१६ जेठ शहिनशाही सम्मत १ जागीर कौर पिण्ड काठगड़्ह ज़िला पटिआला
छप्पर कहे मैनूं कोई ना किहो कुली कक्ख, प्रभ देवणहार सर्ब वड्याईआ। परमात्मा कोल सभ दा इक्को जिहा हक, वड्डा छोटा ना कोए जणाईआ। कर किरपा जिन्हां नूं देवे आपणे मिलण दी अक्ख, पड़दा अन्दरों दए उठाईआ। नज़री आए साख्यात प्रतख, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम भण्डारा झोली पावे हक, धुर दी दात इक्क वरताईआ। चरन प्रीती जोड़ के नात, धुर दा मेला लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति धर्म साचा चन्द करे रुशनाईआ। प्रेमी प्यारयां पुछे वात, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। जन्म जन्म दी जगत आस, वेखणहारा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। कुल्ली कक्ख कहे मेरा होया वड वडभाग, भागां भरी ख़ुशी मनाईआ। गृह मन्दिर सोहणा जगया चिराग़, दीपक जोत होई रुशनाईआ। मेरा लहिणा चुकया आज, देवणहारा दया कमाईआ। अन्दर बाहर मैनूं सोहणी लगे अवाज़, गीत गोबिन्द रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। कुल्ली कहे घर पाया ठाकर स्वामी, समां आपणा दए समझाईआ । भगत सुहेला अन्तरजामी, गुरमुखां रंग रंगाईआ। अमृत जल दे के जावे ठंडा पाणी, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। तीर निशाना मारे कानी, अणयाला आप उठाईआ । सुरती शब्द मिलावे हाणी, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। साचा देवे पद निरबानी, चरन कँवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन साचे देवे तार, बाले नढ्ढयाँ दए वड्याईआ। जुग जन्म दा लहिणा देणा दए उतार, धुर दा लेखा झोली पाईआ। मानस जन्म जाए संवार, पंज तत काया माटी आपणे लेखे लाईआ। धीरज सति सन्तोख दे के जाए अधार, कूड़ी तृष्ना दूर कराईआ। हँस मिला के जाए गुरमुख हँसां डार, बुद्धी काग वांग ना कोए कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रखे आप समर्थ, दयावान दया कमाईआ। नाम पदार्थ दे के वथ, वस्त अमोलक इक्क जणाईआ। साचा ढोला दस्स के गथ, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। भगत भगवान दा इक्को जस, सिफ्त सलाह विच सलाहीआ। आदि जुगादि एथे ओथे कदे ना होवण
वख, आत्म परमात्म इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दे वड्याईआ। कुल्ली कक्ख कहे मेरे अन्दर दीपक जोत जगया चिराग़, चार कुण्ट होई रुशनाईआ। गुरमुखां दा दुरमति मैल धोया दाग़, दूई द्वैती दए मिटाईआ। जगत तृष्ना बुझा के आग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। सच नाम दा सुणा के राग, नाद अनादी धुन वजाईआ। प्रेम प्रीती दा बख्श के वैराग, सोई सुरती लए उठाईआ। दरस विखा के बहु बिध भांत, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नज़री आवे इक्क इकांत, इक्क इकल्ला शहिनशाहीआ। सतिजुग सच दे के जावे धुर दी दात, अनडिठड़ी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, प्रेम प्रीती सच सुगात, नाम निधाना झोली पाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत १ त्रिलोक सिँघ दे गृह पिण्ड सनाम
