११ जेठ शहिनशाही सम्मत १ लक्षमण सिँघ दे खूह उत्ते रुढ़का कला
धरनी कहे वक्त सुहञ्जणा सुहेला वेला लभ्भा, लाभदायक घड़ी नज़री आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मिल गया धुर दा अब्बा, अम्मी हो के गोद उठाईआ। मेरा रोग सोग दु:ख गुआया रब्बा, हम घर साजन मिल्या आईआ। सच प्रीती अन्दर बध्धा, बंधे बन्धन रिहा तुड़ाईआ। धुर दे प्रेम दा दे के मज़ा, मज़ाज अन्दरों रिहा बदलाईआ। आपणे आवण दी दस्स के वजह, वजूदां वालयां दए दृढ़ाईआ। गुरमुखां दा लहिणा देणा रहिण ना देवे गब्बा, गबला लेखा दए मुकाईआ। नाम भण्डारा अन्दरों कढ्ढे दब्बा, पर्दा कूड़ा दए चुकाईआ। धुर संदेसा देवे सद्दा, नाम निधाना इक्क सुणाईआ। गुरमुख शेर बणा के बग्गा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां नाल कदे ना करे दग़ा, कलिजुग अग्नी दगदे दे ठराईआ। भाग लगावे काया माटी नाड़ी मास हड्डा, चमढ़ी पोश वेख वखाईआ। धुर दा मीत बण के सका, साजन हो के वेख वखाईआ। वस्त अमोलक झोली पावे हका, हकीकत आपणी झोली पाईआ। सनमुख हो के दरस दिखावे अक्खा, आख़र आपणा जोड़ जुड़ाईआ। धरनी कहे मैं प्रभ स्वामी वेख्या मसां, जो मसले सभ दे हल कराईआ। एसे दे चरनां हेठ वसां, वास्ता इसे नाल जणाईआ। कदमां उत्ते ढठ्ठां, सिर ना सकां उठाईआ। इक्को नाम रटां, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। पाँधी हो के दर दुआर नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। साचा लाह धुर दा खट्टां, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जन भगतां सच सच दस्सां, दहि दिशा दयां जणाईआ । जिस दा किसे नूं लग्गा नहीं कोई पता, पतिपरमेश्वर हो के आया बेपरवाहीआ। जेहड़ी सुआणी स्वार के खड़दी रही भत्ता, भावना आपणे नाल बणाईआ। उसे नाल करके मता, सच सलाह लई समझाईआ । पुरख अकाल वेख्या सचा, सच दाता बेपरवाहीआ। जिस दा माटी भाण्डा रुढ़ गया सी कच्चा, कंचन रूप दयां बदलाईआ। उसे दा विछड़न
वाला सी इक्क छेती नाल बच्चा, नव दिन बाकी नज़री आईआ। धरनी कहे गल वास्ता इक्को घत्तां, नीवीं हो के सीस निवाईआ। किरपा कर दे तत अठ्ठा, अठ्ठ नौ पन्ध मुकाईआ। आपणे प्यार दा देदे रसा, रसना जिहवा ना होए हल्काईआ। तेरा सोहणा नज़री आवे सस्सा, जिस उत्ते होड़ा दिता टिकाईआ। हँ ब्रह्म हो के लेखा दिता हका, हकीकत झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दान धुर दा इक्क वरताईआ।
११ जेठ शहिनशाही सम्मत १ नछत्र सिँघ दे गृह दुराहा लुधियाणा संगत
ग्यारां जेठ कहे मैं होया ख़ुशहाल, इक्क नाल इक्क मिल के वज्जी वधाईआ। किरपा करी प्रभ दीन दयाल, ठाकर स्वामी होया सहाईआ। प्रेम प्यारयां दे अन्दर दे के प्रेम उछाल, सोई सुरती लई जगाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच लेखा दिता मिटाईआ। सति दी रीती दस्स के विच संसार, मन्दिर मसीती पन्ध मुकाईआ। नेत्र लोचन नैण इक्क दीदार, दरसी आपणा दरस दिखाईआ। गुलशन वाली महका के सची बहार, रंग बसन्त रिहा चढ़ाईआ। कली कली दा सोहणा हार, गुल गुल रिहा खिलाईआ। जन्म जन्म दा वणज वपार, कर्म कर्म दा लहिणा रिहा वखाईआ। हरि संगत साची कर त्यार, त्रैगुण अतीता अन्तर आत्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ग्यारां जेठ कहे मैनूं होई ख़ुशी, ताल वज्जया बेपरवाहीआ। मैं भगतां दी आत्म वेखी सुच्ची, सति सतिवादी अन्दरों नज़री आईआ। जिन्हां दी इक्को नाल रुची, दूजा नाता गए तुड़ाईआ। उन्हां दा नूर सोहणा चमके मुखी, तअलुक वेखे बेपरवाहीआ । भाग लगा के मात कुक्खी, जन्मां विच्चों जन्म दए बदलाईआ। एथे ओथे दो जहान रक्ख के सुखी, मरन जन्म दा गेड़ा दए कटाईआ । जेहड़ी आत्म परमात्म मिलण नूं भुक्खी, उस दी तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। कल कली दा हार कहे साडे विच फुल गुलाब, गुलशन धुर दा रहे महकाईआ । साडे अन्दर प्रेम प्रीती दा आब, आबे हयात रूप वटाईआ। भेंटा हो के शाह नवाब, आपणा लेखा रहे मुकाईआ। सजदयां नाल कर आदाब, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। जिन्हां मिली वड्याई आदि, अज़ल दी मज़ल दित्ती मुकाईआ। धुर दा दे के ख़िताब, ख़ता पिछली दित्ती गंवाईआ। सति सति दा दस्स रिवाज, मार्ग इक्को इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाला बण के बाप, दीन दयाला भगतां गोद उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के धुर दा जाप, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ। कोटन कोटि
