पुस्तकालयभाग १८

७ विसाख शहिनशाही सम्मत १ रघुनाथ लाल शर्मा दे गृह जम्मू

कम्म काज जगत विहार जगत धन्दा, सृष्ट सबाई रही कमाईआ। मन शांत कर सके ना कोई बन्दा, भज्जण थाउँ थाँईंआ। अन्तर आत्मा खोल्ह ना सके कोई जंदा, बजर कपाटी कुण्डा लाईआ। साचा सुणे ना कोए मृदंगा, धुन आत्मक राग अगम्मी नाद शनवाईआ। भेव चुके ना हँ ब्रह्मा, अन्तर आत्म ना वेख वखाईआ। साची सच सति ना मिले सरना, शांतक रूप ना कोए वटाईआ। कर्म कांड चुके ना भरमां, भय भउ ना कोए समझाईआ। झगड़ा चुके ना वरनां बरनां, माया ममता मोह ना कोए मिटाईआ। खाण पीण पहनण वास्ते विहार सभ ने करना, जगत सुरती जगत विच मिलाईआ। सच्चा कम्म वखरा सभ तों दस्सणा, बिनां अक्खरां सच पढ़ाईआ। हरि सिमरन जपो बिन रसना जिहवा आपणा, मन मन ही माहे समाईआ। जगत विकारा पार लँघणा, नाता जूठ झूठ तुड़ाईआ। मन्दिर वेखणा इक्क सुहञ्जणा, घर घर विच नज़री आईआ। जोत जगे नूर निरँजणा, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। ओथे कम्म काज दा कोई ना रहे झगड़ा, जगत तृष्ना ना कोए वधाईआ। खेल इस तों होर अगला, बेपरवाह पर्दा दए उठाईआ। लहिणा देणा मुक जाए शाह कंगला, आत्म परमात्म इक्को रूप समाईआ । सच अनन्द विच अनन्द मंगला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विहार विच संसार पंज तत काया रीत चलाईआ। विहार कर कर सारे गए थक्क, थकावट विच सर्ब लोकाईआ। मंज़ल मंज़ल रहे भज्ज, दिवस रैण वाहो दाहीआ । साचा मिल्या नहीं किसे नूं हक, हकीकत सच ना कोए समझाईआ। कूड़ी तृष्ना सक्या नहीं कोई कढ्ढ, अन्दरों बाहर दए सुटाईआ। माया ममता साफ़ कर नहीं सक्या हड्ड, नाड़ी नाड़ी पाक जणाईआ। साचे कम्म दा सच्चा मार्ग नहीं सक्या लभ, पैंडा सक्या ना कोए मुकाईआ। साचा खेल पुरख समर्थ, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। बिन रसना जेहवा जप, तूं मेरा मैं तेरा देवे समझाईआ। अन्दरों खोल्ह के अक्ख, नेत्र ज्ञान करे रुशनाईआ। फेर लोड़ ना रहे कम्म काज कोई संसारीआं वाले हथ्थ, बिन हथ्थां लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत कारीआ कारन करता कुदरत कादर हो के आपणे हुक्म चलाईआ। कम्म काज की की कीता, समझ किसे ना आईआ। पिछला वेला पिच्छे बीता, बाल जवानी बुढेपा आपणा रंग वखाईआ। अन्दर मार के ध्यान आपणा वेखो सीसा, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। कवण रंग चढ़या मजीठा, दुरमति मैल धवाईआ। केहड़ा ध्याए लेखे लगा गाया गीता, अठारां विच्चों नज़री आईआ। किथे राम बणया मीता, सीता सुरती लई प्रनाईआ। किथे कृष्न वस्या चीता, सोहणी बंसरी नाम सुणाईआ । किथे मन हँकारी होया नीकण नीका, आपणा आप मिटाईआ। साचा कम्म बिन पुरख अकाल श्री भगवान चरन सरन प्रीता, प्रीतम इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जगत घर, गृह गृह घट घट फोल फुलाईआ। कम्म कार दी जगत बनावट, अबिनाशी करते दित्ती बणाईआ। बिरध अवस्था विच जे आ गई थकावट, अगे हिम्मत ना राईआ। हुण प्रभ नूं कहो आपणे नाम दी साडे उत्ते करदे सख़ावत, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। साचे कम्म दी आत्म परमात्म होवे अबादत, बन्दगी धुर दी सच दृढ़ाईआ। जगत विहार करे ना कोए ममानत, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साचा कम्म काज करदयां रहीए सही सलामत, दु:ख सुख इक्को रूप समाईआ। अगे जन्म जन्म दी मरन मरन दी लक्ख चुरासी वाली ना रहे अलामत, जूनी जून ना कोए भवाईआ। मन अन्दर वड़या करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा अवर ना कोए वधाईआ। साहिब स्वामी साचे नाम दी दे ज़मानत, काया अन्दर बरी लैणा कराईआ। आदि दी तेरी अमानत, जगत ना होए ख़िआनत, अन्त तेरी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कम्म काज जगत रचना रच के रचणहारे सृष्टी दा धन्दा दिता बणाईआ। साचा कम्म तरीका ठीक, ठाकर सभ नूं दिता समझाईआ। अन्दरों रक्खे साफ़ नीत, प्रेम प्यार मानव सेव कमाईआ । इक्क दूजे नूं समझे आपणा मीत, शत्रु रूप ना कोए वखाईआ। घिरना छड के ऊँच नीच, इक्को रंग वेख ख़ुशी मनाईआ। साची सिख्या साची विद्या साचा कर्म सच हदीस, सच भावना साची सभ दे नाल मिलाईआ। बिना कम्म काज मेरा रूप होए ना कोए चीज़, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। ……

