पुस्तकालयभाग १८

९ जेठ शहिनशाही सम्मत १ जसवन्त सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर

नौं जेठ कहे मैं तकदा रिहा नव नौ चार, चार जुग चौकड़ कोटन वार बिताईआ। नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार, पैगम्बर पीर वेखे चाँईं चाँईंआ। नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा जुग चौकड़ी भगत भगवान विच संसार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नव नौ चार कहे मैं खेल वेखदा रिहा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, निरअक्खर अक्खरां विच पढ़ाईआ। नव नौ चार कहे मैं ढोले सुणदा रिहा रसना जेहवा बत्ती दन्द ज़बान, अञ्जील कुरान सिफ्तां विच सलाहीआ । नव नौ चार कहे मैं वेखदा रिहा खाणी बाणी मिलदा माण, धुरदरगाही आपणी दया कमाईआ। नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा कलम शाही नाल लिख्या ब्यान, जो शहादत अबादत वाली भुगताईआ । नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा रवि ससि सूर्या चन्द्र भान, ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल मण्डप आपणा ध्यान लगाईआ। नव नौ चार कहे मैं वेखदा रिहा दिवस रैण घड़ी पल ज़िमीं असमान, मास बरख आपणी अक्ख खुल्हाईआ। नव नौ चार कहे मैं वेखदा रिहा अन्तर दृष्टी इष्टी जगत ज्ञान, निज नेत्र पर्दा अक्ख खुल्हाईआ। नव नौ चार कहे मैं वेखदा रिहा अन्तर आत्म रस पीण खाण, भेव अभेदा पर्दा ओहला इक्क उठाईआ । नव नौ चार कहे मैं आत्म परमात्म दीपक जगदा वेखदा रिहा विच काया मकान, नित नवित आपणा राह तकाईआ। नव नौ चार कहे मैं जोड़ जुड़दा वेखदा रिहा गुर चेला नौजुआन, सूरबीर बीररस दे विच रस आपणा आप टिकाईआ। नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा खेल दो जहान, चाउदां लोक चौदां तबक धुर दा नाअरा सच शनवाईआ। नव नौ चार कहे निरगुण सरगुण इष्ट देव मन्नदा वेंहदा रिहा सीता राम, काहन कृष्न ग्वाला खोज खुजाईआ। नव नौ चार कहे मैं तकदा रिहा ईसा मूसा मुहम्मद दिन्दा रिहा पैग़ाम, कलमा कायनात अलिफ़ ये पढ़ाईआ। नव नौ चार कहे मैं आवण जावण लक्ख चुरासी खेल वेखदा रिहा अवाम, गृह मन्दिर घट घट वेख वखाईआ। नव नौ चार कहे मैं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा तकदा रिहा बदलदा निज़ाम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा हुक्म गए वरताईआ। नव नौ चार कहे मैं कलिजुग होया अन्त हैरान, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल महान, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बदल के आपणे समें दा सम्मत कर परवान, परवाना दो जहानां दिता पुचाईआ। शब्द संदेसा दे के नौजुआन, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अक्ख खुल्हाईआ। प्रतख हो विच जहान, मेहरवान दया कमाईआ। जुग जन्म दे पूर्ब विछड़े मेले आण, लेखा धुर दा झोली पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वदी सुदी परविशटयां विच मार ध्यान, हिन्दसयां अंकड़यां खोज खुजाईआ। खोजदयां खोजदयां नव जेठ दिवस मिल्या महान, जिस नाम दो जहान मिले वड्याईआ। नव जेठ कहे

मैं करां चरन ध्यान, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। जिस दा हुक्म धुर फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दिल्ली दुआरे दे के माण, नव जेठ कहे मेरी बणत दित्ती बणाईआ। ज़िमीं असमान सके ना कोए पहचान, ग़मी ख़ुशी पर्दा ना कोए उठाईआ। जिस दा झुलदा सच निशान, दो जहानां रक्खे आण, हुक्म धुर दा इक्क मनाईआ। सो भगतां करनहारा कल्याण, आत्म अन्तर देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, आत्म जोती सुरती सोती जागरत रूप लए कराईआ । जोती जाता पुरख बिधाता अनुभव प्रकाशा अबिनाशी करता श्री भगवान, निगहबान नूर ख़ुदाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी देवणहारा पद निरबाण, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। नव जेठ मैं नवां दस्सां विहार, नव नौ डेरा ढाहीआ। पुरख अबिनाशी धुर दा यार, भगत सज्जण सुहेले रिहा मिलाईआ। तख्त निवासी हो के शाह सिक्दार, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। बेख़बरां करन आया ख़बरदार, सुत्तयां रुस्सयां लए उठाईआ । गृह मन्दिर अन्दर करन आया उज्यार, दीआ बाती कमलापाती साचे मन्दिर आप टिकाईआ। ग़फ्लत विच्चों करन आया हुशियार, आलस निंद्रा अक्ख खुल्हाईआ। सच प्रीती बख्शण आया प्यार, धुर दी रीती इक्क दृढ़ाईआ। पंज जेठ कहे जिस गर्मी तों सर्दी मेरी बदल दित्ती बहार, ओह भगतां दा अन्दर जाए ठार, दोआबे वालयां दो दोआबा मेल मिलाईआ। जिस मिलाप विच लेखा मुक जाए पुरख नार, तन वजूद पंज तत ना कोए अधार, दीपक जोती जोत जगे अगम्म अपार, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द इक्क जैकार, तूं ही तूं राग सुणाईआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, कर्म कर्म दा कट जंजाल, वरन बरन दा लेखा दए मुकाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे नाल, दिवस रैण अठ्ठे पहर रखे ख़िआल, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। नौ जेठ कहे मैनूं सारे गए लभ्भदे, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। ढौले गाउँदे गए सचे प्रभ दे, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। कूकां मार मार गए सद्ददे, होके दे दे जणाईआ। अंगीठे बालदे गए अग्ग दे, जल धारा विच समाईआ। पन्ध मुकाउदे गए मकया वाले हज्ज दे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ खोज खुजाईआ। नौ जेठ कहे प्रभ दे मेले समें नाल सबब दे, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतो धन्नभाग नौ जेठ कहे अज्ज दे जग दे, दीपक जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रेम प्यार अन्दर सभ दी आत्म रंग दे, दूई द्वैती दुरमति मैल धुआईआ। जेहड़ी वस्त जुग चौकड़ी रहे मंगदे, ओह अनमंगी झोली पाईआ। इक्को वार साचा तीर्थ इश्नान करवा दए धुर दी गंग दे, दूजी वार नहावण दी लोड़ रहे ना राईआ। पर्दे ढाह दए हउमे हंगता कंध दे, कूड़ विकार देवे मिटाईआ । धुर दे मेले मिला