जगत दे उतार के पाप, दुरमति मैल साफ़ कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा पूरा कर के वाक्, वाकिफ़कार आपणे लए बणाईआ। अन्दर वड़ के शब्दी धार खोल्हे ताक, जगत अन्धेरा दए गंवाईआ। लेखे ला के पंज तत माटी ख़ाक, ख़ालस आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। हार कहिण असां वेख्या हरि, हिरदे अन्दर डेरा लाईआ। जिस दा खुल्हा इक्को दर, जगत दरवाज़े बन्द रिहा करवाईआ। भगत सुहेला देवणहारा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरा अन्तर आत्म लए फड़, निरन्तर बांह लए उठाईआ। साचे मन्दिर जाए चढ़, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। सुहेला दस्स के घर, घिरना सारी दए मिटाईआ। दूर दुराडा आया चल, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ । सच सिँघासण बैठा मल, सोभनीक बेपरवाहीआ। लहिणा देणा चुकावणहारा जल थल, समुंद सागर खोज खुजाईआ। जन भगतां दा विछोड़ा रहिण ना देवे घड़ी पल, पलक दी पलक आपणे विच रलाईआ । जेहड़े अन्दरों जगत वासना कर के थोड़्हे थोड़्हे गए हल, सिर उहनां दे आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग लगा के काया माटी खल्ल, ख़लक दा ख़ालक ख़िलक आपणी दए वखाईआ । दुआर वखा के निहचल धाम अटल, महल सुहञ्जणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा रिहा चुकाईआ। हार कहिण असीं वेख्या हरि का रूप, गुरमुखां अन्दरों नज़री आईआ। तकया सति सरूप, सच सच विच समाईआ। जिन्हां दा ठाकर इक्को भूप, शाह पातशाह बेपरवाहीआ । नाम नगारा वजदा वेख्या चारों कूट, दहि दिशा डंक शनवाईआ। महल अटल वेख्या उच्च अरूज, अर्श फर्श ना कोए वड्याईआ। जिस दा ना तन ना वजूद, निरगुण दाता नूर रुशनाईआ। जन भगतां आपणा देवण आया सबूत, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला पिछला रिहा चुकाईआ। हार कहिण असीं इक्क दूजे दे नाल गए जुड़, बहु गिणती रूप वटाईआ । सभ ने सुणी धुरदरगाही सुर, सुरती आपणी लई बदलाईआ। धुर दा मालक ख़ालक ख़लक दा गुर, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी नित नवित सभ नूं पई लोड़, पीर पैगम्बर बैठे राह तकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता शब्दी धार आया दौड़, दो जहानां नौजुआना मर्द मर्दाना आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां तक्कण आया कर के ग़ौर, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा फेरा पाईआ। करे खेल अवर की और, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग वेखणहारा अन्धेरा घोर, ब्रह्मण्डां खण्डां पड़दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश रहमत आपणी रिहा वरताईआ। हार कहिण असीं हो गए सारे इक्ट्ठे, रल के आपणी ख़ुशी मनाईआ। मिल्या मेल पुरख समर्थे, साहिब स्वामी होए सहाईआ। दर्शन पाया इक्को अक्खे, दूजा नैण ना कोए खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी
नालों हो के वक्खे, वखरा मेला ल्या मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो प्रतखे, पारखू बणया जगत लोकाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख धुर दे सद्दे, हरिजन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल विष्न ब्रह्मा शिव फिरन भज्जे, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। वेखण खेल साहिब सुल्तान मेहरवान महबूब मुहब्बत विच सजे, उच्च अरूज महिफूज़ आपणा डेरा लाईआ। जोती जाता नूर नुराना ज़िमीं असमानां इक्को दीपक जगे, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। जेहड़ा चार कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ तीर्थ तट किते ना लभ्भे, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। सो पुरख बिधाता जन भगतां रंग मजीठी रंगे, अनडिठड़ा आपणा रंग चढ़ाईआ। हार कहिण सच शृंगार दे सानूं मिल गए मज़े, मजलस भगतां नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। हार कहिण जिस वेले असीं लग्गे नाल अंग, आपणा रंग ल्या बदलाईआ । सुणया नाम अगम्मी मृदंग, ढोला बेपरवाहीआ। पड़दा खुल्ह गया हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दित्ती शरनाईआ। नूरी चमकदा वेख्या चन्द, जगत अन्धेरा रिहा मिटाईआ। झगड़ा मुकदा वेख्या वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ख़ुशी वखाईआ। जन भगतां दा ढोला सुण के छन्द, संसे सारे दिते गंवाईआ। साडी आसा मनसा सभ दी पूरी हो गई मंग, तृष्ना रही ना राईआ। सच दुआरे आ के वेख्या सच अनन्द, जेहड़ा अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दा बणया धुर दा संग, संगी साथी सारे पार लँघाईआ।
फुल्ल कहिण असीं सोहणी बणाई सेज, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। किसे कीमत नाल सानूं कोई ना देवे वेच, विचला मुल ना कोए पुआईआ। जुग चौकड़ी असीं रहे वेख, नित नवित अक्ख खुल्हाईआ। कौण वेला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाता बदल के आवे वेस, अवल्लड़ा रूप वटाईआ। अनोखे धाम वखरे वसे देस, सम्बल वज्जे वधाईआ। जिथ्थे कोई लभ ना सके विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर सुनेहड़ा दे के गए संदेश, भविख्तां विच जणाईआ। सो साडी मेटण आया रेख, ·षीआं मुनीआं नाल मिलाईआ। प्रेम प्यार दा कर के हेत, चरन कँवल कँवल चरन उत्ते दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा रिहा सुहाईआ। फुल्ल कहिण साडी हो गई पत्ती पत्ती, पतण वेख्या बेपरवाहीआ। धुर दा रंग चढ़ गया रत रती, रतन अमोलक हीरा दिता बणाईआ। जन भगतां दी सेवा वेख के सची, साजन साचा दया कमाईआ। दरस दिखा के नेत्र लोचन अक्खीं, आख़र आपणा मेल मिलाईआ ।
