पुस्तकालयभाग १८

३ जेठ शहिनशाही सम्मत १ चरन सिँघ दे घर पिण्ड मानावाला ज़िला अमृतसर

सम्मत कहे मैं प्रभ दी वेखी खेड, जो ख़ुदावंद हो के रिहा खिडाईआ। जिस ने आपणे बरदे दिते भेज, फ़कत आपणा हुक्म सुणाईआ। भगतां रक्खे साया हेठ, सूफ़ीआं संग निभाईआ। जुग चौकड़ी लिखे लेख, भोगी रिहा भुगताईआ। सच दुआरे रिहा वेख, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हुक्म सुनेहड़ा देंदा रिहा संदेश, पैगम्बर गुर पढ़ाईआ। मालक बणदा रिहा नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। महिमा जणाउदा रिहा सहँसर मुख शेष, ब्रह्मा विष्न महेष देवणहार सरनाईआ। निरगुण सरगुण नानक हथ्थ खूंडी मोढे धराउदा रिहा खेस, चार कुण्ट वजाउदा रिहा वधाईआ। गोबिन्द धार दस्सदा रिहा भेद, धुर संदेसा शब्द सुणाईआ। सीस पुआउँदा रिहा रेत, अग्नी तत तपाईआ । गुरमुखां करदा रिहा हेत, बंस सरबंस भेंट चढ़ाईआ। तीर अणयाला मार के करदा रिहा छेक, गढ़्ह हँकारी डेरा ढाहीआ। ऊँची कूक दस्सदा रिहा एक, एकँकार हरि रघुराईआ। जिस दी सभ ने रखी टेक, धूढ़ी टिक्के मस्तक लाए शाहीआ। जिस बुद्धी करनी विवेक, मन वासना दए गुआईआ । कूड़ी क्रिया करनी खेत, खण्डा खड़ग इक्क चमकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस दी पूजा करदे देवत सुर गणेश, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। सो साहिब स्वामी आवे निरन्तर नेत, बसन्तर अग्नी दए बुझाईआ। जिस ने आपणा सम्मत बदल के पहली चेत, चेतन सभ नूं दिता कराईआ। धुर दा बण के खेवट खेट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । भगत सुहेला मेल के बेटी बेट, पतण आपणे ल्या बहाईआ। इस दा खेल अगम्मी अन्त अख़ीरी पंचम जेठ, सेठ देण दुहाईआ । सन्त सुहेले लए लपेट, नाम दुशाला इक्क वखाईआ। कूड़ा रहिण ना देवे भेख, पाखण्ड दए मुकाईआ। सच सुहञ्जणा इक्को वसे देश, सच दुआरे वज्जे वधाईआ। जिस नूं पिच्छे कहिंदे रहे इक्की साल जोत हुन्दी रही प्रवेश, सो हमेश आपणा डेरा लाईआ। जिस वेले कोई चाहे उसे वेले सोई लए वेख, विख्यान करन दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां अगे कर के आपणा आप पेश, पेशतर हुक्म सुणाईआ। धुरदरगाही बण के दर दरवेश, दर्दीआं दा दर्दी आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सम्मत कहे मैं वेखणा धुर दा अदल, आदल कवण रूप वटाईआ। जो जगत क्रिया देवे बदल, बदला देवे चुकाईआ। विकारां कर के कतल, कूड़ी करे सफ़ाईआ । धुर दा दस्स के पतण, भगतां लए उठाईआ। सन्तां आया रक्खण, गुरमुखां लए जगाईआ। गुरसिक्खां आया दस्सण, पर्दा रहे ना राईआ। सच दुआरे आया वसण, आत्म सेजा डेरा लाईआ। मोह विकारा आया मथन, नाम मधाना रिहा पाईआ । सच पढ़ावन आया गाथन, धुर दा राग सुणाईआ। सच्चा सुहावण आया आसण, आसरा इक्को