प्रभू तेरी भगती दी लोड़ रही ना राई, कदी डोब दिता विच गंग, वैंहदे वहण वहाईआ। कदी खाण पीण तों भुख नंग, स्त्री बाणीआं हट्ट विकाईआ। कदी ताणे पेटे दे गंढ्ढदा रिहा तन्द, टुट्टयां जोड़ जुड़ाईआ। पर जद वेख्या बिन नैण तकया तेरा अन्तर आया ओह अनन्द, जेहड़ा रामानंद मैनूं गया समझाईआ। फेर समझया मेरा अगे दा पिच्छे दा मुकया पन्ध, मंज़ल मिली बेपरवाहीआ। ओस वेले गाया इक्क ढोला छन्द, सोहँ राग अल्हाईआ। तूं मेरा नूर मैं तेरा ज़हूर प्रभू बिना भगतां तेरा कोई ना गावे छन्द, जे असीं ना होईए तैनूं औतरा कहि के बोले सर्ब लोकाईआ। मैं अगे वास्ते मंगां इक्क मंग, ख़ाली झोली आपणी इक्क डाहीआ। मैनूं जापया तूं सूरा सरबंग, समर्थ अकथ अख्वाईआ। मेहर नज़र नाल भगतां दा दु:ख कट दे बन्द बन्द, बन्द अन्दर कर के आपणी बन्दगी आपे लैणा लाईआ। उहनां दी आत्मा रहिण ना देणी रंड, हरिजू कन्त सुहागी हो के लैणा प्रनाईआ। उहनां दे अन्दर दी भरमां रहिण ना देणी कंध, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। उहनां दी आत्म आपणा बणा के सोहणा पलँघ, सोहणी सेजा लैणी हंढाईआ । सच प्रेम दी दे के गंढ्ढ, जोड़ी धुर दी लैणी जुड़ाईआ । वेखीं किते साडे वांगू विच संसार दे ना देवीं दंड, हुक्म आपणा इक्क वरताईआ। पुरख अकाल किहा कबीरा आपणे अन्तर आवाज़

कर बन्द, मैं सच दयां समझाईआ। इस तों अगे किरपा कर के जन भगतां नाल आपणा नाता लवां बन्न्ह, अन्दरे अन्दर आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे नाल मिलाईआ। तूं वेखण आवीं निसंग, पुरीआँ लोआँ लँघ, लोकमात निरगुण धार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। रविदास किहा प्रभू वेख मैं तेरे टुट्टे होए छित्तर गंढ्ढदा चम्म, फिर दिवस रैण तेरा नाम ध्याईआ। घर दी सवाणी नूं खाण पीण दा ग़म, ओढण बस्त्र सीस नज़र कोए ना पाईआ। ना कोए मकान बिलडिंग कोठी ना वसण वाली छन्न, बिनां तपड़ी दे डेरा लाईआ। ना दौलत ना ख़ज़ीना ना धन, अन्न दाणा ओह वी ना झोली पाईआ। पर सच पुछें तेरी किरपा नाल मेरा शांत होया मन, मनसा होर ना कोए रखाईआ। अठ्ठे पहर ओहो मंगां मंग, तेरा दरस मेरी मिटावे हरस, लेखा चुक्के फर्श, चढ़ के वेखां अर्श, आरज़ू आपणी तेरी झोली पाईआ। विछोड़े दी ना मारीं करद, बिरहों दा ना देवीं दर्द, मेरा भुखे नंगे रहि के होणा नहीं कोई हर्ज, असचरज तेरा रूप वेख वखाईआ। मैनूं तेरे मिलण दी ग़रज़, मेरी पुठ्ठी सिध्धी करदे नरद, नर नरायण तेरी इक्क सरनाईआ।

७ विसाख शहिनशाही सम्मत १ आर ऐल शर्मा दे गृह जम्मू

बेशक तुसीं कहिंदे असीं नहीं रहे भज्ज, तेरी भजन बन्दगी सच ना कोए कमाईआ। श्री भगवान कहे मैं तुहाडे अन्तर आत्मा बैठा सज, धुरदा सज्जण हो के बैठा आसण लाईआ। तुहाडी रसना जेहवा दन्द भावें मेरा नाम नहीं रहे रट, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं अन्तर अन्तर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जे तुसां आपणा आप कीता भगवन दे हथ्थ, नाता कूड़ा जगत तुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सुणावां समर्थ, जन भगतां पार लँघाईआ। प्रेम प्यार दी देवां ओह वस्त, जिस नूं लभ्भ ना सके जगत लोकाईआ। नाम ख़ुमारी देवां वस्त, शब्द अनादी धुन शनवाईआ। पड़दा चुका देवां अर्श फर्श, निज नेत्र कर रुशनाईआ। साख्यात होवे दरस, बंसरी वाला घनईआ रूप अनूप नज़री आईआ। जन्म जन्म दी मिटे हरस, राम रमईआ गृह अन्दर सोभा पाईआ। श्री भगवान कहे मैं सदा भगतां उत्ते करां तरस, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जो मेरे बिरहों विछोड़े विच रहे तड़फ, अठ्ठे पहर दिवस रैण राह तकाईआ। उहनां दे प्रेम विच पैण ना देवां फ़र्क, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। दुखियां दीनां दा मेरे अन्दर दर्द, नेड़े हो के झोली पाईआ। जिस प्रेम नाल कीती अर्ज़, आपणी बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। सो ख़ाहिश पूरी कर के ग़रज़, आसा तृष्ना लेखे विच लगाईआ। एहो खेल भगत भगवान असचरज, सभ कुछ हुंदयां फेर वी कहे मेरा कुछ नहीं ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची

सरनाईआ । बेशक नहीं मालूम किन्नां कीता भजन, स्वास गिणती विच मिलाईआ। पुरख अकाल मीत मुरारा धुर दा सज्जण, सति स्वामी अन्तरजामी घट भीतर गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने निज नेत्र पाया अंजन, ज्ञान अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। ओह चरन धूढ़ दे के जावे मजन, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रीती विच करे मग्न, पिछला अगला लेखा दए गंवाईआ। अग्नी तत ना साड़े अग्न, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। धुंन आत्मक अनादी नाद वज्जण, ढोलक छैणे दी लोड़ रही ना राईआ। लक्ख चुरासी विच्चों आए कढ्ढण, जम की फ़ासी दए तुड़ाईआ। सति सरूप मूर्त गोपाल मदन, मध सूदन शहिनशाहीआ। नित नवित करे सच्चा अदल, इन्साफ़ आपणा इक्क जणाईआ। जन भगत जेहड़ा घर छड के हो गया बेवतन, अन्तिम ओसे विच मिलाईआ। सतिगुरू दा इक्को बेड़ा ते इक्को पतण, जो आवे फड़ के पार देवे कराईआ। उस ने केहड़ी किसे कोलों वस्त जाणी मंगण, मालक हो के होए सहाईआ। अन्दर बाहर चाढ़े रंगण, जगत ललारी कोई समझ ना सके राईआ । निजानंद विच देवे परमानंदन, परमानंद विच परम सुख वखाईआ। कर्म कर्म दा कट के बन्धन, बन्दा बन्दीख़ान्यों लए छुडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लावणहारा साचे अंगण, अंगीकार इक्क हो जाईआ। अन्तर कहे मैं भज्जया नहीं गोबिन्द, गोपाल सीस ना कोए निवाईआ। मन्नया नहीं इन्द, सुरप्त सीस झुकाईआ। वेख्या नहीं बज़िंद, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। धार मिली नहीं सागर सिन्ध, अमृत रूप वटाईआ। भेव खुल्ल्हया नहीं जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड पड़दा ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया गई नहीं चिन्द, हउमें रोग ना कोए मिटाईआ। सच अनादी नहीं होई बिन्द, बिन्दराबन वाला मिल्या ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर कहे मैं हौली हौली दिता बोल, राग निम्हा निम्हा गाईआ। जेहड़ा प्रेम सी मेरे कोल, ओह आउँदयां दे भेंटा दिता चढ़ाईआ। बिरध अवस्था प्रभू बण के तोलणा पूरा तोल, तकड़ी वट्टा संग ना कोए रखाईआ। अगे दर दरवाज़ा देणा खोल्ह, बन्द ताकी ना कोए जणाईआ। सुरती अन्दर जाणा मौल, शब्दी रंग चढ़ाईआ। वस्त दे के सति अनमोल, अनडिठ्ठड़ी झोली पाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां वसणा कोल, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। मन थिर ते आत्मा रहे अडोल, कूड़ी भटकणा देवे गंवाईआ। आत्मा वेखे इक्क निरोल, परमात्मा आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। बोल कहे मैनूं रसना ने दिता गा, बत्ती दन्द देण गवाहीआ। परम पुरख प्रभ मिले बेपरवाह, डुब्बदे बेड़े पार लँघाईआ। आवण जावण दए कटा, लेखा अवर रहे ना राईआ। निमाणयां निथाव्याँ दी फड़ के बांह, सहारा धुर दा दए जणाईआ। सच स्वामी बण के पिता माँ, हरिजन साचे गोद उठाईआ। हँस बुद्धी होई काँ, माणक मोती चोग

चुगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धुर दा दस्से नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क समझाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्रेम प्यार अन्दर जे इक्क वेरां अन्दरों कहि दे हां, अगे दा हौका रहे ना राईआ । अन्त समें मनसाउणी पए ना कोई गाँ, पुन्न दान अवर ना कोए कराईआ। सिर दे के ठंडी छाँ, शांती शांत रूप सति सति विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान होवे आप मेहरवान, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। भजन कहे जिस वेले मैनूं गाया नाल राग, नेत्र नैण छहबर रहे वहाईआ। सोई सुरती अन्दरों गई जाग, आपणी लए अंगड़ाईआ। बोल के कहे जे आयां धो के जावीं दाग़, दुरमति मैल रहे ना राईआ। अन्दर वड़ के पकड़ीं वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि कन्त बणया इक्क सुहाग, सौहरे पईए दोवें जावां तजाईआ। मेरी अन्तर आत्मा दा जगे चिराग़, दीए बत्ती दी लोड़ रही ना राईआ। जिस प्रभू दे लैंदी रही ख़ुआब, सो ख़ाह मख़ाह मिल मिल के रंग चढ़ाईआ। फेर जन्म लैणा नहीं पैणा इस तों बाद, जून विच ना कोए भुआईआ। एह कोई लेखा नहीं किसे सन्त साध, सतिगुर दाता दया कमाईआ । जे पिच्छे नहीं जपया, जेहड़ा इक्क अक्खर ल्या अराध, एह कोट जन्म दयां पूजा पाठां नालों चंगा नज़री आईआ। क्यों तुहाडे प्रेम दी सुणी गई आवाज़, ग़रीब निवाज़ा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दी दात, दयावान दया कमाईआ। आवाज़ कहे मैं बोलदी करदी रही थर थर, ख़ुशी विच ग़मी दित्ती गंवाईआ। मंग मंगदी रही मिले हरि हरि, हरि हरि जू घर मन्दिर सोभा पाईआ। मन्नदी रही जन्म जन्म दा डर डर, भय भयानक नज़री आईआ। इक्क बेनन्ती इक्को वार दित्ती कर, सहिज धुन विच सुणाईआ। किरपा निधान किरपा जाए कर, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। बेशक पंज तत दा चोला छड के सभ ने जाणा मर, मरन तों पहलों मेरे जन्म दा लेखा देणा मुकाईआ। दर दरवेश दीनां नाथ मंगया तेरा दर, दीनण वेख के होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पूर्ब लहिणा मस्तक लेखा धुर दा भाग झोली पाईआ। जन्म मरन दा रहे ना बन्धन, आवण जावण गेड़ कटाईआ। जम दी फ़ासी तुटे बन्धन, चित्रगुप्त लेखा ना कोए वखाईआ। अन्तर आत्मा देवे इक्क अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भगत रूप बणाए साचा चन्दन, कूड़ी निम्म वासना रहे ना राईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी पतिपरमेश्वर जन्म जन्म दी विछड़ी आत्मा आया गंढ्ढण, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आवण जावण पतित पावन गेड़ा दए मुकाईआ। सच्चा रस्ता पूरे सतिगुर सरन, इक्को वार सच समझाईआ। जो अन्दरों खोल्ह देवे हरन फरन, बाहरों संसा दए चुकाईआ। बिना विद्या तों साचा मंत्र लगे पढ़न, जिस दी चौदां विद्या करन जगत सलाहीआ।

