पुस्तकालयभाग १८

२ वसाख शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

चना कहे मैनूं ला दे भोग, कच्चे तों पक्का दे बणाईआ। पेठा कहे मेरा पिछला संजोग, पर्दा दे उठाईआ। केला कहे मैं सभ दी भेंटा चढ़दा रिहा रोज रोज, गुज्झी रमज़ ना किसे लगाईआ। सौंफ़ कहे मैनूं खा खा थक्के लोक, रस विच रस ना कोए मिलाईआ। बादाम कहिण सानूं खा के सभ नूं आवे जोश, शांतक सति रूप ना कोए समाईआ। सारे बैठे रहे ख़ामोश, आपणी विथ्या ना किसे जणाईआ। ठाकर तेरी ठाकरां नाल वेंहदे रहे मौज, ठोकर अन्दर ना किसे लगाईआ। ढईआ सईआ करदे रहे खोज, बईआं पकड़ गले ना कोई लगाईआ। अचानक असुते आ गई होश, अन्दरों सुरती दित्ती खुल्हाईआ।

बिना सोच तों आ गई सोच, किसे अगम्मी रमज़ दित्ती लगाईआ। तकया वेख्या लक्खण पुष्कर करौच, जम्बु ध्यान लगाईआ। सुणया ढोला इक्क सलोक, धुर का नाअरा नाम ख़ुदाईआ। अन्तर रिहा ना कोई रोग, कूड़ी ख्वाहिश ना कोए जणाईआ। आसा पुन्नी सारे मिल के बणीए साची चोग, जिस नूं खादयां चुगली निंदया अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां दईए ज्ञान बोध, बुद्धी बिबेक बणाईआ। हिरदे दईए सोध, सुगंधी सच समाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढीए खोट, अगे खटका रहे ना राईआ । गोबिन्द प्रेम दी लग्गे चोट, चोट नगारा इक्क सुणाईआ। बंक दुआरा सोहे कोट, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। साची गोशना गोष्ट करीए कूणे गोश, गुफ़त शुनीद दीद हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दए मुकाईआ । चना कहे मैनूं चबणा नहीं नाल दन्द, बत्ती दन्दां वाली वेखी सर्ब लोकाईआ। जिनां खाधा उहनां विष्टा रूप कढया गंद, परमानंद ना कोए वखाईआ। बिन गोबिन्द सानूं मिल्या नहीं ओह अनन्द, जो अनन्द पटने गया जणाईआ। ना ओह मईआ ना ओह राजा ना ओह प्रेम प्यार दा ढंग, तरीका सच ना कोए दृढ़ाईआ। सदीआं वेंहदे रहे कदे सूरज ते कदे चन्द, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। साडे अन्तर नहीं पई ठंड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सानूं ख़ुशी आई जिस वेले सम्मत चढ़या शहिनशाही राज नरैण लै के गया गंढ्ढ, पटने संदेसा दिता सुणाईआ। सानूं पिछली याद आ गई मंग, जो गोबिन्द दयां दन्दां नाल छोह के बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। ओह हौली जेही कहि के गया सानूं विच कन्न, निकंमिउ तुहानूं दयां वड्याईआ। जिस वेले परम पुरख दा चढ़ के आवां चन्न, दो जहान करां रुशनाईआ। तुहाडा बेड़ा देवां बन्न्ह, लेखा आपणे नाल चलाईआ। उहनां उस वेले किहा किवें साडी लए मन्न, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । चना कहे मैनूं कोई दन्दां नाल ना लवे पीस, पेशतर दयां जणाईआ । मैं मिलणा ओस जगदीस, जो जगदीशर हर घट रिहा समाईआ। जिस दे छत्र झुले सीस, साह साह नाम जपे लोकाईआ। जिस दी गोबिन्द नाल प्रीत, गोबिन्द ओसे विच नज़री आईआ। मैं करन आया तस्दीक, छोटा चना देवे गवाहीआ। जिस ने मेरी रखी उडीक, वेला वक्त सुहञ्जणा रिहा सुहाईआ । गुरमुखो जो कहां सो ठीक, ठाकर ने ठोकर ला के ल्या उठाईआ। मैनूं ना समझयो मैं निक्का जिहा कीट, मेरी हस्ती मस्ती विच समाईआ। मैं ओस घर दा वसनीक, जिथ्थे वसदयां बाहर सके ना कोए कढाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने राणी दे घर भोग लगाया साडी निकली सी चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। गोबिन्द ने हस के साडे अन्दर वड़ के गाया इक्क निक्का जिहा गीत, सोहँ सो ढोला दिता सुणाईआ। तुसीं मेरे मैं तुहाडा दोहां दे विच परम पुरख नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एह चना कहे मैं ओसे वेले उछल के गोबिन्द दी झोली विच डिग्गा