कीड़ी गज जो देखी धार, महल अटल कक्खां कुल्ली आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल प्रभू अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सचखण्ड दुआरे सच सिँघासण सोभणहारा जोती जाता निरगुण रूप निराकार, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती साची नीती अन्दर करे कराए करनेहार, करता पुरख करनी दा मालक धुर दा ख़ालक मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। गज कहे जिस वेले प्रभ चरन रख्या सीस, सिध्धा आपणा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल कीती बख्शीश, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मैनूं प्रेम प्यार दी पिछली आ गई याद रीत, जो पटने निवासी पटने विच आपणा ध्यान लगाईआ। गज किहा गोबिन्द दे जन्म तों पहलां मेरा जन्म पहला तिन्न साल सी ठीक, राज दरबार मिली वड्याईआ । बाल अवस्था जिस वेले गोबिन्द गया मेरे नज़दीक, महल अटल फेरा पाईआ। मैं ओस वेले मंगी मंग ठीक, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कर के गया तस्दीक, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। तेरी साहिब सुल्तान श्री भगवान नाल मिल के कराउणी सच प्रीत, प्रीतम आपणे नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम सदी वीहवीं जाणा बीत, हरि जगदीस आपणा रंग रंगाईआ। करे खेल त्रैगुण अतीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गज कहे जिस वेले मेरे उत्ते कीती रहमत, जन्म जन्म दी मिली माण वड्याईआ। दूसर कोई समझ ना सक्या अहिमक, मूर्ख मुग्ध सार कोए ना पाईआ। मेरी आत्मा परमात्मा नाल हो गई सहिमत, एका दूआ भउ चुकाईआ। नाम निधाना इशारा वजी सैनत, सोई सुरती दित्ती जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गज कहे जिस वेले मेरे उपर पहले दा चढ़या राजा राज नरैण, अन्दर बाहर वज्जी वधाईआ। मैं कुछ ना सक्या कहिण, मेरी
जेहवा ना सकी समझाईआ। मैं नेत्र रो के नैण, प्रभ नूं दिता वखाईआ। मेरा पूर्ब सज्जण सैण, सनबंधी दिता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेरा पड़दा खुल्ल्हया महान, अनडिठ आपणी कार जणाईआ। मैनूं नज़र आया जेहड़ा महावत मेरा करदा माण, सदा मेरा संग निभाईआ। राजे दा दरबान, सेवक सेवा कर कर ख़ुशी बणाईआ। गोबिन्द दरस कर के ख़ुशी होई मिल्या चरन ध्यान, ध्यान आपणा ल्या बदलाईआ। अज ओस दी पिछली होई पहिचाण, कर्मां विच्चों कर्म दए बदलाईआ। पतिपरमेश्वर साहिब स्वामी वेखे आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गज किहा पटने वाले राजे दा लेखा मुकणा विच सनाम, मेहरवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। गज कहे इक्क दिन महावत, मैनूं दिता शृंगार, सोहणा आसण दिता बणाईआ। मैं आया चल सचे दरबार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ख़ुशी विच हो के सच्ची सरकार, दित्ती माण वड्याईआ। आपणे तन तों बस्त्र दिते उतार, पोशाक महावत दित्ती पहनाईआ। ओस हस्स किहा मेहरवान, तेरी बेपरवाहीआ । दिता सच्चा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मेरे दर होए परवान, सीस तन रंग हंढाईआ। जे किरपा करे मेहरवान, एसे तरह मैं वी तेरी सेव कमाईआ । गज ने अन्दरों हस्स के किहा पुरख अबिनाशी जे बेनन्ती कर लवे परवान, दरबान देवे वड्याईआ। उधरों आया अगम्मी फ़रमान, शब्द संदेसा दिता सुणाईआ। दोहां दा लेखा मुकावां आण, एह मेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कलिजुग अन्तिम वेला दयां समझाईआ। जिस वेले सम्मत शहिनशाही लोकमात होवे प्रधान, दो जहान नौ खण्ड सत्त दीप करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सजदे करन प्रणाम, निउँ निउँ सीस निवाईआ। शाह सुल्तान राज राजान भूपत भूप सके ना कोए पहचान, भरमे भुले सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर नच्चे सवान, दीन मज़्हब जात पात शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर साबत रहे ना किसे ईमान, धीरज जत रहे कोए ना राईआ। गुर चेला रहे ना कोई माण, अभिमान विच दिसे लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सर्ब कुरलाण, खाणी बाणी उच्ची कूके दए दुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा झुल्ले ना कोए निशान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गज कहे जिस वेले किरपा करी प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। मेहर निगाह नाल करे धुर दा मिलाप, विछोड़ा जगत दए कटाईआ। प्रेम प्यार विच मुहब्बत दा बण के सज्जण साक, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। गोबिन्द दा मीता ठांडा सीता पटने दा राजा लै के साथ, राज नरैण नैण अक्ख दए खुल्हाईआ। पिछला लेखा पूर्ब दी जाणे
गाथ, बोध अगाध अगे करे पढ़ाईआ। सच प्रीत जोड़ के नात, नाता बिधाता आपणे नाल रखाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधान दे के दात, दौलतमंद दए बणाईआ। अठ्ठे पहर इक्को रखे प्रभात, रैण अन्धेरी रूप ना कोए वटाईआ। अमृत बूँद प्याए सवांत, निझर झिरना इक्क झिराईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। गज महावत दी पूरी करे आस, तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। एसे कर के तैनूं लयांदा ख़ास, ख़ाहिश पिछली पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। राज नरैण क्यों मेला होया नाल सिँघ त्रिलोक, तरह तरह दयां जणाईआ। तेरे राज दरबार विच माणी जिस मौज, अगे मजलस भगतां विच रखाईआ। अगे ना लशकर ना शाही फ़ौज, तख्त ताज ना कोए वड्याईआ। ना होदी ना कोए होद, सिँघासण सच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा पूरा रिहा कराईआ। पूर्ब लेखा पूरा करे करन योग, भगती आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द मिलावा धुर संजोग, तन माटी ख़ाकी ना कोए वड्याईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई जीव जंत लोक, लक्ख चुरासी भेव ना राईआ। पुरख अकाल कर के खोज, धुर दा मेला ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। पटने निवासी खोल्ह आपणी सुरत, सुत्तयां दयां जगाईआ। जिस दा मेला होया तुरत, घर साजण मेल मिलाईआ। एथे ओथे दो जहान आसा मनसा पूरत, हाज़र हज़ूर नज़री आईआ। लेखा चुका के नेड़ दूरत, इक्को रंग दए वखाईआ। लेखा चुकया मूर्ख मूढ़्हत, सुघड़ सुचज्जा रूप दए बदलाईआ। नाम निधान सुणाए आपणी तूरत, नाद अनादी नाद वजाईआ। जोती नूर बख्शे नूरत, नूरो नूर होवे रुशनाईआ। चिट्टे बस्त्र जिन्हां ने बाहरों कीती महूरत, महिमा अन्दरों दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे तन लग्गा माटी ख़ाक, ख़ालस रूप दयां बदलाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत दयां जणाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, अन्तर आत्म पर्दा ओहला दयां उठाईआ। निझर झिरना झिरा के बूँद स्वांत, रस अगम्मी दयां चखाईआ। शब्द अनादी सुणा के गाथ, अनहद रागी आपणा राग समझाईआ। निरगुण नूरी जोत होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, रसना जेहवा बत्ती दन्द वज्जे वधाईआ। नेत्र लोचन नैण इक्को सज्जण जाए भाख, दूजा सज्जण नज़र कोए ना आईआ । सति सरूप नज़री आए साख्यात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी महिमा कोई लिख ना सके कलम दवात, शाही चले ना कोए चतुराईआ। सो ठाकर स्वामी हो के मिले आप, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा काया मन्दिर अन्दर चढ़ के दस्स जाए साचा जाप, सोहँ ढोला सति पढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां निरगुण सरगुण पूरा