नाम निधान शब्द ज्ञान पढ़ा के पट्टी, पटने दा मालक दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। फुल्ल कहिण असीं सुहञ्जणा बणाया सिँघआसण, सिँघासण कहे जगत लोकाईआ। भगत सुहेले वेखे दासी दासन, सेवक सेवा सच कमाईआ । झुकदे वेखे पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल सीस निवाईआ। फुल्ल कहिण असीं सभ नूं आए आखण, बिन अक्खरां दईए जणाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म दा लहिणा आया वाचन, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ । भगतां दा साची भगती बण के साथन, धुर दा संग निभाईआ। सच दुआरे कोई माटी ख़ाकी देह रहे ना पापन, जिस उपर आपणी मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे ज़ाहर बातन, पड़दयां अन्दर पड़दा दए खुल्हाईआ। हरि शब्द कहे मैं धुर दा दूत, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। निरगुण सरगुण दहि दिशा वेखां चार कूट, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। भेव अभेदा खोल्हां काया पंज तत कलबूत, अन्तर आपणा राह वखाईआ । कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा मुकावां जूठ झूठ, सच सति देवां समझाईआ। महल अटल उच्च मनारां वखावां अरूज, अर्शी प्रीतम दयां मिलाईआ। भगत सुहेलयां दे के धुर दी सूझ, बुध बिबेकी दयां बणाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कोलों कर महफ़ूज़, दिवस रैण सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मंज़ल चढ़ावां हक मकसूद, दरगाह साची सच सुहाईआ। सदा सुहेला हो के होवां मौजूद, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। हरि शब्द कहे मैं नौजवान, नौबत इक्को नाम वजाईआ। शाह पातशाह भूपत भूप मेरा राज राजान, तख्त निवासी पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जो खेले खेल निरगुण सरगुण विच जहान, लक्ख चुरासी जीव जंत वेख वखाईआ। नित नवित देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक धुर दी आप वरताईआ। नर नरेशा सच संदेसा सुनावणहारा हक फ़रमान, हुक्म हकीकत इक्क पगटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बख्शणहारा माण, पुरख समर्थ महिमा अकथ इक्क जणाईआ। दीआ बाती कमलापाती जोत जगावणहार महान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धुर दा बण के काहन, बंसरी अगम्मी इक्क सुणाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखदा रिहा जहान, नित नवित वेस अनेका लोकमात आप वटाईआ। सिफ्त सलाही दस्सदा रिहा शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अक्खरां नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। हरि शब्द कहे मैं वड बलवान, बलधारी नज़री आईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, विष्न ब्रह्मा शिव सीस ना कोए उठाईआ। गुरू अवतार पीर पैगम्बर जिस तों लैदे दान, सरगुण हो के झोली अगे डाहीआ। जिस दा कलमा नग़मा कायनात पढ़न कलाम, नाम सति ढोले रहे जणाईआ। सो
सभ दा मालक प्रितपालक हो प्रधान, धुर दी धार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। हरि शब्द कहे मेरा रूप निर्मल नूर नुराना जोत, जोती जाता वेख वखाईआ। सच दुआर सुहा के कोट, बंक इक्को रंग रंगाईआ । धुर नगारा वजा के चोट, आलस निंद्रा सर्ब मुकाईआ। कूड़ी क्रिया कढ के खोट, आत्म परमात्म दयां मिलाईआ। सच ख़ुमारी नाल करां मधहोश, जाम धुर दा इक्क प्याईआ। सच दुआरे दी दस्सां मौज, जिथ्थे मजलस बेपरवाहीआ। जिस गृह कोई ना सके पहुंच, सो मन्दिर दयां वड्याईआ। जिस दी सोच ना सके कोई सोच, सो परवरदिगार नूर ख़ुदा जलवागर दयां वखाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड फिरदे वेखे चौदां लोक, चौदां तबक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा दा संग निभाईआ। हरि शब्द कहे पुरख अकाल इक्को बाप, दो जहानां देणा जणाईआ। आदि जुगादी जिस दा वड प्रताप, दूसर सके ना कोए मिटाईआ। इक्क इकल्ला सति सतिवादी जिस दा जाप, जीवण जुगत दए समझाईआ। धुर संदेसा जो सभे अन्दर देवे आख, आख़र लेखा दए मुकाईआ। जो निरगुण सरगुण देवणहारा दात, दाता दानी बेपरवाहीआ। चारे खाणी चारे बाणी जिस दी गावण गाथ, रागां विच सिफ्त सलाहीआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। जिस ने रचना रच लई आदि, अन्तर हो के