जिस नूं गल दा कपड़ा कहिंदे कमीज़, बाणा बच्यां वाला नज़री आईआ। ओस फड़ के नाल रीझ, आपणी जेब विच ल्या रखाईआ। मैं अन्दर वड़ के आपणी बदल लई नीत, रूप अनूप वटाईआ। मंगी मंग जे तूं मेरा ते मैनूं आपणा कर लै ठीक, ठग चोर यार वाली ठग्गी ना कोए कमाईआ। ओस हस्स के किहा मैं तुहाडी रक्खां सदा उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क इक्क उठाईआ। चना कहे तुसीं नहीं जाणदे मैनूं क्यों भोग लगदा, अमृत रस भोगी दया कमाईआ। मैं ओस दुआर ते सजदा, जिथ्थे सजदा करे लोकाईआ। बहुत चिर होया फिरदा लभ्भदा, लभयां हथ्थ कुछ ना आईआ। वेखो हुण खेल होया सबब दा, राज नरैण दिता मिलाईआ। चना कहे मैं राज नरैण नूं कुछ दसदा, अगला पड़दा दयां उठाईआ। सवा तिन्न साल तेरा पटने वाला घर उजाड़ां वसदा, गोबिन्द दे चरन विच आसण दयां लगाईआ । बिन तेरे मेरा प्रेम नहीं फबदा, प्रीती सच ना कोए समझाईआ। ओह तुसां की रस करना ओस कँवल नभ दा, जेहड़ी नाभी कँवल सतिगुर पूरे भगतां ना कदे रखाईआ। उस दे उत्ते आप वसदा, जिथ्थे भगतां मेले सहिज सुभाईआ। कौण लेखा जाणे एहदी हद दा, हद तों बाहर बेहद बेपरवाहीआ। जेहड़ा प्रेम नाल तेरे चने चबदा, आपणा चमड़ा तेरी सेज देवे बणाईआ। ओह गुरमुखो तुहानूं नहीं पता एह लहिणा देणा कब दा, कवण झोली रिहा पाईआ। हुण रंग रहिण नहीं देणा विच डब दा, ललारी हो के रंग इक्को देणा चढ़ाईआ। दीपक जोत विच ओह जगदा, दीपक जोत करे रुशनाईआ । लेखा मुक जाए जगत हज्ज दा, हाज़र हो के आपणा दरस कराईआ। एह कीमत विच ना कक्ख दा ते ना लक्ख दा, समर्थ हथ्थ एसे दी वड्याईआ। चना कहे मैं सच सच दस्सदा, दहि दिशा पड़दा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। चना कहे मैनूं कोई ना समझ्यो दो फाड़, टुकड़ा अलग अलग जणाईआ। मेरा लेखा वेख्यो सतारां हाढ़, हाढ़े कढ के दयां सुणाईआ । जिस दा लेखा विच उजाड़, माछूवाड़े कीड़ी क्रिया विच सेव कमाईआ । इक्ट्ठा कीता भाल, भालदा भुलयां भटकयां मेल मिलाईआ। शाहां तों बणा के कंगाल, कंगलयां तों कमलापति दयां मिलाईआ। सच दर दी सच्ची धर्मसाल, सच दुआरा इक्क वड्याईआ। चन्ना कहे गुरमुखो की तुसीं इक्क राज नरैण नहीं सकदे संभाल, जिस दे घर घड़ी पल गोबिन्द कट के आया बणा के आया पिता माईआ। अगे बहुता होर अहिवाल, बिना सवाल जवाब सहिजे नाल दयां लिखाईआ। चना कहे एहो वेखो ओह निशान, जो ब्यान नाल रहे जणाईआ। राज पाल ओस दरबार, दवारपाल बण के सोभा पाईआ। वस्त रसद बहु महान, सिँघासण उत्ते मिली माण वड्याईआ। किड्डा वड्डा सच निशान, निशानयां विच्चों निशाना रिहा जणाईआ। चना कहे मैनूं सारे करयो परवान, मेहरवान दित्ती माण वड्याईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। निशाना कहे मैं शब्दी धार खण्डा, खड़ग खड़ग टकराईआ। मेरा रूप नहीं कोई माणस बन्दा, बन्दगी बन्दना ना कोए जणाईआ। मैं नेत्रहीण अन्धा, जगत अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं जगत लुहार गंढ्ढा, तोड़ फोड़ पालिश नाल चमकाईआ । मेरे अन्दर इक्क सुगंधा, जो महक सच महकाईआ। पुरख अकाल प्रभ ठाकर तारन आया बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। हुण भगत सुहेला बण के संगा, सोहणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उपर हो मेहरवान, मालक ख़ालक सालस स्वामी अन्तर जानत, आपणा हुक्म वरताईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी दया कमाईआ। पटने निवासी बणया साथ, राज नरैण नाता इक्क जुड़ाईआ । पंजां प्यारयां नाल तेरा साथ, हथ्थ नाल हथ्थ दिता मिलाईआ। अमरजीत सिँघ नाल सांझी तेरी बात, बच्यां वांग गोद उठाईआ। सुरजीत सिँघ नाल प्रेम प्यार दी रास, सोहणा वेला वक्त दए सुहाईआ। हरिसंगत तेरे मिलण दी सारी रक्खे आस, बाहर रहिण कोए ना पाईआ। आ के गोबिन्द दे घाट, बेड़े बहि के ख़ुशी मनाईआ। जन्मां दी मुक्की वाट, कर्मां दा गेड़ गंवाईआ। प्रभ दे विकया हाट, कीमत करता दए चुकाईआ। वेखीं भुल के सवा तिन्न साल पटना ना करीं याद, वाग तेरी आपणे हथ्थ रखाईआ। एह गुरमुख तेरे टहिकदे फुल्ल गुलाब, गुलशन तेरे नाल महकाईआ। लाल सिँघ दा हो रिहा हिसाब, इक्की दिन तेरे इस दे घर झट लँघाईआ। पंज दिन तेरा पखोवाल हिसाब, ओह वी रिहा सुणाईआ । यारां दिन तैनूं जम्मू मिलणा ख़ताब, ख़ता विच ना कोए रखाईआ। तिन्न दिन कंगां वालयां करना याद, नरैण सिँघ बैठा अक्ख खुल्हाईआ। सत्त दिन नाथेवाली मिलणा पुन्न सवाब, सुबह शाम इक्को रंग चढ़ाईआ। हरबंस सिँघ पकड़नी तेरी वाग, पंज दिन ज़िला करनाल सेवा करे चाँईं चाँईंआ। अगे होर वड्डा तेरा ख़वाब, बेख़बर ख़बरां नाल समझाईआ। तेरे प्रेम तों घर घर करना अबाद, जग विच उजड़े नूं भगतां दे अन्दर दिता वसाईआ। सतारां हाढ़ नूं एहनूं आपणे ख़ून दा देणा रस आप, प्याला प्रेम प्यार पिलाईआ । फिर अगली कढ किताब, लेखा भविख्त देणा समझाईआ। तेरी काया दा खोल्ह के गुदाम, वपारी धुर दा देणा बणाईआ। सच सुख विच दे के आराम, चरन कँवल बख्शणी इक्क सरनाईआ। लेखे ला के प्रेम वाली प्रणाम, प्रण तेरा तोड़ निभाईआ। इक्क रात तैनूं कटणी पैणी शहर सनाम, त्रिलोक सिँघ पिछली याद रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहुता लेखा थोड़्हा कर के दए भुगताईआ।

