए गेड़ी, गेड़ा अगला पिछला दए कटाईआ। तुसां नौवां जणयां हरि संगत नूं कहिणा इक्क वेरी, सच संदेश सुणाईआ। गुरमुखो अगों प्रभू दे नाल करयो ना हेरा फेरी, जगत रीती देणी तजाईआ। कूड़ी क्रिया झुलण नहीं देणी जिस अन्धेरी, सच सच करनी रुशनाईआ। ओस दे कारन पाई फेरी, हेरा फेरी वक्त ना कोए लँघाईआ। अज्ज दी सुलक्खणी घड़ी आई जेहड़ी, सभ नूं जमां तों लए छुडाईआ। अगे इक्क खेल होर बथेरी, पर्दा दयां चुकाईआ। जे कहोगे मेरी मेरी, हथ्थ कुछ ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। धुर संदेसा कहे चव्ही चेत याद रखणा, याद याद विच्चों दवाईआ। पाल सिँघ रिहा नहीं सक्खणा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। एह ओसे दा खेड़ा वसणा, ओसे गृह वज्जे वधाईआ। ओस दा नूर चमकणा, ओसे दी होवे रुशनाईआ। वेख्यो कदी भुल विच आ के एस नूं नहीं परखणा, पारखां दा पारखू इक्को बेपरवाहीआ। इस ने गल्लां बातां नाल नहीं हुण परचणा, हेरा फेरी नाल ना कोए भरमाईआ। जेहड़ा विछड़या ओस मुड़ के एस दर नहीं परतणा, लक्ख चुरासी दए सज़ाईआ। दूतां नूं दंडदयां एहनूं कदे ना आवे तरसना, गुरमुखां नूं आपणी गोद बहाईआ। गुरमुखो वेला आउणा तुसां इक्क दूजे दे प्यार नूं तरसणा, बिन मेरे प्यार हथ्थ किसे ना आईआ। तुहानूं कुकर्म करदयां अगे हो के नहीं वरजणा, हुक्म दे ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाने दे दृढ़ाईआ। चव्ही चेत कहे बण्यों ना चातर, चलाकी कम्म किसे ना आईआ। जे जीउणा ते प्रभू दी ख़ातर, बाकी ख़तरे विच सर्ब लोकाईआ। जगत सवाणी किसे कम्म ना आवे मलया दन्दासा मुख दातन, कूड़ा रंग ना कोए वड्याईआ। मन चतुराई जे कोई करे साधन, आपणा बल धराईआ । ओस कुलक्खणी नूं समझो वांजिल, जिस दा सांई सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ओस नूं समझो पाग़ल, जो सतिगुर हुक्म गया भुलाईआ। ओह गुरसिख दा दिसे कातिल, जो वेख के मुख भवाईआ । पुरख अकाल सच्चा
करन आया आदल, अदली हो के अदालत इक्क लगाईआ। जिस ब्रह्मण्ड खण्ड करके तबादल, लेखे सभ दे देणे मुकाईआ। ओस नूं क्या कोई सिख्या आवे सिखालण, आपणी समझ लए वड्याईआ। ओस दा रूप हाकण डाकण, विष्टा सदा मुख चखाईआ। बिना भगत ते भगवान दा बणया कोई नहीं साथण, लगी तोड़ ना कोए निभाईआ। जगत अन्धेरा झुलदा वेखो झाखड़, पैर संभल ना कोए टिकाईआ। एह वेला अन्त अख़ीर आख़र, इक्को वार जणाईआ। जगत किनारा वेखो पातण, पतन बैठा बेपरवाहीआ। सभ दे लेखे आया वाचण, पूर्ब जन्मां खोज खुजाईआ। जेहड़े एस दे दर तों गवाचण, उन्हां दी सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चव्ही चेत कहे गुरमुखो हो जाओ अतीत, धुर दा हुक्म सुणाईआ। मन वासना कर लओ ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। जगत विवहारी बदल दयो रीत, अधारी इक्को नज़री आईआ। जे तुसीं इसनूं परमात्म समझो ठीक, ठाकर हो के मिले चाँईं चाँईंआ। जे कोई चाहे मैं जगत वाली करां प्रीत, ओस प्रीती विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। अगला खेल अजब अनडीठ, धुर फ़रमाने दे दृढ़ाईआ। एस दे दरस नूं तुहानूं लगी रहिणी उडीक, लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। हौली हौली तुहानूं लयांदा घसीट, एस मंज़ल दिता चढ़ाईआ। हुण वीह सौ इक्की बिक्रमी गई बीत, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण श्री भगवान आपणी बदल देणी रीत, रीती सभ दी देणी बदलाईआ। चव्ही चेत कहे मैं करां तस्दीक, शहादत देवां पाईआ। गुरमुखो जिस दी बिनां प्यार तों होर कोई देणी नहीं पैंदी फ़ीस, भेंटा जगत ना कोए चढ़ाईआ। नवीं नवीन नव जुग दी नवीं तारीख, तवारीख तुहाडी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेसा इक्क नरेशा हुक्म धुर दा दए दृढ़ाईआ।