इक्क वखाईआ। जिस दा पहला गुज़रया मासन, मसलयां विच पई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सम्मत कहे मैं वेखणा सतिवादी, जो सतिवादी रंग झुलाईआ। जगत बदलण दी जिस नूं धुर दी वादी, वाअदे नाल लेखे लेखे विच लगाईआ। लक्ख चुरासी जिस दी बांदी, हुक्मे अन्दर जिस दी सेव कमाईआ। लोकमात आउँदी जांदी, जन्म मरन सेव कमाईआ। पंज तत चोला हंढाउदी, परमात्म आत्म सोभा पाईआ। आसा तृष्ना रसना जेहवा बत्ती दन्द ख्वाहिशां नाल पींदी खांदी, सुआसां नाल जीवन जुगत वड्याईआ। मंज़लां विच थक्की मांदी, थकावट विच आपणा डेरा लाईआ। दूर दुराडे लोचन नैणां राह तकांदी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सम्मत कहे श्री भगवान दा वेख्या झण्डा, झाड़ सभ नूं रिहा पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा वेख्या डण्डा, डण्डावत सभ नूं रिहा समझाईआ। सोहँ दा सुणया छन्दा, संसे रिहा गंवाईआ। प्रेम प्यार दा वेख्या बन्दा, जो बन्दना कर सीस रिहा झुकाईआ। कलिजुग कूड़ क्रिया दा वेख्या कन्ढ्ढा, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। जगत जीव जहान, वेख्या रंडा, कन्त मिल्या ना बेपरवाहीआ। मानस जन्म हुन्दा वेख्या भंगा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। मन हँकारी करदा वेख्या दंगा, गृह गृह करे लड़ाईआ। अन्दरों खोल्हया किसे ना जिंदा, कुंजी सक्या ना कोए लगाईआ। पुरख अकाल दी कूड़ कुड़यारे करदे निन्दा, गुर दा शब्द गए भुलाईआ। श्री भगवान सभ नूं वेंहदा, वेखणहारा आपणा आप छुपाईआ। जन भगतां दा लहिणा देंदा, सच दुआरे झोली पाईआ। खेल वखा के साचे नेहुं दा, प्रीती आपणी इक्क बणाईआ। भण्डारा देवे अमृत अंमिउँ दा, मेघला इक्क बरसाईआ। झगड़ा चुका देवे झूठी क्रिया क्यों दा, नूर ज़हूर ख़ाहमख़ाह करे ना कोए लड़ाईआ। पर्दा उठा के आत्म देउ दा, देव आत्मा दए समझाईआ। लेखा चुक जाए अलख अभेउ दा, भेव अभेदा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक्क दरसाईआ। सम्मत कहे प्रभ ने कीता सभ नाल ध्रोह, आपणा हुक्म वरताईआ । साधां वाली कुंजी लई खोह, अगे जिंदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जिन्ना चिर प्रभ नाल करे ना कोए मोह, मूहरे राह ना कोए दृढ़ाईआ। चरन कमल ना जाए छोह, छोहरा बांका ना रूप वटाईआ। घर मन्दिर ना होवे लो, अन्ध अन्धेर ना कोए गुआईआ । साचा शब्द ना सुणे को, हँ ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। अमृत मेघ ना देवे कोई चो, निझर रस ना कोए चुआईआ । कावां वांग काग उडा के करन को, होकरां नाल सुणाईआ। धक्के खांदे फिरदे सांधा दे गिरोह, जिन्हां साधना अन्दरों हथ्थ ना आईआ। एह लेखा करे उह, जिस नूं वोह कहि के सके ना कोए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार रिहा कमाईआ। सम्मत कहे मैं हुक्म सुनाउणा रब्बी, राबता सभ नूं दयां सुणाईआ।