२ वसाख शहिनशाही सम्मत १ आत्मा सिँघ दा कोट, बीबी बलवन्त कौर दे गृह अमृतसर

दो वसाख कहे मेरे भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। अबिनाशी करते तेरा वेख्या खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तकाण, नेत्र लोचन नैण सर्ब उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सृष्टी दृष्टी वेख्या खेल महान, धुर दा इष्टी नज़र कोए ना आईआ। साचा मंत्र आत्म अन्तर नज़र ना आया ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या सच ना कोए पढ़ाईआ। खाणी बाणी खेल वेख्या लक्ख चुरासी हो प्रधान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। बीस इकीसे हरि जगदीसे सति मिल्या ना कोए निशान, सति सच ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ वेखी दुकान, माया ममता हउमे हंगता घर घर नज़री आईआ। मन वासना नचदा फिरे शैतान, दीन मज़्हब ज़ात पात शरअ करे लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साहिब स्वामी तेरा देवे ना कोई ध्यान, परवरदिगार सांझे यार मेल ना कोए मिलाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले गाईआ। साची मंज़ल चढ़ के धर्म दुआरे मिल्या ना कोई आण, अन्तर आपणा पर्दा लाहीआ। अठसठ तीर्थ तट करदे वेखे इश्नान, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। दुरमति मैल धो निर्मोह हो ना सक्या कोई इन्सान, गुण निधान तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख आपणा घर, गृह मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। दो वसाख कहे प्रभ दो जहानां वाली, सृष्टी वारस नज़र कोए ना आईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया माटी दिसी ख़ाली, सच भण्डारा नाम अमोलक वस्त ना कोए वरताईआ। त्रैगुण टुट्टे ना कोए जंजाली, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना दिसी सर्ब दलाली, धुर दा सालस संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा घर, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। दो वसाख कहे प्रभू मेरी दुहाई, तोबा तोबा कर के दयां जणाईआ। ज़िमीं असमान वेखे थल अस्गाही, महीअल फेरा पाईआ । भरमें भुले कलिजुग राही, साचा मार्ग पन्ध नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर फिर ना कोए सहाई, सदी चौधवीं पल्लू गए छुडाईआ। नाता तुटया भाई भाई, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा रिहा छाई, साचा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जलवा दिसे ना किसे नूर इलाही, काया काअबा हक हक ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सभ दी होई जुदाई, सुरती शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर मंज़ल किसे ना मुक्के डूँग्घी खाई, चोटी चढ़ दरस कोए ना पाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत जगत विद्या रहे कुरलाई, बोध अगाधा शब्द अनादा धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण

हो के वेख दर, दरवेश आपणी अलख जगाईआ। दो वसाख कहे मैं वेख्या चार कुण्ट जगत, धरनी धरत धौल ध्यान लगाईआ। घर घर काया मन्दिर अन्दर लगी वेखी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ । हँस बुद्धी होई कग्ग, कूड़ कुड़यारा काग वांग कुरलाईआ। जगत दुआरे पार कर के हद, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ । घर स्वामी सज्जण लए कोई ना सद, पर्दा ना कोए उठाईआ। शब्द अनादी सुणे ना कोई नद, अनहद धुन ना कोए उपजाईआ । अमृत रस पीवे कोई ना मध, साचा जाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए हड्ड, रती रत ना कोए रंगाईआ । मन वासना कलिजुग जीव रहे नच, बुध बिबेकी रूप ना कोए वटाईआ । फिरी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ना कोए सहाईआ । किसे नाता तुटे ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार ना कोए लँघाईआ। आत्म परमात्म किसे हथ्थ ना आवे अनन्द, परमानंद ना कोए समाईआ। साचा नूर चढ़े ना धुर दा चन्द, जोती जाता ना कोए रुशनाईआ। भेव चुके ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म तेरा संग ना कोई रखाईआ। साचा दिसे कोई ना जन, जननी गोद ना कोई सुहाईआ। दोए लोचण जगत सृष्टी होवे अन्न्ह, निज नेत्र अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भरम देवे ना कोई भन्न, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। सच धर्म मिले ना कोई निशान, इन्सान हैवान रूप वटाईआ। अगम्मी कलमा पढ़े ना कोई कलाम, कायनात कलमा ना कोए जणाईआ। सति सरूप नज़र ना आए किसे भगवान, सच दुआरे सोभा पाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख होया हैरान, हरि जी एह की खेल वरताईआ। कलिजुग लेखा लगा दे विच जहान, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म कर प्रधान, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, नर नरेश तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दर ते मंगदे दान, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। तूं आदि जुगादी मालक ख़ालक इक्क मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ । चारे बाणी सिफ्तां भरया करे ब्यान, सोहले ढोले राग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख दर, दर ठांडे पर्दा लए उठाईआ। दो वसाख कहे मेरे साहिब स्वामी, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। पतिपरमेश्वर अन्तरजामी, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया जगत निशानी, नव नौ चार नज़री आईआ । साचा मिल्या ना किसे अमरापद निरबानी, मंज़ल चढ़े ना कोई नौजवान नौबत नाम ना कोई सुणाईआ। काग़ज़ कलम शाही लिख लिख थक्की कानी, कुदरत दे कादर कातब बैठे मुख भवाईआ। तेरा मेल मिलाप बिन अक्खरां वाला जाप दस्से ना कोए लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा खेल वेख होई हैरानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख दर, दरवाज़ा सच खुल्हाईआ। दो वसाख कहे मैं वेख्या जीव जगत, जागरत रूप अक्ख खुल्हाईआ। साची नज़र ना आई शक्त, शख्सीअत सारे गए भुलाईआ। जगत अन्धेरा