चव्ही चेत कहे इक्क मेरी मन्न अर्ज़, बेनन्ती रिहा सुणाईआ। किरपा करना प्रभू तेरा फ़रज, नज़र मेहर उठाईआ। प्रीती करनी गुरमुखो तुहाडी ग़रज़, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इन्हां दे कर्मां दी वेख के फ़रद, फ़ैसले सारे दे सुणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे कोई ना गर्द, गुबार दे मिटाईआ। दर्दीआं दा वंड दर्द, दुखियां दा हो सहाईआ। तेरे दरस नूं अगे कोई ना जावे तरस, घर घर ख़ुशी देणी वखाईआ। जिस कारन आएयों परत, परमात्म हो के आपणा खेल देणा वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बख्शणी इक्क सरनाईआ। चव्ही चेत कहे मैं वेखणी ओह फुलवाड़ी, जिस दे फुल्ल गुल ग़ुंचे समझ कोए ना पाईआ। मैं पहले सम्मत दी पहली वेखणी हाढ़ी, हरि दी संगत प्रेम नूर रुशनाईआ। मैं
मंगण आउणी वाड़ी, दर ठांडे अलख सुणाईआ। तूं रहमत करनी भारी, बख्शिश झोली देणी भराईआ। ख़ुशी होवां खेल वेख के न्यारी, निराकार निरँकार बेपरवाहीआ। जन भगतां मिलदी वेखां सरदारी, सचखण्ड साचे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सानूं सोहणी लग्गणी ओह बहारी, जेहड़ी रुत मौल के आपणा रंग बदलाईआ। चिट्टी धार गुरमुख नज़र आउण विच संसारी, तन बस्त्र सोहणा रूप वटाईआ। ओस दिवस दी ख़ुशी अपारी, महिमा अपार दयां दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म वरतणा दो धारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भगतो जां भगवान दे नाल लग्गी रहि जाणी यारी, जां नाते जाणे तुड़ाईआ। एह खेल अजब न्यारी, निराकार हो के देणी कराईआ। कूड़ी क्रिया दी रहिण नहीं देणी विच बीमारी, बाहरों निर्मल अन्दरों निर्मल देणे बणाईआ। जे पसंद आवे ते फेर रक्खयो मेरे नाल यारी, झूठे यराने दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं फिरना बण के वड संसारी, सवाधान सारे देणे कराईआ। पूरन ना समझ्यो पूरन जोत निरँकारी, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। शब्द संदेसा करे ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। चव्ही चेत कहे मैं ख़ुशी होवां वेख वेख के सम्मत, समां समां रिहा बदलाईआ। लेखा मुक गया ब्राह्मण पंडत, पंज तत दित्ती वड्याईआ। नवीं चढ़ गई रंगत, बख्शे सच सरनाईआ। प्यारी लगी संगत, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चव्ही चेत कहे गुरमुख जाए ना कोए उदास, मेरी निशानी झोली देणी पाईआ। इक्क सुणाउणी गाथ, धुर दा हुक्म दृढ़ाईआ। बच्चयो साची सिख लओ जाच, निक्कयां वड्डयां दए पढ़ाईआ। जे पुरख अकाल नूं समझो बाप, भाई भैण सारे नज़री आईआ। हरि संगत विच प्रेम सभ दा सज्जण ते सभ दा साक, सनबंधी दिता बणाईआ। गुरमुखो तुहाडा बणाउणा इतफ़ाक, घर घर विच्चों कूड़ा झगड़ा देणा कढाईआ। सतारां हाढ़ नूं इकीआं दी बणा देणी जमात, जो गुरमुखां दे फ़ैसले दए कराईआ। जे निभू ते पक्की मेरे साथ, नहीं ते एथे ओथे होए जुदाईआ । वेखो हुण किहनूं मिलदी शाबाश, केहड़े जांदे पल्लू छुडाईआ। बचन शब्द हुक्म अख़ीरी इक्को वार देवे आख, दुहराउण दी लोड़ रहे ना राईआ। जां अज़ीज़ बणो जां गुस्ताख़, अद्धविचकार