पुस्तकालयभाग १८

१२ जेठ शहिनशाही सम्मत १ गुरनाम कौर दे गृह दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा

भगत सीस कहे मैं इक्क दी होया भेंटा, सरन इक्को इक्क तकाईआ। पुरख अकाल दा बण के बेटा, साची गोद सोभा पाईआ। सच सिँघासण उपर लेटा, नाता तुटया जगत खटाईआ। पिच्छे ज़रूर भुल गया चेता, मानस जन्म लहिणा ल्या मुकाईआ। सच दुआरे ख़ुशीआं नाल खेडां, ग़मी ग़मख़ार दित्ती मिटाईआ। सच स्वामी साचा वेखां, दृष्टी दर्शन पा पा अग्नी तृखा बुझाईआ। जन्म कर्म दा मुक गया लेखा, आवण जावण रिहा ना राईआ। साचा मिल्या इक्को हेता, हितकारी दया कमाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लेखे ल्या लगाईआ। भगत सीस कहे मैं सच दुआरे गया चढ़, आपणा आप दिता गंवाईआ। ओस स्वामी ल्या फड़, जिस दा समां आपणा रंग बदलाईआ। सच दुआरा वखा के किला गढ़्ह, महल अटल दिता टिकाईआ । सोहणा सुहञ्जणा मिल्या दर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। आपणे जिहा आपे कर, मेरी करनी आपणे लेखे लाईआ। जींवदयां जग गया मर, मर जीवत रूप वटाईआ। दर्शन कर के हरी हरि, हरि मन्दिर बहि बहि ख़ुशी वखाईआ। मेरा पिछला चुकया डर, भय भउ दिता गंवाईआ। सच दुआरे गया खड़्ह, खटका अगे रिहा ना राईआ। मिल्या मेल नरायण नर, नाअरा इक्को हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा दिता मुकाईआ। जन भगत सीस कहे मैं आया प्रभ दे अगे, अगला लेखा रिहा ना राईआ। जो हँस बणाए बग बप्पड़े बग्गे, साची माणक मोती चोग चुगाईआ। जिस दा दीपक दो जहान जगे, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ । जिस दे रूप अनूप सजे, सिफ्तां विच लोकाईआ। जिस दे भगतां नाल धुर दे मते, मनमति रिहा गंवाईआ। ओस दा दर्शन पा के आपणी अक्खे, आख़र मंज़ल चढ़या चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे साहिब स्वामी वसे, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, बख्शणहार सची वड्याईआ। तुहाडा सीस कहे मैं आपा दिता वार, वर दाता देवे वड्याईआ। मेला मिला के नाल निंरकार, नारी पुरख दोवें रूप जणाईआ। महल अटल वेख मीनार, सच दीदार दर्शन पाईआ। सजदा कर के निमस्कार, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। साचा बोल के हक जैकार, ढोला तेरा मेरा अल्हाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसार, सृष्टी सगली दित्ती तजाईआ। इक्को वेख के मददगार, कदम बोसी कर के ख़ुशी मनाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। बुद्धी वाली नहीं विचार, सोच समझ रहे ना राईआ। जिस नर हरि किरपा करी आप निरँकार, सभ दा लेखा आपणी झोली पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखणहार, कूड़ कुटम्ब फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दाता दानी दयावान इक्क अख्वाईआ। जन भगत सीस कहे मेरी कीमत प्या मुल, कामल मुर्शद मिली वड्याईआ। मेरा दीपक ना होया गुल, जोती नूर दिता चमकाईआ। साचे तोल गया तुल, तोला मिल्या बेपरवाहीआ। मेरा लेखा गया नहीं भुल, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। मेरा अन्तर ना गया डुल्ल, अनडोलत सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरी दाग़ लगा ना कुल, कुलवन्ता ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ ल्या टिकाईआ। भगत सीस कहे मैं छड्ड के झगड़ा झेड़ा, झंजट कूड़ा दिता मिटाईआ। प्रभ अबिनाशी चरनां ला के डेरा, डेरे सारे दिते छुडाईआ। रूप बणा के तेरा मेरा, मैं ममता दित्ती मिटाईआ। सच स्वामी समझ के नेरन नेरा, निउँ निउँ