बिना पौड़ीउँ आपणी अन्दर मंज़ल लग्गे चढ़न, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। ज़ात पात लेखा चुक्के वरन बरन, दीन मज़्हब शरअ ना कोए लड़ाईआ। सभ तों सौखा सस्ता अनमुलड़ा रस्ता साहिब सरन, सरनगति इक्को इक्क वखाईआ। आउण नाल सारे मिट जाण कलेश, कूड़ी कला अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। सुख शांती रहे हमेश, अनन्द सच प्रगटाईआ। तुहाडी मदद करन विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति प्रेम ध्यान वधाईआ। राम कृष्न देण आदेश, सिर सिर हथ रखाईआ। सच परमात्म तुहाडा आत्म लए वेख, पड़दे अन्दरों पड़दा आप चुकाईआ। पिछले जन्म दा मुके लेख, अगे लच्छण दए बदलाईआ । सति सच दी होवे खेड, प्रेम ख़ुशी दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लेखे विच्चों जणाईआ। काशी मथरा गोकल बिन्दराबन, बंसरी वाला रिहा जणाईआ। जरा फिरके वेख आपणे अन्दर तन, तीर्थ यात्रा सोहणी इक्क बणाईआ। जरा पुच्छ के वेख आपणे कोलों मन, जो मनसा बाहरली रिहा वधाईआ। ज़रा पुच्छ के वेख आपणे कन्न, जो जगत संगीत रहे सुणाईआ। ज़रा पुच्छ के वेख ओह चेतन चढ़न वाले चन्न, जेहड़ा सीतला करे रुशनाईआ । जे सच्ची दौलत सच्चा लभणा धन, कोई सच्चा सतिगुर लभ्भो जो धुर दा होवे गुसाँईंआ। ओह रहिण ना देवे अन्तर अन्न्ह, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां चलदयां फिरदयां नूं मथरा गोकल बिन्दराबन काशी गया जगननाथ पुरी रमेश्वर पलक झलक अन्दर दए वखाईआ। रास्ता लैणा कि बरास्ता, कि मार्ग चलणा चाँईं चाँईंआ। छेती जाणा कि आहिस्ता, एह वी देणा समझाईआ । रज्ज के खाणा कि थोड़्हा थोड़्हा जिहा नाशता, ओह वी देणा दृढ़ाईआ। प्रेम रखणा कि वास्ता, कि थोड़्हा नाता लैणा जुड़ाईआ। नाम जपणा कि लहिणा चुकाउणा स्वास स्वास दा, कर्म कांड नाल मिलाईआ। कन्नीं सुणना कि खेल वेखणा गोपी काहन वाली रास दा, जो जमना किनारे घनईआ बण के सईआ हो के गया खेल वखाईआ। एह खेल जन भगत प्रभू दे चरनां दे वास दा, ना किसे तीर्थ ना ताट ना जमना दे घाट दा, एह तमाशा आत्म परमात्म दी बात दा, एह नज़ारा कलिजुग अन्धेरी रात दा, एह सहारा ओस अबिनाशी कमलापात दा, जो विछड़यां लए मिलाईआ। तेरे मथ्थे बुराई नहीं एह तेरी भगती दा तोल, जेहड़ी अन्दरे अन्दर बैठी रही जणाईआ। एहो सति सच दा मूल, मार्ग सच्चा रिहा बणाईआ। ओह परमेश्वर नहीं कदे जाणा भूल, सभ नूं वेखे थाउँ थाँईंआ। सभ दा लेखा दे मूल, लहिणा देणा झोली पाईआ। बिरहों विच बोलया हन्झूआं वाला हार, सधरां नाल जो भेंट चढ़ाईआ। प्रीतम प्रेम दा दे प्यार, अन्तर दा कर उज्यार, निरन्तर रूप समझाईआ। भगतां दी सुण पुकार, सन्तां दी पैज स्वार, दुखियां दा दु:ख निवार, निराकार तेरी वड्याईआ। शब्दां दी सुण जैकार, बेख़बरां नूं कर ख़बरदार, सुत्तयां नूं हलूणा दे मार, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। रसना जिहवा ना करे वीचार,

बत्ती दन्द ना पावे सार, मनुआ कर ना सके विसथार, बुद्धी बोध ना कोए दृढ़ाईआ। तेरा वखरा धाम न्यार, अक्खरां वाला लेख कोई लिख ना सके लिखार, कातब बैठे मुख भवाईआ। तेरी महिमा बेशुमार, जुग जुग लवें अवतार, निरगुण सरगुण वेखणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हन्झूआं हार कहे मैनूं कोई विरला करे भेंट, प्रभू चरनां विच टिकाईआ। मैं भगवान ते ओह भगत मेरा बेट, पिता पूत इक्को रंग समाईआ। लोकमात बण के मलाह खेवट खेट, नईआ नौका साची लवां चढ़ाईआ। नज़री आवां नेत नेत, नेत्र निज अक्ख खुल्हाईआ। जगत तों वखरा करां हेत, आसा सधरां वाली पूर कराईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ देस, दिशा साची दयां वखाईआ। मेहर करां सदा हमेश, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। हन्झूआं हार कहे, जो मेरा जोड़ जुड़ावेगा। सो प्रभू दी चरनी बहे, प्रभ लगी तोड़ निभावेगा। अद्धविचकार कोए ना रहे, दो जहानां पार करावेगा। जमां दा दंड कोई ना सहे, अन्त आपणी गोद उठावेगा। चरनां विच सदा रहे, रूप अनूप प्रगटावेगा। उहदी अन्दरों कदी ना निकले हाए, राम राम इक्को रूप बणावेगा। सेवा कीती पा के थांए, झोली अगम्म आप भरावेगा। किसे होर वस्त दी लोड़ ना रहे, सच प्रीती इक्को लेखे लावेगा। मुहब्बत विच जो शब्दी ढोले गाए, गहर गम्भीर लेखे विच रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। हार कहे भेंटा चढ़ाउण दी होर केहड़ी लोड़, परमात्मा दी आत्मा ओसे दे अगे रखाईआ। आपणे नाल लवे जोड़, जोड़ी बणे धुरदरगाहीआ। जे पिच्छे कर्मां करके छड्डया विछोड़, अगे ना होवे जुदाईआ । सच मालक दे हथ्थ डोर, तन्दी तन्द सतार दए हलाईआ। बेनन्ती करके जन भगत कहे ओस दे अगे काहदा ज़ोर, ज़ोरावर इक्को नज़री आईआ। श्री भगवान कहे मैं कोई ठग्ग यार नहीं चोर, कूड़ा रूप ना कोए वटाईआ। मैनूं सदा सदा साचयां भगतां दी लोड़, बिना भगतां प्रभू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। हार कहे मेरी पूरी होई आसा, बेनन्ती अगली की सुणाईआ। ओह कहिंदा तेरे चरनां दा भरवासा, नाता छड्डया जगत लोकाईआ। मैं मंगां तेरा साथा, सगला संग बणाईआ। तूं अनाथां दा नाथा, दीनन दएं वड्याईआ । तूं राम कृष्न वेखणहार तमाशा, ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द धार प्रगटाईआ । तूं भेव अभेद खोल्हें ख़ुलासा, बोध अगाध जणाईआ। तेरे भगत तेरीआं निक्कीआं निक्कीआं शाखां, पत्त टहणी लोकमात लहराईआ। सच बेनन्ती इक्क आखां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरे अन्दरों आवे आवाज़ा, आजज़ हो के सीस निवाईआ। आह वेख साडा तमाशा, बिहबल हो के रहे कुरलाईआ । कर कर थक्के पूजा पाठा, तीर्थ तट देण