डेरा लाईआ। निरगुण रूप हो विस्माद, बिस्मिल आपणा आप जणाईआ। कलिजुग अन्त धुर संदेसा देवे आप, हुक्म हाकम इक्क उपजाईआ। कूड़ी क्रिया करनी नास, भेख भखण्ड देणा मिटाईआ। झगड़ा मिटाउणा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ना कोए लड़ाईआ। साचे मन्दिर पाउणी रास, बिन गोपी काहन वज्जे वधाईआ। निर्मल नूर सच जोत करना प्रकाश, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ। कलिजुग मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन साची दस्सणी गाथ, आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ । पुरख अकाल मनाउणा धुर दा नाथ, कूड़े नाते देणे छुडाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पूरा करना भविख्त वाक्, जो वाकिफ़ हो के गए समझाईआ । जन भगतां दा काया मन्दिर अन्दर खोल्हणा ताक, पर्दा दूई देणा गंवाईआ। सच सरोवर दस्सणा धुर दा घाट, अमृत झिरना इक्क झिराईआ। आवण जावण मंज़ल मुके वाट, मज़ल आपणी दए वखाईआ। आत्म सेजा सुहञ्जणी सुहाउणी खाट, बिन बिस्त्र डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी वजाउणा नाद, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे शनवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा बदल देणा समाज, समझ विच्चों समझ देणी बदलाईआ। झगड़ा मुकाउणा रोज़ा निमाज़, हज़रतां दा हज़रत पीरां दा पीर पैगम्बरां दा पैगम्बर सुअम्बर आपणा इक्क रचाईआ। शब्द अणयाला मारना तीर, तीर अंदाज नूर ख़ुदाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब कट ज़ंजीर, आत्म परमात्म
आज़ाद देणी मिलाईआ। भेव खुल्हाए गहर गम्भीर, बेनज़ीर तत सरीर धीरज धीर देणा धराईआ। लेखा चुका के हस्त कीट, भेव मिटा के ऊँच नीच, कलमा दस्स के इक्क हदीस, धुर दा ढोला देणा समझाईआ। पतिपरमेश्वर सभ ने गाउणा गीत, झगड़ा मुकणा मन्दिर मसीत, सतिजुग साची चले रीत, नीती सभ दी दए बदलाईआ। पुरख अकाल होवे प्रीत, सदी बीसवीं रही बीत, भगत सुहेले करे त्रैगुण अतीत, कूड़ी माया ममता देण तजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। हरि शब्द कहे हरि हुक्म अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा सुणाईआ। सचखण्ड निवासी हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। थिर घर दवारयों शब्दी सुत ल्या उठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान, बिन अक्खां अक्ख लओ खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम सुणो सच फ़रमान, फुरने पिछले बन्द कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोलो्ह नौजवान, योजना इक्को इक्क जणाईआ। लोकमात चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी होई हैरान, हरि का रूप हरि मन्दिर ना कोए जणाईआ। नेत्र रोंदे राउ रंक राज राजान, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। सति धर्म चार वरन रिहा ना कोए निशान, सच गृह ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म बिन अक्खरां देवे ना कोए ज्ञान, जगत विद्या नाल पढ़ाईआ। बिन कल्मयों करे ना कोए कल्याण, अलिफ ये नग़मां नग़म्यां नाल सुणाईआ। साचे दर करे ना कोए परवान, परवाना धुर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सिध्धा मेल मिलाए ना कोए श्री भगवान, साध सन्त धुर दा कन्त जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द अक्खरां वाला देण ज्ञान, सिफ्तां वाली सिफ्त सुणाईआ । हरि शब्द कहे मैं वेख के होया हैरान, हैरानी धुर दी नज़री आईआ। घर घर नचदा वेख्या शैतान, शरअ करे लड़ाईआ । आत्म परमात्म सक्या ना कोए पहचान, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। मंज़ल चढ़ के सच दुआरा वेखे ना कोए मकान, मुहब्बत महबूब ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। हरि शब्द कहे मैं वेख्या जग, कलिजुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई रही दग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ गए थक्क, धुर दा मेला मेल ना कोए मिलाईआ। हकीकत विच्चों मिल्या किसे ना हक, धुर दा हाकम देवे ना कोए सफ़ाईआ। जगत वासना माया ममता रहे नठ, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। मणका मणका मन वासना रहे रट, मणका मन ना कोए भवाईआ। दुरमति मैल सक्या ना कोई कट, अठसठ तीर्थ भज्जे वाहो दाहीआ। घर स्वामी अन्तरजामी किसे ना मिल्या पुरख समर्थ, महिमा अकथ ना कोए वड्याईआ। जगत जीव जहान दिवस रैण करन पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास रहे कमाईआ। अन्तर अन्तर मिटी ना किसे अन्धेरी रात, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल गोदी चुके किसे ना