आपणा सीस झुकाईआ। सच वसदा वेख्या खेड़ा, शाह पातशाह बैठा सोभा पाईआ। अगला पिछला चुकया अन्धेरा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा सुहाईआ । जन भगत कहे मेरी एह सुग़ात, प्रभ वेख के ख़ुशी मनाईआ। लोकमात विच्चों सोहणी मिली दात, अनमुलड़ी दर ते गई आईआ । जिस दा करे ना कोए हिसाब, लेखा सके ना कोए जणाईआ। आपणे हुक्म दी कढ किताब, वरका वरका ल्या उलटाईआ । जिस विच लेखा लिख्या तूं मेरा मैं तेरा साचा जाप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सरनाईआ। ओथे रूह बुत्त दोवें हो जाण पाक, पतित पुनीत रूप वटाईआ। जन्म जन्म दी मुक्क जाए आस, आसा आसा विच रखाईआ। एहो भगती धुर दी सची दस्सी ख़ास, जो ख़ालस प्रभ ने दित्ती दृढ़ाईआ। इक्क अकाल ते रखणा विश्वास, विश्व देवणहार वड्याईआ। जिस दे हथ्थ विच लक्ख चुरासी जीवण जगत स्वास, साह साह रिहा समाईआ। जन भगतां सदा वसे पास, विछोड़े विच कदे ना आईआ। समझा के गया चम्यार रविदास, रवी कवीआं ताईं जणाईआ। जिस नूं लभदे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल खोज खुजाईआ। सो भगतां दा दास सेवक चाकर नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर खाणी बाणी विच करदे गए बात, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां दी पुच्छण आया वात, दाता दानी वातावरन पिछला दए बदलाईआ। सीस जगदीस लेखे ला के लेखा चुकावे आप, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ । सच दुआरे बण के माई बाप, पिता पूत गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। सीस कहे मेरे जगदीस दा इक्को जाप, हदीस कलमा सच पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रूप साख्यात, सख़ियां दा सुल्तान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पा के जावे अज्ज दी रात, निजात सभ दी दए कराईआ।

१२ जेठ शहिनशाही सम्मत १ नछत्र सिँघ दे गृह दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा

बारां जेठ दी भिन्नड़ी रैण रात, आपणी ख़ाहिश रही दृढ़ाईआ। सच दुआरयों मंगां दात, पतिपरमेश्वर अगे झोली डाहीआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो समां मिल्या आज, कोटन कोटि काल लए लँघाईआ। जन भगतां बिन भगती कर नजात, निह घर आपणे जोड़ जुड़ाईआ। सच वासना पूरे कर ख़ुआब, ख़ालस रूप दे बदलाईआ। सच दुआरे सजदयां विच करां अदाब, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। दो जहानां तक के तेरा राज, अन्तर अन्तर वज्जी वधाईआ। सच दुआरे बख्श इक्क ख़ताब, ख़ता पिछली दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरा वक्त सुहेला, लोकमात मिली वड्याईआ। मैं तक्कण आई भगत भगवान दा लग्गा मेला, दूर दुराडी आपणा पन्ध मुकाईआ। इक्को रूप वेख्या गुरू गुर चेला, जोती शब्दी धार समाईआ । अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, निरगुण निरवैर निराकार आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां वक्त होण ना दए दुहेला, दुखियां आपणा दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बख्श सच सरनाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरी इक्को मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा लँघ, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। सतिजुग सच वजाए मृदंग, नाम नगारा इक्क सुणाईआ। मैं वेखण आई तेरे चन्द, जो नूरी नूर नूर चमकाईआ। जिन्हां दा ढोला इक्को छन्द, संसे रिहा मिटाईआ। उन्हां दी आपणे नाल गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल वड गुसांईआ। आत्म होवे कदे ना रंड, कन्त सुहागी जोड़ जुड़ाईआ। निहकर्मी हो के पा दे ठंड, अग्नी तत दे बुझाईआ। प्रेम प्यार दा दे अनन्द, ख़ुशी अनन्द विच्चों प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं सच संदेसा आई कहिण, गुरमुखां दयां जणाईआ। पुरख अबिनाशी नेत्र तक्को नैण, धुर दी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सच स्वामी जाणो सैण, सज्जण बेपरवाहीआ। आदि जुगादि चुकावणहारा लैण देण, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। वेख्यो माया ममता कोई ना रुड़यो डूँग्घे वहण, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं करां सच अरदास, बेनन्ती इक्क जणाईआ। प्रभू देणा भगतां साथ, कदे ना होवे जुदाईआ । चिरी विछुनयां पूरी करनी आस, तृष्ना देणी बुझाईआ। चरन प्रीती दे के नात, धुर दा नाता लैणा जुड़ाईआ। साची दस के गाथ, आत्म ब्रह्म करी पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी अनाथां नाथ, दीनां दया कमाईआ। दुआर वखा दे धुर दा घाट, लेखा आन बाट मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा आप चुकाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं करां इक्क सवाल, आशा आपणी नाल प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, दयावान दे समझाईआ। कवण तेरी अवल्लड़ी चाल, कवण राह रिहा वखाईआ। कवण सृष्टी करे भाल, कवण इष्टी लए प्रगटाईआ । कवण दृष्टी दए वखाल, सनमुख हो के नज़री आईआ। कवण रूप बणे सच दलाल, दो जहानां जोड़ जुड़ाईआ। कवण दुआरे करे संभाल, सम्बल आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दे उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं देवण आई होका, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। जन भगतो हथ्थों जाण दयो ना मौका, मुकम्मल मिल्या बेपरवाहीआ । जिस दे विच नहीं कोई धोखा, कूड़ी क्रिया ना कोए जणाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआरा निरगुण धारा