साचा तबीब रहिणा नहीं कोई तबी, तबीअत सभ दी देणी बदलाईआ। जेहड़ी वस्त किसे नहीं लभ्भी, ओह गुरमुखां देणी झोली पाईआ। क्यों, गुर अवतार पीर पैगम्बर छड गए गद्दी, वीहवीं सदी आपणा पन्ध मुकाईआ। हुक्मे अन्दर सृष्टी दृष्टी इष्टी बद्धी, दो जहान भज्जण वाहो दाहीआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले नाल प्रीती लग्गी, लगी प्रीत तोड़ निभाईआ। हुण केहड़ी चराउणी पैणी गाँ मज्झी, मजलस भगतां विच रखाईआ। जुगां दी बदल के सदी, साफ़ सुथरा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सम्मत कहे मैनूं नज़री आए चारों कुण्ट, हरख़ सोग चिन्ता विच लोकाईआ। मैं एसे वेले सभ नूं अन्दर वड़ के लैणा घोख, पड़दयां विच्चों पर्दे लैणे फुलाईआ । कूड़ी क्रिया दा दे के जोश, कूड़ कपट देणे उपजाईआ। जन भगतां नूं करके ख़ामोश, प्रीती प्रभू नाल वखाईआ। सम्मत कहे मैनूं बड़ी हुण लग्गी सोच, क्यों ज़िमेवारी प्रभ ने मेरे सिर दित्ती टिकाईआ। राज रजान शाह सुल्तान जंगलां विच फिरन वांग ख़रगोश, कूड़ी क्रिया सुआन पिच्छे देणे लगाईआ। सभ दी टिकाणे करके होश, हुश हुश करके कैमल देणे बहाईआ। विद्या दी रहिण देणी ना सोच, चिन्ता दी चिखा देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सम्मत कहे मैं कूक सुणावां उच्ची, उच्चे मुनारे दयां हिलाईआ । मैं कोई कटण नहीं आया बुत्ती, बुत्तख़ाने सारे देणे ढाहीआ। जगत सृष्टी जाणी लुटी, लुटेरा इक्को बेपरवाहीआ। तन माटी ख़ाक जाणी कुठ्ठी, काया कुटीआ शांत ना कोए कराईआ। परांदी रहिणी नहीं किसे गुत्तीं, सुहाग कन्त ना कोए हंढाईआ। गोद सुहाए ना कोए पुत्तीं, नारी कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। पैरीं रहे किसे ना जुत्ती, जोड़ी जोड़ा दए दुहाईआ। लुक्या रहे कोए ना गुठीं, चारों कुण्ट दए फुलाईआ। धन दौलत रहे कोए ना मुठी, माहबदौलत आपणा हुक्म वरताईआ। सभ दी अकल सुरत बुद्धी कर के पुट्ठी, गेड़ा जगत विच गिड़ाईआ। जेहड़ी ताकत बिन ल्याकत रखी घुटी, आपणे विच दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ । सम्मत कहे क्यों आया लोकमात जेठ पंज, पंजां दे पंजे विच गया लगाईआ। जिस नूं जाण लग्गयां कोई ना होया रंज, ग़मां विच ना ग़म बदलाईआ। नेत्र नीर ना डोल्हिआ हंझ, हन्झूआं धार ना कोए वहाईआ। सो कलिजुग अन्तिम ख़ाली करे कूड़े गंज, हुक्म हाकम इक्क वरताईआ। धरत सुहावी कर के देस मंझ, मंज़ल पन्ध चुकाईआ। जन भगतां हरख़ सोग मेट के रंज, रंजश दए गुआईआ। सतिगुर पूरा हो बख्शंद, रहमत राम कमाईआ। जो छड के पुरी गया अनन्द, सो अनन्द दा मालक आपणा फेरा पाईआ। आउँदयां जांदयां मिलदयां भगतां कोलों नहीं कोई संग, संगृह हो के आपणा संगीत सुणाईआ । पर सभ तों वखरा निराला एह प्रभू ने वरतया ढंग, जिस नूं समझे ना कोई लोकाईआ। कोटां

विच्चों थोड़्हयां दी खोल्ही गंढ्ढ, पड़दा दिता उठाईआ। प्यार दा सुणा के छन्द, अमृत धार दित्ती वहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर सूरे सरबंग, कूड़ी क्रिया भन्न के काची वंग, नाम कंगण जन भगत भगतां सोहणा दिता पहनाईआ।

