पुस्तकालयभाग १८

१५ जेठ शहिनशाही सम्मत १ बलवन्त सिँघ दे गृह सेवक कलोनी पटिआला संगत

पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या खेल अगम्मी हरि दा, निरगुण निरवैर आपणी दया कमाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता आत्म परमात्म गुरमुखां वरदा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाइंदा। दूई द्वैती हउमे हंगता कूड़ी क्रिया चुके पड़दा, निरगुण जोती शब्द अनादी धुन अगम्मी आप सुणाइंदा । अमृत रस निझर झिरना जाम प्यावे साचे सर दा, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी

जगत तृष्ना भुख मिटाइंदा। शांतक सति सति सरूप करे हिरदा, भेव खुल्हावे घर थिर दा, सचखण्ड दुआरा इक्को इक्क जणाइंदा। जन्म जन्म दा लहिणा देणा लेखा मुकावे चिर दा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आया फिरदा, लोकमात मार झात भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। प्रेम प्यारा सच महबूब मुहब्बत अन्दर मिलदा, काया अरूज सच मुकाम हकीकत हक पड़दा आप चुकाइंदा। अछल अछेदा भेव खुल्हावे साचे दर दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर अन्दर जोती जाता डमगाइंदा। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला गुरमुख गुर गुर मीत मुरारा सज्जण वरदा, कन्त सुहागी वडभागी पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आपणे रंग रंगाइंदा। पंचम जेठ कहे मैं वेख्या प्रभ गहर गम्भीर, पंदरां जेठ देवण आया वड्याईआ। जोती जाता पुरख बिधाता बेनज़ीर, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ । लहिणा देणा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर जाणे पंज तत सरीर, तन माटी ख़ाकी नाद अनादी फोल फुलाईआ। अमृत रस ठांडा जाम निझर प्यावणहार सीर, तकदीर तदबीर नाल देवे बदलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात शरअ कट ज़ंजीर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग वखाईआ। दाता बण के जोधा सूरबीर, नाम खण्डा शब्द कटार इक्को दए दृढ़ाईआ। लहिणा देणा लेख मुकाए शाह पातशाह फ़कीर हकीर, दस्तगीर आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या श्री भगवन्त, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी महिमा अगणत, गुर अवतार पीर पैगम्बर रागां नादां सिफ्तां विच सलाहीआ। जिस दा नाम निधाना मर्द मर्दाना दो जहानां चले साचा मंत, धुर संदेसा नर नरेशा नाउँ नर निरँकार इक्क दृढ़ाईआ। जो नित नवित मेल मिलावे साचे सन्त, आत्म परमात्म नार कन्त रूप बणाईआ। वेखणहारा लक्ख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी खोज खुजाईआ। भगत सुहेला इक्क इकेला गुरमुख बणाए साची बणत, कूड़ी क्रिया काया मन्दिर अन्दर बाहर कढाईआ। तोड़ तुड़ाए गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म इक्को इक्क समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर निरवैर निराकार इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा पर्दा दए उठाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या श्री भगवान, भगत सुहेला नज़री आईआ। निरगुण हो के देवे दान, दाता दानी बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया मेटदा जाए निशान, माया ममता मोह मिटाईआ। अन्तर आत्म परमात्म शब्द अनादी देंदा जाए ज्ञान, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ करे सच पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ज़िमीं असमानां