इक्को कोठा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा वसाईआ। सच प्रकाश करावणहारा धुर दी जोता, धुर दी जोत करे रुशनाईआ। सच शब्द नगारे लावे चोटा, सुत्तयां रिहा उठाईआ। मनमुख मूर्ख मुग्ध अज्ञान रहिण ना देवे कोई खोटा, खोटयां खरे लए बणाईआ। जिस दा भाणा आदि जुगादि कदे ना रोका, जुग चौकड़ी बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं मारन आई झाती, परदयां विच्चों आपणा पड़दा लाहीआ। जन भगतो आपणी अन्दरों खोल्ह के वेखो ताकी, तकवा इके उत्ते रखाईआ। जिस दे दुआरे कोटन कोटि जन्म दे उधरदे पापी, पतितां पुनीत लए कराईआ। नित नवित जुगां परवान चलदी साखी, सो साख्यात वेस वटाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे अन्दर मन्ने आखी, अक्ख सके ना कोए बदलाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर आया वेस वटाईआ। तुहाडा लहिणा देणा चुका के जावे बाकी, लेखा अगे मंगे कोए ना राईआ। मंज़ल पन्ध मुकाए वाटी, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। बारां जेठ कहे सुहञ्जणी आई मेरे दिन वाली राती, रुतड़ी आपणी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां भगतां नूं मनावे आपणी आखी, आख़र अख़ीर आपणे विच मिलाईआ।

१४ जेठ शहिनशाही सम्मत १ हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी छन्ना करनाल संगत

जेठ कहे मैं आपणा बदल के अग्नी तत, तत भगतां देणा बदलाईआ। हुक्म मन्न के पुरख समर्थ, धुर संदेसा देणा सुणाईआ। कूड़ विकारा हँकारा बाहर कढ, सच सन्तोख देणा टिकाईआ। वस्त अमोलक दे के वथ, ख़ाली भण्डारा देणा भराईआ। निरगुण निरवैर निरँकार मिलण दी अक्ख, निज नेत्र देणा खुल्हाईआ। दुआरा समझा के इक्को हरि सति, सतिवाद देणा मिलाईआ। कूड़ी क्रिया खेड़ा करना भठ, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सति धर्म कर के प्रगट, सच्चा मार्ग देणा लगाईआ। नाम निधाना खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक देणी वरताईआ। आत्म परमात्म दस्स के गाथ, धुर दी करनी सच पढ़ाईआ। मनमति रहिण नहीं देणी नार कमज़ात, बुध बिबेक देणी बणाईआ। करना खेल साख्यात, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। साचा हुक्म पुरख अबिनाश, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। नवें जुग दी नवीं शाख़, लोकमात देणी लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। जेठ कहे मैं आपणा बदल के रूप, काया सभ दी देणी बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेल मिलाउणा साचा भूप, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा डंका हुक्म नाम नगारा