लए गुजरी दे चन्द दे, चन्द चांदने नाल रुशनाईआ। सतारां सौ पैंठ बिक्रमी नौ जेठ अन्त अख़ीरी साल गोबिन्द गुरमुखां प्रेम गाने बन्न्ह दिते, बिना नौवां दूसर समझ किसे ना पाईआ । प्यार नाल किहा तुहाडे लेखे लाए जंग कीते, अगे मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। दया सिँघ किहा पुरी अनन्द किथ्थे, क्यों नदेड़ वज्जी वधाईआ। दक्खण दिशा आई हिस्से, पटना अक्ख बदलाईआ। गोबिन्द किहा एह बचन तेरे मिठ्ठे, पूरे कर वखाईआ। जिस वेले पुरख अकाल दीन दयाल अगम्मे लेख लिखे, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। ओस वेले मैं तुहाडे कढ्ढके हिस्से, धुर दे हिस्सेदार दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । नौ जेठ कहे मैं क्यों आया दोआबे, देवण माण वड्याईआ। जिस वेले नानक तेरां तेरां तोलया सी छाबे, छाबा आपणे हथ्थ उठाईआ। उस वेले इक्क माली आया जेहड़ा रैहन्दा सी विच बाग़े, अम्ब नौ झोली विच पाईआ। ओस किहा एह भेंट चढ़ौंणे ओस बाबे, जेहड़ा भुक्ख्यां रिहा रजाईआ। पन्ध मुका के आया लागे, कर बन्दना सीस निवाईआ। प्रेम नाल आपणे अम्ब उलटा के ओस दे आगे, नेत्र नैणां नीर दिता वहाईआ। नानक किहा दस्स काके, क्यों भेंटा रिहा चढ़ाईआ। ओस ने किहा मेरे निक्के हुन्दे दे मर गए मापे, पिता प्यार नाल गोद ना कोए उठाईआ । मैनूं कोई अन्दर वड़ के आखे, इशारयां नाल समझाईआ। जे तेरे एहदे नाल जुड़ जाण नाते, माता पिता दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं एसे कर के तेरी चरनी डिग्गा आपणा आप मिटा के, हभ कुछ तेरी झोली पाईआ। नानक फड़ के आपणी गोद उठा के, सिर हथ्थ दिता टिकाईआ। मैं तैनूं सच जावां समझा के, हौली जेही जणाईआ। पुरख अकाल धुर दा हुक्म मैनूं कुछ आखे, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। तेरा लहिणा देणा कुछ अगे जापे बाके, बाकी देवणहार बेपरवाहीआ। ओस निउँ के चरन लाए दो हाथे, धूढ़ी मस्तक नाल छुहाईआ। नानक किहा अगला खेल पुरख समराथे, तेरा वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस वेले गुर अवतार पैगम्बर सारे बदल गए चाचे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को पिता पुरख अकाल फेरा पाईआ। तेरा लहिणा देणा पिछला हिसाब धुर दे खाते विच्चों काढे, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। पूर्ब लेखा तेरा वाचे, वाचक हो के खोज खुजाईआ। माली किहा मैनूं समझ ना आई बाते, बातन भेव ना कोए दृढ़ाईआ। नानक किहा तेरा मानस जन्म जन्म विच्चों होवे साचे, सति सच नाल दृढ़ाईआ। तेरा लहिणा देणा जन्म होवे विच दोआबे, नौ जेठ दए गवाहीआ। जिस तरह तूं प्रेम प्यार पाया विच छाबे, एहो प्रेम प्यार तेरा प्रेमीआं नाल हंढाईआ। ओसे दा लहिणा देणा ओसे दे हाथे, जो दस्त बदस्त रिहा मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। नौ जेठ कहे किरपा करे श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। विछड़ीआं रूहां दा मालक बण के कन्त, आत्म परमात्म