करे भविख्त वाक्, लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन माटी इक्को रंग रंगाईआ । चिट्टा बस्त्र कहे मैं तन माटी गया लग, पंज तत वेख वखाईआ। जगत तृष्ना बुझाउणी अग्ग, हउमे रोग ना कोए सताईआ । बिना मक्के काअब्यों वखाउणा हज्ज, सच महिराब इक्क सुहाईआ। बिना रसना जेहवा सुणाउणा छन्द, अगम्मी राग अल्हाईआ। ख़ुशी कराउणा बन्द बन्द, डण्डावत बन्दगी धुर दी इक्क दृढ़ाईआ। जोती नूर चाढ़ना चन्द, रवि ससि लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म देणा सच अनन्द, परमानंद विच समाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देणी गंढ्ढ, नाता धुर दा आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मैं तन माटी नाल गया छोह, अंग नाल आपणा अंग लगाईआ। अन्दर वड़ के देणी साची सो, सो पुरख निरँजण धुर दा ढोला देणा सुणाईआ। हँ ब्रह्म निरगुण रूप दस्सणा उह, जिसदा लेखा दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मनार करनी लो, घर विच घर करां रुशनाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर दुरमति मैल देणी धो, जूठ झूठ रहिण कोए ना पाईआ। सच मुहब्बत पुरख अकाल दस्सणा मोह, मेला इक्को नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए चुकाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मेरा रंग जगत जाणो सफ़ेद, सफा अन्दरों दयां बदलाईआ। मेरा नित नवित सतिजुग नाल अहिद, इकरारनामा ल्या लिखाईआ । मेरा सति धर्म कानून कवाइद, काइदा आपणा दयां बतलाईआ। धुर दा हुक्म करना राइज, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जिस दा सति सच निकलणा नताइज, नतीजे विच वेखे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां प्रभ चरन सरन दस्सणी रिहाइश, आरामगाह इक्क समझाईआ। जगत विछोड़े दी रहिण ना देणी गुंजाइश, दूई द्वैती बन्धन देणा कटाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मेरी क्या कोई करे अज़माइश, पैमानयां विच माप ना कोए जणाईआ। मैं गुरमुखां करन आया हदायत, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मैं क्यों होया भेंट, गुरमुख गुरमुख मिली वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण निरवैर वटाया अवल्लड़ा वेस, दरवेश आपणी अलख जगाईआ। पटने दा राजा फड़ नरेश, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। पूर्ब जन्म दा लहिणा वेख, धुर दा लेखा झोली पाईआ। जेहड़ा सजदयां विच करदा सी आदेस, नमस्ते कहि कहि सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मैं आपणा रूप आया बदल, महावत सख़ावत देणी कराईआ। पुरख अकाल कीता सच अदल, अदालत आपणी हक जणाईआ। सभ दी पूरी कर के मज़ल, मंज़ल आपणी दिता चढ़ाईआ। नाम निधान सुणा के ग़ज़ल, पर्दा ओहला दिता उठाईआ। प्रेम प्यारा
मेल के सज्जण, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। नेत्र पा के नाम अंजण, अन्तर अक्ख दित्ती खुल्हाईआ। काया माटी भाग लगा के रूप बणाया कंचन, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पूर्ब जन्म दा पूरा पालया बचन, बच्यां वांग आपणी गोद उठाईआ। निरगुण हो के सरगुण लज्जया आया रक्खण, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जन्म दा लहिणा रिहा मुकाईआ। राज नरैण क्यों आया सनाम, पटना निवासी फेरा पाईआ। की वड्याई मिली ग्राम, खेड़ा वज्जे वधाईआ। केहड़ा मिल्या