३ जेठ शहिनशाही सम्मत १ सुरिंदर सिँघ दे घर पिण्ड भुलर

हरि सम्मत कहे प्रभ वेखो सुआमी ठाकर, नाम ठोकर ठाकर आप लगाइंदा। भवजल पार किनारा करे दो जहान सागर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा मेल मिलाइंदा। निहकर्मी निर्मल कर्म करे उजागर, दूर दुराडा नेरन नेरा दुरमति मैल धुआइंदा। नाम वणजारा सच सौदागर, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। दर दरवेशा नर नरेशा सच दुआरे देवे आदर, अदल अदालत इक्क वखाइंदा। मेहरवान महिबान बीदो महबूब मिलाए या मुबीन करता कादर, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर कूड़ी क्रिया करे तबादल, नाम ख़ुमारी सच सति चढ़ाइंदा। चरन धूढ़ी सच दुआरा दस्से इक्को पातण, खेवट खेटा नईआ नौका आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटन आया अन्धेरी रातन, सतिजुग साचा जोती नूर चन्द चमकाइंदा। लेख अलेखा भेव जाणे ज़ाहर बातन, पर्दा ओहला काया माटी गृह मन्दिर आप उठाइंदा। निर्मल नूर जोत जगावणहारा दीवा बाती, सति सरूपी सोभा पाइंदा। अमृत बख्शणहारा बूँद स्वांती, निझर झिरना निराकार नर निरँकार आप झिराइंदा। आत्म सेज सुहावणहारा साची खाटी, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन, सोभा पाइंदा। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेटणहार वाटी, अगला पिछला लक्ख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। साची मंज़ल हक मुकामे चाढ़नहारा घाटी, थिर घर वासी सचखण्ड दुआरा इक्क वखाइंदा। जिस गृह मन्दिर अन्दर साहिब स्वामी वसे कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा डेरा लाइंदा। जिस दी जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गावे गाथी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म जुड़या नाती, सो पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित मंगदे रहे दाती, सचखण्ड दुआरे ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोए ज़ात पाती, चक्र चिहन् वरन बरन ज़ात पात ना कोए समझाईआ। सो अर्शी प्रीतम फर्श उत्ते सच जोत प्रकाशी, नूरो नूर नूर करे रुशनाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला गुर चेला पुच्छे वाती, घट निवासी खोज खुजाईआ। शब्द अगम्मी बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे बाती, धुर सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। हरि का

सम्मत कहे ठाकर वेखो हरि हरि सुआमी, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि नित नवित अन्तरजामी, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस दी रचना अन्दर सिफ्त करे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी मात निशानी, निरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। सो तीर निराला अणयाला मारनहारा कानी, कायनात पर्दा रिहा खुल्हाईआ। जिस दा भेद समझ ना सके कोए विद्वानी, चौदां विद्या चौदां लोक चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जिस दी मुश्किल कोई ना जाणे आसानी, असल वसल हक हकीकत रमज़ ना कोए लगाईआ। जो जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना निरवैर निराकार नौजवानी, बिरध बाल रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां वेख वखाईआ। हरि सम्मत कहे प्रभ ठाकर मीता, मित्र प्यारा इक्को नज़री आइंदा। जो आदि जुगादि ठांढा सीता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जो जुग चौकड़ी बदलणहारा रीता, रीतीवान आपणा हुक्म वरताइंदा। जिस दा साचा कलमा इक्को नाम धुर दी हक हदीसा, हज़रत शाह हकीरां आप पढ़ाइंदा। जिस दा लेखा राउ रंक ऊँच नीचा, चार वरन अठारां बरन सोभा पाइंदा। जिस दा नाम निधान अमिउँ रस गुरमुख प्यारे पीता, पिता पतिपरमेश्वर नज़री आइंदा। त्रैगुण माया अग्नी अग्ग ना तपे अंगीठा, पंचम नाता मोह तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। साचा सम्मत कहे हरि ठाकर करता मेरा, मेहरवान दया कमाईआ। निरगुण हो के पाया फेरा, जोती जाता वेस वटाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया चुकाए झेड़ा, सच सति लए प्रगटाईआ। हकीकत विच्चों करे हक नबेड़ा, लाशरीक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां बन्न्हे धुर दा बेड़ा, खेवट खेटा हो के बणे सहाईआ। भेव खुल्हाए गुरू गुर चेला, चेला गुर इक्को रूप नज़री आईआ। धरनी धरत धवल कराए खुल्हा वेहड़ा, मेहरवान मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। हरि का भेव देवी देव समझे केहड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव दूर दुराडे बैठे सीस झुकाईआ। जिथ्थे दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए झगड़ा झेड़ा, झंजट अवर ना कोई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कल कल्की वेस वटाईआ। साचा सम्मत कहे मैं ठाकर तेरा वेख सच्चा दरबार, धुर दी धार दयां प्रगटाईआ। जिथ्थे इक्को नूर उज्यार, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। सच सिँघासण सोहे सची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोए मन्दिर दिसे चार दुआर, शिवदुआला मठ ना कोए बणाईआ। ना कोई मस्जिद गुरदवार, रसना जेहवा राग ना कोए सुणाईआ। ना कोई सूरज चन्द उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोए सुहाईआ। साचे गृह खेल करे करतार, हरि करता बेपरवाहीआ । निरगुण निरगुण मीत मुरार, धुर दा सज्जण इक्क जणाईआ। जिस दे दर ते कोटन कोटि गुर अवतार, पीर पैगम्बर बैठे सीस