जोड़ जुड़ाईआ। धुर दा नाम दे के साचा मंत, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। महिमा दरसा के आपणी अनन्त, अनन कला रिहा प्रगटाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। हरख़ सोग़ मिटा के चिन्त, ग़मी ख़ुशी रंग चढ़ाईआ। माली दा लहिणा लैणा जसवन्त, धुर दी बेपरवाहीआ। शहिनशाही दा शहाना सम्मत, हिम्मत सभ दी रिहा वधाईआ। नूर नूरानी दे के चमक, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ जेठ कहे जुग चौकड़ी रिहा तपदा, शांतक सति रूप ना कोए बणाईआ। जगत भण्डारा वेखदा रिहा पप दा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। खेल वेखदा रिहा तीर्थ अठसठ दा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खोज खुजाईआ । जगत जिज्ञासू रसना जेहवा बत्ती दन्द मनका मनका वेख्या नाम रटदा, तसबी हथ्थां विच फिराईआ । मन वासना जगत संसार वेख्या नच्चदा, नौ दुआरे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जगत विकारा प्याला वेख्या कूड़े रस दा, अमृत जाम मुख ना कोए लगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार चार कुण्ट दहि दिशा वेख्या नस्सदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। नित नवित झगड़ा वेख्या झूठ सच दा, फैसला हक हक ना कोए कराईआ। बचन बलास सुणया मानख मानुष मानव मति दा, बुध बबेक ना कोए जणाईआ। पड़दा चुक के वेख्या मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दा, गुरुदुआरे खोज खुजाईआ । राह तकया मंज़ल चढ़ के शाहरग दा, शहिनशाह मेल ना कोए मिलाईआ। राग नाल ढोला गीत संगीत सुणया सृष्ट सबाई जग दा, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। सति धर्म सृष्टी अन्दर वेख्या जीव जहान तजदा, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी मैं वेखां भज्जदा, अठ्ठे पहर वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल समर्थ स्वामी रिहा लभदा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर रिहा दगदा, आप आपणा रिहा मिटाईआ। नव नौ चार पिच्छो सुभागा दिहाढ़ा मिल्या अज्ज दा, पतिपरमेश्वर देवणहार वड्याईआ। जिस दा सम्मत समें समाप्त कर के लगदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी जोत मिलाईआ। नाता तुड़ा के रक्त बूँद नाड़ी मास हड्ड दा, पंज तत लहिणा झोली पाईआ। भेव खुल्हा के आपणी अक्ख प्रतख दा, निज नेत्र नैण लए मिलाईआ। ढोला गा के शब्द अगम्मी जस दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। रूप धरा के सूरे सरबग दा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। चार वरन अठारां बरन खाणी बाणी मार्ग धुर दा दस्सदा, आत्म परमात्म बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। नव जेठ कहे मैं गावण आया गीत, ढोला गहर गम्भीर सुणाईआ। मनावण आया धुर दा मीत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। चलावण आया

साची रीत, सतिजुग साची धार बंधाईआ। वखावण आया शिवदुआला मठ मन्दिर मसीत, काया काअबा हुजरा हक इक्क वड्याईआ। भेव चुकावण आया ऊँच नीच, राउ रंक क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहाईआ। दस्सण आया धुर दा कलमा सच हदीस, कलमा नग़मा कायनात पढ़ाईआ। धाम वखावण आया अगम्म अथाह अनडीठ, ज़िमीं असमानां समझ कोए ना पाईआ। सुणावण आया ढोला धुर दा इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए दरसाईआ। जन भगतां भगवान वसावण आया चीत, मन ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। सच दुआरे शब्दी करन आया तस्दीक, शहादत आपणे आप भुगताईआ। दस्सण आया गुरमुखो तुसीं उस घर दे वसनीक, जिस गृह इक्को दीआ बाती निरगुण जोत करे रुशनाईआ । सुणावण आया सच नसीहत, कूड़ कुड़यारा नाता देणा तुड़ाईआ। बुझावण आया हक असलीअत, असल वसल इक्को इक्क समझाईआ। बदलावण आया जन भगतां अन्दर तबीअत, माया ममता रफ़ा देवां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, पतिपरमेश्वर इक्को ओट रखाईआ। नव जेठ कहे मैं देवण आया सच संदेसा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी नाद सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार सच नरेशा, नर नरायण वेखणहारा इक्को नैण दूजी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उधारणहार रूप अनूप कर वेसा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार बंधाईआ । भगत उधारण जिस दा पेशा, पेशतर पेशीनगोई आपणी दए समझाईआ। गुरमुखां करे साचा हेता, सन्त सुहेले साचे जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची शरनाईआ। नव जेठ कहे मैं आया लोकमात, सम्मत शहिनशाही मिली वड्याईआ। जन भगतां मेट जावां अन्धेरी रात, निरगुण नूरी चन्द चमकाईआ। आत्म सेजा सुहा के जावां खाट, सच सिँघासण सोभा पाईआ। धुर दा ढोला दृढ़ा के जावां गाथ, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। मस्तक थेवा ला के जावां माथ, जोत ललाटी नूर रुशनाईआ। नाम जणा के जावां अकथना अकाथ, रसना जेहवा कथ ना सके राईआ। मंज़ल चढ़ा के जावां साचे घाट, नव दुआरे पार कराईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी रहे कोए ना वाट, पंच विकारा लेखा देवां मुकाईआ। अमृत बूँद प्यावां सवांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। शब्द अगम्मी सुणावां नाद, अनहद नादी नाद वजाईआ। नेत्र लोचण नैण खोल्ह के अक्ख, आलस निंद्रा दयां मिटाईआ। स्वच्छ सरूप हो प्रतख, सनमुख बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जिस आत्म नूं जगत नेत्र ना सक्या लभ, परमात्म हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। नव जेठ कहे मेरी आई वारी, नव नौ चार वेला गया विहाईआ। भगत सुहेला बण के एकँकारी, अकल कल धारी दयां वखाईआ। जिस दी टुट्टे कदे ना यारी, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जिस दा नाम शब्द ख़ुमारी, प्याला