आप, पिता पूत ना होए सहाईआ। सच दुआरे किसे ना निभया साथ, धुर दा संग ना कोए जणाईआ। मंज़ल चढ़या कोई ना घाट, घाटे विच वेखी लोकाईआ। सति पुरख दी करन बात, नौ दुआरे पन्ध ना कोए मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी सुत दए समझाईआ। हरि सुत कहे मैं वेखणा लोकमात, आपणी आप लै अंगड़ाईआ। सृष्टी दा खोल्ह के वेखणा ताक, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। केहड़ा मित्र केहड़ा साक, सज्जण कवण हरि गुसाँईंआ। किस दा खुल्ल्हया ताक, काया मन्दिर होवे रुशनाईआ। साधां सन्तां कोलों लैणे जवाब, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। पहलां भेव दसाउणा आप, आत्म नूर कवण रुशनाईआ। कवण पुन्न कवण पाप, कवण हरख़ सोग़ समझाईआ। कवण पूजा कवण पाठ, कवण आसण सिँघासण डेरा लाईआ। कवण नाद धुन कवण विस्माद, कवण रूप वटाईआ। कवण सोया कवण रिहा जाग, कवण आलस निंद्रा रिहा वटाईआ। कवण त्रैगुण माया मेटे आग, कवण शांतक सति आपणा आप कराईआ। कवण हँस कवण काग, कवण दीपक जगण चिराग़, कवण सति सच आए वैराग, कवण दुरमति मैल दाग़ धवाईआ । कवण हिस्सा कवण भाग, कवण मेला कन्त सुहाग, कवण दुआरे मिल के ख़ुशी मनाईआ। कवण गोबिन्द कवण बाज़, कवण सीस कवण ताज, कवण मार्ग सच रिवाज, कवण शाह कवण नवाब, कवण हयात कवण आब, कवण तन कवण रबाब, कवण अमृत कवण कबाब, कवण पिता कवण पूत कवण बाप, कवण खेल रिहा खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा समझाईआ। हरि शब्द कहे मैं करदा रिहा उडीक, नव नौ चार जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सम्मत सम्मती बदल के मेरी आ गई तरीक, जिस ने तवारीख देणी बदलाईआ। भेव खुल्हा के लाशरीक, जन भगतां अन्दरों कूड़ी शरक्त देणी गंवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं करदे गए तस्दीक, तिस दा हुक्म देणा वरताईआ। लेखा चुका के राउ रंक अमीर ग़रीब, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दे के सच तरतीब, तरह तरह देणा जणाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुखां गुरसिक्खां बदल देणा नसीब, नफ़ा उन्हां दी झोली पाईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अगे प्रभ दी चले रीत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। आप स्वामी बणे मीत, इक्क सुणाए अगम्मी गीत, तूं मेरा मैं तेरा हको हक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। हरि शब्द कहे हुक्म देवे शाह सुल्ताना, हरि करता बेपरवाहीआ। दो जहानां मन्नणा पए भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्दी सुत नौजवाना सूरबीर मर्द मर्दाना, निरगुण निराकार निरँकार लए अंगड़ाईआ। सच संदेसा देवे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखाए खेल महाना, ख़ालक ख़लक
विच समाईआ। नव नौ चार मुकया पन्ध पुराणा, पिछला लेखा रिहा गंवाईआ। अगे खेल श्री भगवाना, भगतन मीता ठांडा सीता सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुर दा राग सुणाईआ। वेखणहारा इक्क इक्क दा जोड़ जेठ महीना, दो जहानां दाना बीना, देवणहारा खाणा पीणा, तन पोशाक तत्तां वाली रिहा वड्याईआ। जन भगतां ठांडा करे सीना, मन विकारी करे अधीना, गुरमुख बणाए धुर दा सच नगीना, कीमत धुर दी आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। हरि शब्द कहे मैं आदि जुगादि बदलां रिवाज, रवादार रहिण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी वेखां समाज, चार कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। शाह शहाना बदल के राज, रईयत दयां समझाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरा करना काज, करनी आपणी नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ करना बरबाद, सति सच दा खेड़ा देणा वसाईआ । क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश साचे नाम दी दस्सणी इक्क आवाज़, धुर दा ढोला देणा सुणाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के घर विच घर वड़ के खोल्हणा राज़, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। झगड़ा मुक्क जाए रोज़ा निमाज़, धुर दा नाम इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला आप उठाईआ। हरि शब्द कहे मैं आया लोकमात जग, जग जीवण दाते दित्ती वड्याईआ। जन भगतां मेला कराउणा उपर शाहरग, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। कूड़ कुड़यारा देणा दग़, अग्नी तत नाल जलाईआ। सन्त सुहेलयां पर्दा कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख अन्तर आत्म वजाउणा नद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। कूड़ कुड़यारयां सच दवारयों बाहर कढ्ढ, लक्ख चुरासी विच भवाईआ । एह वी हुक्म पुरख समर्थ, करनी दा करता रिहा जणाईआ । भगतां दे के आपणी अक्ख, आख़र चोटी दयां चढ़ाईआ। गुरमुखां कर के वखरा वख, पड़दा ओहला दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर वेख वखाईआ। हरि