ब्रह्मण्डां खण्डां झुलाउदा जाए निशान, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा निउँ निउँ सीस निवाईआ। लक्ख चुरासी आत्म परमात्म दस्सदा जाए धुर दा काहन, सच संदेसा नर नरेशा बंसरी इक्को नाम वजाईआ । कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेटदा जाए दुकान, जूठ झूठ कूड़ कपट रहिण कोए ना पाईआ । दीआ बाती कमलापाती जन भगतां अन्दर जोत जगाउदा जाए महान, अन्ध अंधिआर सच महल्ले रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गुरमुख गुरसिख हरि मन्दिर दए जणाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादी भगत उधारन कर्म, निहकर्मी कर्म आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे सन्तां देवे धुर दी सरन, दूजा इष्ट देव जगत ना कोए समझाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज आत्म करे रुशनाईआ। नाता तोड़ के वरन बरन, ज़ात पात दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं होया ख़ुशहाल, दो जहानां वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी आपणी फेरी पाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे लाल, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। नाता तोड़ के त्रैगुण माया जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। पंचम पंच करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक्को बाल, हरि मन्दिर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम रिहा प्याल, रस इक्को इक्क वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ घर विच घर वखाए सची धर्मसाल, शिवदुआले मठ लोड़ रहे ना राईआ। लहिणा मुके शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा जन भगतां हल होवे सवाल, अगे लेखा मंगे कोए ना राईआ। एथे ओथे दो जहानां सतिगुर हो के करे आप प्रितपाल, मेहरवान महबूब मुहब्बत अन्दर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्त पोह ना सके काल, महाकाल बैठे सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जन भगतां आपणी गोदी लए उठाल, शब्द हुलारा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेखां खेल सूरे सरबंग दा, जो मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नज़री आईआ। जन भगतां काया चोली रंग दा, नाम ललारी बेपरवाहीआ। साथ बण के धुर दे संग दा, आवण जावण रिहा कटाईआ । नाता तुड़ा के भेख पखण्ड दा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। पर्दा लाह के हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म रिहा मिलाईआ। दे के प्रकाश जोती चन्द दा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भण्डारा दे के धुर दे धन दा, सच ख़ज़ीना रिहा भराईआ। ढोला सुणा के अगम्मी छन्द दा, करे हकीकत हक पढ़ाईआ । लहिणा चुक जाए बन्दीख़ाने बन्द दा, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। रस देवे अगम्मी अनन्द दा, परमानंद विच समाईआ। जन्म जन्म दे विछड़यां शब्द

डोरी नाल गंढ्ढदा, एथे ओथे नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। चरन धूढ़ इश्नान करावे सची गंग दा, दुरमति पापां मैल धुवाईआ। जन भगतां लहिणा चुक जाए गाउणा बत्ती दन्द दा, आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा सोहँ अजपा जाप जपाईआ। पर्दा ओहला मुका देवे बजर कपाट द्वैती कंध दा, सच महल दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या पतिपरमेश्वर स्वामी, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस दी बोध अगाध अगम्म अथाह अगम्मी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी सिफ्तां नाल सलाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज उपजे चारे खाणी, विष्न ब्रह्मा शिव आदि जुगादि सेव कमाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण नूरी जोत करे नूरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी दी वेखण आया कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान फोल फुलाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा भेव खुल्हावे चौदां विद्या जगत विद्वानी ज्ञानी ध्यानी, काया मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ पर्दा दए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखण आया सच निशानी, सति निशाना कवण झुलाईआ। कवण शहिनशाह कवण राज राजान सुल्तानी, भूपत भूप कवण वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेस वटाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों आईआ। धुर दा ढोला सुणया छन्द, मेरा संसा गया मुकाईआ। जन भगतां चोली रिहा रंग, सन्त सज्जण वज्जे वधाईआ। गुरमुख चाढ़े साचे चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। गुरसिक्खां नाल जावे हंड, निरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, गेड़ा अगे ना कोए जणाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच दुआरे बैठे लँघ, ईड़ा पिंगल सुखमन सके ना कोए अटकाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के गावे छन्द, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। जन्म जन्म दी आसा मनसा पूरी करे मंग, पूर्ब लहिणा सभ दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं कोटन वार लोकमात गया लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सदी सदीवी जगत हंडाईआ। कलिजुग अन्त अख़ीरी मेरा मेल होया नाल सूरे सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह दित्ती माण वड्याईआ। जिस दा दो जहान नूर नुराना चमकदा वेख्या चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों जन भगतां दा बणया संग, सगल सृष्टी दित्ती तजाईआ। अस्व घोड़े शब्द अगम्मी कस के तंग, सच सिँघासण बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। हुक्म संदेसा नर नरेशा ब्रह्मण्डां खण्डां सुणाए इक्क मृदंग, पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान गगन गगनंतर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पंदरां जेठ कहे मैनूं सच आया याद, यादाशत पिछली रिहा कराईआ। जिस वेले पंज आब