अर्श फर्श, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। चारों कुण्ट सोग हरख, चिन्ता ग़म डेरा ढाहीआ। दुखियां वंडे कोए ना दर्द, ग़रीबां गोद ना कोए बहाईआ। जगत कसाई दिसी करद, कतलगाह बणी लोकाईआ। पतिपरमेश्वर धुरदरगाही मेरी इक्को अर्ज़, बेनन्ती तेरे अगे सुणाईआ। आपणा खेल कर असचरज, भेव अभेदा पर्दा लाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट दे गर्द, गुबार नज़र कोए ना आईआ। भगत सुहेले बणा के धुर मर्द, मर्द मर्दाने आपणा हुक्म वरताईआ। नाम खण्डा उठा के करद, दो जहानां दे चमकाईआ। हुक्म संदेसा इक्क निधड़क, बेपरवाह दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दो वसाख कहे प्रभ मैं वेखी तेरी दुनिया, मानस मानुख मानव खोज खुजाईआ। झगड़ा प्या ·षीआं मुनीआं, पर्दा सके ना कोए गंवाईआ। समझ आवे ना किसे वड्डे गुण गुणीआं, गहर गम्भीर तेरी मिले ना कोए सरनाईआ। भाग लग्गा ना दिसे काया कुलीआं, कलमे पढ़दी वेखी जगत लोकाईआ। अठसठ तीर्थ भरदे वेखे चुलीआं, निझर झिरना अमृत रस जाम बूँद स्वांती ना कोए टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। दो वसाख कहे मेरे साहिब सतिगुर ठाकर, ठोकर आपणी दे लगाईआ। कूड़ी क्रिया वेख डूँग्घा सागर, भँवरी भँवर आपणा रंग बदलाईआ। भाग लग्गा किसे थाँ ना किसे काया गागर, काची माटी ना होए कोए रुशनाईआ। साचे दर दा बणे ना कोए सौदागर, सिफ्त सलाही ढोले रहे गाईआ। निर्मल कर्म ना होए उजागर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सूरबीर दिसे जोधा ना कोए बहादर, मन मनसा लए मिटाईआ। तूं करता करीम कुदरत दा कादर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्त अख़ीरी आपणा कर दे सच्चा आदल, अदल अदालत इक्को इक्क लगाईआ। जगत अन्धेरा रहे ना बादल, बदली कर दे थाउँ थाँईंआ। लेखा मुका दे मकतूल कातिल, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। माणस रहे कोई ना पाग़ल, बुध बिबेकी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। दो वसाख कहे घर घर प्या झगड़ा, साचा नाउँ ना कोए ध्याईआ। कोई मार्ग पन्थ ना जाणे अगला, पर्दा सक्या ना कोए चुकाईआ। जगत वासना सभ नूं कीता कंगला, धन गठड़ी नाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेखे जंगला, समुंद सागर डूँग्घी खाई खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे समझाईआ। दो वसाख कहे तेरी खेल प्रभू धुर दी, धुरदरगाही तेरी वड्याईआ । आपणी सृष्टी वेख रुढ़दी, बिन तेरे पार ना कोए लँघाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे हुक्म नाल नहीं मुड़दी, चार जुग दे लेखे रही मुकाईआ। किसे ओट ना रखी साचे गुर दी, गुर परमेश्वर दोवें गए भुलाईआ। घर घर अन्दर खेल वेखी पंज तत ठग चोर दी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दी आशा