लटकदा नज़र कोई ना आईआ। जां जन्म कर्म भोगो जां करा लओ मुआफ़, बरी आपणा आप कराईआ । नवें सम्मत दी नवीं सिख लौ जाच, याचक बण के सेव कमाईआ। ना ओह पूरन रिहा ना ओह पूरन वाली बात, पतिपरमेश्वर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख हो के बणयों ना नार कमज़ात, कुलखणी हो ना मुख भवाईआ। जिस दा लेखा ओसे दा हिसाब, देवणहारा ओहो गुसाँईंआ। जे तुसां किसे बचन विच देणा होवे जवाब, जवाब देण तों पहलां बेनन्ती कर के आपणा पल्ला लओ छुडाईआ । हुण रहिण
नहीं देणा अन्दरों ओहला ते बाहरों कहो गुरू महाराज, पातशाह सच्चा कहि के सीस निवाईआ । मैं अन्दर फोल के सभ दा वेखणा ताक, कवण नेक कवण ठग कवण यार कवण बदी रिहा कमाईआ । गुरमुखो हरिसंगत विच रहिण नहीं देणा झगड़ा फ़साद, प्रेम प्रीती देणी सिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी दए आवाज़, राज़ रमज़ नाल खुल्हाईआ।
पहली वसाख शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोदावरी कहे मेरा पूरा कर इकरार, दिले दिलदार बेपरवाह तेरी आस रखाईआ। चेत दस दा पहला विहार, पूर्ब लहिणा देणा दे मुकाईआ। पटने वाला आ गया छड दरबार, घरबार दौलत धन माल तजाईआ। एसे दी सी इंतजार, जिस कारन लेखा बाकी रिहा लिखाईआ। त्रेते दे मित्र जगत दे विवहार, रीती संसार नाल रलाईआ। उहनां दा उधार कर्ज़ा दे उतार, पर्दा दे उठाईआ। तिन्नां नाल मेरा सी बप्पार, लहिणा देणा करदा रिहा साल तरयासी अपर अपार, सोहणा संग निभाईआ। इक्क दिन आ गई वीचार, प्रेम नाल बोलया इक्क जैकार, धुर दा राग सुणाईआ। राम वशिष्ट दी प्रगट हो गई याद, अन्दरों आया इक्क स्वाद, बरबाद खेड़ा सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणी सच आवाज़, अन्दरों खुल्ल्हया राज़, किसे ने किहा शाबाश, धुन अगम्म जणाईआ। तिन्नां कर इतफ़ाक, मेरा पकड़या हाथ, हलूणा दिता लगाईआ। कोई सानूं दस्स बात, तूं साडा सच भरात, भेव दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार वेख वखाईआ । त्रेता कहे तेरे पिछले साथी, माणस रूप नज़री आईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा बाकी, लेखा झोली पाईआ। इक्क बात अनोखी जो पूर्ब जन्म भाखी, भाषा पिछली दए गवाहीआ। सज्जणों तुसीं मेरे सच्चे साथी, प्यार मित्रां वाला बणाईआ। मेरी राम वशिष्ट ने खोल्ही ताकी, पड़दा दिता उठाईआ। जे तुसीं मिलणा चाहो कमलापाती, पतिपरमेश्वर मेला सहिज सुभाईआ। ओसे वेले हरि हुक्म संदेसा दिता मारी इक्क आवाज़ी, शब्द शब्द नाल जणाईआ। अगे ना कोई सवाल ते ना कोई जवाबी, बत्ती दन्द वाला मुख बन्द कराईआ। कुछ अगे लेखा वेख जिस दा वखरा हिसाबी, जगत विद्या ना कोए जणाईआ। एह लहिणा देणा हरि पुरख अबिनाशी, करनी दा करता देवणहार वड्याईआ। त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम वेखणी अन्धेरी राती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सच दिसे ना कोए प्रभाती, सन्धया आपणा रूप बदलाईआ। करे खेल हरि कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरे पकड़ उठावे साथी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोदावरी कहे लेखा दस्स दे सति सच, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कन्ढ्ढी वाले कर प्रगट, राज नरायण गया आईआ। जिन्हां दे अन्दर ग्यों