शब्द कहे मैं नूर नुराना, घट घट जोत रिहा जगाईआ। लक्ख चुरासी वेख मकाना, बहि बहि आपणी ख़ुशी वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखां खेल महाना, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम पहर के बाणा, कल कल्की नाउँ धराईआ। जिस ने बदल देणा ज़माना, ज़ामनी सभ दी दए गंवाईआ। जिस दा चलणा इक्क फ़रमाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा बणना इक्क विधाना, धारा धुर दी दए दृढ़ाईआ। जिस दा झुलणा इक्क निशाना, सत्तां दीपां सच लहराईआ। जिस दा सुणना इक्को गाणा, सोहँ ढोला वज्जे शनवाईआ । जिस दा वजणा इक्क दमामा, ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा वेख्या इक्को कान्हा, कोटन कोटि काहन बंसरीआं वाले सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो हुक्म रिहा वरताईआ। हरि शब्द
कहे मैं धुर दा दरवेश, आदि जुगादी नज़री आईआ। सचखण्ड दुआरे पुरख अकाल अगे हुन्दा रहवां पेश, आपणी पेशी आप भुगताईआ। हुक्म मन्नदा रहां सदा हमेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर नर नरेश, हरि नरायण दए वड्याईआ। लोकमात जा के वेख, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बदल के आउँदा रिहा भेख, पंज तत काया चोला जगत हंढाईआ । कलिजुग अन्तिम जगत निराली खेल खेड, जिस नूं भेद समझ सके ना राईआ। ज्ञानीआं ध्यानीआं आया ना भेत, विद्वान पर्दा ना कोए उठाईआ। करे खेल साहिब स्वामी नर नरेश, नर निरँकार बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, सच दुआरे सोभा पाईआ। जिस दा रूप रंग नज़र ना आए रेख, अनुभव आपणा प्रकाश रिहा कराईआ। जिस ने नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आपणा सम्मत बदल दिता पहली चेत, चेतन सभ नूं लए कराईआ। कूड़ कुड़यारे करे खेत, अगे सके ना कोए बचाईआ। जन भगतां दस्स के आपणा भेत, अन्दरों पर्दा दिता उठाईआ। सहिज सुभाओ नैण वेख, निज नेत्र दर्शन पाईआ। साची गोदी रहे खेड, प्रेम प्रीती इक्क बणाईआ। जोती जलवा दे के तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करी रुशनाईआ। आत्म परमात्म वखा के साची सेज, सुहञ्जणे गृह दए वड्याईआ। धुर दा मीता मित्र प्यारा हो के करे हेत, हितकारी हो के जोड़ जुड़ाईआ । जन्म कर्म दी बदल के रेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। सच दुआरा समझ के धुर दा देस, कूड़ा नाता दए तुड़ाईआ। सुहेला बणया रहे हमेश, गुर चेला रंग रंगाईआ। दर्शन देंदा रहे नेत नेत, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। हरि शब्द कहे जन भगतो तुहाडा करन आया मिलाप, मिलणी प्रभ दे नाल कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सण आया जाप, ढोला धुर दा इक्क सुणाईआ। जन्म जन्म दा मेटण आया पाप, दुरमति मैल दयां धवाईआ। सति सच बुझा के आप, हँ ब्रह्म दयां वड्याईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति सच धर्म दयां चमकाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड करां रुशनाईआ। भगत उधारना प्रभ दी रीती ख़ास, ख़ालस ख़ालसे दए बणाईआ। गुर अवतारां पूरी कर के आस, पैगम्बरां होए सहाईआ। सच प्रीती जोड़ के नात, विछड़यां लए मिलाईआ। झगड़ा मुकया ज़ात पात, इक्को ब्रह्म दयां समझाईआ। देव देवा ते आत्म दास, प्रकाश नूर ख़ुदाईआ। इक्को पवण इक्क स्वास, इक्क रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। हरि शब्द कहे मैं मालक धुर दा, धुर विछड़े लवां मिलाईआ। राग सुणा के आपणी सुर दा, सुत्तयां लवां जगाईआ। पड़दा लाह के पूरे गुर दा, गुर सतिगुर दयां मिलाईआ। लहिणा चुका के अन्ध घोर दा, सच नूर करां रुशनाईआ। झगड़ा मुकावां पंज चोर दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना करे लड़ाईआ। नाता जोड़ां
ओस अगम्मी डोर दा, जिस दा सूत्र ताणे पेटे विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। हरि शब्द कहे झगड़ा मुकाउणा दीन मज़्हब, जगत लोकाई दयां समझाईआ। जन भगतां करनां इक्को अदब, अदालत धुर दी इक्क रखाईआ। प्रेमीआं प्रेम विच कर के जज़ब, जज़बा सच देणा भराईआ। लक्ख चुरासी करनी तुअज्जब, हैरानी विच सुकाईआ। शाह पातशाह राज राजान कूड़ कुड़यार कहिण की होया ग़ज़ब, गहर गम्भीर भेव किसे ना आईआ। सृष्टी दी दृष्टी देणी बदल, इष्ट इक्को इक्क वखाईआ। मन वासना कर के कतल, जन भगतां अन्तर करनी सफ़ाईआ। सच दुआरा वखा के पतण, नईआ नौका नाम लैणे चढ़ाईआ। बण के आया सच सुहेला भगत वछल, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। सच्चा मार्ग आया दस्सण, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। लजपत आया रक्खण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों विरोलण आया मक्खण, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। बिन हरि किरपा किसे दा