अमृत जाम प्याईआ। जिस दा नूर नुराना इक्को इक्क उज्यारी, उजाला करे सर्ब लोकाईआ। जिस दा खेल दो जहानां आर पारी, पतिपरमेश्वर आपणा रूप वटाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणया रहे खिलाड़ी, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे विच भवाईआ। जिस दा रूप रंग रेख कोई समझ ना सके मुच्छ दाढ़ी, केसाधारी ना मूंड मुंडाईआ। जिस दा नूर ज़हूर शबोरोज़ ना सके कोए विचारी, घड़ी पल भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। नव जेठ कहे मेरा मेला धुर दरबार, धुर दरबारी दयां मिलाईआ। जन भगतां कर के ख़बरदार, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। उठो वेखो नेत्र खोल्ह करो दीदार, दीदा दानिस्ता बैठा वेस वटाईआ। जेहड़ा वेखण आया गुलशन सच दरबार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। कुदरत दा कादर करनी दा करतार, हुक्मे अन्दर हुक्म मनाईआ। दीना नाथां दुखियां दर्द सुणे पुकार, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। जुग चौकड़ी जिस नूं सजदे करदे गए गुर अवतार, पैगम्बर हो के सीस निवाईआ। सो सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जन भगतां करन आया प्यार, प्रीतम हो के आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म जुग जन्म दी विछड़ी टुट्टी गंढ्ढे विच संसार, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। बिन भगती शक्ती लए उदार, प्रतीनिध हो के आपणी दया कमाईआ। जिस दी बरसी दा चढ़या सम्मत पहला साल, दो जहानां बण दलाल, काल महाकाल आपणा हुक्म वरताईआ। भगत दुआर सुहा के सची धर्मसाल, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा नाल रवाल, टिल्ले पर्बत चोटी करे भाल, समुंद सागर डूँग्घी खाई खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। नव जेठ कहे दिवस वडभाग, घड़ी पल भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दीपक जोत जगे चराग़, तेल बाती लोड़ रहे ना राईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग बदल देवे समाज, चार वरन अठारां बरन समझ दए समझाईआ । मूर्ख मुग्ध बाल अंञाण हँस बणाए फड़ काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। आत्म अन्तर परमात्म हो के देवे वैराग, सोई सुरती लए उठाईआ। दुरमति मैल जरम कर्म दा धोवे दाग़, पतित पवित पुनीत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। नव जेठ कहे मेरा भाग मथन, मथरा गोकल काहन निउँ के पए सरनाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर करन धन्न धन्न, सचखण्ड दुआरे वजी हक वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द गया मन्न, मनसा आपणी ना कोए बणाईआ। साध सन्त भगत भगवान इक्को राग सुणन कन्न, दूजा नाद ना कोए वजाईआ। निरगुण नूरी जोत सति प्रकाश चढ़े चन्न, कलिजुग अन्ध अंधिआर दए मिटाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला हरख़ सोग़ ग़मी रहिण

ना देवे ग़म, काया माटी चम्म दए सुहाईआ। चार कुंट दहि दिशा उठ ना दौड़े मन, पंखी वांग उडे ना वाहो दाहीआ । कूड़ी क्रिया माया ममता लोभ हँकार रहे ना धन, हंगता रोग दए गुआईआ। सन्त सुहेला गुर चेला बणा के आपणा चन्न, जन जणेंदी वेख वखाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज तत साचे तन, तत्तव आपणा दए बुझाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। नव जेठ कहे जन भगतो सिमरो इक्क भगवान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा जस रहे गाईआ । जिस दा झुलदा रहे निशान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जिस दा सुत दुलारा नौजवान, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। जिस दा राग नाद आदि जुगादि जगत महान, सिफ्तां विच सिफ्त ना कोए अल्हाईआ। जो इथे उथ्थे निरगुण सरगुण होवे महान, हुक्मरान हुक्म सके ना कोए जणाईआ । जिस दा सिमरन पूजा पाठ योग अभ्यास रसना जेहवा करन वख्यान, कल्मयां नाल पढ़ाईआ। जिस नूं हिन्दू सिख ईसाई मन्नदे मुस्लिमान, मुख आपणे नाम ध्याईआ। सो ख़ालक प्रितपालक अबिनाशी करता खेल करे महान, जहालत कूड़ी दए गंवाईआ। भगत सुहेले वेखे आण, बेईमान जगत तजाईआ। सच प्रीती दे के दान, अन्तर नीती दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । नव जेठ कहे जन भगतां मन्नणा इक्क भगवान, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। जिस राम विच्चों उपज्या राम, दसरथ बेटा हो के राम गया अख्वाईआ । जिस काहन विच्चों आया काहन, गोकल रास गोपीआं वाली पाईआ। सो खेल करे वड वड्डा वड महान, चार कुण्ट ना कोए समझाईआ। जन भगतां दे के धुर दा दान, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। सन्त सुहेला हो के सिध्धा मिल्या आण, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। मेहर नज़र नज़रीआ नाल करे कल्याण, कलमा जगत ना कोए पढ़ाईआ। नेत्र लोचन नैण दर्शन दे के झूला दान, ख़ाली झोली दए भराईआ। अगे दा मार्ग कर आसान, मुश्किल पिछली दूर वखाईआ। गुरमुख बाले नढ्ढे उठाए नादान, बाली बुध दए वड्याईआ। आत्म अन्तर साची सेजा सभ ने करना आराम, ऐशो इशर्त हँकार विकार कूड़ कुड़यार जगत लोकाईआ। मेहरवान हो के अन्दरों बदल देवे नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां शब्द सरूपी हुन्दा रहे पैग़ाम, रागी नादी ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। नव जेठ कहे कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाए पाप, पाकी पाक दए वखाईआ। अन्तर अन्तर बुझाए आपणा आप, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। चिन्ता रोग मिटाए संताप, संसे दए गंवाईआ। सिमरन योग अभ्यास लेखे लाए पूजा पाठ, हुक्म आपणा दए दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लहिणा देणा झोली पा के घाट, घाटा पिछला दए मुकाईआ। अगे दूर दुराडी नेरन नेर दस्से वाट,

पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। नव जेठ कहे नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो मैनूं भगतां नाल मिल के मिली एह रात, भिन्नी रैनड़ी आपणा रंग वखाईआ। जिस दा लेखा किसे ना लिख्या कलम दवात, शाही वंड ना कोए वंडाईआ । सो पुरख अकाला दीन दयाला देवणहारा धुर दी दात, दौलत आपणा नाम झोली पाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत नार बणे ना कोए कमज़ात, दुहागण हो ना कन्त देवे तजाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निज गृह बैठा रहे साथ, सगला संगी लाए अंगी अंगीकार इक्क हो जाईआ । नव जेठ कहे जिस गुरमुख सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाई गाथ, उस दा पिछला लहिणा देणा चुकणा मस्तक माथ, पूर्ब जन्म दा लेखे लगया पूजा पाठ, मंज़ल पौड़े चढ़े घाट, अगली मुके वाट, मिले पुरख अबिनाश, चरनां हेठ दब दए प्रिथवी आकाश, विष्न ब्रह्मा शिव तों उत्ते रखे वास, जिथ्थे निर्मल नूर जोत प्रकाश, स्वामी अन्तरजामी बहि बहि आपणी ख़ुशी मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिन्हां नूं दे के जावे दात, मिलदा रहे इक्क इकांत, ताकी खोल्ह के मारदा रहे झात, शब्द शब्दी दस्सदा रहे बात, पतिपरमेश्वर हो के दया कमाईआ । नव जेठ कहे मैं भगतां पावण आया गंढ्ढ, धुर दी डोरी तन्द बंधाईआ। गर्मी विच वरतावण आया ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। सुनावण आया छन्द, सोहँ ढोला शहिनशाहीआ। चढ़ावण आया रंग, दुरमति मैल धवाईआ। सुहावण आया पलँघ, आत्म सेजा वज्जे वधाईआ। गुरमुखां प्यारयां देवण आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस नूं गा ना सकण बत्ती दन्द, तीस बतीस हदीस रिहा सुणाईआ। लेखा मुका के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाता रिहा तुड़ाईआ। दे के वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड पार लँघाईआ। गुरमुखां अमृत धार वहा के गंग, रस जाम इक्को नाम प्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी आसा मनसा पूरी करे मंग, मांगत सवाली दर ते रहिण कोए ना पाईआ।

१० जेठ शहिनशाही सम्मत १ बीबी तेज कौर रुढ़का ज़िला जलन्धर
(करतार पुर दुआबा संगत दे नवित)

चादर कहे मैनूं मूल ना समझणा खद्दर, ख़तरे सारे दयां मिटाईआ। त्रेते जुग दी तेरी प्यारी भैण जिस दी एह सधर, आसां नाल जोड़ जुड़ाईआ। इक्क इक्क धागे दी कर के कदर, कुदरत दा मालक लेखे लाईआ। मन विकार कर के पध्धर, अन्दरों बाहरों करे सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया करे ना गदर, दु:ख दर्द दए मिटाईआ। सच स्वामी करन आया धुर दा अदल,

इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। की होया जे जामा पा के दूर दूर लगे वसण, पिछले लहिणे झोली रिहा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। चादर कहे मैनूं कोए ना समझयो कच्चा तन्द, गोहड़ा पूणी नज़र कोए ना आईआ। मेरा अन्दरों तक्को बन्द बन्द, ताणा पेटा ख़ुशी मनाईआ। जेहड़ी साहिब सतिगुर दे लग के अंग, अंगण धुर दा रही सुहाईआ। त्रेते जुग दा कटके पन्ध, कलिजुग अन्तिम पन्ध रही मुकाईआ। मेरे अन्दर ओह अनन्द, जेहड़ा दुशालयां विच्चों हथ्थ कोए ना आईआ। एहदे विच्चों वी नज़री आवे गुजरी चन्द, जिस दा नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। मेरा ओढण कर के आत्म रहिण ना पाए रंड, परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। इस नूं लैण विच कोई ना करनी संग, संगत विच मिले वड्याईआ। एह ढकण वाली भुख नंग, दुखियां दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। चादर कहे मेरा रूप ना जाणो ताणा पेटा, आपणी दिशा लई बदलाईआ। जिस वेले वेख्या पुरख अबिनाशी खेवट खेटा, डुब्बदे बेड़े पार लँघाईआ। मैनूं पूर्ब आ गया चेता, पिछला लहिणा रिहा सताईआ। जिस वेले भुल के विच खेतां, घर त्यागी बण के भज्जया वाहो दाहीआ। तेरी नौ साल दी भैण ने तैनूं प्रेम नाल लपेटा, निशानी भ्रा दी लै के आपणे गले लगाईआ। उस प्रभ दे अगे कीती अंदेशा, सुनेहड़ा दिता जणाईआ। कवण वेले मैं आपणा वीर वेखां, वेख पेख बिगसाईआ । पुरख अकाल किहा मैं तेरा रखां चेता, अभुल भुल विच ना कदे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। चादर कहे मेरा रूप ना समझयो कोई सूत, कच्चा तन्द ना कोई वड्याईआ। मैं प्रभ दा देण आई सबूत, जेहड़ा विछड़े रिहा मिलाईआ। भाग लगाए पंज तत काया कलबूत, अन्दर बाहर वेख वखाईआ। मैं हाज़र होई मौजूद, पिछला पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेख रिहा दृढ़ाईआ। चादर कहे सारे वेखो मैं नवीं नकोर, धोबी खुम्ब ना कोए चढ़ाईआ। मैं बदल के जामा आ गई होर दी होर, होका दे के दयां सुणाईआ। मैनूं उत्ते लैण नाल नठ जाण पंजे चोर, करां सच सफ़ाईआ। मिट जाए अन्धेरा घोर, जोती नूर करां रुशनाईआ। विछड़े देवां जोड़, मेला सहिज सुभाईआ। लगी निभावां तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। दूर दुराडयां लयांदा मोड़, मुहरे हो के सेव कमाईआ। जिस वेले गोबिन्द बैठा सी गढ़्ही चमकौर, चमक आपणी सच चमकाईआ । वड्डे सद्द के दोवें बाले छोहर, शहिनशाह दिता जणाईआ। आपणे कोलों प्रेम प्यार दी कढ्ढके दोहर, चादर उन्हां उपर टिकाईआ । तेग़बहादर नूं तुहाडी लोड़, जेहड़ा हिन्द दी चादर रूप वटाईआ। बाल्याँ उसे वेले अगों दित्ती मोड़, चरनां उत्ते भेंट चढ़ाईआ । अन्दरों फुरना फुरया फोर, मंतव सच समझाईआ। जिस वेले कलिजुग अन्तिम आवे घोर, अन्ध अन्धेरा रूप वटाईआ। उस वेले साहिब

