५ विसाख शहिनशाही सम्मत १ आर ऐल शर्मा दे घर बैरन दे नाल बचन जम्मू
जरमनी होई वंड, हिस्से दो नज़री आईआ। अध विचकार कीता खण्ड खण्ड, मेला सच ना कोए मिलाईआ। मन हँकार दरम्यानी कंध, कूड़ी जगत बणाईआ। नौ साल तक पवे ठंड, शांतक सति सति रूप समाईआ। हौली हौली खुल्हदी जाए गंढ्ढ, लेखा मुक्के कूड़ लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सहिजे सहिजे अन्तिम अन्तिम इक्क वखाईआ। नौ साल दिसण बाकी, अगला पन्ध जणाईआ। फेर प्रेम प्याला पीणा बण के साकी, दोहां धिरां वज्जे वधाईआ । रशीआ बण जाए अन्दरों साथी, बाहरों होए जुदाईआ। अमरीका मन्न जाए अन्दरों आखी, आपणा आप बदलाईआ। पिछला लेखा पिच्छे अगला अगे रहे बाकी, बन्दा ख़ाकी विच करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर मेहर नज़र नाल मिलाईआ। सतिगुर किरपा छेती जाए तकलीफ़, दु:ख सुख रोग रहिण कोई ना पाईआ। जिस दी सुणदे रहे तारीफ़, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जो प्रेम प्यार अन्दर देवे इक्क हदीस, हुक्म हक सुणाईआ। इक्को अक्खर मन्नण नसीअत, दूई द्वैत चुकाईआ। फिर अन्दर बाहर साफ़ हो जाए तबीअत, चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाईआ। असल विच्चों असल मिले असलीअत, सति सच इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दु:ख दर्द देवे हर जगत तकलीफ़, बरस महीने नहीं दिनां विच पार कराईआ। भारतवासी काहदा फ़िकर, फ़िकर दे फ़िकरे विच सर्ब लोकाईआ। चीन पाकिस्तान दा काहदा ज़िकर, अन्दरों साफ़ रूप ना कोए जणाईआ। थोड़्हे समें अन्दर सति सच आए नितर, झूठ मुलभ्मा रहिण कोए ना पाईआ। कूड़े साथी इक्क दूजे नूं वेखण बिटर बिटर, नाता तोड़ ना कोए निभाईआ। भारत निवासी सभ दा बणना मित्र, मीत मुरारा इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा भारत घर, साचे खण्ड देवणहार वड्याईआ। तकलीफ़ मिटाउण दा जे छेती चाअ, सति सच सच दयां दृढ़ाईआ। इक्को मन्न सच रज़ा, हुक्म हक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला लैणा गा, अन्तर आत्म वज्जे नाम वधाईआ। नाता जुड़े बेपरवाह, बेपरवाही विच रखाईआ। बिना दवा दारू तों होवे शफ़ा, मरीज़ मरज़ देवे गंवाईआ। जो कोई तबीब बिना पुछयां दस्सयां घर जावे आ, उस दा नुसखा लओ अज़माईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द लैणा खा, हिरदे अन्दर
ध्यान लगाईआ। रोगां दा रोग सोगां दा सोग सहिज सुभा देवे गवा, कीमत टकयां पैसयां वाली ना कोए रखाईआ। जिस उत्ते किरपा हो जाए उहनूं पए ना फेर एह वबा, जिस नाल ख़ून चले वाहो दाहीआ। हुण अगे बहुती भुगतणी नहीं पैंदी सज़ा, दु:ख सुख विच बदलाईआ। अन्दरों बदल देवे आबो हवा, पवण पवण स्वासां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत बीमारी कूड़ी बाहर कढाईआ। सभ तों वड्डी मानव सेवा जायदाद, जगत जहान नज़री आईआ । जिस नूं ज़बत करन वास्ते कोई कानून काइदा नहीं आइद, खुरद बुरद ना कोए कराईआ। जिस विच नुकसान नहीं होवे बहुता फ़ाइद, फ़ैसला जरमन दा हक वखाईआ। प्रेम नालों होर केहड़ी चंगी कफायत, रवायत नज़र कोए ना आईआ। हँकारीआं नूं करनी हदायत, दुखियां दी करनी हमायत, शरीआं नूं दस्सणी शरायत, दीनां मज़्हबां जोड़ जुड़ाईआ। मज़लूमां दी पूरी करनी ख़ाहिश, मासूमां दी करनी तलाश, चार वरनां दी इक्क थाँ करनी रिहाइश, मुहब्बत विच करनी पैमाइश, पूर्ब एशीआ इक्को रंग रंगाईआ। सच दी लगाउणी नमाइश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच व्यक्ति जुग जुग हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म मनाईआ। जगत जाइयाद बुद्धी, धन दौलत जगत नाल वड्याईआ। प्रेम भावना विश्व सेवा सभ तों अगम्मी अनमुल्ली, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। साची जाइयाद बैरन साहिब तुहाडी साढे तिन्न हथ्थ कुली, जिस विच प्रेम प्यार अनमुल्ल हीरा रतन दिता टिकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सत्त दीप नौ खण्ड तुहाडी जायदाद खुल्ही, एथे वेखो जायदादां दे मालक तुहाडे सज्जण नज़री आईआ। प्रेम भावना कोई नहीं बुरी, संसार नूं छुडाउणा कोलों कसाईआं वाली छुरी, जो मानव मानव उपर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए जणाईआ। जायदाद कहे मैं कदी किसे दी नहीं जद्दी, राजे राणे शाह पातशाह कोटन कोटि ख़ाली हथ्थ गए वखाईआ। मैं सति धर्म प्रेम प्यार दी बद्धी, सच्चयां गुरमुखां नाल आपणी करां कुड़माईआ। वेखो किवें बीतदी वीहवीं सदी, सदमा घर घर नज़री आईआ । सृष्ट सबाई जगत पर्दा ला सभ दी हिल्ली गद्दी, सच सिँघासण विच सोभा कोए ना पाईआ। एहो जिहा समां बैरन साहिब मिलदा कदी कदी, जिस दे कदमां नूं तक्के जगत लोकाईआ। वेखो चार कुण्ट कहर दी वगदी नदी, मनुष आपणा भविश गए भुलाईआ। एह कार विहार संसार विच जे तुहानूं गया लभ्भी, एह वी ख़ुदा दी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म विच रखाईआ। हिज़ मदर इज़ पोलिश, हिज़ फ़ादर इज़ जरमनी।
