५ जेठ शहिनशाही १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
जिस वेले किरपा करी प्रभ आप, निरगुण आपणी दया कमाईआ। पर्बत चोटी विच्चों कढ्ढके पंज आब, पंजाब दित्ती वड्याईआ। ओस वेले शब्दी सुत पुच्छया सच दस्स मेरे बाप, की आपणी खेल वरताईआ। उधरों हस के धरती बोली मेरा वधाउण लग्गा प्रताप, बख्शे माण वड्याईआ। ख़ुशीआं नाल टप पई ख़ाक, उड उड भज्जे वाहो दाहीआ। उत्तों हस्सण लगया आकाश, रवि ससि तारा मण्डल ख़ुशी मनाईआ। नूरी चमकण लग्गा जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाईआ। अगम्मी होण लग्गा सवाल जवाब, तत्तां वाला तत ना कोए वखाईआ। साचा वजण लग्गा रबाब, तू ही तू राग अल्हाईआ । खेड़ा होण लग्गा पाक, पवित्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पंज आब
जिस वेले बख्शया पाणी, पवण पाणी दया कमाईआ। उधरों आई अगम्मी बाणी, धुर संदेसा रही दृढ़ाईआ। लेखा वेख के चारे खाणी, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ । धरनी बणना साची राणी, रौणक तेरी बेपरवाहीआ। वेखणा खेल श्री भगवानी, शाह पातशाह आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा पद इक्क निरबाणी, निरवैर पुरख नाउँ प्रगटाईआ। ओस दी चलणी अगम्मी अकथ कथा कहाणी, जिस नूं लिख सके कोई ना राईआ। ओस दी कलिजुग विच नानक निरगुण आउणा सच निशानी, सरगुण रूप अनूप वटाईआ। गोबिन्द करना खेल सच महानी, शब्दी डंका इक्क वजाईआ। पुरख अकाल धुर दा दाता हो के करे वड मेहरवानी, मेहरवान आपणी नज़र उठाईआ । धरनी कहे मैं रखणा चरन ध्यानी, धरत आपणा नाउँ धराईआ। मंगणी सति सच कुरबानी, भेंटा धुर दी मोहे भाईआ। जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, ध्यानी ध्यान ना कोए रखाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोए कलम कानी, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज आब कहिण जिस वेले वगया वहण, लहिंदी धार जणाईआ। देवत सुर सारे लगे कहिण, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। पिता पूत मंगे लहिण देण, शब्दी शब्द झोली डाहीआ। बिन नेत्र लोचण खोल के नैण, रस्ता इक्क दृढ़ाईआ। सज्जण बण के सच्चा सैण, सैनत नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज आब कहे जिस वेले प्रभ ने दित्ती दात, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। कोई सम्मत सम्मती वाली जगत नहीं सी रात, प्रभात वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल बहि के इक्क इकांत, अकल कलधारी आपणी कल दित्ती वरताईआ। बख्शिश कर के बूँद सवांत, धुर दा अमृत दिता झिराईआ। धरनी धरत हो गई शांत, सति सति विच समाईआ। लै अंगड़ाई पुछी बात, आपणा अहिवाल रही जणाईआ। किस बिध ख़ाक आब बणया साक, नाता ल्या जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी मार इक्क आवाज़, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। सच दुआरे दा खोल्ह के ताक, पर्दा दिता उठाईआ। मेरी सुणो कहाणी भविख्तां वाला वाक्, बेहिसाब दयां