इनाम, ख़ाली झोली धुर दी वस्त टिकाईआ। प्रभ मुश्किल कर आसान, सहिजे दिता समझाईआ। जेहड़ा तेरे दर दा बणया रिहा दरबान, गज महावत सेव कमाईआ। अज्ज ओसे दा पिछला एहसान, तेरा तेरी झोली पाईआ। अगे दोहां दा इक्को जिहा माण, राउ रंक नज़र कोए ना आईआ। भगतां नाल भगत सन्तां नाल सन्त गुरमुखां नाल गुरमुख गुरसिक्खां नाल गुरसिख करन इक्क पहिचाण, दूजी अक्ख ना कोए बदलाईआ। चिट्टे बस्त्र पहन हो ना जाणा हैरान, हैरानी वाली गल्ल ना कोए समझाईआ । पिछला लहिणा देणा चुकाया आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। चिट्टा बस्त्र कहे मैं करां पतित पुनीत, दुरमति मैल धवाईआ। काया माटी करां ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला सुणावां धुर दा गीत, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ । लक्ख चुरासी विच्चों भगतां परख के साची नीत, नीतीवान दयां बणाईआ। चरन कँवल उपर धवल परम पुरख साची दस्स प्रीत, प्रीतम धुर दा दयां मिलाईआ। जन भगतो लेखा चुक जाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ लोड़ रहे ना राईआ। घर स्वामी ठाकर त्रैगुण अतीता मिले ठीक, कूड़ी क्रिया काया ठीकर भन्न वखाईआ। साचा कलमा धुर दा नाम इक्को दे हदीस, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ । लेखा जाणे राउ रंक ऊँच नीच हस्त कीट, शाह हकीर फ़कीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर आत्म सभ दी खोज खुजाईआ । चिट्टा बस्त्र कहे मैं भगतां अन्दर देणा रंग, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। शब्द नाद वजाउणा मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। दूई द्वैती ढाउणी कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच प्रीती देणा अनन्द, निजानंद विच रसाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जन्म मरन मेटणा पन्ध, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सच सरोवर तीर्थ इश्नान कराउणा धुर दी गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सच दुआर हरि करतार गुरमुखां पाउणी साची ठंड, अग्नी तत रहिण कोए ना पाईआ। पंच विकार गढ़्ह हँकार करे कोई ना जंग, आसा तृष्ना माया ममता होए ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साजण देणा मिलाईआ। चिट्टा बस्त्र कहे मैं अन्तर वेख्या मार के ध्यान, गुरमुखां पड़दा
खोज खुजाईआ। सीता सुरती मिलाउणा राम, धुर दा काहन साची बंसरी नाम सुणाईआ। साचा हज़रत दए पैग़ाम, बिन अलिफ़ ये करे पढ़ाईआ। प्रगट कराउणा सच्चा नाम, सतिनाम सति सति जणाईआ । फ़तह डंका वजाउणा सुणाउणा बिना कान, अनहद नादी आपणा भेव खुल्हाईआ। भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, मुकामे हक देणा दरसाईआ। पिच्छे एसे दा देणा एसे कर के आउणा प्या सनाम, अवर काम ना कोए जणाईआ। त्रिलोक सिँघ दा तेरा पिछला माण, धुर फ़रमान तुसीं दोवें जाण ना सके अन्जाण, बाली बिुध ना कोए वड्याईआ । करनी दा करता करे कराए श्री भगवान, वेखणहारा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। सुण साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझे यार विच संसार मेल कराया आण, साचे दर कर परवान, चिट्टे बस्त्र दे निशान, मेल मिलाए धुर दे काहन बंसरी सुणा के सच्चा नाम, सोई सुरती आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा दान, दाता दानी वाली दो जहानी दीन दुनी लेखा रिहा मुकाईआ। तन कपड़ा कहे मैनूं कहिंदे कुड़ता, कमीज़ कहि के जगत बुलाईआ। मेरी