मुकी तेरी लोड़ दी, लोड़ींदा साजन नज़र किसे ना आईआ। खेल वेख अन्धेरे अन्ध घोर दी, घोरी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेख वखाईआ। दो वसाख कहे प्रभ हाज़र हो के वेख मौजूद, मजलस हक ना कोए लगाईआ। कलिजुग सन्त मंज़ल चढ़े ना कोए मकसूद, मुकामे हक डेरा कोए ना लाईआ। मिल्या सच ना कोए महबूब, मुहब्बत प्रेम ना कोए जणाईआ। झगड़ा प्या तत कलबूत, दिवस रैण लड़ाईआ। साचा लभ्भे ना किसे अरूज, अर्श फर्श लेखा ना कोए मुकाईआ। कूड़ी चुके ना कोए हदूद, हद पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेस वटाईआ। दो वसाख कहे मैं जुग चौकड़ी तकदा रिहा राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैगम्बर मेरे गवाह, जो शहादत देण नाल सफ़ाईआ। वाक् भविख्त रहे जणा, शब्द इशारे नाल दृढ़ाईआ। बीस इकीसा बेपरवाह, पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। वाहिद लाशरीक नूर ख़ुदा, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाईआ। सभ दा लहिणा देणा दए मुका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ । पूर्ब लेखा झोली पा, फ़ैसला हक सुणाईआ। मैं वेख्या थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। बिन तेरे पकड़े कोए ना बांह, ब्रह्मण्ड वरभण्ड ना कोए सुहाईआ। जगत बुद्धी होई काँ, हँसा माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। आत्म परमात्म मिल्या कोई ना आ, शब्द मलाह बेड़ा ना कोए चलाईआ। साचे पौड़े चढ़ के दर्शन कोई ना सके पा, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ । रसना जेहवा बत्ती दन्द गोष्ट रहे सुणा, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। दो वसाख कहे मैं तकदा रिहा राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रगट होवे बेपरवाह, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। पूर्ब लेखा वेखे थाउँ थाँ, दो जहानां खोज खुजाईआ। लहिणा देणा सभ दा दए चुका, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। धुर दा मालक ख़ालक आप अख्वा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़बंरां लेखा जगत मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। वाक् भविख्त पूर करा, अनदृष्ट दृष्टी दए जणाईआ। साचा सम्मत हरि आपणा ला, शहिनशाह वजाए इक्क वधाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा गया आ, घर सज्जण ल्या मिलाईआ। काग़ज़ लिखे कोई ना शाह, अक्खरां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। मन विच सके ना कोए समझा, ख़ाहिशां विच ना कोए रुलाईआ। हंगता विच सके ना कोए छुपा, पर्दा उपर ना कोए टिकाईआ। पांधा बण के सके ना कोई दृढ़ा, चौदां विद्या सार ना आईआ। चौदां लोक बैठे सीस निवा, सजदयां विच करन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। दो वसाख कहे प्रभू जुग चौकड़ी तेरी करदे गए उडीक, आसा

आसा नाल वधाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा सुहावणी आ गई तरीक, तवारीख दे बदलाईआ। मालक हो के लाशरीक, शरक्त सभ दी दे मिटाईआ। तेरे विच वड तौफ़ीक, तुआरफ़ आपणा दे समझाईआ। दूर दुराडे आ के आप करीब, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। साचे नाम दी इक्क तमहीद, धुर दा ढोला दे समझाईआ । तूं मेरा मैं तेरा दो जहान गावण तेरा गीत, काया काअबा इक्को दे वखाईआ। पुरख अकाल दीन मज़्हब झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ इक्को दे समझाईआ। जिस गृह मन्दिर अन्दर लग्गे इक्क प्रीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अमृत आत्म धार बख्श ठांडी सीत, निझर झिरना दे झिराईआ। लेखा मुक जाए हस्त कीट, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। साचे नाम दी कर बख्शीश, रहमत आपणी इक्क कमाईआ। तेरा कलमा तेरा नाम तेरी सच हदीस, हज़रत इक्को दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मैं वेखां वक्त सुहञ्जणा, सोभावन्त दए वड्याईआ। किरपा करे सो हरि पुरख निरँजणा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। दया कमाए हरि पुरख धुर दा सज्जणा, साजण मीत सहिज सुखदाईआ। एकँकार भाण्डा भरे सक्खणा, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। आदि निरँजण दीपक गृह गृह साचा जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता नाम ख़ुमारी देवे मधना, रस इक्को इक्क चखाईआ। श्री भगवान सच दुआर बहि के सजणा, आसण सिँघासण डेरा लाईआ। पारब्रह्म तेरा रूप रहे अलग ना, परमात्म पर्दा देणा उठाईआ। बिना काअब्यों होवे हज्जणा, बिन हज़रत इक्को नज़री आईआ। बिना गुर सतिगुर दर लभ्भणा, साडे तिन्न हथ्थ अन्दर वेख वखाईआ। प्रेम प्रीती कराउणा मजना, दुरमति मैल धवाईआ। अनन्द विच्चों देणा साच अनन्दना, परमानंद वखाईआ। पाँधी हो के जगत दवारयों पार लँघणा, अद्ध विच ना कोए अटकाईआ। घर विच घर सुहाउणा बंगला, मंगलाचार आपणा नाउँ जणाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब रहे ना संगला, बन्धन सारे देणे कटाईआ। इक्को पुरख अकाल इक्को तेरी बन्दना, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा गा के छन्दना, कलमा ढोला नग़मा धुर दा नाद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी हो सहाईआ। दो वसाख कहे पुरख अकाल हो जा दर्दी, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। सच दुआरे सुण अर्ज़ी, आरज़ू आपणी दित्ती प्रगटाईआ। जगत सृष्टी बिन तेरे वेखी मरदी, जूनी लक्ख लक्ख भवाईआ। अग्नी वेखी सड़दी, तत्तां तत रहे जलाईआ । कूड़ी क्रिया वेखी हड़्हदी, अगे हो ना कोए बचाईआ। दुनिया दीनां मज़्हबां विच लड़दी, झगड़े मन रिहा वखाईआ। तेरी मंज़ल अगे हो ना कोए चढ़दी, पन्ध सके ना कोए मुकाईआ। खेल दस्से ना कोए थिर घर दी, सचखण्ड निवासी तेरा पर्दा ना कोए उठाईआ। कलिजुग अन्त कोटन कोटां विच्चों किसे भगत सुहेले आत्म तैनूं वरदी, आपणा फ़ैसला हक सुणाईआ। दासी बण के तेरे घर