वस, वास्ता उहनां दा आपणे नाल जुड़ाईआ। तेज भान खोल्ह दे अक्ख, लक्षमण सिँघ लच्छमी नालों करे जुदाईआ। चेला सिँघ परत के आया वत, वतन आपणा दे वखाईआ। लालो नूं दे के अन्तर रस, रस्ते धुर दे देणे पाईआ। पंजां प्यारयां विच्चों जो अगे रहे बच, चारे ओह वी नाल रलाईआ । जेहड़ा गोबिन्द दी निंदया करदा सी भज भज, उसदा लेखा लेखे विच्चों लए कढाईआ। जिस दा नाम सिँघ प्रगट, पिता पाल सिँघ समझाईआ। गोदावरी कहवे ओह वी तिन्न दस्स, जेहड़े छड के भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे नालों बदल के अक्ख, आख़र रहे पछताईआ। मन वासना छड के आत्म प्यार अन्दर गए ढठ, हँकार विकार दिता गुवाईआ। मैं उहनां दा राह रही तक्क, नेत्र लोचन नैण आपणी सेव लगाईआ। तूं साहिब पुरख समर्थ, बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल प्या हस, गोदावरी तेरी चिन्ता दयां गंवाईआ। उहनां तिन्नां विच्चों दो इटारसी रहे वस, जसवन्त सिँघ हरदित्त सिँघ नाम दयां समझाईआ। तीजा जामा बदल के आपणा वेस आया उलट, थोड़ा पर्दा विच जणाईआ। इक्क दिन खवाब विच सुत्यां ओस आपणी घर दी स्त्री लई तक, ढाई सकिंट ध्यान उस दे विच रखाईआ। ओस समें गोबिन्द नालों हो के वख, आपणी नीती लई बदलाईआ। जिस वेले सुत्ते दी खुल्ही अक्ख, गोबिन्द नज़र आया प्रतख, चरनां दे उत्ते गया ढठ, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। मैं हो के बेवस, कूड़ी क्रिया दा जाण के रस, रस्ता तेरा दिता भुलाईआ । नेत्र नीर वहा के अथ, दोवें चरनां ते रख के हथ्थ, धूढ़ी टिक्का ला के मथ, मस्तक ल्या रगड़ाईआ । गोबिन्द किहा बस, ओस किहा कुछ मेरे नहीं वस, जो करनी तूं आपे रिहा कराईआ। जे सतिगुर हो के मेरे हिरदे जादों वस, मन वासना कदे ना हुन्दी हल्काईआ। आपणे लेखे ला लै मेरी रत, रती रत विच्चों आपणा रतन लै प्रगटाईआ। गोबिन्द प्रेम प्यार नाल ल्या तक्क, शब्दी अक्ख खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के दस्सां सच, सुनेहड़ा इक्क संदेशे विच प्रगटाईआ। जिस वेले मुड़ के आवां वत, जोती शब्दी खेल खलाईआ। सच दुआरे लवां सद, सद्दा आपणा नाम बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। गुरमुख हो निमाणा गया झुक, चरन कँवल सीस निवाईआ। मेरा पैंडा तेरे बिना ना जावे मुक्क, लेखा लेखे ना कोए रखाईआ। गोबिन्द किहा बेशक गुरमुख तूं बच्चा प्यारा नालों पुत, पुत्तरां तों चंगी दयां वड्याईआ । जे सच सच लवें पुछ, पुश्त पनाह तेरी हथ्थ रखाईआ। भेत थोड़्हा विच कुछ, तैनूं दयां जणाईआ। तेरा जामा बदलना ना दाढ़ी होए ना मुच्छ, स्त्री पिच्छे स्त्री रूप देणा बणाईआ। नेत्र रो के उस चरन फड़े घुट्ट, बौहड़ी बौहड़ी कीती दुहाईआ। गोबिन्द किहा एह पड़दा नहीं कोई लुक, धुर दा हुक्म दिता समझाईआ। गुरसिख किहा मैं बणना चाहवां तेरा पुत, पिता इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द किहा जो किहा सो दरुसत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ।
बच्यां वांग तैनूं गोदी लवां चुक, फड़ बाहों गले लगाईआ। जे पुत नहीं ते पुत दे नाल रक्खां ख़ुश, एसे करके मनजीत दा जोड़ा ल्या जुड़ाईआ। इक्कीआं दी सोहणी रुत, गोदावरी तेरी रुतड़ी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल लेखा दे चुकाईआ। गोदावरी कहे मैनूं होर आई याद, यदी दयां बतलाईआ। मैनूं पता लग्गा तूं नौ दुआरे करने बरबाद, भगतां नूं इक्को घर देणा बहाईआ। उहनां दा बणके कन्त सुहाग, धुर दा जोड़ा लैणा जुड़ाईआ। मैनूं आया इक्क वैराग, वैरी अन्दरों देणे मिटाईआ। जिन्हां ने कूड़ी क्रिया दा करना