वज्जे चार कूट, दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दा सुत दुलारा शब्द अनादी इक्को पूत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अपाणी कार कमाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर दिन्दे गए सबूत, सो साबत सूरत पुरख अबिनाशी आपणी रिहा वखाईआ। लेखा लहिणा देणा जाणे पंज तत काया कलबूत, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। मेहर मुहब्बत वाला गुसांई सच महबूब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ । जेठ कहे चार जुग मैनूं कहिंदे रहे तपंदा, खाणी बाणी ढोलयां विच गाईआ। मैं आपणा वेस बदल के बन्दगी विच्चों बणया बन्दा, बन्दना धुर दी देणी समझाईआ। जन भगतां सच प्रेम दा देणा इक्क अनन्दा, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया काया मन्दिर अन्दर रहिण नहीं देणा गंदा, दुरमति मैल दयां धुआईआ। नाउँ निरँकार तिक्खा वखावां खण्डा, दो धार आपणा रूप लए बदलाईआ। माटी हाटी काया खोल्ह के बजर कपाटी जिंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दयां बदलाईआ। मेल मिला के गुणी गहिंदा साहिब बख्शंदा, धुर दा नाता दयां जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जेठ कहे मैनूं सारे कहिण तपदा, अग्नी अग्ग लगाईआ। सच पुछो मैं जुग चौकड़ी पुरख अकाल रिहा लभदा, लोकमात आपणा पन्ध मुकाईआ। दिवस रैण चार कुण्ट दहि दिशा रिहा भजदा, पाँधी हो के वेखां थाउँ थाँईंआ। सच दुआरा मिल्या कोई ना सजदा, जिथ्थे सजदा कर के आपणा सीस निवाईआ। किनारा मिल्या ना सच दी हद्द दा, हदूद हक ना कोए दृढ़ाईआ। नगारा सुणया ना धुर दे नद दा, अगम्मी करे ना कोए पढ़ाईआ। प्याला पीता ना अमृत मध दा, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। मैं हाल वेखदा रिहा जुग चौकड़ी सृष्टी जग दा, जग जीवन दाता संग ना किसे निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दे दुआरे रिहा मंगदा, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप कराईआ। जेठ कहे मैनूं सारे कहिंदे इस दी अग्नी भाह, चार कुण्ट रही जलाईआ। मैं पुरख अबिनाशी अगे वास्ता दिता पा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई सहा, मेहर नज़र नज़र उठाईआ । जुग चौकड़ी मैनूं ताअने देंदे सभ नूं रिहा तपा, शांतक सति ना कोए वरताईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण निरवैर निरँकार हो सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी दया दित्ती कमा, मेहर नज़र टिकाईआ। शब्द सुनेहड़े अन्दर दिता सुणा, धुर दी आवाज़ इक्क लगाईआ। मैं निरगुण सरगुण वेस लवां वटा, तेरे विच वज्जे वधाईआ। मातलोक मेरा सृष्टी वाला साह, पंचम जेठ थित गिणाईआ। चोला जगत तन हंडा, अन्त करां जुदाईआ। जोती जोत जोत समा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण नूर नूर वटा, कल कल्की नाउँ धराईआ। सम्मत सम्मती पन्ध मुका, पिछला लेखा दयां गंवाईआ ।