दी, घर आपणे विच्चों घर लए बदलाईआ । जिथ्थे जोत अगम्मी बलदी, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। ओह आत्म परमात्म तेरे विच रलदी, तेरी रहमत विच समाईआ। मैं वेख के खेल कलिजुग कल दी, कल्याण कर के दित्ती सुणाईआ। दो वसाख कहे एह तेरी खेल हाल अहिबाब दी, दीन दयाल तेरी ओट तकाईआ। एथे लोड़ नहीं सवाल जुआब दी, झगड़ा अवर ना कोए बणाईआ। मन्न बेनन्ती इक्क कंगाल दी, ग़रीब निमाणे लै तराईआ। खेल कर आपणी अगम्मी चाल दी, चलाकी सभ दी दे मिटाईआ। लोड़ रहे ना तलवार ढाल दी, शब्दी खण्डे कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। दो वसाख कहे जग नाता प्रभ तेरा गया छड्ड, अन्दरों गए भुलाईआ। मन मति कीता अड्ड, गुरमति समझ ना कोए समझाईआ। कूड़ी क्रिया डिग्गी डूँग्घे खड्ड, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाईआ। साची बणे ना कोए विश्व यद, बंस सरबंस ना कोए सहाईआ। जगत वासना होए अलग, अल्पग रूप वटाईआ। तूं साहिब स्वामी सरबग, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों भगत आपणे सद्द, सदा आपणा नाम सुणाईआ। धुर दा ढोला जणा के छन्द, संसे सारे दे मिटाईआ। ख़ुशी करा के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दे दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म पा के गंढ्ढ, झगड़ा दीन मज़्हब मिटाईआ। अमृत रस दे के ठंड, अग्नी तत दे बुझाईआ। नाम मजीठी चाढ़ के रंग, रंगरते हो सहाईआ। साची सेजा इक्क पलँघ, अन्तर अन्तर दे सुहाईआ। जिथ्थे वजे अगम्मी सुरंग, तुरीआ नैण शरमाईआ। आसा मनसा पूरी कर के मंग, परमानंद विच समाईआ। नाता तोड़ के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। लेखा मुका के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म आपणे विच समाईआ। सच दुआरे धुर दी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जिन्हां गुरमुखां जन भगतां तेरा बणया संग, हरिसंगत रूप वटाईआ। उहनां दी अन्तर आत्म वेख के जा मन्न, कूड़ी ममता मोह मिटाईआ। नाम पदार्थ दे दे आपणा धन, अणमंगी दौलत झोली पाईआ। सन्त सुहेले बणा लै जन, जनणी हो के गोद उठाईआ। भाग लगा दे काया तन, माटी ख़ाकी वज्जे वधाईआ। एथे उथ्थे बेड़ा देवें बन्न्ह, अगे पिच्छे ना कोए रुढ़ाईआ। निहकर्मी आपणा कर कर्म, कर्म कांड डेरा दे ढाहीआ। लेखे ला हड्ड मास नाड़ी चर्म, चम्म दृष्टी दे मिटाईआ। संसा रोग रहे ना भरम, भय भउ भाउ आपणा दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना चार वरन, अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को आत्म ब्रह्म दे समझाईआ। नेत्र खोल्ह दे हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ । तूं मालक ख़ालक तरनी तरन, समर्थ तेरी वड्याईआ। भगतां दी मंज़ल आएयों चढ़न, आपणा पन्ध मुकाईआ। सन्त सुहेले आएयों फड़न, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। धुर दा ढोला आएयों पढ़न, साचा सोहला इक्क समझाईआ। आपणी करनी आएयों करन, करता पुरख हो के कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लैणे लँघाईआ। दो वसाख कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म इक्क तेरी सरनाईआ। भगत सुहेले वेख पवण स्वासी, जो अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। चरन प्रीती अन्दर बण के दास दासी, सेवक सेवा सच रहे कमाईआ। उहनां दे अन्दरों काया मन्दिरों कर दे दूर उदासी, हैरानी चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाईआ। राए धर्म चित्रगुप्त दा लेखा मुका के कट के जम दी फ़ासी, लक्ख चुरासी अगे ना कोए भवाईआ। मात गर्भ ना अग्न तपासी, जूनी जून ना कोए फिराईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को भाखी, बेपरवाह लेखा देणा मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो जन भगतां दी आई एह वसाखी, जिस दी गोबिन्द पाती दे के अगम्म गया समझाईआ। कोई समझ ना सके जगत विद्वानी ज्ञानी पाठी, दृष्टांत दे ना कोए दृढ़ाईआ। पर्दा खोल्ह ना सके पंडत काशी, भेव अभेद दए जणाईआ। वाहिदा कर ना सके कोए मुला शेख़ निमाज़ी, नमूदार करे ना कोए विच लोकाईआ। परवरदिगार पुरख अकाल दीन दयाल सांझे यार भगत सुहेले अमृत मेघ बरस के जन भगतां दी नवीं कर दे आबपाशी, रुत बसन्त सच फुलवाड़ी दे महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान धुर दी मुहब्बत दए बणाईआ। धुर दी मुहब्बत कहे मेरा सुण लओ नग़मा, नाम नगारा दयां वजाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दा मेट के सदमा, दुखड़े दयां मिटाईआ। मेल मिला के ओस दे कदमां, जो कदीम दा मालक नज़री आईआ। अगे दस्स देवां वधणा, रैहबर हो के राह वखाईआ। सच दुआरे हरि सन्त सुहेले साचे सदणा, सदके वारी घोल घुमाईआ। सतिजुग साची धार लोकमात चलाउणा रिवाजणा, कलिजुग कूड़ी क्रिया कर ख़ुआर । सति धर्म दा खेड़ा कर आबादना, जिस दी आबादी भगतां वाली लक्ख करोड़ नहीं गिणती विच थोड़्हे संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूर्ब लेखा सभ दा रिहा विचार। दो वसाख कहे मेरी अन्त अन्त बेनन्ती, बिनउ दयां जणाईआ। तूं पतिपरमेश्वर साहिब स्वामी धुर दा कन्ती, कन्त कतूहल सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा वेस अनेक बहु भांत अनन्ती, कलधारी तेरी वड वड्याईआ। गुरू अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाउदे पुरख अकाल दी सतिजुग साची धार दी चली साची सम्मती, पिछले सम्मत रिहा बदलाईआ। ना कोई ईसवी रहे ना मुहम्मदी, नानक शाही शहिनशाह आपणे विच समाईआ । इक्को धार जो सभ दा बेड़ा बन्न्हदी, नईआ नौका इक्को इक्क जणाईआ। अगे लोड़ रहे ना घड़ भन्न दी, परचून रूप ना कोए वटाईआ। इक्को दा हुक्म सृष्ट सबाई रहे मन्नदी, मनसा अवर ना कोए वधाईआ। जन भगतो लहर ख़त्म होणी कूड़े ग़म दी, ख़ुशी आपणी दए वखाईआ। लेखे ला के माटी तुहाडे काया धन दी, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पैज रखे भगत जन दी, जो साची सरन लए लगाईआ।