६ विसाख शहिनशाही सम्मत १ जैन भवन, रमेश मुनशी राम कसतूरी दास जोशी जी
नरसी बदरी नाथ कैलाश गिरी, जम्मू
ढोलक वाजा कहे असीं प्रेम नाल वज्जे साज, सज्जण वेख के ख़ुशी मनाईआ। दोए जोड़ बेनन्ती करीए अरदास, आरज़ू अर्ज़ इक्क सुणाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज, मेहरवान दया कमाईआ। जिन्हां मधुर धुन नाल प्रेम मस्ती विच गाया राग, सोहणी आवाज़ सुणाईआ। एहनां दे अन्दरों बाहरों दुरमति मैल धोवे दाग़, कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। हँस बुद्धी निर्मल करावे काग, पतित पुनीत रूप वखाईआ। अमृत बूँद प्या सवांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। सुरती शब्द कर इकांत, मन वासना उठ ना दहि दिश धाईआ। नाद अनादी अन्दर सुणा आपणा राग, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी मस्ती विच हो जाणा विस्माद, बिस्मिल हो के तेरा रूप नज़री आईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ के खोल्ह दे आपणा राज़, रहमत सच कमाईआ। अगे झगड़ा मुक जाए सिमरन जोग अभ्यास पूजा पाठ, पंज वक्त निमाज़ ना कोए रखाईआ। निर्मल नूर साची जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर अज्ञान दे मिटाईआ । निज आत्म परमात्म नज़री आवे पास, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाईआ। तेरे कोल आ के एहो सच्ची ख़ाहिश, आसा मनसा दे दृढ़ाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदे रहे तलाश, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। जिस दे पिच्छे झगड़ा करदे रहे विच समाज, दीन मज़्हब जात पात ऊँच नीच राउ रंक रूप वटाईआ । ओह सज्जण मीत मुरारे घर स्वामी मिल जा साथ, सगला संग आप बणाईआ। वेखीं किते भुल के भुल ना जाईं साडी अरदास, अभुल तेरी शरनाईआ। तेरे प्रेम अन्दर गाईए स्वास स्वास, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। ढोलक कहे मैं सच्ची दस्सणी बात, मेरा ख़ाली अन्दर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म वेख घर बाहर, ब्रह्म पारब्रह्म पर्दा आप उठाईआ । ढोलकी कहे मैं गाया ढोला, अनबोलत राग सुणाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घर दर मिले विचोला, बाहरले गुरू दी लोड़ रहे ना राईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी अनाद अनादी हो के बणे तोला, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ । अगे रहे ना कोई पड़दा ओहला, मुख नकाब दए उठाईआ । घर विच घर वखावे आपणा आप नूर मौला, मालक ख़ालक बेपरवाहीआ। मनुआ मन ना पाए रौला, कूड़ी क्रिया संग ना कोए जणाईआ। वाजा कहे मैं सुरां तालां नाल गाया सोहला, उंगलीआं नाल मिल के आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ । वाजा ढोलक कहे जिन्हां साडे नाल कीती प्रीत, जस प्रीतम तेरा गाईआ। उहनां दे अन्दरों बदल दे नीत, मन का मणका
दे भवाईआ। बिमल मुनी दा धाम उहनां दी करदा रहे तस्दीक, समें समें नाल शहादत देवे भुगताईआ। जे दूर दुराडा अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के सनमुख हो नज़दीक, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। लक्ख चुरासी विच भरम भरम के माणस विच रखी तेरी उडीक, दोए लोचण अक्ख उठाईआ। जे मन साडे अन्दर रहि के साडा बणया रहे शरीक, फिर तेरी की चतुराईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत विच सच नाम दी मंगदे भीख, भिच्छया इच्छया झोली पाईआ। तूं दाता दानी दयावान जगदीश, जगदीशर तेरा ईश जीव तेरा रूप नज़री आईआ। ढोलक वाजा कहे असीं सारे वेखे जगत तपीश्र, चारों कुण्ट भज भज के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर वेख दर, दर आपणा आप खुल्हाईआ। ढोलक कहे सुण वाजे मेरे सज्जण, सच सच्च दयां समझाईआ। जिस वेले मेरे उत्ते हथ्थ लग्गा सी वज्जण, उंगलीआं आपणा आप रहीआं हिलाईआ। सच पुछें बिन अक्खां तों मैनूं नज़र आया ओह सज्जण, जो सभ दा पिता माईआ। मैं इरद गिर्द चार कुण्ट लगी भज्जण, दहि दिशा आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैं वाजया तैनूं आई सद्दण, अन्दर वड़ के सुत्ते नूं दिता उठाईआ। गोपाल मूर्त वेख मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण मदन, कँवल नैण निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जिस दे प्रकाश नाल भगत सुहेले साचे दीपक जगण, घर घर विच होए रुशनाईआ। ओस दे चरनां दी प्रीत विच होईए मग्न, जो पिछला अगला पैंडा दए मुकाईआ। जिस दे बेड़े उत्ते चढ़ के सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन पार लँघण, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। रल मिल के ओसे दे दुआरे ते आ गए मंगण, जो निरगुण सरगुण रूप रिहा वटाईआ। तुहाडा लेखे लगे अक्खर अक्खर दा गाया भजन, बन्दगी तुहाडी बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी दा तोड़ के तन्दन, जमां दी फ़ांसी गलों लाहीआ। राए धर्म ना आवे दंडण, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। तुसीं ओस दे ते ओह तुहाडा सज्जण, विच फ़र्क रहिण कोए ना पाईआ। ओह मालक सभ दा स्वामी जुग चौकड़ी नित नवित करनहारा अदल, धर्म अदालत इक्क लगाईआ। राती सुत्यां तुहाडी दलील अन्दरों देवे बदल, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण होर गाओ कोई प्रेम वाली ग़ज़ल, जिस दी ग़रज़ नाल तुहाडी ग़मी ख़ुशी विच आपणे लए समाईआ। तुसीं मेरे मैं तुहाडा इक्क दूजे दे विच हो जाणा जज़ब, जुदा रूप ना कोए वखाईआ। आत्मा परमात्मा दा ना कोई दीन ना मज़्हब, ज़ात पात ना कोए वंड वंडाईआ। ढोलक कहे वाजया वेख साडा हुन्दा अदब, जिन्हां अदाब नाल सीस दिता निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा काया घर घर, घट घट अन्तर लहिणा वेखे चाँईं चाँईंआ। वाजा कहे सुण ढोलक प्यारी, मैनूं अन्दरों कोई रिहा जगाईआ। हौली हौली वाजां रिहा मारी, वाजां मारन वाला आपणा रूप ना कोए समझाईआ। उस दी खेल अगम्म न्यारी, निरवैर निराकार निरँकार आप
दृढ़ाईआ। धन्न भाग साडी लेखे लग्गी अज्ज दी दिहाढ़ी, जो कर्मां नाल हथ्थ आईआ। जे लगे ते लगे सच्चे नाल यारी, कच्चयां नालों चंगी कुँवारी, झूठा कन्त ना कोए हंडाईआ। जिस मजलस विच बहि के अन्दर प्रेम दी चढ़े ना सच ख़ुमारी, कूड़ी क्रिया भरम दी दूर ना होवे बीमारी, जूठ झूठ ना पन्ध मुकाईआ। जिस नूं मिल के दीपक जोत ना जगे काया महल उच्च अटारी, बिन तेल बत्ती करे रुशनाईआ। वाजा कहे ढोलक ढोलक कहे वाजिआं वेख दोहां दी कठ्ठी आ गई वारी, वारता मिल के लईए सुणाईआ। सुणाउण वालयो ज़रा होर रंग चाढ़ो इक्क वारी, आप आपणा हथ्थ महिमा अकथ विच हिलाईआ। बेनन्ती अरदास होई मन्ज़ूर, मंज़ल अगली पिछली पन्ध चुकाईआ। कोट जन्म दे बख्श कसूर, नाम कसर इशारीए नाल दिते उडाईआ। अगे होणा ना पए मज़बूर, सदमा सिर ना कोए रखाईआ। अन्तर आत्म बख्श के साचा नूर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह ना रहे ग़रूर, ग़ुरबत दए मिटाईआ। प्रेम प्यार दी मस्ती दा रहे सरूर, सनमुख हो के दरस वखाईआ। मेल मिलाए जिउँ मूसा उत्ते कोहतूर, हाज़र हज़ूर बेपरवाहीआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सति सच सुच जोड़ जुड़ाईआ। चतर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, मार्ग राह रैहबर हो के इक्क समझाईआ। जो प्रेम प्यार मुहब्बत विच गाया मज़मून, कलमा नग़मा नाम सिफ्त सलाहीआ। सो किरपा कर के तेरे अन्दर वड़ के तेरे मन दा बदल देवे कानून, कर्मां दा डेरा देवे ढाहीआ। साचे दा साचा इक्क असूल, दर आयां नूं करे कबूल, भुल विच भुल कदे ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा साचा घर, चरन कँवल देवे सरनाईआ। अरदास बेनन्ती किहा छाती नाल जावां लग, पंज तत काया चोला मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया लगी बुझे अग्ग, अमृत मेघ दए बरसाईआ। बिन मक्के काअब्यों साचे हुजरे अन्दर महबूब बण के करावे हज्ज, दूजी हाजत रहे ना राईआ। विछोड़े विच ना रहीए अलग, दोहां दा इक्को रूप नज़री आईआ। जेहड़ा दूर दुराडा तख्त निवासी पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दाना पैगम्बरां दा पैगम्बर पीरां दा पीर बेनज़ीर लाशरीक वाहद आया भज्ज, सो भज्जे जांदयां फड़ फड़ आपणे नाल मिलाईआ। ख़ुशीआं विच पैणां हस, हस्ती विच्चों हस्ती मस्ती विच्चों मस्ती ख़ुमारी विच्चों ख़ुमारी यारी विच्चों यारी, यराना तुहाडी आत्मा नाल रखाईआ। एह वी साहिब सतिगुर दीन दयाल नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां नूं मिलण दी बीमारी, बिना उन्हां मिलयां मरज़ ना कोए गंवाईआ।