दृढ़ाईआ। एह धुर दी मिली सुग़ात, अगम्म अगम्मड़ा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पंज आब कहिण जिस वेले मिल्या माण, प्रभू मेहर नज़र उठाईआ। साख्यात नज़री आया श्री भगवान, जोती जाता जोत रुशनाईआ। दरवेशां पा के धुर दा दान, साची झोली दित्ती भराईआ। इक्क सुणा के अगम्म फ़रमान, हुक्म दिता वरताईआ। लोकमात कोटन कोटि फेरे पा के जाण काहन, राम आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। पंज आब कहिण प्रभ बख्श के सची धार, धुर दा वहण दिता वहाईआ । साडे नाल कीता इकरार, इकरारनामा ल्या लिखाईआ। जुग चौकड़ी वेखां संसार, निरगुण सरगुण रूप धराईआ।
सतिजुग त्रेता द्वापर करां पार, कलिजुग वेखां चाँईं चाँईंआ। शब्दी लावां अन्त अखाड़, नानक गोबिन्द डंक वजाईआ। उहनां दे अन्दर वड़ के मंगां बण भिखार, झोली साची अगे डाहीआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण तेरी ओट रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लए अवतार, जोती जोत होवे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई पाउणी तेरी सार, लक्ख चुरासी तेरी झोली पाईआ। सति धर्म दा बोलना इक्क जैकार, नाअरा धुर दा देणा सुणाईआ । जुग चौकड़ी दे फड़ के गुरू अवतार, पैगम्बर चरनां विच टिकाईआ । सच दुआरा खोल्ह सची धर्मसाल, धुर दरबारा इक्क वखाईआ। लेखा चुकाउणा शाह कंगाल, पृथ्मी आकाश वज्जे ताल, धवल धरनी धरत नाच नचाईआ। पंजां पूरा कर के हल सवाल, जो मनसा नाल मिलाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण देवे ना कोई अहिवाल, इत्हास भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिस दा खेल अगम्मड़ा अनोखी वखरी चाल, चलत आपणी रिहा जणाईआ । नव नौ चार कर के पार, आपणा खेड़ा लैणा वसाईआ । पंजां दा बण के मीत मुरार, पंचम मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। पंजां दा लहिणा चुका संसार, सति सति धर्म देणा दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत नवार, सच सच करनी रुशनाईआ। भेख भखण्ड सुटणा डूँग्घी गार, जूठा झूठा साध रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां भुल्लया अन्दरों हरि निरँकार, बाहरों कूड़ी देण सफ़ाईआ। मन्दिर वेखे ना हरि का दवार, सचखण्ड वज्जी ना कोए वधाईआ। कुण्डा खुल्ल्हया ना बजर कपाट, काया कपड़ मैल ना कोए धुआईआ। सच्चा मिल्या ना कोए सिक्दार, शहिनशाही हक ना कोए समझाईआ। गुलशन वेखी ना कोए गुलज़ार, नाम सुगंध ना कोए महकाईआ । हउमे हंगता गढ़्ह बणा हँकार, माण अभिमान नाल वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग प्रभू करदा रहे अधार, कलिजुग अन्तिम लेखा देणा मुकाईआ। तेरे नाल साडा कौल इकरार, शर्तीया लेखा देणा मुकाईआ। पंजां दा मीता बण सरदार, सिर सिर आपणा हुक्म मनाईआ। ओस वेले पंज जेठ सी दिवस दिहाढ़, वदी सुदी थित नाल ना कोए मिलाईआ। शब्दी सुत ढह के चरन दवार, धुर दी मंग लई मंगाईआ। दस्स मेरे करतार, किस वेले कुदरत वेखें चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल किहा मैं आवां आपणी वार, वेरवा आपणा दए जणाईआ। लेखा मुका के गुरू अवतार, पैगम्बरां देण दे दे ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्तिम हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयां सुणाईआ। कल कल्की लए अवतार, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, हक महबूब वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी वेखां गुनाहगार, गृह मन्दिर खोज खोजाईआ। भगत वछल बण गिरधार, गृह आपणे लवां मिलाईआ। जूठे झूठयां करां ख़ुआर, माया ममता डेरा ढाहीआ । सोहणा वक्त सुहञ्जणा वेखां आण, लोकमात फेरा पाईआ। पंचम जेठ होवे प्रधान, तत जोत होवे रुशनाईआ। नाम जगत जणा निशान, अन्तिम डेरा ढाहीआ। जोती जाता हो के खेल करां महान, लेखा लिख्त ना कोए
वखाईआ। प्रगट हो के विष्नूं भगवान, तूं मेरा मैं तेरा पिता पूत शब्दी ढोला दयां सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख प्रगटाईआ । साचा खण्डा तीर कमान, शब्दी चिल्ला इक्क उठाईआ। कूड़ कुड़यारे मेटां शैतान, जेहड़े मेरे नाउँ नूं वटा रहे लगाईआ। मालक हो के हक मुकाम, घर घर करां सफ़ाईआ। सभ दा बदल देणा निज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। उलट पुलट करना एह मेरा खेल आसान, सृष्ट सबाई दयां भुआईआ। सूरबीर बण के चुस्त जवान, जोबन वेखां चाँईं चाँईंआ। नाम संदेसा दे के धुर फ़रमान, सुनेहड़े सभ नूं दयां घलाईआ। सोया रहे ना कोए अंञाण, बुध बिबेक दयां बणाईआ। जिन्हां पत्थरां इट्टां काग़जां नूं मन्नया भगवान, तिन्हां नूं बिना शहादतां दयां सज़ाईआ। जिस वेले मेरा पहला सम्मत चढ़या आण, पंचम जेठ ख़ुशी मनाईआ। जगत कूड़ कुड़यारे साधां सन्तां दे वेखां मकान, काया खेड़े फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। पंज आब किहा मेरे सुल्ताना, तेरी बेपरवाहीआ। जिस वेले पहरया आपणा बाणा, निरगुण रूप वटाईआ। कूड़ा जीव ना रहे शैताना, शरअ देणी बदलाईआ। तेरे नाम दा वज्जे इक्क तराना, इक्को राग सुणाईआ। इक्को मन्दिर सोहे मकाना, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। दूजा झुल्ले ना कोए निशाना, सति सतिवादी आप झुलाईआ । जेहड़े तेरे नाम दा मन्दिर मस्जिद शिवदुआलयां अन्दर लैंदे रहिण ब्याना, तिन्हां दा बीज देणा मिटाईआ । प्रभू तेरे कोल साचे नाम दा मापण वाला पैमाना, पैमाइश आपणी हथ्थीं लैणी कराईआ। खेलणा खेल दो जहानां, ख़ालक ख़लक आपणा फेरा पाईआ । जूठ झूठ दी रहे ना कोए दुकाना, दुराचार दए मिटाईआ। इक्को पूजा पाठ रहे श्री भगवाना, पुरख अकाला इष्ट मनाईआ । जिन्हां ने तेरे नाम दा सदका बणाया पीणा खाणा, तिन्हां दा खाना देणा गंवाईआ। पंचम जेठ कहे फिर मेरा वेला वक्त एहो होए सुहाना, सोहणा रूप बदलाईआ। जिन्हां ने कूड़ी क्रिया दा खोल्हया महवख़ाना, तिन्हां नूं ख़ाक देणा रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज आब कहिण प्रभ वेख कलिजुग हो गई हद, कूड़ी क्रिया रही डराईआ। पंचम जेठ परत के आ गया