निवाईआ। तूं ही तूं ही राग रहे उच्चार, बिन रसना जेहवा ढोले गाईआ। बिना सजदयों करन निमस्कार, नमों नमों ध्यान लगाईआ। कागज़ कलम कोए ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जुग चौकड़ी जाणे आपणी कार, दूसरा समझ कोए ना पाईआ। जो वाक् भविख्त लिख के गए तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद कल्मयां विच सुणाईआ। नानक निरगुण सरगुण गोबिन्द गया उच्चार, धुर संदेसा धुरदरगाहीआ। जिस दा आदि जुगादि अन्त ना पारावार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो शाह सुल्ताना दो जहाना खेल करे अगम्म अपार, अगम्मढ़ी आपणी कार कमाईआ। सो कलिजुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की लए अवतार, जिस नूं जन्मे कोई ना पिता माईआ। जिस दा ग्रन्थां विच लिख्या ना जाए विसथार, कलमां नाल ना सिफ्त सलाहीआ। जिस दा किनारा नज़र ना आए आर पार, बेअन्त कहि के सारे शुकर मनाईआ। जो सभ दा सांझा यार, सच दुआरे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। सो खेल करे करनेहार, कुदरत दा मालक करनी दा करता आपणा फेरा पाईआ। भगत वछल आप गिरधार, गृह मन्दिर खोजे चाँईं चाँईंआ। निज घर वासी आत्म नूर नूर प्रकाशी ब्रह्म पर्दा दए उतार, पारब्रह्म एका रंग समाईआ। सन्त सुहेला सदा सदा सद सिरजणहार, दीआ बाती निरगुण नूर करे उज्यार, घट भीतर ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण वड्डी वड्याईआ । हरि सम्मत कहे ठाकर ठाकर दी सुणे अरदास, बेनन्ती आपणे विच समाईआ। सतिगुर सुआमी हो के वसे पास, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। सच दुआरे सच निवास, निज घर मेला सहिज सुभाईआ। दुरमति मैल देवे काट, अमृत आत्म जाम प्याईआ। साची मंज़ल चाढ़े घाट, पतण वार इक्क दरसाईआ। निरगुण नूर जोत जगे ललाट, नूरो नूर सच रुशनाईआ। जो प्रेम नाल सच दुआरे मंगी दात, दानी हो के झोली पाईआ। एह कोई दसणी नहीं करामात, बख्शिश करनी प्रभ नूं भाईआ । मन वासना मेट अन्धेरी रात, साचा नूर दयां चमकाईआ। बुध बिबेक लेखा जाण पवण स्वास, साह साह आपणा आप जणाईआ । लेखा चुका के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल चरनां हेठ दबाईआ। सिर रक्खे दे कर हाथ, समर्थ पुरख बेपरवाहीआ। लेखे ला अनाथां नाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, जिस गृह बैठा डेरा लाईआ। सम्मत कहे हरि ठाकर करता पुरख, कुदरत दा कादर इक्क अख्वाईआ। जिस दा भेव समझ ना सके कोई पुरुष, शहिनशाहां दा शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा महल अटल उच्च मनार उरस कुर्श, फर्श उपर आपणी खेल खलाईआ। जिस दा हुक्म दो जहान चले दरुसत, गुर अवतार पीर पैगम्बर ना कोए मिटाईआ। सो साहिब सुल्तान जन भगतां नाम भण्डारा वंडे मुफ्त, कौडीआं वाला दाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, घर मेला लए मिलाईआ। ठाकर कहे सुणो जन भगत, हरि भेव दयां दृढ़ाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेखो जगत, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। साची मिले नाम ना वस्त, ख़ाली मन्दिर रहे कुरलाईआ। नाम ख़ुमारी होया कोई ना मस्त, दूई द्वैत ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। हरि सम्मत कहे प्रभ भगत वसीला, जुग विछड़े सदा मिलाईआ। जिस नूं लभदे उपर अम्बर नीला, जग नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं खोजदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पर्बत टीला, डूँग्घी कंदर ध्यान लगाईआ। जिस दा वेस अनेक सूहा पीला वेखण नीला, चिट्टी धार सोभा पाईआ। सो साहिब स्वामी निरगुण रूप छैल छबीला, जोबनवन्ता हरि रघुराईआ। जन भगत बनावणहारा आपणा सच कबीला, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। आपणे मिलण दा अन्दरे अन्दर दस्स के सच हीला, हालत सभ दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। हरिजन वेखे आप प्रभ, हरि करता बेपरवाह। सन्त सुहेले लए लभ, लक्ख चुरासी विच्चों आप उठा। कूड़ी क्रिया कर के पार हद, गृह मन्दिर पड़दा देवे लाह। नाम निधान सुणाए नद, अनहद नादी नाद वजा। पंज विकारे विच्चों कढ, साची मंज़ल दए पुजा। जिथ्थे इक्को दीपक रिहा जग, दिवस रैण करे रुशना। हँस रूप बणाए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगा । सुरती शब्दी कराए सच हज्ज, काया काअबा दए वड्या। सच दुआरे बहाए सज, आत्म दरसी रंग रंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल जाए तरा। मेहर नज़र प्रभ तारनहारा, दीन दयाला दया कमाईआ। जन भगतां नूं शब्दी करे इक्क इशारा, सुरती शब्दी नाल मिलाईआ। ठरनां पए ना पाणी ठंडे विच संसारा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। फिरना पए ना विच उजाड़ां, जंगल बेले ना कोए भवाईआ। वेखणा पए ना कोई ठाकर मन्दिर मस्जिद विच गुरुदुआरा, काया मन्दिर हरि मन्दिर इक्क सुहाईआ। जिथ्थे दीवा बाती कमलापाती आप करे उज्यारा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। अठ्ठे पहर वजदी रहे सची धुन्कारा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। घर सज्जण ठाकर सज्जण स्वामी मिलदा रहे मीत मुरारा, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जिस दा लगया रहे सच अखाड़ा, गोपी काहन साची बंसरी नाम सुणाईआ । सीता सुरती करदा रहे प्यारा, राम रमईआ रघुपत रघुबंस रघुराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कल्मयां वाला बोलदा रहे नाअरा, हक हक सुणाईआ। नानक निरगुण सरगुण बोले सच जैकारा, डंका फ़तिह वाला वजाईआ। सभ दा मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार, सांझा यार निहकलंक नरायण नर अवतारा, कल कल्की नूर इलाहीआ। जिस दा महल अटल ऊँच अगम्म अथाह सभ तों वखरा जगत तों न्यारा, इशारे नाल ना कोए दृढ़ाईआ। सो वेखण आया लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त त्रैगुण माया, घट घट वासी फेरा पाईआ। भगत सुहेले सन्त