६ विसाख शहिनशाही सम्मत १ पंछी गिरी जी नाल बचन जैन भवन जम्मू
पंछी जी अर्शीवाद विच साचा वासा, वस्त अमोलक नाम जणाईआ। गुर पूरा शब्दी देवे सच भरवासा, भावना अन्तर खोज खुजाईआ। आत्मा ब्रह्म रहे ना कोए निरासा, परमात्म रंग चढ़ाईआ । जगत सृष्टी कूड़ तमाशा, मण्डल रासा जगत लोकाईआ। जन्म जन्म दा बदलदा रिहा पाशा, नटी नरद बाहर ना कोए कढाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण राग नाद साचे गुरू दा दस्सण सर्ब खुलासा, सिफ्तां नाल करन वड्याईआ। जिस नूं काया मन्दिर अन्दर सच प्रीतम मिल गया पुरख बिधाता, बिध आपणी नाल जुड़ाईआ। ओस दा कूड़ अन्धेरा मिटया इक्को नूर नज़री आए साचा, सति सच सच समझाईआ। ज्ञान गोष्ट रसना जिहवा बत्ती दन्द कथा कहाणी वरनन बातां, बातन भेव बिन मुर्शद खोल्हे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अर्शीवाद इक्क समझाईआ। साहिब सतिगुर साची असीस, आसा पुन्नी आप जणाईआ। अन्तर मेला हरि जगदीश, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। प्रेम प्यार दी साची बज्झे रीत, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस धुन राग मस्ती विच गाया गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर वेख वखाईआ। अगे होर साचे नाम दी होए बख्शीश, बख्शिश विच रहमत नाल मिलाईआ। अन्तर अन्तर रहे अतीत, लेखा मुक जाए हस्त कीट, इक्को रंग विच समाईआ। जिस सतिगुर दी गाई तारीफ़, सो पुरख अकाल दीन दयाल तोहफ़ा नाम पदार्थ काया मन्दिर अन्दर साची झोली दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नज़र नाल तराईआ। अर्शीवाद कहे मैं नहीं कोई कमली कोझी, मूर्ख मुग्ध ना रूप वटाईआ। जुग जुग जन भगतां देवां सच दुआरे दी साची सोझी, बोध अगाध ज्ञान दृढ़ाईआ। मैनूं लै के कोई हउमे दा रहे ना रोगी, ममता विच ना मन लगाईआ। मेल मिल जाए नाल धुर संजोगी, जो विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ । जिस नूं रिखी मुनी तपी हठी जिज्ञासू लभदे जोगी, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। ओह ठाकर प्रीतम प्रेम प्यार दा साचा मौजी, तुहाडी मजलस विच्चों असल सच मुहब्बत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अर्शीवाद अन्तर आत्म देवे दाद, बिन ढोलक छैणे वजे नाद, सुरती सोई सदा जाए जाग, मुड़ के गूढ़्ही नींद ना कोए सवाईआ। अर्शीवाद कहे मैं रसना विच वेख्या रस, सोहणा सोहणा राग अल्हाईआ। ऐं जापया जिवें भगवान इन्हां दे अन्दर गया वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। पता नहीं किधर दी तीर अणयाला मारया कस, बजर कपाटी चीर के पड़दा दिता उठाईआ। अन्दरों खोल्ह के आपणी अक्ख, प्रतख रूप जणाईआ। जिन्हां नज़मां जिन्हां शब्दां जिन्हां नादां फ़रीद नानक धुर दी बाणी दा गाया जस, गीता ज्ञान अर्जन कृष्न मेल मिलाईआ। ओह वेखणहारा पुरख समर्थ, जिस नूं दूर दुराडा कहिण सचखण्ड दुआरे रिहा वस,
ऐं जापदा जिवें एस घड़ी एथे आया नठ, रल मिल के सोहणा झट लँघाईआ। सति दे अन्दर हो के सति, ब्रह्म दे अन्दर हो के ब्रह्म मति, तत्तां दे विच रल के तत, ततव आपणा आप गया गंवाईआ। अर्शीवाद कहे मैनूं पंछी नाल मिला लैण दयो हथ्थ, शायद मेरी वी उडारी एहदे नाल प्रभ चरनां विच लग्गे चाँईं चाँईंआ। अर्शीवाद कहे किसे नाल कदे नहीं हुन्दा धोखा, धुखदयां लए बचाईआ। साचयां संगीआं दा गुरमुखां दा भगतां दा सन्त जनां दा सबब दे नाल मिलदा मौका, जो मुफ्त आपणा प्रेम सभ दी झोली पाईआ। जे कहो प्रभ नूं मिलणा सौखा, औझड़ राह वेखो भज्जी फिरे लोकाईआ। जिन्हां सच नज़ारा दस्सया काया मन्दिर साचे कोठा, कुटीआ हक जणाईआ। एथे हुण केहड़ी लोड़ रही होर सोचण दी सोचा, सुच्चयां नाल सुच्चे माणकां नाल माणक रतनां नाल रतन गोतीआं नाल गोती गीत भगवान दिते अल्हाईआ। पंछी जी ज़रा चढ़ के वेखो आपणे अन्दर मंज़ल चोटी, जिथ्थे जगदी इक्को नरालम जोती, बाहर ना तकिओ आलम सारी सोती, एह लेखा जाणे लिखणवाला रविदास चमारा मोची, जिस दे नाल मुश्किल सभ दी हल्ल कराईआ। अर्शीवाद कहे भावें मैनूं ताअने देवण लोकीं, मैं किसे तों जांदी नहीं रोकी, जम्मू विच आ गई बण के ठाकर मौजी, मौजूदा हो के महिफ़ल मलजस महिमानां नाल मिल के महिमान, प्यार विच प्रेम प्रेम विच प्यार, आपणा रंग दिता वखाईआ। पंछी जी बड़ी ख़ुशी, ख़ुशी कहे पंछी ख़ुशीआं दा प्रधान, जिस दे अन्दर सति सच दा ज्ञान, भावें उहदी बाहरों बोलदी दिसे ज़बान, पर हिरदे वस्या