गवाहीआ। जिधर वेख्या प्या घाटा, पूरा पल्लू ना कोए कराईआ। किसे रूप विच आ जा बणा ला दासी दासा, सेवक सेवा सच दे दृढ़ाईआ । तेरे घर केहड़ा घाटा, दिंदयां तोट रहे ना राईआ। भावें जल हो भावें मेघ बण बरसाता, भावें ओले रूप वटाईआ। श्री भगवान कहे मैं अन्दरे अन्दर जोड़ां नाता, कर्मां दा वेखां खाता, जिन्हां जिन्हां दीआं जाणां बातां, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। हुण पढ़नीआं नहीं पैंदीआं कोई जमातां, अक्खरां वाली नहीं कोई गाथा, जोड़ने पैंदे नहीं दोवें हाथा, बिन हथ्थां समर्थ दयां मिलाईआ। पढ़ना नहीं पैंदा का खा, अन्तर आत्म दस्सां राह, पड़दा दूई द्वैत चुका, निज मन्दिर होवां सहा, जे भुलण लगें फड़ के हलूणा देवां लगा, सिध्धा राह इक्क जणाईआ। जे आपणी मति लवें गुवा, अन्दर नाम देवां वसा, तेरी बदल जावे हवा, तमअ कूड़ी बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लहिणा रिहा चुकाईआ। तेरी आसा कहे मैं असमर्थ, बलहीण दयां दुहाईआ । मैं लभ लभ गया थक, जंगल जूह पहाड़ टिले पर्बत वेख वखाईआ। मैनूं कितों नहीं लभ्भा सच, सति रंग ना कोई रंगाईआ। किसे झोली नहीं पाया हक, हकीकत ना कोए वखाईआ। मन नहीं दिता डक्क, डोरी तन्द बंधाईआ। मैथों हुण नहीं हुन्दा बहुता हठ, हौसला अगे ना कोए वधाईआ। जे आयां ते मारके जावीं ओह सट्ट, जिसदी ठोकर भुल कोए ना जाईआ। तूं मेरा ते मैं तेरा इक्को नाम लवां रट, रट्टा मुके जगत लोकाईआ। माणस जन्म दा एहो लाहा लवां खट, काया खेड़ा वज्जे वधाईआ। जिन्ना चिर मिलें ना ओनां चिर असीं नहीं करनी बस, बस्ते बन्द देणे खुल्हाईआ। भगवान तैनूं नहीं पता, तूं सदा भगतां दे वस, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। जे साडे कोलों नहीं खुल्ही आपणी किरपा नाल खोल्हदे अक्ख, आख़र मंज़ल दे चढ़ाईआ। सच पुछें प्रभू हुण तैथों नहीं रहिणा अड्ड, झली ना जांदी जुदाईआ। जेहड़ा सिर सर हो के तेरे चरनां गया ढठ, नाता तोड़ दे तत अठ्ठ, नौ दुआरे लेखा दे चुकाईआ। दस्म दुआरे आ के वस, मैं वेखां हस हस, प्रेम प्यार दा मिले रस, साचा जाम इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन साची मंग मंगाईआ। हार कहे मैं सधरां भरया, लड़ी हन्झूआं वाली बणाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अन्दर कदे ना डरया, लोकलाज नेड़ कोए ना आईआ। बिना भगतां दे प्रभू दे दुआरे कदी ना चढ़या, साची भेंटा ना कोई कराईआ। बिना हथ्थां तों तैनूं हथ्थ किसे ना फड़या, बिना अक्खां तों मेरी धार ना किसे बणाईआ। मैं अग्नी हवन विच कदी नहीं सड़या, सुक के आपणा रूप ना कोए बदलाईआ। जद वेखो ते भगतां दे प्यार अन्दर हरया, प्रभू दे चरनां विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा सभ दी पूर करया, ख़ाली कोई रहिण ना पाईआ।