अगली खेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी, भगवन भाग सभ दे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल करे ओस ख़सम दी, जो सभ दी ख़ाहिश नाल पूर कराईआ।

३ वसाख शहिनशाही सम्मत १ हरभजन सिँघ दे गृह किते गली नं० चार, अमृतसर
(डांडीआं ज़िला हुशियारपुर वाला)

गुरमुख तेरा सतिगुर मीत, गुर शब्द सुहेला इक्क नज़री आईआ। आत्म परमात्म बणा के सच प्रीत, निरगुण निरगुण विचोला सेव कमाईआ। अनहद नादी सुणा के अगम्मी गीत, धुनी धुन आत्मक राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मिटा के रीत, धुर दी साची सिख्या इक्क समझाईआ। काया काअबा सच मसीत, मन्दिर अन्दर अन्दर प्रगटाईआ। जिथ्थे झगड़ा मुकदा ऊँच नीच, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल साचा गीत, गहर गम्भीर गुणी गहिंद आप सुणाईआ। साचा कलमा हक हदीस, हज़रत इक्को करे पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर कलिजुग अन्त करनहारा तस्दीक, तदबीर आपणे विच रखाईआ। दूर दुराडा नज़री आए गृह अतीत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवणहार वड्याईआ। गुरमुख तेरा प्रेम प्रीती रंग, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। किरपा करे सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तर आत्म दे के इक्क अनन्द, निजानंद परमानंद विच समाईआ। धुर दा राग सुणा के छन्द, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। निरगुण नूर चाढ़ के चन्द, सच नूर करे रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारा मेट अन्धेरा अन्ध, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। सर्ब स्वामी हो के वसे संग, सज्जण दाता बेपरवाहीआ। धुर दी धार वज्जे मृदंग, तंद सितार ना कोए हिलाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणे विच मिलाईआ। कूड़ी क्रिया तृष्ना मेट के तम, जगत तमो दए वड्याईआ। अमृत मेघ धार बरसे छम छम, छहबर आपणा नाम लगाईआ। चिन्ता सोग रोग मिटा के ग़म, ख़ुशी रुची आपणे नाल रलाईआ। पवण स्वासी लेखे ला के दम, दमां दा मालक दमन आपणे विच कराईआ। निहकर्मी वेखणहारा कर्म कांड दा कम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। गुरमुख तेरा मन्दिर सुहञ्जणा, काया माटी भीतर नज़री आईआ। दीआ बाती कमलापाती जगा के आदि निरँजणा, तेल वटी ना कोए रखाईआ। तेरा मालक सालस दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर भय भउ भरम मिटाईआ। निज नेत्र लोचन नैण पावे कजला, कज़ा कूड़ी दए चुकाईआ। सुरती शब्दी देवे इक्क अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । सच डण्डावत दस्से बन्दना, नमस्ते नमो नमो कराईआ।

किस बिध पार जहानों लँघणा, बेड़ा धुर दा दए प्रगटाईआ। दूजे घरों ना पए मंगणा, सतिगुर पूरा झोली नाम भराईआ। लेखा चुके ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्डणा, लक्ख चुरासी भंडी ना कोए जणाईआ। राए धर्म ना देवे दंडणा, लेखा चित्रगुप्त ना कोए जणाईआ। मन वासना रहे कोई ना गंदना, कुदरत दा कादर करे सफ़ाईआ। साचा चमके चन्दना, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर मन्दिर होवे रुशनाईआ। साची मंज़ल सच दुआरा महबूब अन्दर लँघणा, अरूज अर्श कुर्श महबूब इक्को नज़री आईआ। नाम मतिहरा वेख मलंगणा, नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरारे, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। कलिजुग नईआ कूड़े किनारे, शौह दरयाए सोभा पाईआ। मनमुख जीव होए वणजारे, वस्त ख़रीदण थाउँ थाँईंआ। सच जवाहरी हरि भगत सुहेला विरला ख़रीदारे, अमोल अमुल देवणहार वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगवन बख्शे चरन प्यारे, सति चरनोदक मुख चवाईआ । अन्तर अन्तर मिले हुलारे, पाउण पवणां सेव कमाईआ। पड़दा खुल्ल्हे बजर कवाड़े, नौ दर डेरा देवे ढाहीआ। शब्द नाद सुणे धुन्कारे, घर नादी नाद अल्हाईआ। अमृत मिले बूँद फुहारे, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जोती जोत होए उज्यारे, नूरो नूर डगमगाईआ। मेला मिले हरि कन्त भतारे, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। गुरमुख साचे गहर गम्भीर, गुणवन्ता दए वड्याईआ। लेखा जाणे काया पंज तत सरीर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। निरगुण रूप निरवैर निराकार महिसूस कराए आपणी सच तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराईआ। जिस दी सिफ्त सलाह जुग चौकड़ी गाउँदे पीर फ़कीर, पैगम्बर रसूल कलम्यां नग़म्यां विच ढोले गाईआ। जिस दा जलवा नूर नुरानी बेनज़ीर, नज़रीआ सभ दा दए बदलाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखण आया खेल अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। आपे शहिनशाह आप वज़ीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। गुरमुख तेरा पाक पवित्त हिरदा, पुनीत नज़री आईआ। मन मनुआ जो दहि दिश फिरदा, नौ दुआरे भज्जे बण बण पाँधी राहीआ। किस दी पैज रखे बिरदा, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड घिरदा, मण्डल मण्डप सेव कमाईआ। हरि पर्दा खोल्हे घर थिर दा, थिर घर वासी शब्दी शब्द करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख तेरा प्रेम प्रीती सच शृंगार, सच्चा मार्ग रिहा जणाईआ। हउमे हंगता माया ममता कर ख्वार, प्रेम प्रीती इक्को राह तकाईआ। जिस दी भविख्तां विच करदे गए सर्ब पुकार, गुर अवतार पैगम्बर ढोले गाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण नूर जोत कर उज्यार, चार कुण्ट दहि दिशा करे रुशनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां हो के ख़बरदार,