श्री भगवान, बैठा सोभा पाईआ। रल मिल सारे ख़ुशी मनाण, भूमिका सोही जिथ्थे बिमल मुनी जी सुहाया सच्चा अस्थान, नाले सारयां नूं आउण दा दिता माण, इस तों वड्डा प्रेम नहीं कोई विच जहान, जहान वालयो अन्दरों बाहरों आपणी जहालत देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच असीस विच कहे हुण आपणी आत्मा आपणे नाल मिल के करो आराम, सच सिँघासण उत्ते हो बराजमान, जिथ्थे काम क्रोध लोभ मोह हँकार ठग चोर यार आसा तृष्ना हउमे हंगता कूड़ी क्रिया कर्म कांड सके ना कोए उठाईआ। जै जै जै सदा अन्तर जै, जैकारा हक जणाईआ। पंछी जी पसचाताप कोई ना रहे, हरख़ सोग सर्ब मिटाईआ। सच समझो प्रेम प्यार दी इक्को लै, जिस दी रेख सके ना कोए समझाईआ। साचे वहण विच प्रेमी गुरमुख वहे, चलण वाहो दाहीआ। सच पुच्छो एथे अज्ज मुहब्बत दी वग गई नैं, जिस दा मोड़ा कोई ना सके पाईआ। जिस सिँघासण आसण उत्ते सज्जण सुहेले गए बहि, ख़ुशीआं नाल गीत गोबिन्द अल्हाईआ। इस तों वड्डी दस्सो होर केहड़ी शै, जेहड़ी शहिनशाहां राजयां राणयां दे घरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। ना तूं रिहा ना रही मैं, दोहां दा इक्को रूप सति सरूप विच समाईआ। संदेसा देणा इक्क दूजे नाल कोई ना जायो खहि, ख़ाह मख़ाह ना करयो लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, प्रेम प्यार दी सदा बुलाउदा रहे जै, जिस दी जग विच होवे रुशनाईआ। प्रभू मिलण दा सच्चा राह, छेती तों छेती जलदी तों जलदी दयां दृढ़ाईआ। जे कोई प्रभ नाल मिल्या होया मिल जाए मलाह, फड़ के बेड़े लए चढ़ाईआ। अध विचकार कोई ना सके अटका, पंच विकार कूड़ हँकार बैठण सीस निवाईआ। सोई सुरती लए जगा, शब्द हलूणे नाल उठा, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। काया अन्तर अमृत बूँद स्वांती दए चवा, कूड़ी क्रिया तृष्ना दए गवा, हिरस हवस रहिण कोए ना पाईआ। धुन आत्मक नाद दए सुणा, अनहद वाजा आप वजा, अगम्म अथाह करे शनवाईआ। डूँग्घी कंदर सुखमन टेडी बंक पार देवे करा, आपणी उंगल लए ला, बिन तत्तां खेल कराईआ। बजर कपाटी दए तुड़ा, सच सरोवर लए नहा, काग हँस रूप बदलाईआ। आत्म सेजा लए चढ़ा, जोती नूर करे रुशना, पर्दा दूई दा परे हटा, जिस नालों विछड़े ओसे नूं लए मिला, मिलाप इक्को वार कराईआ। पूजा पाठ जोग अभ्यास हठ तप सिमरन हवन कोई ना लए करा, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। मेहर नज़र देवे पा, दृष्टी इष्टी सृष्टी विच्चों बाहर कढाईआ। सभ तों नेड़े सभ तों सौखा सभ तों छोटा सभ तों चंगा, मिलण दा राह जे रैहबर मिल जाए रब्बी नूर नूर नूर विच मिलाईआ। फेर ना ख़ुदा ते ना जुदा, इक्क सरूप सति ब्रह्म रूप तत पारब्रह्म समर्थ घर विच मिले हस, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ।
७ विसाख शहिनशाही सम्मत १ फुमण सिँघ चेला सिँघ जम्मू
आपणे वलों कुछ देईए दस्स, काया मन्दिर अन्दर दहि दिशा ध्यान लगाईआ। अमृत मिले ना किसे साचा रस, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। मन वासना सारे रहे नस, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। नेत्र लोचन नैण खुल्ही किसे ना अक्ख, सच ज्ञान ना कोए समझाईआ। आपणा आप बैठे करके वख, विछड़े जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। निर्मल जोत ना होए प्रकाश, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। अगम्मी वस्त किसे ना आवे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ सर्ब लोकाईआ। सज्जण मिले ना पुरख समर्थ पारब्रह्म ब्रह्म अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी करनी दा करता कुदरत दा मालक ख़लक दा ख़ालक आपणा खेल खलाईआ। थोड़्हा बहुता दस्सण दी पै गई लोड़, सति सच दयां दृढ़ाईआ। काया अन्दर अन्ध घोर, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार शांतक सति ना कोए कराईआ। आपणा आप तकया किसे ना ग़ौर, पड़दा दूई द्वैत चुकाईआ। मनुआ मन वासना पावे शोर, उच्ची कूक दए दुहाईआ। विछड़यां कोई ना देवे जोड़, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, नित नवित भगत सुहेला इक्क अकेला निरगुण सरगुण आपणा खेल वखाईआ। कुछ दस्सीए आपणी वेखो खोल्ह के काया ताकी, पड़दा ओहला परे हटाईआ। साचा सज्जण मिले साकी, वड दाता बेपरवाहीआ । मनसा मनुआ मन ना रहे आकी, कूड़ कुड़यारा देवे मिटाईआ। भाग लगा के तन ख़ाकी, काची गगरीआ रंग चढ़ाईआ। जन्म जन्म दी पूरी होवे आसी, माया ममता तृष्ना देवे गंवाईआ। घर सज्जण वेखो पुरख