होया आबाद, आब ख़ाक वज्जी वधाईआ। ना कोई सूरज चन्द ना कोए महताब, ना नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार खेलणहारा आप तमाश, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी नित नवित वजदा रिहा रबाब, गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द अनादी नाद सुणाईआ। सो पुरख बिधाता कल कल्की खेल करे ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड आपे खोज खुजाईआ। जिस ने कलिजुग अन्दर सतिजुग बदल देणा रिवाज, समाज जगत देणा वटाईआ। सो साहिब स्वामी भगत सुहेला सन्त उधारन आया आज, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। घट भीतर हो विस्माद, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। पंदरां जेठ कहे प्रभ देवे सरनगति, हरि चरन मिले वड्याईआ। भगतां बख्श के इक्को ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या दए समझाईआ। अग्नी अग्ग बुझा के कूड़ा तत, तत्तव तत दए दरसाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ बूँद स्वांती मुख चवाईआ। सति सन्तोख धीरज बख्शे जत, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। आत्म परमात्म जोड़े नत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच समाईआ। मेल मिलावे कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जन भगतो तुहाडे अन्दरों खोल्ह के आपणी अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। काया भाण्डा रहिण ना देवे कोई सख, वस्त अमोलक घर घर झोली देवे पाईआ। पुरख अबिनाशी गाउणा जस, जिस काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या दानी दाता, गहर गम्भीर नज़री आईआ। जन भगतां बण के पिता माता, पूत सपूते गोद उठाईआ। एथे ओथे बण के राखा, दो जहानां पार लँघाईआ। दर्शन देवे प्रगट हो के साख्याता, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सच संदेसा अगम्मी सुणाए धुर दी गाथा, करे हक पढ़ाईआ। मन्दिर अन्दर खोल्हे धुर दा राज़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । पंदरां जेठ कहे मैं मिलदा वेख्या महबूब, मुहब्बत विच जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां सूफ़ीआं साचा दस्स के इक्क अरूज, अर्श कुर्श पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकारा पार करा के हदूद, हक मुकाम इक्क समझाईआ। निरगुण सरगुण जोती जाता दए सबूत, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। भेव अभेदा चुका के पंज तत वजूद, वजह धुर दी दए समझाईआ। भाग लगा के तन माटी ख़ाक कलबूत, कलमा धुर दा दए पढ़ाईआ। जिधर वेखण जन भगतां उधर नज़र आए मौजूद, चारों कुण्ट आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं प्रभ दा खेल वेख्या ख़ालस, ख़ालस रूप रिहा वटाईआ। दो जहानां बण के आया सालस, निरगुण आपणी जोत कर रुशनाईआ। गुरमुखां कूड़ी क्रिया निंद्रा लाहे आलस, जगत ग़फ्लत रिहा मिटाईआ। साचा नाम धुर दा कलमा दे इबारत, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ।

आत्म परमात्म मेल मिलाए सही सलामत, कूड़ी अलामत दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। पंदरां जेठ कहे मैनूं सभ तों वड्डी ख़ुशी, ख़ुशी ग़मी दयां बदलाईआ। जन भगतां प्रभ बख्शे आपणी रुची, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। मन वासना कर दए सुच्ची, दुरमति मैल बाहर कढाईआ। घर आ के हालत पुच्छी, पूर्ब जन्म लेखा रिहा मुकाईआ। गुरमुख सवाणी रहे कोई ना सुत्ती, नाम हलूणा दए लगाईआ। सो सुहागण कन्त वैरागण हो के उठी, जिस अन्तर अन्तर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। पंदरां जेठ कहे मैनूं लँघ के अन्तिम आ गई रात, भिन्नड़ी आपणा रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दुआरे बैठे वेखण मार झात, लोकमात आपणा नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इक्क दूजे नाल करन बात, शब्द संदेशे नाल करन पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी वेखो की खेल करे तमाश, निरगुण निरवैर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत देवणहारा साची दात, दाता हो के दया कमाईआ। धुर दा नाता जोड़ के साचा साक, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। बिना भजन बन्दगी सिमरन पूजा पाठ, गुरमुखां दा अन्दरों खोल्ह के ताक, राती सुत्तयां दरस कराईआ। बुध बिबेकी मन वासना कर दए घात, कूड़ी क्रिया हउमे हंगता दए मिटाईआ । दिवस रैण अठ्ठे पहर साचे प्रेम दी बख्शे इक्क प्रभात, सन्धया रूप ना कोए वखाईआ। बिन दीवा बाती कमलापाती करे प्रकाश, गुरमुखां घर घर होवे रुशनाईआ। जिन्हां ढोला गाया ”सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” साची गाथ, तिन्हां गहर गम्भीर बेनज़ीर बिना सरीर स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। लहिणा देणा पूर्ब जन्म सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लेखा चुकाए मस्तक माथ, बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। पंदरां जेठ कहे मेरे तन वजूद ना रही अग्ग, तत्ती वाउ दित्ती बदलाईआ। भगत सुहेले गुरमुख सद, प्रभ अमृत मेघ रिहा वरसाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढ, कर्म कांड रिहा मिटाईआ। सच दुआर दी दस्स के हद, कूड़ी हदूद दित्ती मिटाईआ। माया ममता तृष्ना बुझा के अग्ग, हउमे हंगता दित्ती गंवाईआ। हँस रूप बणा लए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। सदा सदा देवे दरस उपर शाह रग, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। बिन मक्के काअब्यों करा दए हज, महिराब इक्को इक्क रुशनाईआ। लोड़ रहे ना मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरदुआर साढे तिन्न हथ्थ दए सुहाईआ। धुन आत्मक नाम सुणाए नद, अनहद नादी नाद वजाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों अन्तिम बाहर कढ, जोती जोत लए मिलाईआ। आत्म परमात्म सच दुआरे लए सद्द, जिथ्थे भगतो होए ना कदे जुदाईआ। फेर आउणा ना पए दस दस मास मात गर्भ सड़ना ना पए अग्ग, तत्तां वाला सरीर ना कोए हंढाईआ । जो