कम्म ना आए कोई यतन, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जन भगतो तुहानूं पुचाउणा तुहाडे ओस पतण, जिस घर वस्या बेपरवाहीआ। कलिजुग जीव जगत अग्नी विच तपण, शांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया दुरबचन बत्तीआं दन्दां विच्चों कढ्ढण, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ । हउमे वाला झगड़ा मूल ना छड्डण, हंगता विच करन लड़ाईआ। नाम निधाने सभ ने सारे कीते नग्न, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सन्त सुहेला कोई ना लावे अंगण, अंगीकार इक्क अख्वाईआ। सभ दे ख़ाली पंजां तत्तां वाले बदन, बदी सक्या ना कोए गंवाईआ। मंज़ल हक मूल ना लँघण, साचा पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ । हरि शब्द कहे मैं भगतां मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। झोली पावां पूर्ब लहिणा कीता, करनी दी कीमत दयां वखाईआ। अगला मार्ग दस्स के नीकण नीका, निक्कयां वड्डयां करां पढ़ाईआ। प्रभ मिलण दा सच तरीका, तरह तरह दयां समझाईआ। धाम वखा के इक्क अनडीठा, अनडिठड़ा राह दयां चलाईआ। तत्तां वाला तपे ना कोए अंगीठा, अग्नी भाअ ना कोए रखाईआ। पढ़ना पए ना शास्त्र सिमरत वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, अञ्जील कुरान नाल ज़बान कलमा कायनात ना कोए सुणाईआ। जिन्हां ठाकर स्वामी अन्तरजामी मित्र प्यारा मिल गया मीता, मति इक्को दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। हरि शब्द कहे मैं भगतां जोगा, जुग जुग सेव कमाईआ। प्रभ दे नाम दा दस्स के चोगा, तृष्ना भुख मिटाईआ । लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुखो गुरसिखो मानस जन्म मौका, मुकम्मल मेला लए मिलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जोती जाता करे ना कोए धोखा, कूड़ी क्रिया कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरि शब्द
कहे मैं तारन आया भगत, भगवान दित्ती वड्याईआ। देवां वड्याई विच सरनाई जगत, जागरत जोत नूर कर रुशनाईआ। सति सतिवादी करावां दरस, जगत हरस दयां मिटाईआ। पन्ध मुका के अर्श फर्श, काया काअबा इक्क खुल्हाईआ। आसा मनसा पूरी कर के ग़रज़, तृष्ना दयां गंवाईआ। जन भगत प्यारयां नेत्र लोचन नैण पाया दरस, सनमुख हो के ख़ुशी मनाईआ। उहनां दी जन्म जन्म दी बेनन्ती मन्ज़ूर होणी अर्ज़, आरज़ू वाली ख़ाहिश रहे ना राईआ । दीनां दा दीन दर्दीआं दा दर्दी हो के वंडे दर्द, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। गुरमुखां दा मानस जन्म होण ना देवे हर्ज, हाज़र हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क असचरज, अचरज लील्हा रिहा वरताईआ। हरि शब्द कहे मेरी धुर दी कार, करते दित्ती जणाईआ। निरगुण निरवैर दस्स सच विहार, निराकार रिहा समझाईआ। जिस दी खोज करदे रहे जुग चार, चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत लिखदे रहे लिखार, कातब हो के कलम चलाईआ। बुद्धिवान करदे रहे विचार, अकलमंद आपणी अकल दुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे रहे सहार, भविख्त काल वेख वखाईआ। सो समां शहाना श्री भगवाना पहुंचया आण, आण आपणी लए मनाईआ। भगत सुहेले कर परवान, परवाने धुर दे दए फड़ाईआ। साचा गीत गोबिन्द जणा के श्री भगवान, धर्म निशान दए झुलाईआ। सृष्टी दृष्टी दा कर इक्क ईमान, अमलां विच वेखे लोकाईआ। सुरती सीता दा इक्को नज़री आवे राम, काहन हो के बंसरी नाम सुणाईआ। इक्को सजदा हक प्रणाम, इक्को गोबिन्द सीस झुकाईआ। इक्को दाता देवणहारा दान, दौलत धुर दी आप वरताईआ । इक्को लेखा जाणे जीव जहान, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। इक्को मेला करन आया भगवान, भागां वालयां मिटी जुदाईआ। तुहाडे अन्दरों कढ के जाए शैतान, शरअ ना करे लड़ाईआ। सिदक सबूरी दस्स के सच ईमान, कामल मुर्शद होए सहाईआ। इक्क इक्क दा दिवस महान, ग्यारां जेठ वज्जी वधाईआ। दर आए होए मेहरवान, परम पुरख होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण खेल करे महान, सरगुण कोई समझ सके ना राईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत १ जसवन्त कौर दे गृह दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा
जन भगतां चरन सीस जाए टिक, टिक्का मस्तक धूढ़ रमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे साचा हित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण आवे दिस, काया मन्दिर अन्दर मेला सहिज सुभाईआ। करवट लै बदल लै पिठ्ठ, सनमुख आपणा दरस वखाईआ। दो जहानां साजण नज़री आए मित, मित्र प्यारा आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी
झगड़ा मेटे नित, कुम्भी नरक ना कोए भुआईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच लए खिच, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण धार नूर नुराना नज़री आए काया विच, दूर दुराडा पन्ध दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। भगत भगवान सीस जावे झुक, दूसर मिले ना कोए वड्याईआ। आवण जावण पैंडा जाए कोई ना मुक, तिन्हां मेला लए मिलाईआ । धुर दा ढोला दस्स के सोहणी तुक, नाम निधाना दए उपजाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के देवे साचा सुख, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। दरस वखाए जो बैठा लुक, बजर कपाटी पड़दा दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत चरन कँवल सीस जाए झुक, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जन्म कर्म दी बुझे अग्ग, कूड़ी क्रिया ना कोए सताईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पुनीत रूप वटाईआ। काया काअबे करे हज्ज, हज़रत मेला सहिज सुभाईआ। नाम अगम्मी नाद अनादी जाए वज, सुर ताल समझ कोए ना आईआ। घर दीपक प्रकाश जोत जावे जग, जोती जोत करे रुशनाईआ। अगे रहिण ना देवे अड्ड, वखरा धाम ना कोए वखाईआ। भाग लगा के काया माटी हड्ड, तत्तव तत खोज खुजाईआ। सच सुहेला सज्जण बण के लए सद्द, सुनेहड़ा आपणा नाम घलाईआ। लक्ख चुरासी नालों कर के अलग, अगला मार्ग इक्को इक्क समझाईआ। मन वासना जगत विकार जाण भज्ज, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्क समझाईआ। जन भगत चरन कँवल सरनाई जावण ढठ, माण अभिमान देण मिटाईआ। भाग लगावण तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वज्जे वधाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म मिले ब्रह्म मति, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। धीरज जत सन्तोख अन्दर देवे घत, वस्त अमोलक सची झोली पाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा दे के हक, हकीकत पर्दा दए उठाईआ। शब्द डोर पा के नथ्थ, मन वासना लए बंधाईआ। साचा ढोला जणा के जस, तूं मैं तेरा करे पढ़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, घर घर दर्शन दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल देवे वड्याईआ। जन भगत सुहेला मस्तक लाए चरन धूढ़, धुर दा टिक्का ख़ाक रमाईआ। काया चोली चढ़ाए रंग गूढ़्ह, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, बुध बिबेकी रूप वटाईआ। जोती जाता बख्शे आत्म नूर, हाज़र हज़ूर दया कमाईआ । शब्द नाद सुणावे तूर, तुरीआ मुख भवाईआ। माया ममता हउमे हंगता गढ़्ह तोड़े ग़रूर, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। आत्म परमात्म मेला होवे ज़रूर विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। जन भगत चरन कँवल टेके मथ्था मथ, मस्तक मिले वड्याईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ,
जुग चौकड़ी उधार ना कोए कराईआ । ख़ाली भाण्डे भरे सख, नाम भण्डारा आप वरताईआ। निज नैण खोल्ह के अक्ख, आख़र मंज़ल दए चढ़ाईआ। साचा गीत सुणा के जस, तेरा मेरा पर्दा लाहीआ। नज़री आवे घट घट, हर घट बैठा सोभा पाईआ । सच सरनाई जो भगत सुहेले जावण ढठ, डिग्गयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जन भगत राह तक्कण चरन कँवल कर ध्यान, नाता कूड़ा जगत तजाईआ। इक्को मिले श्री भगवान, भगतन मीता सहिज सुखदाईआ। अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, सति सरूप रूप दृढ़ाईआ। बसन्तर मेटे कूड़ जहान, मंत्र आपणा इक्क पढ़ाईआ। काया वेखे बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोज खुजाईआ। सति धर्म वखा के इक्क निशान, निशाने आपणे नाल मिलाईआ। साचा मन्दिर सुहाए आण, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ । अमृत बख्शे पीण खाण, तृष्ना भुख रहे ना राईआ । झगड़ा मुक जाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण, पूजा पाठ इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नित नवित वेख वखाईआ। जन भगत चरन कँवल दुआरा लए तक, लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ । सभ दा पूरा करे हक, हाकम हो के बेपरवाहीआ। लेखे ला के रती रत, रतन अमोलक हीरे लए बणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों लए कढ, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। अद्धविचकार ना जाए छड्ड, सच दुआरे दए टिकाईआ। जिथ्थे इक्को नौबत नाम नगारा रिहा वज्ज, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। इक्को दीप रिहा जग, जोती जोत डगमगाईआ। इक्को पुरख अकाल सच सिँघासण रिहा सज, दूजा अवर ना कोए तकाईआ। चरन कँवल कँवल चरन इक्को धाम वखाए हक, दूजे दर ना कोए भुआईआ। सच सरनाई बेपरवाही जो गया ढठ, बाहों फड़ गले लगाईआ। साचे मन्दिर महल अटल उच्च मनार सचखण्ड दुआरे लए रख, रखिअक हो के आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, एथे ओथे दो जहान जहालत विच होए सहाईआ।