७ विसाख शहिनशाही सम्मत १ लैफ़टीनैंट भगत सिँघ दे गृह जम्मू

दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, हरि समर्थ पुरख वड्डी वड्याईआ। चरन धूढ़ इश्नान कराए साचा मजन, दुरमति मैल कूड़ी क्रिया जन्म जन्म दा पाप दए मिटाईआ। घर ठाकर स्वामी अन्तरजामी चाढ़े साची रंगण, रंग रंगीला आप रंगाईआ। नाम ख़ुमारी धुर दी यारी विच करे मग्न, अगला पिछला लेखा दए मुकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार दीआ बाती जगाए जोत निरँजण, नूरो नूर करे रुशनाईआ। काया माटी ख़ाकी लेखे लावे बदन, मेहर नज़र आपणी इक्क उठाईआ । घट घट अन्तर वेखे कवण गाए साचा भजन, जोग अभ्यास हठ तप कौण रखाईआ। जानणहारा साचे बचन, गृह गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। जन भगतां दा बच्यां वाला वेख के बचपन, बालक आपणी गोद उठाईआ। जेहड़े हरिजन हरि दरस नूं तरसण, तिन्हां दी आत्म अन्तर तृखा दए मिटाईआ। माणस जन्म दी मेट के हरसन, हाज़र हो के नज़री आईआ। सोई सुरती करके मरदन, मर्द मर्दाना लए जगाईआ। की होया जे कृष्न उंगली उठाया गवर्धन, दुआरका निवासीआं होया सहाईआ। पुरख अबिनाशी जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां वंडणहारा दरदन, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर याद रहे हर दम, साह साह विच समाईआ। भाग लगाए काया माटी तन, ततव तत दए समझाईआ। मन वासना शब्दी धार बन्न्ह, खिच ल्याए वाहो दाहीआ। नाम पदार्थ देवे धन, दौलत अणमुल्ली झोली पाईआ। जेहड़ी एथे ओथे जीउदयां ते मरन दे बाद वी आवे कम्म, दरगाह साची आपणा संग रखाईआ। जन भगत सुहेले चाढ़ के नूरी चन्न, लोकमात साचे चन्द करे रुशनाईआ। हरि का खेल नज़र आए ना किसे नेत्र अन्न्ह, हरिजन विरले बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। सतिगुर कहे मैं सभ दे अन्दर वसदा, निरगुण हो के डेरा लाईआ। पर कोटां विच्चों विरले आपणा मार्ग दस्सदा, सुत्तयां लवां उठाईआ। लहिणा देणा देवां उहनां दे गाए सच्चे जस दा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। मेल मिलावा करां ओस अक्ख दा, जेहड़ी अक्खां दे पिच्छे दित्ती टिकाईआ। जिस दे नूर नूं जगत जहान लभदा, वासना विच भज्जे सर्ब लोकाईआ। सो लेखा चुकावे कूड़ी हद दा, अगला पन्ध मुकाईआ। नाता जोड़ के भगत भगवान अज्ज दा, सबब सोहणा लए बणाईआ। रैण सुबाई प्रीतम हो के प्रेमी नूं रिहा दस्सदा, अन्दर बाहर हुक्म सुणाईआ। वेख खेल ओस समर्थ दा, जो सभ दा पिता माईआ। दरवाज़ा खोल्ह साचे हट्ट दा, नाम भगतां झोली पाईआ । कोटां विच्चों गुरमुख विरला दमां वाले दम वटदा, कीमत स्वासां वाली पाईआ। किरपा करे जिस उत्ते ओसे नूं आपे रखदा, रक्षा करे थाउँ थाँईंआ। पिच्छे वेला गया अलग दा, अगे होए ना कोए जुदाईआ। लेखा मुकावे शाह रग दा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।

नाम प्याला देवे अमृत मधु दा, ख़ुमारी साची दए चढ़ाईआ। सिर हथ्थ रख के पर्दे ढकदा, होवे आप सहाईआ । भगत सदा भगवन दे कोल सजदा, भगवन भगतां विच सोभा पाईआ। तैनूं पता नहीं एह नाता कब दा, जुग त्रेता दए गवाहीआ। जिस वेले दसरथ दा पहीआ टुटा सी रथ दा, ककई अक्ख खुल्हाईआ। ओस वेले तूं घसेरा हो के घाह सी कटदा, दाती दंदयां वाली हथ्थ उठाईआ। एह खेल वेख के आया नठदा, नेड़े आ के सीस झुकाईआ। अगे हो के हथ्थ ला के पिच्छो अगे नूं धकदा, आपणा ज़ोर लगाईआ। ओस वेले दसरथ ने किहा एह कौण बन्दा मेरे राम रब्ब दा, जेहड़ा बिन सद्दयां गया आईआ। ओने चिर नूं रथ थोड़्हा अगे वधदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। दसरथ फेर किहा एहो जेहा प्रेमी सदा भगवान दे चरनां विच सजदा, सज्जण धुर दा नज़री आईआ। धुर दरगाहों आई आवाज़ एह खेल पुरख समर्थ दा, लेखा पूरा दए कराईआ। जिस वेले वेला आया कलिजुग अन्त कूड़ कुड़यारे जग दा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले एसे अवस्था विच श्री भगवान आपे एनूं लभदा, बिन खोजयां खोज खुजाईआ। जेहड़ा रथ दे पिच्छे वधदा, फेर एस दा वाधा आपणे प्रेम नाल रखाईआ। काया दा भाण्डा सभ दा भजदा, जुग जुग रहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान साचे भगत जीवां जंतां विच्चों आपे कढदा, फड़ के बाहों लए उठाईआ। एहो किरपा जेहड़ा वेंहदे सार ही अन्दर वसदा, हसदा हसदा आपणे गले लगाईआ। अगे लहिणा देवे प्रेम रस दा, रस्ता अगला साफ़ कराईआ। आत्म विछोड़ा देवे अगम्मी पट दा, जिस दा ताणा पेटा नज़र किसे ना आईआ। घर वखावे जिथ्थे दीपक इक्को जगदा, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जे तूं त्रेते दा बन्दा रब्ब दा, राम दा पिता गया जणाईआ। हुण क्यों ना तैनूं सददा, आपणा हुक्म जणाईआ । पिछला लेखा गया कूड़ क्रिया कग दा, अगे हँस रूप वटाईआ। तेरे पिच्छे सारी रैण रिहा भज्जदा, नौ वारी तेरे दर ते जाईआ। कोई प्यार नहीं कीता एस सौण वाले पलँघ दा, सुखआसण दिता तजाईआ। जेहड़ा मेरा मैं ओसे नूं रंगदा, बिना ललारीउँ रंग वखाईआ। जिस दे अन्दर दी इक्क वारी लँघदा, उस दर दी होवे ना कदे जुदाईआ। वेखो खेल सूरे सरबंग दा, देवणहार वड्डी वड्याईआ। सुख मानणा सच्चे अनन्द दा, जो अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूर्ब जन्म दा लेखा पूरा झोली पाईआ।

८ विसाख शहिनशाही सम्मत १ सरदूल सिँघ दे गृह पठानकोट छाउणी

जाणीजाण सभ कुछ रिहा जाण, पंज तत काया माटी माटी खोज खुजाईआ। भगत सुहेले हरिजन वेखे मार ध्यान,