साहिब सतिगुर दी सरन सरनाई विच इक्क वार गया लग, तिस दी लग मातर अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आपणे विच समाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या स्वामी ठाकर, ठोकर भगतां रिहा लगाईआ। फड़ फड़ बाहों पार किनारा कराए डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ । निमाणयां निताणयां कोझयां कमल्यां मूर्ख मूढ़्हां दर आयां देवे आदर, आदर्श आपणा दए जणाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख ना सके शाही कलम काग़ज़, कातब हो के भेव ना कोए खुल्हाईआ। सो कूड़ी क्रिया कलिजुग अन्तिम मेटण आया आतश, आजज़ अज़ीज़ गुरमुख लए तराईआ। दर्शन देवे ज़ाहर बातन, गुफ़त शुनीद आपणा राह जणाईआ। सर्ब कला पुरख समराथन, समर्थ पुरख आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए मुकाईआ। पंदरां जेठ कहे मेरा सोहणा सुहावणा वक्त, घड़ी पल ख़ुशी मनाईआ । अर्श दा मालक खेल करे उत्ते फर्श, जोती जाता वेस वटाईआ। आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत रिहा कमाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी मन्न के अर्ज़, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। जिस दी चार जुग तेई अवतार अठारां भगत दस गुर ईसा मूसा मुहम्मद दस्सदे गए ग़रज़, सो ग़ज़ब दा मालक आपणा फेरा पाईआ । जिस दा हुक्म भाणा कोई ना सके वरज, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिस ने दो जहानां आपणा राग शब्द अनाद अगम्मी सुणाई तरज़, जैकारा इक्को दिता जणाईआ। अगे खेल करनां असचरज, जिस नूं लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त समझ सके ना कोई राईआ। प्रगट हो के जोधा सूरबीर मर्दाना मर्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी सच्चा शहिनशाहीआ। पंदरां जेठ कहे चार कुण्ट वेख्या हो गऐ सर्ब लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। नेत्र नीर रोंदे वेखे जल जल आब, समुंद सागर रहे कुरलाईआ। जुग चौकड़ी दा कोई दे ना सक्या हिसाब, गुर अवतार पैगम्बर अक्ख ना कोए उठाईआ। सीस रख ना सक्या कोई ताज, शाह सुल्तान दर दरवेश हो के दर दर अलख जगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कोई हँस ना बणया बुद्धी होई काग, कन्त सुहाग ना कोए हंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीपां विच्चों थोड़्हे गुरमुख गए जाग, जिन्हां नूं प्रभ अन्तर आपणा आप दिता बुझाईआ। तिन्न्हां दा लेखा देवणहारा पुरख अबिनाश, करनी दा करता करता पुरख धुर दी वस्त झोली रिहा पाईआ। गुरमुखो सदा सदा सद तुहाडे अन्दर निरगुण हो के रखणा वास, जोत प्रकाश देणा कराईआ। तुहाडा लेखे लाउणा पवण वाला स्वास, साह साह आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। पंदरां जेठ कहे मैं वेख्या खेल बेनज़ीर, जगत नज़र किसे