जग, तेरा सम्मत दए गवाहीआ। कूड़ी क्रिया वाले लोकमात विच्चों कढ, धरनी धरत उपर रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म निशाना आपणा गड्ड, दो जहानां दे झुलाईआ। भगतां नूं रहिण नहीं देणा अड्ड, जगत विछड़े मेल मिलाईआ। बिना मक्के काअब्यों कराउणा हज्ज, हज़रत हो के दरस वखाईआ। साचे मन्दिर चढ़ना भज्ज, महल अटल होवे रुशनाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझाउणी अग्ग, तत्तव तत ना कोए तपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणी साची सच सरनाईआ। पंज आब कहिण चार जुग दा लेखा मुका दे हिसाब, हुक्म धुर दा इक्क वरताईआ । जेहड़े रसना जेहवा तेरे सिफ्त दी पढ़ के
किताब, आपणा नाम रहे वड्याईआ। सृष्टी नूं चढ़ाउदे जाण चप्पू जहाज़, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। अन्त अख़ीरी उहनां दा खोल्ह दे पाज, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली करदे लाश, साढे नौ वक्त सुहाईआ। माया ममता वाली वेख के ख़ाहिश, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। दस दस हज़ार जन्म तैनूं कर ना सकण तलाश, लभयां हथ्थ किसे ना आईआ। दरिंदयां कोलों कटाउणा मास, परिंदयां वाला रूप बणाईआ। जम दी पाउणी गल विच फास, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। सभ नूं भुल्ल जाए सुराही पैमाना ग्लिास, ग़िलाफ़ तन दा देणा बदलाईआ। वेखीं प्रभू किते मेहर विच आ के ना करीं मुआफ़, गुस्ताख़ां नूं सज़ा देणी भुगताईआ। जेहड़ा अन्दरों बाहरों कर ना सक्या अदाब, सिर आपणे छत्र झुलाईआ। भुन्न के खांदे रहे कबाब, सलाखां उत्ते चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज आब कहे प्रभू झूठयां साधां दी वेख लिस्ट, बावन लक्ख नज़री आईआ। जिन्हां ने भुल्लया अन्तर तेरा इष्ट, बाहरों आपणा आप रहे वड्याईआ। त्यागी हो के भोगण गृहस्त, कूड़ कुड़यारा हो के बन्धन पाईआ। काम क्रोध दा पा के इश्क, तेरे नाम दी करन पढ़ाईआ। अन्तर वेख्या ना किसे दृष्ट, पुश्त पनाह दो जहान हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दे मुकाईआ। पुरख अकाल किहा मैं तकदा रिहा राह, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नूं रहे ध्या, ओट तत्तां वाली तकाईआ। ओह सारे छड के होए जुदा, मेरे चरनां विच समाईआ। गल विच पल्लू पा के मंगण इक्क रज़ा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर वाहिगुरू आप ख़ुदा, ख़ुदी सभ दी दे मिटाईआ। अगे भेव रहे ना लुका, पड़दा ओहला दयां चुकाईआ। धोखा करन वाला रहे ना कोई सुक्का, सुकणे सभ नूं देवां पाईआ। तीर निशाना मेरा कदे ना रुका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन्म जन्म नित नित भवावां कुक्खा, जेरज अण्डज रूप बणाईआ। उहनां नाल मेरा नहीं कोई ग़ुस्सा, करनी दी करनी ओहनां देणी भुगताईआ। जुस्से विच्चों बदला के जुस्सा, मात गर्भ गर्भ दयां टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ । जूठ झूठ जो अपराधी बणया साध, ठग्गी प्रभ दे नाल कमाईआ। ओह जन्म भुआवां गीद गाद, घोगड़ रूप वटाईआ। जिस दा लेखा फिर पुच्छ ना सके कोए हिसाब, छुड़ावण वाला नेड़े कोए ना आईआ। जिन्हां ने कूड़ कुड़यार दे बाग़ीचे लाए बाग़, तिन्हां दी जड़्ह दयां उखड़ाईआ। जेहड़े हरि दे नाम नूं लाउदे रहे दाग़, नेत्र लोचन नैणां धीआं भैणां तकाईआ। तिन्हां नूं जून भुआवां काग, विष्टा मुख विच टिकाईआ। कूड़ी क्रिया दा दे के स्वाद, चार कुण्ट दहि दिशा दयां भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकावे खाधा मास, नाड़ी नाड़ी दए तुड़ाईआ। पंज जेठ कहे मैनूं लाह लैण दयो चाअ, प्रभ
मेरा दया रिहा कमाईआ। जिन्हां ने खाधा सूर जिन्हां ने खाधी गाँ, गाहक उन्हां दे लवां बणाईआ। उन्हां दी कूकर सूकर माता दयां बणा, जो जन्म जन्म विच भवाईआ। हरख़ सोग कोई मिटा ना सके ग़मा, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। धन्न भाग बदल के प्रभ दा आ गया समां, समझ सभ नूं देवे पाईआ । अजे साल होया रवां, रवाना हो के सभ नूं दए समझाईआ। एह जुग सभ तों निराला चढ़ना नवां, नव नौ चार आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ कुड़यारे साधां नूं फड़ना जमां, फ़ासी धुर दी गल विच पाईआ। फेर सभ ने पछताउणा कीता की मना, मन वासना क्यों होई हल्काईआ। नेत्र हुंदयां हो गया अन्न्हां, लोचन दरस हरि ना पाईआ। दूर दुराडा सुणदा रिहा नाल कन्नां, पुरख अकाल दीन दयाल निहकलंक आपणी जोत प्रगटाईआ। जिस ने सभ दा हद्दां वाला तोड़ना बन्ना, जगत वंड रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत पसारा मेटणा धना, दौलत झोली ना कोए भराईआ । साचा सीर अमृत रस किसे माँ ना देणा मम्मा, वांग तुंमा कड़वा रंग दए वखाईआ। तीजे साल तक जिस दे नाम दीआं पै जाणीआं धुमां, धमाके नाल सभ नूं दए हिलाईआ। पंज जेठ पहली वार उन्हां दीआं चोटीआं मुन्नां, जो चोटे हो के प्रभ नूं रहे भुलाईआ। जूठ झूठ कहिण असीं अन्दरों सुणीए धुना, राग नाद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंचम जेठ कहे मेरा दुहरा रंग, रंगण आया विच संसार। आसा दी पूरी करां मंग, मनसा दी सुणां पुकार। प्रेम दा भजा के तरंग, प्यार दा करां शृंगार। नाम वजा के मृदंग, धुन दा करां जैकार। भगतां दा बण के संग, दुष्टां नूं देवां सँघार। सन्तां दा बण के अनन्द, झूठयां नूं करां ख़ुआर, गुरमुखां नूं ला के अंग, मनमुखां नूं मारां मार। गुरसिक्खां दा चाढ़ के चन्द, साचा नूर करां प्रकाश। जिन्हां प्रभ दे नाम उत्ते कूड़ा धन खाधा वंड वंड, जाम प्याले पीते भर ग्लास। उन्हां दे अन्दरों सति सुच दी लाह के सारी डण्ड, दंड अगला दयां वखाल। सदा दा विछोड़ा हो जाण रंड, धुर दा मिले ना मालक श्री भगवान। तरखाण हो के इक्को वार जन भगतां दा अन्दर देणा रंद, साफ़ करना हो के मेहरवान। कूड़ कुड़यारयां साधां दी झोली पा के माया ममता दा गंद, चारों कुण्ट करां ख़ुआर। मेरे कोल जुग चौकड़ी बदलण दा सोहणा ढंग, लोड़ रहे ना कोई खण्डा खड़ग तीर तलवार। गुरमुख प्यारे बणा के सचे भुयंग, भुयंगी