साजण गुरमुख गुरसिख सूफ़ी सन्त फ़कीर रिहा उठाया, मुला शेख़ मुसायक नायक पीर पैगम्बर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, ……

सम्मत कहे ठाकर दा सुणना सच्चा ढोला, जो अनबोलत राग अल्हाईआ। जो जुग चौकड़ी काया बदलदा आया चोला, पंज तत माटी वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम रक्ख के पड़दा ओहला, निरगुण शब्दी डंक वजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा गण गंधरव लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख सुणाया आपणा बोला, सोया रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार अन्दर सच दुआर हरि निरँकार लाल गुलाल खिलाया होला, रंग मजीठी अनडिठ्ठी धार इक्क रंगाईआ। एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरी लोअ आकाश पाताल सच दुआरा धुर दा खोल्हा, ख़ालक ख़लक दिता दृढ़ाईआ। जिस गृह मन्दिर अन्दर नाम वस्त भण्डार रहे अनमोला, अनतोला हो के आप तुलाईआ । सच ख़ुमारी धुर दी यारी जोत निरँकारी देवे इक्क झकोला, पवण उनन्जा समझ कोए ना आईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यार होवे बेज़ार सतिजुग साचा अंगड़ाई लै के करवट बदल के आपणा पावे रौला, रौणक भगतां नाल लगाईआ। उच्ची कूक सुणावे सभ दा ठाकर सभ दा मालक सभ दा प्रीतम इक्को मौला, राम वाहिगुरू ख़ुदा गाॅड वाहिद नूर रुशनाईआ। जिस ने पैगम्बरां अवतारां गुरुआं नाल कीता कौला, शब्दी इकरारनामे गया लिखाईआ। सो प्रगट हो के आया निरवैर उपर धौला, धरनी धरत लेखा दए मुकाईआ। जिस नूं मन्नया नूर ख़ुदाई अव्वला सुंदर साँवल सँवला, मुकन्द मनोहर मनोहर लख्मी नरायण बेपरवाहीआ । सो दो जहानां पन्ध मुका के मज़ला, मंज़ल आपणी रिहा वखाईआ। जन भगत रहिण ना देवे कोई कंगला, नाम भण्डारा दए वरताईआ। जन भगतो तुहानूं करनी पए ना होर किसे दी बन्दना, बन्दीख़ाने सारे दए तुड़ाईआ। रस देवे आपणे अनन्द दा, निजानंद परमानंद विच समाईआ। मालक हो के टुट्टीआं गंढ्ढदा, विछड़यां रिहा जुड़ाईआ। जुग जुग जन भगतां नाल यारी ला के हंढदा, अद्धविचकार ना कोए छुडाईआ। तुहाडा लेखा मुकया नार दोहागण रंड दा, आत्म परमात्म कन्त सुहागी ल्या प्रनाईआ। झगड़ा मुक गया रसना जेहवा बत्ती दन्द दा, पूजा पाठ सुरती जोग अभ्यास इक्को ढोले विच कराईआ। धर्म राए चित्रगुप्त तुहाथों अगे लेखा कोई ना मंगदा, कुम्भी नरक ना कोए भवाईआ। इश्नान करना पए ना गोदावरी गंग दा, जमना सुरस्ती नालों आपणी किरपा सस्ती कर के तुहाडी झोली पाईआ। भेव चुका के हँ ब्रह्म दा, लेखा मुक जाए काया माटी चम दा, तत्तां वाला सरीर फेर ना कोए हंढाईआ। झगड़ा मुक जाए कूड़ी क्रिया ग़म दा, लेखा

लग जाए पवण स्वामी दम दा, लहिणा मिल जाए पुरख अकाल दे साचे नाम दा, जाम धुर दा दए प्याईआ। मेला हो जाए ओस राम दा, जेहड़ा त्रैलोकी नाथ कृष्न काहन नूं जाणदा, जेहड़ा पीर पैगम्बर रूप धरे इन्सान दा, जेहड़ा गुर गुर शब्द संदेसा देवे श्री भगवान दा, सो भगवान दयावान साचे भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिक्खां आप आपणे विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान झगड़ा मुका दए रोग सोग संताप दा, जाप धुर दा इक्क दृढ़ाईआ।

४ जेठ शहिनशाही १ अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड भुलर ज़िला अमृतसर