ना आईआ। पुरख अबिनाशी मेरा ओह पीर, पैगम्बरां दा पैगम्बर जलवा नूर करे शहिनशाहीआ। जिस नूं कट ना सके कोए शमशीर, चिल्ला तीर कमान निशान ना कोए बणाईआ। जिस दे हथ्थ आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां तदबीर, तजवीज़ आपणे विच छुपाईआ। जिस दी जगत नेत्रां नाल कोई तक ना सक्या तस्वीर, रूप रंग रेख ना सक्या कोए समझाईआ। जिस ने लेखा मुकाउणा अमीर ग़रीब, शाह हकीर इक्को रंग रंगाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल आपणा खेल करन आया अजीब, जिस दी तरतीब सक्या ना कोए जणाईआ। जन भगतां मेहर नज़र नाल बदल देवे नसीब, निसबत आपणे हथ्थ वखाईआ। एथे ओथे होए ना कोए तकलीफ़, दु:ख दर्द दर्दी हो के रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच प्रीत, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पंदरां जेठ कहे मेरा जगत निशाना, शहिनशाह दए वड्याईआ। पुरख अकाल जन भगतां दीन दुनी दा बदल देणा ज़माना, ज़ामनी दे के सके ना कोए बचाईआ। नज़री आउणा नर नरायण इक्को अमामा, उम्मत उम्मतीआं दए समझाईआ। जिस दा संदेसा धुर फ़रमाना, शब्द शब्दी रूप वटाईआ। भगत सुहेला नौजुआना, नर निरँकार आपणा रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो वेखण आया सृष्ट सबाई बण के धुर दा कान्हा, वेस अवेसा रूप धराईआ। नाउँ धरा के महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, विश्व आपणा हुक्म धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे धुर दा वर, वरग अवर कोई ला ना सके राईआ।

१६ जेठ शहिनशाही सम्मत १ पिण्ड काठगड़्ह सन्तां दे नाल ज़िला पटिआला

गज कहे तिन्न सौ साल रिहा तक्कदा, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। जन्म जन्म विच रिहा फसदा, सत्त जन्म लए बदलाईआ। पुरख अबिनाशी पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अगे रिहा दस्सदा, सच बेनन्ती इक्क सुणाईआ। मेरा लहिणा देणा पूर्ब जन्म देणा हक दा, जन्म कर्म वेख वखाईआ। याद आया जिस वेले गोबिन्द मेरे कोल दी सी लँघदा, नेत्र नैणां नाल तकाईआ। मेरा रूप सी बच्चा भुयंग दा, बाल अवस्था समझ कोए ना पाईआ। सुभावक ओह मेरी पिठ उत्ते हथ्थ रखदा, थपकी दित्ती लगाईआ। मेरा मन आत्मा हसदा, अन्दर वज्जी वधाईआ। दर्शन पा के ओस दी अक्ख दा, नेत्र नूर होई रुशनाईआ। मैं अन्दरे अन्दर चरनां उत्ते ढठदा, बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। जे तूं मेरे उत्ते होवें वसदा, ख़ुशीआं नाल भज्जां चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द आख्या एह खेल पुरख समर्थ दा, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रिहा कराईआ। जिस वेले वेला आया ओस अलक्ख दा, अलख अगोचर अगम्म अथाह देवे माण वड्याईआ। फिर मैं तेरे उत्ते सोहणा फबदा, नूर इक्क दा निरगुण जोत करे रुशनाईआ।

बिध नाल बिधाता हो के तैनूं सददा, लेखे विच्चों लेखा लए लगाईआ। लहिणा देणा पूर्ब पिछला दिता ओस हक दा, जिस नूं हुक्म हाकम देण वाला समझ सके ना राईआ। जिस वेले चरन कँवल सी उत्ते रखदा, अन्तर अक्ख दित्ती खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणे दा लहिणा नेत्र नैणां रिहा वखाईआ।