त्याग, त्यागी हो के तेरा दर्शन पाईआ। ओह हँस ना रहि जाण काग, काग हँस तेरे चरन मिले सरनाईआ। तेरयां भगतां दा वेखां इक्क समाज, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन इक्क सरनाईआ। तेरी रमज़ नूं केहड़ा समझ सके दिमाग़, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे मेरी होर इक्क मन्न, मनसा दयां जणाईआ। इक्कीआं दा बेड़ा बन्न्ह, इक्की इक्की आपणी गंढ्ढ वखाईआ। नौआं नूं होर दे दे आपणे प्रेम दा सच्चा धन, धनवन्त दे बणाईआ। जे उहवी नाल रलके आउण चन्न, मैं चन्द मुखड़े वेख के ख़ुशी मनाईआ। पर गोदावरी कहे मेरे कन्ढ्ढे ते बहण तों पहलों फड़न आपणे कन्न, दों हथ्थां विच टिकाईआ। नेत्र रोवण छम्म छम्म, वैरागी हो के छहबर देण लगाईआ। मैं भज्जां उहनां वल, नठ्ठां चाँईं चाँईंआ। गुरमुखो तुसां नौआं ने सारी संगत वास्ते नौ वार प्रभ दे चरनां उत्ते झटणा जल, घर घर सुख शांत दए कराईआ। जेहड़ा समां एह मिल गया कलिजुग विच कल, एह कल्मयां वालयां हथ्थ किसे ना आईआ। पूर्ब दा फल, भगतां दा मल, गोदावरी कढके विच्चों जल, इशारे नाल दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल किहा गोदावरी क्यों होवें हैरान, तेरी हैरानी दयां गंवाईआ। लेखा विच जहान, पूर्ब झोली पाईआ। सति झुला के निशान, निगहबान इक्क अख्वाईआ। हुक्म दे के ज़िमी असमान, दरगाह साची ख़ुशी जणाईआ। नौ सत दी इक्क कलाम, कलमे नग़मे राग नाद दयां जणाईआ। पैगम्बरां दा इक्क अमाम, अमलां विच वेखां सर्ब लोकाईआ। भगतां दा भगवान, शाह सुल्तान हो के ख़ुशी जणाईआ। अगला दे के धुर फ़रमान, सम्मत शहिनशाही कर प्रधान, जगत प्रधानां संदेशे दयां पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा दयां मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो केहड़ी वसाखी, वसाह के गई आईआ। सम्मत सदीआं दी करके बाकी, बकतयां दे लेखे रही चुकाईआ। चार जुग दी वेख के साखी, सुख सुनेहड़े घर घर रही पहुंचाईआ। सति सति दा नाम संदेसा दे के पाती, पर्दा इक्को मज़मून रही जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमी
आसमान खोल्हो ताकी, पर्दे रही उठाईआ। पिछली मुकी सभ दी वाटी, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। धुर दा हुक्म पुरख अबिनाशी, शाह पातशाह शहिनशाह रिहा जणाईआ। जन भगतो तुहाडा मेला नाल कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा रंग चढ़ाईआ। तुहाडी आत्म ओसे दी ज़ाती, ज़ात पात नज़र ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार कहिण आओ वेखो तक्को वसाखी दा मेला, हरि करता दए वड्याईआ। इक्को रंग दिसे गुरू गुर चेला, चेला गोबिन्द गोबिन्द चेले विच समाईआ। दो जहानां नालों हो के वेहला, वाहिद भगतां करे कुड़माईआ। वसणहारा रंग नवेला, निरगुण दाता शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साची खेल रिहा खेला, ख़ालक ख़लक पर्दा दए उठाईआ। जन भगतो तुहाडा रहे ना वक्त दुहेला, दोहरी चोट तन नगारे अन्दर दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। वसाखी कहे इस दा करयो ना कोई वसाह, वसदे खेड़े दए उजाड़, उजिड़यां दए वसाईआ। प्रभ दाता वड्डा बेपरवाह, सदा बेपरवाही विच समाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी बदल के मैं पहली वारी गई आ, लोकमात फेरा पाईआ। मेरी मंग मैं शहिनशाही सम्मत सुणां नाल चा, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। तसबीआं