करां ख़बरदार । जूठे झूठे राए धर्म दे कोल कर के बन्द, अगे बन्दीख़ाने देवां डाल। सभ दी मुरंमत सोहणी होवे झण्ड, जिस वेले झण्डा वखाया दीन दयाल। जन भगतो आपणे अन्दर पुरख अकाल दी दे लओ गंढ्ढ, जो आदि जुगादी सभ दा सच्चा प्रितपाल। दर्शन करके सीतलधारा पए ठंड, अग्नी अग्ग दयो निकाल। तुहानूं केहड़ी लोड़ अगे रहे गोदावरी गंग, जमना सुरस्ती भगतां दे चरनां दे हेठ दी वगे खाल। दीन मज़्हब दी केहड़ी रहि जाए कंध, ज़ात
पात दी खड़्ही दिसे ना कोए डाल। तुसीं मेरे मैं तुहाडा दोहां दा इक्को बण गया छन्द, “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” सच जैकार। कूड़ कुड़यारां नूं पै गया फंद, फांदकी बणया आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी करे कमाल। प्रभ दी करनी कहे प्रभू आपणा भेज दे दूत, दुतीआ भाउ रहिण ना पाईआ। जा के उहनां साधां दे वेख कलबूत, जो कलमे पढ़ पढ़ अन्दरों तैनूं गए भुलाईआ । आपणा मन्दिर बणा के बैठे मज़बूत, जिस नूं कहिण सके कोए ना ढाहीआ। ओस दा साचा दे सबूत, सनमुख हो के आप समझाईआ। काया दे कूड़े वेख कलबूत, जो माटी ख़ाकी रूप वटाईआ। सच दुआरे दी बाहर करा दे हदूद, अन्दर रहिण कोए ना पाईआ। जूनां विच फिरे वजूद, वजह सभ दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल इक्क वरताईआ। धुर दी खेल कहे प्रभ दे दे सच संदेसा, सद्दयां वाला सुणाईआ। समां कहे मैं बदल के आया आपणा वेसा, सोहणा रूप प्रगटाईआ। सभ दा लहिणा चुकावां लेखा, पिछली लिख्त दयां भुगताईआ। अगे नूं सभ दा मुका के ठेका, धुर दा आपणा हुक्म मनाईआ। बेशक भावें कोई आया अगेता भावें पछेता, पिच्छड़यां नूं अगलयां नाल मिलाईआ। तेरा खेल जेहड़ा अजे तक किसे नहीं वेखा, ओह गुरमुख वेखण नूं बैठे राह तकाईआ। हुक्में अन्दर बदल दे रेखा, ·षीआं मुनीआं फड़ फड़ दे हिलाईआ। पर्दा लाह दे मुल्ला शेख़ा, शेख़ी सभ दी दे गंवाईआ। तेरे नाउँ दा इक्को एका, इक्क एकँकार तेरी वड वड्याईआ। तेरा हुक्म देश प्रदेशा, शब्द शब्दी नाल जणाईआ। जिन्हां तेरे नाम वेचण दा फड़या पेशा, तिन्हां नूं पेशे वाली वेसवा फेर बणाईआ । मस्तक लिखदे विकार हमेशा, छेती दरस करन कोए ना आईआ। मरन तों पहलों साढे तिन्न साल हड्डां विच पै गया रेशा, तड़फ तड़फ के आपणा आप गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा वरताईआ। पंज जेठ कहे मैं बैठा रिहा कर के सबर, सबूत आपणा दयां जणाईआ। जिस वेले प्रगट हो के आया सी शेर बब्बर, लोकमात फेरा पाईआ। ओस वेले इक्क निक्का जिहा सी टब्बर, गिणती विच दो चार अख्वाईआ। जिन्हां विच मेरी पूरी होई सधर, कोई कहे ताया कोई कहे चाचा कोई भाई कहि के रिहा सुणाईआ। मैं फेर परत के चढ़ गया उत्ते अम्बर, जोती जोत विच मिलाईआ। गोबिन्द नाल कर के आपणा सुअम्बर, सोहणी जोड़ी लई जुड़ाईआ। हुण किसे तों जाणा नहीं कुछ मंगण, जो करना सो आपे कर वखाईआ। कूड़ कुड़यारयां साधां नूं कसाईआं दीआं खल्लां वांग आया टंगण, जिवें रस्सयां उत्ते लटकाईआ। अपराधीआं नूं आया दंडण, जिन्हां भुलया बेपरवाहीआ। जन भगतो तुहानूं मुफ्त नाम आया वंडण, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। धूढ़ी दा टिक्का लावण आया चन्दन, नूरी जोत करां रुशनाईआ। आपणे रक्खण आया अंगण, फड़ बाहों गोद बहाईआ। केहड़ी