सतिगुर तेरे भगतां नूं पए इस दी लोड़, लोड़ींदा साजन घर घर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची चादर देवणहार वड्याईआ। चादर कहे मैनूं किसे नहीं नापया किन्नी लंमी चौड़ी, गिणती दी तन्द ना कोए समझाईआ। मैं भगतां दे अन्दर प्रेम प्यार दी लावण आई पौड़ी, डण्डा धुर दा देणा फड़ाईआ। मैनूं उन्हां दी लोड़ी, जिन्हां दी लोड़ पुरख अकाल दित्ती समझाईआ। मैनूं नज़री आई एह भैण भ्रावां दी पिछली जोड़ी, जुगां दे पिछले रही मिलाईआ। चादर कहे बेशक मेरी दामां विच कीमत थोड़्ही, लक्ख करोड़ी मुल ना कोए रखाईआ। पर मैं सच दस्सां मैं एहनां दी उस नाल बन्न्हा डोरी, जिस दी डोर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। चादर कहे मैं वेखण विच नज़री आवां कोझी, जगत वाला हथ्थ ना कोए लगाईआ। मेरे अन्दर उस प्रभू दी सोझी, जो सभ दी समझ दए बदलाईआ। जो सभ दा दाता ज्ञान बोधी, बुध विवेकी रूप दए वटाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी कहिंदे प्रीतम चोझी, चोझ निराले रिहा वखाईआ। जो नित नवित दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां खोजी, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। जो अन्दर बाहर आत्म परमात्म दा ठाकर मौजी, मजलस भगतां विच वखाईआ। मैं उस दुआरे आ के ओसे दी हो गई, होका दे के दयां समझाईआ। चादर कहे मैनूं लैण वाला हउमे दा होए कदे ना रोगी, सोग चिन्ता दयां मिटाईआ । जगत विकार दा कर के वियोगी, संजोगी धुर दा मेल मिलाईआ। बेशक मेरी कीमत नहीं कौडी, गुरमुख लाल अनमुलड़े मानक दयां वखाईआ। तुसीं नहीं जाणदे मेरी खुल्ही सी डोडी, पंजां वाला मुख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा रिहा चुकाईआ। चादर कहे मैं किसे नहीं विकी हट्ट, वणजारा कंध ना कोए उठाईआ। मैं सिध्धी उस दे चरनी आई नठ्ठ, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। जेहड़ा कचयां तन्दां नूं बणा के सोहणा तन्द, सोहणा पटोला गुरमुखां उत्ते टिकाईआ। मैं एहो लाह रही खट्ट, बिन खटीआ सोभा रही पाईआ। जिस वेले मैं लग्गी तत अठ्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध करां सफ़ाईआ। प्रेम प्यार अन्दर लेखे ला के रत, रतन अमोलक हीरे दयां बणाईआ। मैनूं तक्को सारे उस अक्ख, जिस अक्ख नाल रविदास चमारे पुराणी चादर दित्ती वखाईआ। वड्डी भैण दा छोटे भ्रा नूं देण दा हक, पिछली रीती चली आईआ। पिच्छे नाता रिहा जग, अगे तों भगत प्रीती विच गए बज्झ, सच दुआरे गए सज, सज्जण मिल्या बेपरवाहीआ। चादर कहे प्रभू साडा पड़दा लए ढक, झोली पा के धुर दा हक, लेखा मुकाया हो प्रतख, ख़ाली झोली रहे ना सख, विछोड़ा दूर रहे ना वख, धुर दवारयों देवे ना धक, चौदां लोक ना वेचे हट्ट, गुरमुखां दे उपर प्रेम नाल सट, सट्ट अगली पिछली दए कढाईआ। चादर कहे लैण देण वालयो तुहाडा दोहां दा नहीं कोई वस, जिस दा वास्ता ओह आपे गंढ्ढ पुआईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा लेखा लहिणा देणा देवे दस्स, पड़दा ओहला दए उठाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत १ दुआबा संगत दे नवित