अबिनाशी, निज आत्म परमात्म बैठा सोभा पाईआ। जीवण दी मंज़ल मुक्के औखी घाटी, अगला पन्ध रहे ना राईआ। जगत कहाणी झूठी अन्तर बाणी साची, शब्द सुनेहड़ा नाम सुणाईआ। पतिपरमेश्वर मेल मिला कमलापाती, कँवल नैण बिन नैणां नज़री आईआ। अन्दरे अन्दर बदल जावे हयाती, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी आपणी लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणा दए खुल्हाईआ। कुछ कहिणा कहिणा की, कहि कहि थक्की सर्ब लोकाईआ। कहिण नाल किसे दा निर्मल नहीं होया जी, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ । कहिण नालों मेहरवान हो के लेखा चुकाउणा साढे तिन्न हथ्थ सीं, काया तत मिले वड्याईआ। सति धर्म दी साचे मन्दिर रखके नींह, महल अटल दए बणाईआ। अमृत आबे हयात मस्त प्याला लैणा पी, नाम ख़ुमारी सच रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थोड़्हा थोड़ा रिहा जणाईआ। आपणे वलों बचन इक्को देणा दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। मन वासना होवे वस, कूड़ा संग ना कोए निभाईआ। प्रेम प्यार मिले रस, रस्ता नूर ख़ुदाईआ। तीर निराला वज्जे झट, फट्ट घाउ आपणा दए लगाईआ। वस्त अमोलक काया मन्दिर अन्दर पए लभ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस नूं वाहिगुरू अल्ला राम गौड ख़ुदा कहिंदे रब्ब, राबता कर के दए जणाईआ। थोड़्हा दस्सण दा मौका मिल्या सबब, सभिअता वेखे थाउँ थाँईंआ। जेहड़ा अज्ज तक जीवण ज़िंदगी विच नहीं सक्या लभ, पड़दयां विच्चों पड़दा परे हटाईआ । सो सच सुनेहड़ा रिहा दस्स, हस हस ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्क दूजे दे होणा वस, वास्ता इक्को नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। थोड़्हा दस्सणा अगम्मी खेल, अगम्म अगम्म वड्याईआ । कवण सज्जण कवण मीत कवण सन्त कवण सतिगुर करे मेल, आप आपणे विच समाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पारब्रह्म खेलणहारा अचरज खेल, दीन दुनी जगत जिज्ञासू भगत भगवन्त सन्त सज्जण गुरमुख गुरसिख हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर वेख वखाईआ। मन सदा रहे परेशान, परेशानी एहदा रूप नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा एहदी उडान, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जगत वासना एहदा
ज्ञान, आसा तृष्ना सिफ्त सलाहीआ। माया ममता पीण खाण, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। इन्सानां नूं रहिण ना देवे इन्सान, असल वसल ना कोए समझाईआ। पंज खड़्हे कर शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर करे शनवाईआ। बण के राजा साढे तिन्न हथ्थ मकान, आपणा हुक्म सच सुणाईआ। जिन्ना चिर साहिब सतिगुर मिले ना सूरा बलवान, बलधारी बेपरवाहीआ। जो शब्दी धार मनावे आपणी आण, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ । डोरी तन्द बंधे महान, इधर उधर भज्जण दी शक्त रहे ना राईआ। ओनां चिर मन थिर हो के बहे ना विच काया मकान, घड़ी पल सच सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन वासना आपणे नाल बन्न्हणहार निधान, मन दा मालक आपणा हुक्म मनाईआ। मैं क्या हूं मैं क्यों हूं, कोई ना जाणे जग, सृष्टी सके ना कोए समझाईआ । समर्थ पुरख कहे सूरा सरबग, मैं हूं, जिस आपणा आप ल्या प्रगटाईआ। आपणे आसण आपणे सिँघासण आपे रिहा सज, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। सभ तों निराला सभ तों अलग, सभ तों वखरा सभ दे अन्दर आपणा आप समाईआ। सभ तों बाहर हद, हदूद सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप दए दृढ़ाईआ। मैं हूं कौण, मन मति बुध सके ना कोए समझाईआ। भेव दस्से ना उनन्जा पाउण, पर्दा ओहला ना कोए खुल्हाईआ। जगत हँकारी जगत ज्ञाता जिज्ञासू होया राउण, रावण रूप वटाईआ। जो सभ दा मालक सभ नूं वाला बणाउण, घड़न भन्न्हणहार समर्थ पुरख बेपरवाहीआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रवि ससि सूरज चन्द मण्डल मण्डप विष्न ब्रह्मा शिव गृह मन्दिर हारवसाउण, वास्तव विच नज़र किसे ना आईआ। हुक्में अन्दर आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित तत प्रकृती माया लक्ख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म खेल आया खलाउण, ख़ालक ख़लक अर्श फर्श उपर फ़लक भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मैं हूं कौण कहे मैं भगवन उह, जिस दा ओहला बेपरवाहीआ । जिस दा प्रकाश अगम्मी लो, निराकार आकार