सिफ्त मैं जींदा करां मुर्दा, मुरदयां मुर्शद दयां मिलाईआ। भेव खुलावां साचे गुर दा, जो सतिगुर साहिब स्वामी नज़री आईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान दो जहान कदे ना मुड़दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सके ना कोए उलटाईआ। अज्ज ओसे दा मेला मिलदा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जे कोई हाल पुछे दिलबर दिलदार दिल दा, दिल दी दलील चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । कुड़ता कहे मैनूं बेशक कहिंदे कमीज़, तन ख़ाकी दयां वड्याईआ। भगतां दी पूरी करां रीझ, सोहणा रंग चढ़ाईआ। अन्दर बख्शां ओह तमीज, जिस दे नाल मिले सच्चा शहिनशाहीआ। झगड़ा मुक जाए ऊँच नीच, राउ रंक रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल मिलावां मीत, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस नूं मिलयां मन आत्मा दोवें होण सीत, अग्नी तत ना लगे राईआ। ढोला धुर दा सुणावां गीत, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समर्थ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
सतिगुर पूरा तरस सदा सद करदा, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। जन भगत बणा के मालक आपणे घर दा, चरन दुआरा इक्क वखाइंदा। जिस मंज़ल पौड़ी कोई नहीं चढ़दा, सच मनारे आप बहाइंदा। जिस दुआरे दरस नहीं कोई करदा, तिस गृह स्वच्छ सरूपी नज़री आइंदा । जिस दा लोकमात सज्जण सैण साक नहीं कोई बणदा, गुरमुख आपणी गोद उठाइंदा। तन माटी ख़ाकी लेखा जाणे तन दा, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। कर प्रकाश साचे नूरी चन्न दा, जगत अन्धेर गवाइंदा।
जो कर्म कुकर्म सच दुआरे मन्नदा, तिस दे मन दा मणका आप भवाइंदा। हिरदे अन्दर अगे वसदा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। पर्दा लाह के साची अक्ख दा, नेत्र नैणां विच रखाइंदा। पूर्ब लहिणा देवे हक दा, हकीकत विच्चों खोज खुजाइंदा। मीत प्यारे पिच्छे मूल ना छडदा, फड़ बाहों अगे लाइंदा। विकार मिटा के काया माटी चम्म हड्ड दा, रंग आपणा आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सतिगुर पूरा जन भगतां उत्ते करे पूरा तरस, जुग जुग रहमत आप कमाईआ। चिन्ता सोग ग़म मिटा के हरख़, दु:ख दर्द दए गंवाईआ । अमृत मेघ आपणा बरख़, कूड़ी तृष्ना दए बुझाईआ। बिन कसवटीउँ सदा सदा सद लए परख, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। लहिणा देणा जानणहारा अर्श फर्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। सरन आयां सदा करे तरस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । ओस दा मानस जन्म बेड़ा ना होवे ग़रक, डुब्बदी नईआ लए तराईआ। गुरमुख पिछला लेखा करे तरक, अगे चले सच रज़ाईआ। दोहां दी सांझी हो जाए ग़रज़, गुर चेला इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साहिब सतिगुर सदा सदा सद तरस करदा, करनी सभ दी वेख वखाईआ। गुरमुख बणा के आपणा बरदा, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाईआ। भेव चुका के नरायण नर दा, नर हरि आपणा पर्दा दए उठाईआ। साचा सोहला परमात्म आत्म नाल मिल के पढ़दा, सोहँ सो सच पढ़ाईआ। सो जीवत रूप कदे ना मरदा, मर जीवत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। तरस कहे मैं भगतां दी आया वंड, वंडी धुर दी दित्ती पाईआ। मेरा साचा बणया संग, पुरख अकाल दिता समझाईआ। जिन्हां तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्द, संसे सर्ब मिटाईआ। उहनां