मालां तों बाहर मिल गया सच ख़ुदा, ना ख़ादम ना आदम अदलां दा अदल रिहा कमाईआ। भगतां दा बणके गवाह, एथे ओथे रिहा बचा, बचपन आपणी झोली पाईआ। एथे की करे बावा आदम ते हवा, पार्बती ते शिव निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पैगम्बरां किहा ख़ुदा, अवतारां किहा जोती जोत रिहा डगमगा, गुरुआं किहा गहर गम्भीर नज़री आईआ। वसाखी कहे जे कोई मैनूं पुछे आ मैं सच दयां सुणा, एह ओह बेपरवाह, जिस दा खाणी बाणी जस ढोलयां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी सुण के बात, छोटे बाले नढ्ढे काके मनजीत लई अंगड़ाईआ। थल्ले मार के वेख्या झात, पड़दा परे उठाईआ। भगतां दी बैठी जमात, सोहणी नज़री आईआ। जगदीश नूं मार के आवाज़, भाई नूं भाई ल्या जगाईआ। जगदीश सवरन दा खोल्ह के ताक, तुरत दिता सुणाईआ। सवरन कहे मैं गुरदयाल सिँघ नूं लवां आख, सारे वेखीए चाँईं चाँईंआ। गुरदयाल सिँघ किहा पाल सिँघ दे सारे दास, मिलके आपणा हाल सुणाईआ। मनजीत किहा एह भगतां दा रिवाज, दो जहानां नज़री आईआ । किरपा कीती पुरख अबिनाश, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मैं प्रभ दे अगे करनी इक्क अरदास, बेनन्ती आपणी देणी सुणाईआ । हे प्रभू जिस माता ने मैनूं जन्म दिता विच लोकमात, आप आपणी कुक्ख सुहाईआ। उसदी करदे आप नजात, नज़र मेहर इक्क उठाईआ। तूं साहिब बख्शिंद साख्यात, पर्दा ओहला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
मनजीत कहे वसाखी मन्नां तां, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जे वड्याई देवें ओस माँ, जिस नूं वीह सौ दस बिक्रमी विच लारा ला के गया आईआ। जिन्ना चिर ना करें हां, मेरा हक ना झोली पाईआ। ओनां चिर पल्ला छड्डां ना, सच दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे विच रखाईआ। मनजीत कहे मैं कोई मंगी नहीं मंग वास्ते लालच, लालची रूप ना कोए बणाईआ। सत्त महीने तिन्न दिन जो तेरी भगती कीती ख़ालस, ख़ास तेरी सेव कमाईआ। छोटा नन्न्हा बण के बालक, गोदी माँ सुहाईआ। अज्ज ओसे दा बण के सालस, बेनन्ती रिहा जणाईआ । तूं मालक सभ दा ख़ालक, तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । मनजीत कहे मैं ग्यारां साल रिहा चुप, आपणी मंग ना कोए मंगाईआ। प्रेम प्यार अन्दर आया दु:ख, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। ओस नूं दे सुख, जिस ने सुख सांद नाल तेरी गोदी दिता बहाईआ। पुरख अकाल हो के तुठ, बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। चरन कँवलां उत्ते झुक, झोली अगे डाहीआ। जिस तरह रंग चढ़ाया पुत, ओहो मात दे वड्याईआ। पुरख अकाल किहा तेरी बेनन्ती उत्ते होया ख़ुश, ख़ुशीआं विच ख़ुशी दयां बदलाईआ। हाढ़ सतारां इक्क वखरी निराली अनोखी गा के तुक, तुरत मेला लवां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। मनजीत कहे केहड़ी तुक, गाउणा छन्द, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा ओह मेरे विच बन्द, कोई बन्दीख़ाने विच्चों बन्दा ना बाहर छुडाईआ। इक्कीआं सिक्खां दा बणा के संग, सोहणा वेला वक्त दयां जणाईआ। हाढ़ सतारां शब्दी धार पा के ठंड, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जिस दा नूर उपज्या चन्द, साची जोत जगत रुशनाईआ। ओसे दा मन विकार कर के खण्ड, खण्डा नाम तन पहनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर बख्श के सच अनन्द, साची सेवा अगली दए जणाईआ।