काया कवरी डूँग्घी भँवरी पर्दा चुकाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले बख्शे चरन ध्यान, प्रेम प्रीती धुर दी मुहब्बत इक्क जणाईआ। अमृत आत्म रस देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुख मिटाईआ। शब्द अणयाला मारे तीर बाण, दूई द्वैती बजर कपाटी पार कराईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगाए महान, नूरो नूर करे रुशनाईआ। मेहरवान हो के पंच विकारा अन्दरों कढ्ढे शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गंवाईआ। सति सति सच सच धर्म वखाए इक्क निशान, जूठ झूठ भाण्डा भरम भउ भनाईआ। भाग लगाए काया हट्ट मकान, निगहवान हो के वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, हर घट अन्तर आपणा खेल वखाईआ। जाणीजाण हर घट निवासी, गृह मन्दिर फोल फोलाईआ । पतिपरमेश्वर परम पुरख अबिनाशी, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया जन भगतां मेटे रैण अन्धेरी राती, साचा जोती नूर चन्द इक्क चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से साची गाथी, बोध अगाधा करे पढ़ाईआ। जन्म जन्म दा पन्ध मुका के वाटी, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। नाम पदार्थ सच भण्डारा देवे दाती, दीन दयाल दयावान झोली पाईआ। साचा जाम प्याए बण के साकी, नाम प्याला मुख चवाईआ। मन मनुआ रहे ना आकी, कूड़ विकारा डेरा ढाहीआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, अन्तर अन्तर ओहला दए चुकाईआ। जाणीजाण किरपा कर के घर आत्म परमात्म मेल मिलाए कमलापाती, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। जीवण विच्चों बदल देवे हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख अबिनाशी, घर घर अन्दर वेख वखाईआ । जाणीजाण करे विचार, जानणहारा इक्क अखवाइंदा। अन्तर आत्म जिन्हां प्यार, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। माणस जन्म जाए पैज स्वार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जगत सागर करे पार, भवजल विच ना कोए रुढ़ाइंदा। चरन कँवल दे सहार, किनारा धुर दा इक्क वखाइंदा। मेल मिला के सज्जण मीत मुरार, नर निरँकार दया कमाइंदा। काग़ज कलम ना लिखणहार, कलम शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। गुरमुखां दा अन्दर वड़ के वेखे हाल, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भाग लगाए काया धर्मसाल, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। नाता तोड़ के काल महाकाल, चरन प्रीती इक्क समझाइंदा। अन्दर वड़ के वेखणहारा मार ध्यान, मंज़ल चढ़ चढ़ पन्ध मुकाइंदा। जाणीजाण सर्ब जीआं आप भगवान, भागां वालयो तुहाडा हिस्सा नाम झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर आपणी खेल खलाइंदा। जाणीजाण उत्ते जो करे माण, चरन कँवल सीस निवाईआ। मेला मिल जाए भगत भगवान, भेव रहे ना राईआ । इक्क दूजे दी आए पछाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा अवर ना कोए वखाईआ। घर स्वामी मिले राम, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ । गृह

नज़री आए घनईआ शाम, साची बंसरी नाम सुणाईआ। नाता टुट्टे कूड़ जहान, सच सुच मिले सरनाईआ। अबिनाशी करता करता पुरख करनी दा मालक कृपानिध आदि जुगादि जाणीजाण, अणजाणत बेख़बर ख़बर आपणी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट अन्तर अन्तष्करन सभ दे वेख वखाईआ।