आपणा हुक्म आप वरता, धुर फ़रमाना दयां सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही चढ़ा, दो जहानां वेख वखाईआ। किरपा करां हो के बेपरवाह, बेपरवाही आपणी खेल वखाईआ। जगत जलंदे जेठ तेरे अन्तर आपणा अमृत दयां वरसा, गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लवां मिला, पिछला पन्ध मुकाईआ। सच दुआरे लवां बहा, चरन कँवल सरनाईआ। नेत्र लोचण दरस दयां करा, रहमत तरस कमाईआ। अग्नी तत दयां मिटा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। धुर दा जाम दयां पिला, मधुर प्याला हथ्थ फड़ाईआ । साची सिख्या दयां समझा, करां हक पढ़ाईआ। नाअरा इक्को दयां लगा, ढोला धुर दा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जेठ कहे मैं तपदा होया ठंडा, मिली माण वड्याईआ। जेहड़ा छड के गया पुरी अनन्दा, ओह अनन्द मेरी झोली रिहा पाईआ। जिस दा आदि जुगादि दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को छन्दा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। ओह बाहरों तत्तां वाला नज़री आवे बन्दा, अन्दरों बन्दीखाने सभ दे रिहा तुड़ाईआ। जिस दा नूर ज़हूर जोती जोत साचा चन्दा, रवि ससि नैण शरमाईआ। जिस दा शब्द अनादी धुर दा खण्डा, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा डराईआ। जो भगत सुहेला बण के निभाए धुर दा संगा, सगला संग आप हो जाईआ। जो नेत्र नैण कदे ना होवे अन्धा, वेखणहारा जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहारा वड्याईआ। जेठ कहे मैं तपदा होया सीत, सीतल सभ नूं दयां कराईआ। जो मेरे प्रभ दा गावे गीत, तिस दा मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया बदल के रीत, सच्चा मार्ग दयां समझाईआ। सभ दी अन्दरों वेख के नीत, पर्दा ओहला दयां उठाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, इक्को रंग दयां रंगाईआ। धाम वसां साहिब अणडीठ, जिस गृह बैठा डेरा लाईआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, शिवदुआले रहे कुरलाईआ । जन भगतां सच्चा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां दा हज़रत करे पढ़ाईआ। अन्दर ठाकर स्वामी बण के मिले मीत, मित्रता आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। जेठ कहे मेरे विच रही ना अग्नी अग्ग, अगला लेखा प्रभ ने दिता समझाईआ। मैं सृष्ट सबाई दस्सण लग्गा जग, चारों कुण्ट करां शनवाईआ। जिस ने करना धुर दा हज्ज, हज़रत वेखो बेपरवाहीआ। जिस नूं जंगल पहाड़ रहे लभ, सो सच दुआरे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। अंगीकार करो अंग, अन्तष्करन वेखे थाउँ थाँईंआ। धुर दा नाम सुणो मृदंग, घर घर ढोले दए जणाईआ। लेखा चुके ब्रह्म हँ, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। जिधर वेखो उधर संग, धुर दा साथी बेपरवाहीआ। साचा ढोला गहर गम्भीर गीत गोबिन्द गाओ छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जेठ कहे मेरी बदल गई रुत, रुतड़ी भगतां दित्ती

बदलाईआ। किरपा कीती अबिनाशी अचुत, श्री भगवान होया सहाईआ। गुरमुखां उजल करे मुख, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिक्खां देणा सुख, जो हिरदे हरि हरि रहे वसाईआ। धुर दी गोदी लैणा चुक ब्रह्मण्ड खण्ड पैंडा देणा चुकाईआ। सच दुआरे लेखा पुछ, पूर्ब लेखा खोज खुजाईआ। आवण जावण जन्म मरन लक्ख चुरासी रहे ना किसे दु:ख, गेड़ा गेड़यां विच्चों कटाईआ । सुफ़ल कराए जननी कुक्ख, जणेदी लेखे लैणी लगाईआ। मनमुखां नूं मेरी लगणी अग्नी धुप्प, गुरमुख सातक सति सरूप समाईआ । आपणी धार बदल के मैं गया उठ, परदयां विच्चों पड़दा देणा बदलाईआ। जिन्हां उपर पुरख अकाल दीन दयल गया तुठ, मेहरवान होया सुहाईआ। उन्हां नूं घर घर देणा सुख, कूड़े दुखड़े देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा साचा संग निभाईआ। जेठ कहे मैं उठया जाग, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। गुरमुख रहिण नहीं देणा कोई बुध काग, मन मति ना कोए वड्याईआ । घर घर दीप जोत जगाउणा चिराग़, चार कुण्ट करनी रुशनाईआ। मेरी मिसल मशहूर अग्नी तपदी आग, अगला लेखा ना कोए दृढ़ाईआ। उस दा मैं देण आया जवाब, धुर संदेसा दयां सुणाईआ । जगत सृष्टी बदल देणा रिवाज, काज प्रभ ने दिता समझाईआ। झगड़ा मुकाउणा कूड़ कुड़यारे सन्त साध, साधना सभ दी वेख वखाईआ। नाम ढोला सुण के बोध अगाध, करन अगम्म पढ़ाईआ। जेहड़े परम पुरख नूं करदे याद, उहनां सुत्तयां लैणा उठाईआ। सच निशानी दस्सणी सीस जगदीस सोहवे ताज, ताजां वालयां ख़ाक रिहा मिलाईआ। ओस दी सभ तों निराली वखरी अगम्मी आवाज़, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हदा राज़, परदयां विच्चों पर्दे रिहा फुलाईआ। सजदयां विच करनी ना पए निमाज़, रोज़यां विच अन्न ना कोए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। जेठ कहे मेरा वक्त होणा सुहञ्जणा, सति सति दए वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दर्द दु:ख भय भंजना, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां नेत्र नाम निधान पाए अंजना, अज्ञान अन्धेर दए चुकाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले सजणा, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। जिस ने मार्ग इक्को दस्सणा, दहि दिशा दए समझाईआ। ख़ुशीआं दे नाल हस्सणा, हउमें दा रोग मिटाईआ। निज आत्म अन्दर वसणा, परमात्म हो के सोभा पाईआ। सच प्रीती करन तों कदे पिच्छे ना हटणा, अगला लेखा धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वड दाता बेपरवाहीआ। जेठ कहे मैं सभ कुछ देणा तज, अग्नी अग्ग देणी गंवाईआ। भगतां दी सेज चढ़ना भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। मिलणा हस हस, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों जणाईआ। प्रेम प्यार दा मानणा रस, विख कूड़ी बाहर कढाईआ। पुरख अकाल दा गाउणा जस, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला देणा सुणाईआ। भगतां दे हो के वस, वास्ता प्रभू दे नाल रखाईआ।