साकार सति सति विच समाईआ। आपे तों आप गया हो, ना कोई पिता ना कोई माईआ। सच सिँघासण रिहा छोह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपे कार कमाईआ। मैं हूं कौण कौण जाणे, कहिण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेरा किहा सर्ब खाणे, विष्न ब्रह्मा शिव वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी करन पढ़ाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी करनी आपे जाणे, दूजा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। मैं हूं कौण कोई ना सके समझ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जिस वेले मैं नूं मैं दी वज्जे रमज़, मैं हूं कौण हूं मैं मैं मैं
रहिण ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द जगत विद्या कोई वेख ना सके दो नैण, सृष्टी दृष्टी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा आपणे विच समाईआ।
रिद्धि सिद्धि नवें नवें छोटे छोटे चमत्कार, जुगनूंआं वांगू नज़री आईआ। मन मति बुध दा खेल संसार, रुची जगत रचना विच लगाईआ। थोड़्ही थोड़्ही अग्नी चंगयाड़ी निकले बाहर, शोहला उड के मुड़ भस्म रूप वटाईआ। एह खाण पीण दा अधार, पेट दा शृंगार, तत सोभा पाईआ। भगत सन्त एस तों वसण बाहर, जिथ्थे खेल अपार, इक्को मिले सांझा यार, नूर ख़ुदाई परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूरो नूर नूर उज्यार, बिना सख़ियां मंगलाचार, बिना अक्खीआं होवे दीदार, दरस दरस विच मिलाईआ। निक्के निक्के चमत्कार नहीं एह कूड़ी चमक, चानण सच ना कोए रुशनाईआ । ओह धोखा देण वाले अहिमक, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सच्चे सन्त उहनां दे नाल कदे नहीं हुन्दे सहिमत, जिन्हां साहिब दा दर्शन अन्दरे अन्दर लैणा पाईआ। श्री भगवान जिन्हां दे उत्ते करदा रहमत, मेहरवान हो के अक्ख खुल्हाईआ। उहनां दे मन विकार हँकार दी कोई नहीं रैहन्दी ज़हमत, जगत बीमारी दए गंवाईआ। हरिजनो जिन्हां नूं सच इशारे दी वजदी सैनत, समझ विच्चों समझ दित्ती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत चमक चांदनी ना कोए रुशनाईआ। मुख दन्द बुल कहिण किड्डी सोहणी आई हासी, मुस्कराहट आपणा रंग बदलाईआ। जे सतिगुर अन्दर मिलयां रहे उदासी, अगम्मी ना लए अंगड़ाईआ। जम दी ना टुट्टे फ़ासी, चुरासी दा लेख चुकाईआ। दो जहान ना बणे साथी, अन्दरों ना खोल्हे ताकी, शब्द ना सुणे नादी, पुरख ना मिले आदी, पड़दा ना चुके ब्रह्मादी, हरिजन हो के ना जाए राज़ी, रज़ा कम्म किसे ना आईआ। अन्तर होर खेल तमाशी, गोपी काहन पावण रासी, सीता राम नज़री आवण साथी, पुरख अबिनाशी आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान महबूब मुहब्बत विच समाईआ। हासी कहे मैनूं हसदयां हसदयां आ गई ख़ुशी, अन्दरों अन्तष्करन लए अंगड़ाईआ। बदली विच बदल जावे रुची, रचना झूठी वेखे जगत लोकाईआ । मेरी आत्मा हो जाए सुची, सति सति ब्रह्म मति इक्क दृढ़ाईआ। सतिगुर मिलयां फेर मंज़ल रहि नही जांदी उच्ची, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के पन्ध मुकाईआ। आपे अन्दरों काया दी खोल्ह देवे गुथी, जो पर्दे ओहले बन्द कराईआ। फेर कोई पढ़नी ना पए पोथी, बिन पुस्तकों पुश्त पनाह हथ्थ रख के दूती दुष्ट सारे दए भजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साहिब दाता बेपरवाहीआ। हासी कहे मेरे अन्दरों ख़ुशी नाल निकलया कलाम, कलमा हक
बेपरवाहीआ । संदेसा देवे पैग़ाम, वाहिद नूर ख़ुदाईआ। आलमीम अमाम, महिबान बीदो बी खैरीया अल्ला तूं ही तूं समझाईआ। धुर दा नग़मा आया सुणाउण, चश्मा आबे हयात वहाईआ। बरदा बरदा ना रहे ग़ुलाम, दर दा पर्दा दए उठाईआ। सजदा करना ना पए फेर विच सलाम, निउँ निउँ सीस ना कोए निवाईआ। मुर्शद मिलयां मुरीद दी मुश्किल होवे आसान, असल विच्चों असलीअत दए समझाईआ। हासी कहे जे हसदयां हसदयां मैनूं अन्दरों मिल जाए राम, मेरा पूरा हो जाए काम, लाउणा पए ना कोई दाम, बिन दमां दामनगीर हो के आपणा पल्लू लए फड़ाईआ। हासी कहे जिस वेले मेरी अन्दरों आई आवाज़, परोफ़ैसर नूं फ़ैसला रही सुणाईआ। इक्क होर डूँग्घा राज़, बिन परदयों ल्या छुपाईआ। जे हिरदयों प्रेम वाली कर लईए ख़ाहिश, ख़ाहिश दे नाल स्वास इक्को राम ध्याईआ। फिर मन ना रहे बदमाश, आपणे आप दी हो जाए तलाश, विश्वास इक्को लैणा बंधाईआ। हुजरा हक महबूब दा होवे इतफ़ाक, मिलाप दा वेला लए सुहाईआ। जन्म कर्म दा लेखा होवे बेबाक, बिन तन्दी तन्द सतार वज्जे रबाब, घर सज्जण मिले