नूं देवां अनन्द, अमृत रस चखाईआ। भरमां दी ढाह के कंध, भाण्डा कूड़ा दयां भनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए घलाईआ। तरस कहे मैं साचे घर दा गोला ग़ुलाम बरदा, नफ़र नज़री आईआ। भगत प्रेम पिच्छे फिरां मरदा, आपणा आप मिटाईआ । जिन्हां दी साहिब सुल्तान मन्ने अर्ज़ा, आरज़ू उहनां दी वेख वखाईआ। जिन्हां दा अन्दरों चुकया जाए पड़दा, बाहरों करां सफ़ाईआ। जेहड़ा मेरे साहिब कोलों नहीं डरदा, उस नूं दयां सज़ाईआ। एह खेल अछल छल दा, वलछल समझे ना कोए लोकाईआ। जो पुरख अकाल चरन कँवल मरदा, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। उस दा लहिणा लेखे लावां घड़ी पल दा, पलक विच्चों पलक वंड वंडाईआ । लेखा देवां चंगा अस्वमेध यग नालों बल दा, बावन मेला सहिज सुभाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर घलदा, तरस करके होए सहाईआ। ओसे दा हुक्म जुग चौकड़ी नित नवित चलदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी किसे नूं पता नहीं कल्ह दा, की करता खेल दए वरताईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं जुग जुग तरस कीता, कोझयां कमल्यां दित्ती माण वड्याईआ। जन भगत बणा के आपणा मीता, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। अन्तर बाहर कीता ठंडा सीता, अग्नी तत बुझाईआ। जगत नालों वखरी दस के रीता, धुर दा मार्ग दिता समझाईआ। रोग वखा के त्रैगुण अतीता, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। साचा कलमा दस्स हदीसा, धुर दा नाम करी पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा तरस कमाईआ। जुग जुग तरस कीता भगवान, भगतां दित्ती वड्याईआ। चरन प्रीती धूढ़ इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। नाम अमोलक सच्चा दान, काया झोली विच टिकाईआ। आत्म परमात्म सच ज्ञान, सिख्या सच समझाईआ। साचा रस्ता दस्स के विच जहान, अगला पन्ध कटाईआ। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरनी डिगे आण, सच चरनोदक जाम प्याईआ। गुरमुख सदा सदा सदा सद बाल अंञाण, अभुल इक्को दाता बेपरवाहीआ । कर किरपा मेहर नाल जिन्हां आपणे दर करे परवान, तरस रहमत रैहम आपणा आप कमाईआ । सो गुरमुख गुरसिख चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़्ह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत १ फ़िरोज़शाह, सड़क उत्ते, ज़िला फ़िरोज़पुर
हार कहिण असीं दस्सण आए गुरमुखां दा हिरदा, हद्द प्यार वाली पार कराईआ। दिलदार वेखण आए प्रभ ठाकर दिल दा, जो दिलगीरी जगत रिहा गंवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगतां भगवन्त हो के मिलदा, मेल मिलावा आत्म परमात्म डिठे सहिज सुखदाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी भगतां दे अन्दर आ गया फिरदा फिरदा, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। लहिणा देणा पूर्ब चुकाए जन्म जन्म दा चिर दा, चेतन हो के वेख वखाईआ। अमृत मेघ बरसे आपणी मेहर दा, महबूब हो के मुहब्बत विच समाईआ। बेशक गुरमुख तकदा रिहा सवेर दा, नेत्र लोचन नैण अक्ख उठाईआ । समें नाल परसिध होणा सतिगुर अगम्मी शेर दा, शाह पातशाह आपणा रूप वटाईआ। बिना भगती जुगती तों जन्म मरन दा लेखा नबेड़ दा, आसा विच भरवासा दए बंधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । हार कहिण असीं वेखण आए हरि, जो हर घट रिहा समाईआ। सन्त सुहेले रिहा वर, गुरमुखां गोद बहाईआ। भगतां दा खोल्ह के दर, घर साजण जोड़ जुड़ाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दे