सच सरंगा बिन तन्दी तार तन्दां दए वजाईआ। जिस दी रमज़ समझ सके कोई ना पंडा, ज्ञानी ध्यानी पड़दा ना कोए खुल्हाईआ। हरिजन हरिभगत तेरे अन्तर आत्म ओह सरंगा, जो सोई सुरती मस्ती विच ल्याईआ। नाम भण्डारा भरया बहु रंगा, बहु बिध आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गुरमुख तेरा सोहणा गृह, पंजां तत्तां बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी सदा रहे, निरगुण बैठा सोभा पाईआ । तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला साचा कहे, रसना जिहवा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ । गुरमुख तेरा गुरदेव स्वामी इक, पुरख अकाल सोभा पाइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी अगला पिछला लहिणा देणा लवे नजिठ्ठ, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। सच प्रीती अन्दर कीता धुर दा हित, हितकारी हो के वेख वखाइंदा। लेखे लगे काया अन्दर रित, चमकड़ी चमक नाल चमकाइंदा। सद दर्शन होवण नित, लोचण नैण रंग चढ़ाइंदा । करवट लै बदले पिठ, सनमुख हो के आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा जाणे नित नवित, नव नौ चार हरि निरँकार सति सतिवादी बन्न्हे धार, धर्म निशाना वाली दो जहानां लोकमात आप झुलाइंदा।

३ वसाख शहिनशाही सम्मत १ सर्ब हिन्द वेदांत समेलन जम्मू

जम्मू वालयो अखल भारतीआ समेलन वेखण आए वेदांत, नर नारी आपणा अन्तर ध्यान लगाईआ । मन आत्मा कर लओ इकांत, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। सन्त साध सज्जण प्यावण आए अमृत बूँद स्वांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। कूड़ी क्रिया जगत अन्धेरी मेट के वाट, दूर कर दयो अन्धेरी रात, जूठ झूठ माया ममता आसा तृष्ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ । सोहणी नगरी सुहञ्जणा प्रांत, चार कुण्ट गृह गृह घर घर वज्जे वधाईआ। प्रेम प्यार दी प्रेम नाल अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सारे करो बात, दूई द्वैती शरअ शरायती नज़र कोए ना आईआ। काया खेड़ा उजड़या होया आपणा कर लओ फेर आबाद, गुलशन गुल महक अन्तर आत्म इक्क महकाईआ। साधां सन्तां दे कोलों अन्दर दा सुण लओ अगम्मी राज़, पर्दा पूरन देण उठाईआ। विश्व दी सच आवाज़, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप मानव मनुखता मनुष सारे लैण अंगड़ाईआ। धुर संदेसा सुणाउण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज सारे अक्ख खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा दर दर, सन्त सुहेले आपणे संग रलाईआ । अखल भारतीआ समेलन वेदांत दा होया इक्ट्ठ, भारत खण्ड वजी वधाईआ। कम्म काज जगत विहार छड के सारे आएयों नठ, नेत्र लोचन

नैण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा संदेसा शब्दी नाद देणा सच, काया कच्च माटी गगरीआ भाग लगाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सच दुआरे ना जाणा नच्च, शांतक सति लैणा कराईआ। इक्क दूसरे नूं मिलणा हस हस, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। प्रभ नूं मिलण वाली वेखण वाली एसे समेलन विच जम्मू वालयो आपणी खोल्ह लैणी अक्ख, दोवें लोचण बन्द कराईआ। वेख्यो एस सच तों ना जायो उक, वेला गया फेर हथ्थ किसे ना आईआ। सन्तां दे नाल पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता श्री भगवान परवरदिगार सांझा यार वाहद गाॅड वेखो समर्थ, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। तुहाडी अन्तर आत्मा नूं परमात्मा नाल कराए इक्ट्ठ, प्रेम प्यार नाल मन वासना मन विच दए खपाईआ । तुसीं ओस दे ओह तुहाडा गावे जस, एह सन्तां दे नाल शब्द दा तीर बेनज़ीर तुहाडे काया अन्दर मारना कस, बजर कपाटी आर पार देणा लँघाईआ । सृष्टी दृष्टी पंच विकार तुहानूं ना सकण मार, माया ममता ना सके साड़, अमृत मेघ साचयां सन्तां तुहाडे उत्ते देणा बरसाईआ। अज्ज पहली रात, अगला खेल तमाश, प्रेमा नंद जी कहिंदे थोड़्हा समां थोड़ी बात, आयो सज्जणो एह एसे लई बन्द कराईआ।