सच सुनेहड़ा देणा दस्स, शब्दी राग अल्हाईआ। हरि भगत मेरे अन्दर कोए ना जावे तप, तपदयां ठंडे देणा कराईआ। जिन्हां “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” जपया जप, तिन्हां दा लहिणा झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जेठ कहे मेरी अग्नी अग्ग ना सके साड़, जन भगत ना कोए तपाईआ। उस दुआरे देवां वाड़, जिस गृह बैठा बेपरवाहीआ। नित नवित होवे दीदार, दरसी आपणा दरस कराईआ। जिन्हां बख्शया सच प्यार, प्रेमी प्रीतम देणा मिलाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो बदल के प्रभ दा सम्मत आया विच संसार, जिस नूं सिमत आपणी देणी वखाईआ। जोधा सूरबीर बण के हो त्यार, होका दे दे दए दृढ़ाईआ। जन भगतो गुरमुखो उठो वेखो प्रभ दा सच दरबार, धुर दरबारी आप जगाईआ। बेख़बर होवो ख़बरदार, भगतां लए उठाईआ। जिस दी आसा मनसा रखदे गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सो सर्ब स्वामी अन्तरजामी आ गया सांझा यार, यारी धुर दी रिहा वखाईआ। चरन प्रीती साची रीती दस्स के विच संसार, संसारीआं दे कोलों पल्लू दए छुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। जेठ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा होणा चंगा, चंगी तरह दयां जणाईआ। जन भगतो तुहानूं लोड़ रहे ना नहावण दी गंगा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तुहाडे चरन धो धो ख़ुशी मनाईआ । तुहाडे अन्दर सच प्रेम दा वजदा रहे मृदंगा, हरि का नाम आपणी धुन सच सनवाईआ । मन विकारी हँकारी पंजां नाल मिल के करे कोए ना दंगा, हउमें हंगता गढ़्ह ना कोए बणाईआ। पुरख बिधाता गहर गम्भीर होवे सदा संगा, बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होए अन्धा, लक्ख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लए उठाईआ । गुरमुखो गुरमुखां वाला करो धन्दा, कूड़ी क्रिया नाता देणा तुड़ाईआ। जेठ कहे मैं आपणी रुत्त बदल के हो गया ठंढा, ठंढक गुरमुखां अन्दर देणी पाईआ। सच प्रेम दा बख्श के अनन्दा, अनन्द आत्म देणा वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत आपणी सदा भगतां दी झोली पाईआ।