९ विसाख शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

शब्द कहे मैं तेरा बरख़ुरदार, प्रभू बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख सर्ब संसार, सवारथी हो के सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी दा कर्ज़ा लाहवां उधार, लेखा साफ़ बणाईआ। हुक्मे उत्ते हुक्म चले अपार, फ़रमान धुर दा दयां सुणाईआ। तेरे यरानयां वाले लभ्भां यार, दीवानख़ान्यां वाले दीवाने दयां उठाईआ। मैख़ान्यां वाला वेखां प्यार, साकीआं वाला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच वड्याईआ। शब्द कहे प्रभू मोहे तेरा ज़ोर, ज़ाबर तेरी सरनाईआ। बिन तेरे मेरे गुरू रहिण नहीं देणा कोई होर, आपणा हुक्म वरताईआ। पड़दा चुकणा ठग चोर, पैंडा मुकणा कूड़ कसाईआ। भगत सन्त दी पकड़नी डोर, गुरमुख गुरसिख अंग लगाईआ। जेहड़ी सृष्टी तैनूं समझदी रही होर ते मैनूं समझदी होर, उहनां दा मोर तोर देणा चुकाईआ। किसे अवतार पैगम्बर दी रहिण नहीं देणी लोड़, सुअम्बर सृष्टी नाल लैणा कराईआ। जिथ्थे नहीं कोई पहुंचया ओथे जाणा बौहड़, बिना कदमां पन्ध मुकाईआ। सच संदेसा देणां नवां नकोर, मिलावट पिछली ना कोए रलाईआ। हुजरयां विच तक्कण वाले रहिण नहीं देणे मजौर, पंडत पांधे देणे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैनूं बड़ा आउँदा चा, तेरी ख़ुशी रंग रंगाईआ । सभ दा लेखा कर के सफ़ा, सफा मलेछां दयां उठाईआ। इक्को बण के धुर मलाह, दो जहानां वेख वखाईआ। बिना तेरे मेरे होर किसे दा जपण वाला रहि ना जाए नाँ, इक्को नाद दयां वजाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीनां मज़्हबां तों पिच्छा देवां छुडा, इष्ट तेरा इक्क दरसाईआ। तेरा कलमा ते तेरी मंगण दुआ, दूजे सीस ना कोए निवाईआ। तेरा नूर तूं ही ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। मैनूं ख़ुशी होई तेरा सम्मत होया रवां, दिनबदिन आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं हौली हौली छेती छेती दोहां रंगां विच सभ नूं कहवां, अन्दरो अन्दर दयां हलाईआ। वेखो प्रभ दा खेल नवां, नव नव चार रिहा जणाईआ । ख़ुशीआं नाल ब्रह्मण्ड खण्ड भवां, भज्जां वाहो दाहीआ। इक्को भगतां दे मिलण दी रक्खां तमअ, दूजा लालच ना कोए जणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जेहड़ा उडीकदे गए समां, सो सभ दे संमण लै के गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेड़ा दो जहान बन्न्हां, सेवा धुर दी सच कमाईआ। शब्द गुरू कहे मेरे विच बदोबदी प्रगट हुन्दा जांदा बल, बलधारी दयां खपाईआ। जेहड़ा अज्ज तक किसे ने समझया नहीं वल, ओह पर्दा दयां उठाईआ। सारे कहिंदे गए ख़तरनाक कल, सो ख़तरे दा ख़तरा सभ नूं दयां वखाईआ। मैं जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा जो गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते घल्ल, नाम खलाउणे हथ्थां विच फड़ाईआ। अन्त सारे एथों गए चल, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं वेख वेख लगदा रिहा सल, अन्तर अन्तर ध्यान रखाईआ। एसे कारन तेरे नाल धुर दी कर के सच्ची गल्ल, गहर गम्भीर हो के वेस वटाईआ । अगे मेरा ज़ोर सके ना कोई झल, सिर सके ना कोई उठाईआ। हुक्म सके ना कोए ठल्ल, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर पा देणी थरथल, जल थल दयां हलाईआ। मैं केहड़ा वजाउणा तेरे मन्दिर विच टल्ल, केहड़ी संखां वाली धुन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। शब्द गुर कहे बिना मुच्छां तों देवां ताअ, तबा आपणी रिहा बदलाईआ। प्रभू इक्क वार प्रेम नाल कहि दे हां, ख़ुशी नाल अक्ख उठाईआ। फेर मैं सृष्टी दी दृष्टी लवां बदला, हुक्म हाकम हो सुणाईआ। कूड़यां नूं कूड़े विच दयां रुला, बाहर सके ना कोई कढाईआ। भगतां नूं भगत लवां बणा, मेहर नज़र नाल तराईआ। चार जुग दे पिछले गुरू पैगम्बर अवतार तेरे कोल जमां देवां करा, जमात तेरी देवां बणाईआ। एहनां नूं अगले जुगां वास्ते होर कुछ पढ़ा, ओनां चिर मैं आपणा हुक्म लवां वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शब्द गुर कहे मैनूं आउँदा जोश, प्रभू वेख तेरी लोकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी मैं बैठा रिहा ख़ामोश, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा जगत लगाईआ। अन्त ओह वी आल्हणयां विच्चों डिग्गे बोट, फड़ के तेरी झोली दिते पाईआ। मैं आदि जुगादी तेरा पुत, गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे बच्चे कोटी कोट, काया कुटीआ विच बन्द कराईआ। जे बख्शां ना साची जोत, शब्दी ना बणावां गोत, चोट सच लगाईआ। फेर किसे नूं लभ्भे ना साची मौज, तेरे दर ना सके पहुंच, सवाणी बण के हंढाए कोई ना खौंत, दुहागण रूप नज़री आईआ। मैं हैरान होया वेख के तेरी निक्की निक्की रौंस, लोकमात मत्तां अन्दर धार चलाईआ। वस्त दे के रतीआं दी रती जे किते बख्श दे मासा औंस, मेहरवान हो के झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शणी सच सरनाईआ। शब्द गुर कहे मैनूं किसे नहीं जाणया इक्को आदि जुगादी चक्रवरती, चक्रवरती बणदे रहे ओह जो माटी ख़ाक विच समाईआ। मैं जुग जुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी लोकमात विच पैमाने नाल माप के करदा भरती, वज़न तोल के आपणे कांटे उत्ते चढ़ाईआ। तत्तां वाली बणा के सीं के देंदा रिहा वरदी, नाम खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। थोड़्ही जेही कहाणी दसदा रिहा आपणी

ते तेरे घर दी, ग़ुलामां वांग समझाईआ। उहनां दी अन्तर सदा रही डरदी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जगत पलेटफ़ारम उत्ते उहनां दी देही परेड रही करदी, हुक्मे अन्दर वखरा कदम उठाईआ। अन्त उहनां आपणे असतीफ़े दी दित्ती अर्ज़ी, सारे कहिण साडा वज़ीफ़ा बन्द दे कराईआ। क्यों साडे पिच्छे हुण बहुते गुरू बण गए फ़र्ज़ी, फ़र्ज़ीआं नूं असीं हटा ना सके राहीआ। कलिजुग वेख अन्धेर गर्दी, गर्दिश विच लोकाईआ। असीं सारे चाहुन्दे तूं कर आपणी मर्ज़ी, मजलस आपणी इक्क लगाईआ। सानूं ख़ुशी वेखीए खेल नरायण नर दी, चरन कँवल बहिके सोभा पाईआ। तेरी सृष्टी वेखीए इक्को तेरा नाम पढ़दी, दूजा ढोला ना कोए गाईआ। तेरी धार वेखीए भगतां दे अन्दर वड़दी, अगे सके ना कोए अटकाईआ। खेल वेखीए मेहर नज़र दी, जो नज़राने दए बणाईआ। घड़ी सुहञ्जणी वेखीए फ़ज़ल दी, रहमत हक कमाईआ। उहदी खेड वेखीए जेहड़ी चुरासी उत्ते अज़ल दी, अज़ीमुलशान तेरी वड्याईआ। उहदी धार वेखीए साचे तोल वज़न दी, जो बचनां नाल पूर कराईआ । तेरयां भगतां लोड़ ना रहे किसे कोलों नाम वस्त मंगण दी, इक्को देणी सच सरनाईआ। दृष्टी बणा दे सभ दी इक्को बन्दन दी, बन्दगी धुर दी दे जणाईआ। निम वास ना रहे सुगंधी दे दे चन्दन दी, प्रेम महक नाल महकाईआ। हुण घड़ी तेरी सच्ची दात वंडण दी, जन भगतां झोली दे भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रुत्त सुहञ्जणी आई जोत जगण दी, अन्धेरी गगन दी दे मिटाईआ।