बन्न्ह के लड़, पल्लू आपणे नाल रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर जाए वड़, निरगुण हो के आसण लाईआ। सच वखावे धुर दा घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। हार कहिण असीं हथ्थां विच रहे फिरदे, सारा दिन आपणी ख़ुशी मनाईआ। जेहड़े गुरमुख राह तकदे रहे चिर दे, चेतन हो के अक्ख खुल्हाईआ। ओहनां माण मिलणे घर थिर दे, सचखण्ड वजणी सच वधाईआ । मेले होणे प्रीतम प्यारे पिर दे, जो पतिपरमेश्वर बेपरवाह अख्वाईआ । आसा विच तुहाडे जन्मां जन्मां दे लेखे निबड़दे, कर्मां कर्मां दे डेरे ढाहीआ। पैंडे मुका के चोटी सिख़र दे, मंज़ल धुर दी दए वखाईआ। एह वेले नौ सौ चुरानवे जुग पिच्छो अख़ीर दे, आख़र आपणे रंग समाईआ। ख़ून बदल देवे भगतां वाली ताअसीर दे, ज़मीर अन्दरों दए बदलाईआ। लहिणे मुका देवे जगत वाली तकदीर दे, तदबीर आपणी इक्क दृढ़ाईआ। झगड़े मुका देणे शरअ ज़ंजीर दे, बन्धन दूई ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। हार कहिण गुरमुखो जे सारा दिन तकदे तकदे गए थक, पंज तत काया दए दुहाईआ। इक्क इक्क दा तुहाडा लहिणा देणा झोली पावे हक, हकीकत सभ दी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी सनमुख हो के एहो जिहा दरस नहीं पाया नाल किसे अक्ख, सनमुख हो ख़ुशी मनाईआ। निरगुण रूप प्रतख, धुर दा दाता बेपरवाहीआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर प्रेम प्यार अन्दर आया नठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। हार कहिण जिस तरह साडा कली कली दा होया इक्ट्ठ, गुरमुख इक्को रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। हार कहिण जे तकदयां हो गया बहुता वक्त, दिवस घड़ीआं पलां विच लँघाईआ। इसे उडीक विच तुहाडा लेखा मुका दए विच्चों जगत, जीवन आपणी झोली पाईआ। सच प्रेम दी दे के शक्त, शख्सीअत साची दए समझाईआ। आत्म परमात्म मिलण विच रहिण ना देवे कोई फ़र्क, पड़दा विच्चों दए उठाईआ। जिस नूं सारे लभदे तकदे वेखदे किथे रैहन्दा ओह प्या रिस, अर्शां दा मालक उत्ते फर्श फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। तुहाडे थकेवें दे वंडे दर्द, थकावट आपणे नाल मिलाईआ। जे तुहाडा हो गया बहुता हर्ज, हर्जाना धुर दा नाम वटांदरे विच रखाईआ। तुहाडे नालों मैनूं बहुती ग़रज़, जिस दी ख़ातर भज्जां वाहो दाहीआ। देर दी ख़ातर तुहाडे अगे कर के अर्ज़, तुहाडा ग़ुस्सा दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। हार कहिण सानूं कोई ना रिहा दु:ख, साचे दर मिली वड्याईआ। जन भगतो सानूं लवो पुछ, सच कहाणी दईए समझाईआ। श्री भगवान तुहाडे उत्ते ख़ुश, मेहरवान बेपरवाहीआ। तुहाडे अन्दर बैठा लुक, बाहर आपणा रंग रंगाईआ। दर्द वंडाए जीवण दु:ख, पिता पुत पूत सपूत आपणी गोद उठाईआ। जे राह तकदयां दा प्यास नाल तुहाडा सुक गया मुख, अमृत मेघ बूँद सुआंती दए चुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा लेखे विच पाईआ। जन भगतो जो कदम कदम आए पा राह,
रैहबर हक तकाईआ। तुहाडा जन्म जन्म दा लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणे विच मुकाईआ। जलवा दे के नूरी ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ी दए गुआईआ। सदा चले भगत भगवान इक्क रज़ा, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। तुहाडे पिच्छे आया वेस वटा, अवल्लड़ा भेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तुहाडी ग़मी ख़ुशी विच दए बदला, ख़ुशहाली आपणे नाल रखाईआ।