इक सौ इक्क कहे मेरा किसे ना समझया अंक, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। कोटन कोटि दुआर वेखे बंक, राज महलां अन्दर फेरीआं पाईआ। कोटन कोटि फिर गए सन्त, संदेसा सति सति सुणाईआ। कोटन कोटि गिणतीआं गिणदे गए अगिणत, हिसाब जगत नाल बणाईआ। पर मेरा किसे नहीं दस्सया सच्चा मंत, महातम सच्चा ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा खेल सच्चा बेअन्त, ओसे दी वेखी सची बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा जगत जहान जीव जंत, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। सभ दी बनाउणहारा बणत, घड़न भन्न्हणहार समर्थ पुरख अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पर्दा रिहा उठाईआ । इक्क कहे मैनूं क्यों कहिंदे सारे इक, एकँकार मेरा एका इक्को रूप बणाईआ। सिफ़रा कहे मैं सिफ़रा रूप हो के अगे लग्गां बण के सिख, ज़ीरो हो के आपणा आप मिटाईआ। अबिनाशी करता आदि अन्त दा मालक आदि जुगादी इक, सिफ़रे तों आपणा रूप दए बदलाईआ। जिस वेले मैं दोहां दे आ जावां विच, एथे ओथे अगे पिच्छे पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। फिर मेरा सैंकड़यां विच लेखा देण लिख, गिणती बहु वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। इक्क कहे मैं वेख्या एकँकार, इक्को नज़री आईआ । सिफ़रा रूप सर्ब संसार, आपणी हस्ती जाए चुकाईआ। मेला मिल के सची सरकार, आपणा रूप लए बदलाईआ। सिफ़रे दा इक्क अधार, मेहरवान अख्वाईआ। मेला मिला के अपर अपार, गुर चेला रूप लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप फ़रमाईआ। इक्क कहे सिफ़रे नाल मिली इकाई, दहाई आपणा रूप बदलाईआ। इक्क दस दी होई कुड़माई, वाहवा तेरी वज्जी वधाईआ। साचे घर होई रुशनाई, नूरो नूर डगमगाईआ। अगे मिले हरि गुर सांई, दाता बेपरवाहीआ। आपणा पड़दा लवे पाई, साचा ओडण इक्क टिकाईआ । उथ्थे इथे होए सहाई, अगे पिच्छे आपणी सेव कमाईआ। तिन्नां मेला सहिज सुभाई, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। इक्क कहे मैं ज़ीरो रूप बण के सर्ब संसार, अन्त एके विच समाईआ। इक्क सिफ़र दा सच विहार, झूठा फ़िकर दए गंवाईआ। सिफ़रे दे अगे इक्क नूं बहार, गुलशन बाग़ महकाईआ । इस तों अवर नहीं किछ बाहर, बैरूनी रूप ना कोए धराईआ।

इक्क इक्क दा खेल अपार, सिफ़रा मेला सहिज सुभाईआ। सिफ़रा कहे गुर चेला वेखां इक्को धार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। खेवट खेटा बणे इक्क करतार, करता पुरख इक्क शहिनशाहीआं । जुग जन्म दा पूरा करे उधार, लेखा लेखे विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्क कहे मैं आया उतर, आपणा रूप बदलाईआ। सिफ़रा रूप बणा के पुत्तर, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। दोहां दा आपे कर के शुकर, एका कहे मैं आपणी ख़ुशी मनाईआ। इक्क दे अन्दर सारे लुकण, सिफ़रा रूप सर्ब दरसाईआ। इक्क दे कोलों सारे पुछण, सच दुआरे मंग मंगाईआ। इक्क दी धारों सारे उठण, लक्ख चुरासी नूर रुशनाईआ। इक्क नूं सजदयां अन्दर सारे झुकण, नमो नमो सारे सीस झुकाईआ। इक्क दा नाँ गावण सारे मुखण, ढोलयां विच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। इक्क सौ इक्क कहे मैं आया, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तजा के माया, ममता मोह देणा गंवाईआ। पुरख अबिनाशी रंग चढ़ाया, दुरमति मैल देणी धुआईआ । जिस दा लहिणा ओसे दी झोली पाया, जगत उधार दिता गंवाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सिफ़रा हो के आपणा आप दए तजाया, अन्त एका एके विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ । इक्क कहे मेरे नाल लग्गा सिफ़रा, सिफ़रा कहे मेरी इक्क नाल वड्याईआ। तिन्नां दा मिल के सोहणा बण गया फ़िकरा, आदि अन्त ते मध धार दए चलाईआ। जन भगतां दी चोटी चढ़ के सिफ़रा, सिला पत्थर तोड़ तुड़ाईआ। आत्म परमात्म दा बण के मित्रा, मीत मुरारा जोड़ जुड़ाईआ। जगत अन्धेरे विच्चों बाहर नितरा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां दा मेटणहारा ख़तरा, ख़ातिर तवज्जह करे थाउँ थाँईंआ। काया दा पलटणहार पत्रा, वरका वरका दए पलटाईआ। लेखा लिख के विच सतरां, सतारा किस्मत दा दए बदलाईआ। अगे करना ना पए कोए यतना, यथार्थ आपणा रंग चढ़ाईआ। जेहड़े सचखण्ड दुआरयों हो गए बेवतना, उहनां नूं आपणे वतन दए पुजाईआ । सच दुआरे दा वखा के पतणा, धुर दी नईआ दए चढ़ाईआ। दर ते आया कोए ना जावे सक्खणा, आसा मनसा सभ दी पूर कराईआ। इक्क कहे मैं ज़ीरो दी पत रखणा, ज़ीरो कहे मेरी इक्क नाल वड्याईआ। सच सुनेहड़ा सभ नूं दसणा, दहि दिशा हुक्म सुणाईआ। कलिजुग कूड़ी रैण अन्धेरी मेटी मसणा, साचा नूर करे रुशनाईआ। ज़ीरो कहे मैं इक्क नाल बहि के हसणा, इक्क अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जिथ्थे कोई ना होवे घटना, भय भउ ना कोए जणाईआ। सच प्रेम दा चढ़े वटणा, सोहणा सगन मनाईआ। गोबिन्द ने राणी नूं इक्क सौ इक्क मोड़ दिता सी पटना, शब्दी शब्द दिता जणाईआ। जिस वेले मैं प्रेमीआं दे अन्दर वसणा, आत्म सेजा डेरा लाईआ। आपणा वक्त सुहेला दस्सणा, पड़दा देणा उठाईआ। ओस वेले त्रेते जुग दे विछड़े मित्रां नाल