हरि सम्मत कहे मैं सचखण्ड वेख्या खेल तमाश, दरगाह साची प्रभ ने दया कमाईआ। जिथ्थे तख्त निवासी शाहो शाबाशा शहिनशाह इक्को करदा राज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सीस जगदीश सति सरूपी आपणा पहने अगम्मी ताज, जगत नेत्र नैण नज़र कोए ना पाईआ। भूपत भूप हो के आप ग़रीब निवाज़, हुक्मरान हो के आपणा हुक्म जणाईआ। घर विच घर थिर घर लए साज, साजणहारा आपणी बणत बणाईआ। बिन दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत करे प्रकाश, साचा नूर करे रुशनाईआ। इक्क अकेला एकँकार सच पसारा कर के वेखे आप, आप आपणा खेल प्रगटाईआ। दूसर अवर ना कोई साथ, पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। बिन गोपी काहन सख़ियां पावे रास, वक्त सुहेला सुहञ्जणा लए प्रगटाईआ। बिन नारी कन्त करे भोग बिलास, साची सेजा सच स्वामी आपणी आप हंढाईआ। जोती धारा शब्दी सुत जण जणेंदी बण के माई बाप, पूत सपूता आपणे विच्चों प्रगटाईआ। हुक्में अन्दर थापणा थाप, तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, साची सिख्या दए समझाईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर खोल्ह के दूआ ताक, महल अटल दए वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अगम्मी शब्द इशारे नाल दए आख, संदेसा सच समझाईआ। थिर घर तेरा वड्डा होवे प्रताप, मेहर नज़र उठाईआ। शब्द दुलारे जोड़े हाथ, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी अनाथां दे नाथ, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। कवण वेला कवण वक्त आपणी खेल करे मेरे साथ, जोड़ी धुर दी जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अकाल किहा नव नौ चार वेख के खेल तमाश, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणाके लोकमात साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत नाम सिमरन पूजा पाठ दस्स के जोग अभ्यास, कल्मयां नाल कलामां दयां दृढ़ाईआ। अन्तिम सभ दा लहिणा देणा पूरा कर के हिसाब, खाते आपणे विच टिकाईआ। प्रगट हो के फेर हक जनाब, जानब तेरी वेख वखाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क

उठाईआ। सम्मत कहे मैं निरअक्खर धार पढ़ी, अक्खरां वाली लड़ी नज़र कोए ना आईआ । चार दीवारी दिसी कोई ना गढ़्ही, किला कोट ना कोए बणाईआ। बद्दलां वाली ना कोए झड़ी, मेघ धार ना कोए बरसाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी किरपा आपे करी, करता पुरख रिहा समझाईआ। निरगुण रूप निरँकार सच्चा हरी, नर हरि दाता बेपरवाहीआ। जिस दी सरनी लक्ख चुरासी परी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो आदि जुगादि लक्ख चुरासी करदा बरी, बिना ज़मानत दए छुडाईआ। सो साहिब सुहेला इक्क अकेला जन भगतां रिहा वरी, मालक हो के आपणे नाल मिलाईआ । धुर दी वस्त अमोलक नाम दात देवे खरी, कूड़ मुलभ्मा नाल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन माटी ख़ाकी रूप बणा के ज़री, ज़र्रे ज़र्रे कतरे कतरे विच्चों आपणा रूप प्रगटाईआ। सम्मत कहे मैं सचखण्ड तकया नज़ारा, बेनज़ीर दिता वखाईआ। जिथ्थे चरनां उत्ते झुक के बैठे गुरू अवतारा, पैगम्बर सजदयां नाल सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे लाउदे नाअरा, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ । तूं करनी दा करता कुदरत दा प्यारा, मुहब्बत दा महबूब सच्चा शहिनशाहीआ। भगतां दा अखाड़ा, सन्तां दा दिहाढ़ा, गुरमुखां दा लाड़ा, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सच सम्मत कहे सचखण्ड बिन अक्खां ल्या ताक, बिन नैणां दर्शन पाईआ। जिथ्थे वसे पुरख समराथ, महिमा अकथ अकथ सुणाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश, आदि जुगादि डगमगाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमाना इक्क ख़ास, ख़ालस हो के रिहा जणाईआ। भगतां दा बण के दासी दास, दास दासी आपणा रूप वटाईआ। पूर्ब जन्म दी पूरी कर के आस, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। निज आत्म कर के वास, घर मन्दिर दए सुहाईआ। साची सेज सुहा खाट, खट्टी धुर दी झोली पाईआ। मंज़ल मंज़ल मुका के वाट, अगला लेखा दए मुकाईआ। जिन्हां दा लहिणा तिन्हां नूं मिलदा आप, सुत्तयां लए जगाईआ। जन्म कर्म दा मेट के रोग संताप, दुखियां दा दु:ख दर्दीआं दा दर्द दरदवंद हो के आपणी झोली पाईआ। जम दी फ़ासी कट के फ़ास, फ़ैसला धुर दा हक सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दा बणया सच्चा साक, तिन्हां दा बन्द ताक दए खुल्हाईआ।