अहिबाब, मित्र प्यारा नज़री आईआ। फेर ओथे सवाल ते ओथे जवाब, ओथे मैं हूं कौण कौण हूं मैं नज़री आवे आप, भुल जाए जम्मण वाला माई बाप, भाई भैण साक सज्जण सारे जाण तजाईआ। आशा ना होवे निराश, निरास्ताा बैठे मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी खेल वखाईआ। हासी कहे जिस वेले मैं अन्दरों चल के आ गई कोल बुल्ल, दोवें होठ ख़ुशीआं रहे मनाईआ। सिफ्त कहिणा प्रभ मिले मालक कुल्ल, जो कुल साडी दए बदलाईआ। देवे नाम भण्डारा अतुल, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। प्रेमीआं दा प्रेम प्यारा होवे सुल्हकुल, मुहब्बत सच दए समझाईआ। अन्दरों चिराग़ दीपक होण ना देवे गुल, बिन तेल बाती करदा रहे रुशनाईआ। जे किरपा कर के आपणे प्रेम दा जाम प्या दए भर के चुल, चोरी ठग्गी यारी अन्दरों बाहर देवे कढाईआ। मन मनुआ ना जाए भुल, भटकणा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा रंग आपे वेख वखाईआ। हासी कहे बड़ी मेरे विच मस्ती, मस्त मस्ताने दयां बणाईआ। मस्ती दे विच्चों लभ्भां हस्ती, हासल नाल हासल जोड़ जुड़ाईआ। प्रीतम वेखां अर्शी फ़र्शी, दो जहानां मालक शहिनशाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी ग़रीबां दा दर्दी, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। निमाणयां दी सुणे अर्ज़ी, कूड़ वेस ना वटावे फ़र्ज़ी, कूड़ी क्रिया संग ना कोए रखाईआ। जगत विछड़यां तन चीथड़ पाटे परानीआं सीवें बण के दरज़ी, अन्दर दी दरज़ रहिण कोए ना पाईआ। परोफ़ैसर जी एह गल्ल तुहाडी ते साडे घर दी, जिस घर विच घर घर दा मालक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी हस्ती हसदयां हसदयां हँसा रूप वटाईआ। हासी कहे बड़ा मुश्किल हिसाब,
डिगरी ऐम ए वाली बेपरवाहीआ। बड़ी मुश्किल किताब, पढ़दयां पढ़दयां बुद्धी गई घबराईआ। अगों किताब ने दिता जवाब, मैं तैनूं वखरा मज़मून दयां समझाईआ। जे तैनूं मेरा मिल जाए आपणा आप, आपणा संग रखाईआ। फेर सवाल कढ्ढण वास्ते लोड़ रहे ना कोई कलम दवात, हिन्दसयां अक्खरां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। डिगरीआं दी डिगरी कर के तेरा खोल्ह देवे ताक, पर्दा ओहला अन्दरों चुकाईआ। फेर नम्बरीआं वाला रहे कोई ना बाब, हिन्दसयां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। जे किरपा कर के दे दए आप ख़िताब, फेर डाॅक्टर ला दी लोड़ रहे ना राईआ। हासी कहे मैं ख़ुशीआं नाल आई आज, आपणा पन्ध मुकाईआ। होर ख़ुशी चढ़ गई क्यों नाल निमीं निमीं पए बरसात, घनघोर घटा रही छाईआ। जे अज्ज वी ना होई शांत, जगत तृष्ना ना बुझी राईआ। फेर मैं की करूं बात, होंट कहिण की किहनूं हिल के दईए वखाईआ। इक्क बूँद कहे मेरी सुण इक्क आवाज़, जो अम्बर तों लहि के थल्ले आईआ। हस्सणवाली ख़ुशी कहे तूं प्रेम करन दी सिख लै जाच, याचक हो के आपणी सेव कमाईआ। फेर भाग लगदा वेख तेरी काया माटी काच, कच कंचन रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वेख खेल ख़ुशी ख़ुशी ख़ुशी नाल रलाईआ। चौथा जुग नहीं एह तीजा पद, तीजे नूं उपर रिहा उठाईआ। जिस ने उपरों थल्ले लयांदे सद्द, ओह उपर रिहा चढ़ाईआ। ओसे दा काअबा ते ओसे दा हज्ज, ओसे दा हुजरा ते ओहो मुज़रा रिहा वखाईआ। इक्क दूजे नूं दोहां मिल के ल्या लभ्भ, किसे अन्दरे अन्दर सतार दित्ती हिलाईआ। कूड़ी क्रिया दी छड हद, हद अगली दित्ती समझाईआ। जिथ्थे ना दुनिया ना सृष्टी ते ना जग, ख़ाहिश कूड़ी नज़र कोए ना आईआ। जे जंगलां पहाड़ां स्कूलां मकतबां पाठशालां विच नहीं प्या लभ, ते उपर शाहरग दर्शन देवे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे जुग विच चौथा हिस्सा सभ दे नाल रलाईआ। मैं क्या हूं लैणा जाण, ख़िआल आपणा ना कोए बणाईआ। मेरा भगवन ते मैं भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओस दा हुक्म ओसे दा फ़रमान, ओहो अन्दर ख़िआल रिहा प्रगटाईआ। जे मन दा सुणो अहिवाल, छिन छिन आपणी नीती नीती नालों उलटाईआ। जे होर पुछो ब्यान, थोड़्हिउँ बहुता बहुतिउँ बहुता बहुता दए वधाईआ । एह रसना दी कल्याण, गुरमुखां नूं तीर निशाना इक्को बाण, जेहड़ा लगदयां लगदयां लगां मातरां सारीआं देवे भुलाईआ। मैं हूं कौण, मैं हूं अंञाण, जिन्ना चिर कोई मिले ना अन्दरों जाणी जाण, आपणी आप करावे पछाण, बेपछाण पर्दा दए उठाईआ। ख़ाहिशां दा बणया इन्सान, स्वासां दा कोल सामान, भण्डारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया घर अन्दर अन्दर मन्दिर मुतलाशी हो के वेख वखाईआ।