मिल के सभ ने रखणा, मिले माण वड्याईआ। पूरा पालण करना बचना, सति बचन दिता दृढ़ाईआ। हुण काया चोली छडणा कचना, तन माटी रहिण ना पाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जिस वेले परतणा, प्रतीनिध हो के हुक्म मनाईआ। उस वेले खेल अगम्मी वरतणा, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। लक्ख चुरासी माया ममता अन्दर तरसणा, हंगता गढ़्ह बणाईआ। गोबिन्द कहे ओस वेले अमृत मेघ भगतां उत्ते बरसणा, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। शब्दी सूरबीर हो के गरजणा, गरज इक्को भबक जणाईआ। सन्त सुहेले साचे वरजणा, वजह अगली देणी दृढ़ाईआ। जन भगतो सच भण्डारा साचे नाम दा खर्चणा, अतोट अतुट दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा रिहा मुकाईआ। इक्क ज़ीरो कहे इक, इक्क नाल वज्जी वधाईआ। असीं वेखीए लहिणा किस किस, किस्मत किस दी रिहा बदलाईआ। किरपा कीती जिस उपर तिस, तिलक ललाटी दिता टिकाईआ। दर्शन दे के नेत्र निज, पड़दा दिता खुल्हाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के बिध, मेला ल्या कराईआ। जन्म जन्म दे कारज कर के सिद्व, सिध्धा रस्ता इक्क वखाईआ। जिस नूं लभदे कोटन कोटि सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा भज्जे वाहो दाहीआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण मरगिंद, गुणी गहिंद बेपरवाहीआ। जिस दी धार अमृत सागर सिन्ध, अगम्म अथाह वहाईआ। ज़ीरो कहे मैं उस दी बिन्द, इक्क नाल आपणा ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मी रिहा खिलाईआ। इक्क सौ इक्क कहे मैनूं कहिंदे रहे अकोतर, अकलां वाले मात जणाईआ। पर मेरी मंज़ल मूल ना पहुंचण, सच सच ना कोए समझाईआ। सारे करदे गए सोचन, सोच समझ ना कोए वड्याईआ। मेरा जगत उधारा रोकड़, रोकड़ां विच वंड वंडाईआ। जगत सवारथ लोकन, वाधिआं विच गिणाईआ। पहला लेखा मेरा कपाल मोचन, ब्रह्मे दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल ख़ुशी वखाईआ। इक्क सौ इक्क कहे जिस वेले रची सृष्टी, इक्क दित्ती वड्याईआ। ज़ीरो रूप बण के गृहस्ती, सेज अगम्मी आप हंडाईआ। इक्क बणा के साचा इष्टी, आशर्म आपणा ल्या सुहाईआ। आपणे प्रेम दी उपजा के दृष्टी, दृश आपणा रिहा वखाईआ। मालक बण के अर्शी फ़र्शी, फ़ैसला हक सुणाईआ। उस वेले मैं कीती इक्क अर्ज़ी, बेनन्ती इक्क सच जणाईआ। जुग चौकड़ी मेरी धार रहे चलदी, इक्क सौ इक्क वजदी रहे वधाईआ। जिस वेले प्रभ लोकमात तेरी आवे बरसी, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। उस वेले याद रखीं जेहड़ा हुंडी तारन वेले कौल इकरार कीता नाल नरसी, रोकड़ आपणी वेख वखाईआ । ज़ीरो कहे मैं उस वेले इक्क दे घर सी, अगे इक्क दा राह तकाईआ। बिना इक्क ना पावां दरसी, दीद ईद ना कोए रुशनाईआ। सदा प्रभ दी चलां मर्ज़ी, आपणी मनसा ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखे रिहा

जणाईआ। इक्क सौ इक्क कहे मैनूं मिलदा रिहा माण, जगत विच वधाईआ। इक्क कहे मैं आदि जुगादि वेख्या इक्क भगवान, जो सिफ़रे नूं दए बणाईआ। सिफ़रा कहे मैं उसे दा निशान, जो अन्त इक्को नज़री आईआ। तिन्नां दा मिल के बणया विधान, वाधा आपणा इक्क प्रगटाईआ। भगत सुहेले कर परवान, चरन ध्यान इक्क जणाईआ। मेहर नज़र नाल देवे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर गुआईआ। जन भगतां दी जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी धर्म धर्म दी सरन सरन दी मरन मरन दी तरन तरन दी सेवा कर परवान, परवाने धुर दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भागां वालयां भगतां भागशाली लए बणाईआ।