लोड़ रहि गई तुहानूं लभ्भणा त्रैलोकी नंदन, अनन्दां दा अनन्द तुहाडे अन्दरों दयां प्रगटाईआ। पहली वार तुहाडे नाल मिल के आत्म परमात्म नूं लाया सगन, सगला लेखा दिता चुकाईआ। तुहाडे अन्दर वड़ के जोत सरूप हो के लग्गा दगण, दिनों दिन जोती जोत करां रुशनाईआ। वेख्यो सारयां राजयां राणयां साधां सन्तां दा बल लग्गा घटण, घाटे विच रक्खां सर्ब लोकाईआ। अन्दर वड़ के सारयां नूं लग्गा वढ्ढण, छुरी कटार हथ्थ ना कोए उठाईआ। गुरमुखो तुहाडा बणन लग्गा सज्जण, साजण हो के लग्गी तोड़ निभाईआ। टुट्टी लग्गा गंढ्ढण, जोबन जवानी नाल लग्गा हंढण, बुढेपा रूप ना कोए वखाईआ। तुहानूं कटणी पए कोई ना मंज़ल, मज़ल विच थकावट ना कोए रखाईआ। नाम आपणे दी सुणा के ग़ज़ल, ग़रज़ सभ दी पूरी दए कराईआ। उहनां लोड़ रहिण ना देवे करन दी कोई अर्ज़, बिना मंगयां दात तुहाडी झोली पाईआ। भगत उधारना मेरा फ़र्ज़, फ़ैसला धुर दा दयां सुणाईआ। एहो खेल करना असचरज, जिस नूं वेख सके ना कोए लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां दा करना दर्द, राज राजानां ख़ाक विच समाईआ। उच्ची नाअरा बोल लगाउणा गरज, भय विच करनी सर्ब लोकाईआ। जोधा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, मर्द दा चेला देणा उठाईआ। प्रभ दे नाम दा अगे लए ना कोई धड़त, मुला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी सारे देणे भुआईआ। साचे नाम दा चमका के इक्को खण्डा खड़ग, निधड़क आपणा हुक्म वरताईआ। प्रभ नूं मिलण दी सिध्धी कर के सड़क, दीनां मज़्हबां दे झगड़े देणे चुकाईआ। सोलां साल अन्दर अन्दर रहिण नहीं देणी रड़क, रोड़यां दी जड़्ह देणी उखड़ाईआ। जो अड़या सो कर देणा ग़रक, शौह दरया दे विच रुढ़ाईआ। क्यों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे नाल मेरी पूरी हो गई शर्त, अगे शरअ देणी बदलाईआ। सभ दे अगे रक्ख के जुग चौकड़ी दी पिछली फ़रद, फ़ैसला अगला देणा सुणाईआ। प्रभ दी कदे ना पुठी पई नरद, नटी वाला रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जेठ कहे क्यों मिली वड्याई मैनूं दिवस पंज, दिन पंजवें वज्जी वधाईआ। ग़मी सोग ना रिहा रंज, ख़ुशी आपणी लए अंगड़ाईआ। सच पुच्छो भगतां दी बदल के आ गई रैण अन्धेरी रूप प्रभाती वाला कर के सञ्झ, सोहणा वेस वटाईआ। जिस आत्म परमात्म दा गाया छन्द, सोहँ ढोला दिता सुणाईआ । नाल हुक्म कीता कलिजुग सन्तां दा लेखा अन्दरों कीता बन्द, बन्दगी सच ना कोए समझाईआ। बाहरों दन्दां वाली रहि जाए डण्ड, रौला पा पा जगत देण सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां प्यारयां नूं दे के सच्चा अनन्द, अनन्द विच्चों अनन्द दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निराकार चाढ़ के आपणा रंग, रंगत कूड़ी दए उडाईआ।