पुस्तकालयभाग १८

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत १ सुंदर सिँघ दे गृह फ़िरोजशाह, ज़िला फ़िरोजपुर

इक नौ दा मिट जाए झगड़ा, उँनी उँनीसा लेख चुकाईआ। सिध्धा मार्ग दस्स दए अगला, पिछली आदत लैणी बदलाईआ । गुरमुख बाहरों नज़र ना आए बगला, अन्तर आत्म करनी सच सफ़ाईआ। हरिजन मन वासना रहे ना पग़ला, कूड़ी क्रिया ना कोए हल्काईआ। भटकणा पए ना किसे विच जंगलां, चोटी पहाड़ ना कोए तकाईआ। किरपा कर के आपणे अंग ला, अंगीकार इक्क अख्वाईआ । पर्दा लाह दे हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। खेल कर दे आपणे कर्म दा, निहकर्मी हो के हो सहाईआ। सभ दा लेखा मुका दे एस जन्म दा, जो चल आया सरनाईआ। भाण्डा तोड़ दे कूड़े भरम दा, भय अवर ना कोए रखाईआ। मार्ग दस्स दे सच्चे तरन दा, नईआ नौका नाम जणाईआ। नेत्र खोल्ह दे हरन फरन दा, गुरमुख अठ्ठे पहर तेरा दर्शन पाईआ। रस्ता दस्स दे आपणे मन्दिर चढ़न दा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। तरीका दस्स दे पल्लू फड़न दा, लड़ी लड़ी नाल

गंढ्ढाईआ राह दस्स दे जीउदयां मरन दा, मर जीवत नज़री आईआ। खेल दस्स दे आत्म परमात्म कन्त सुहागी वरन दा, घर साजण वेख वखाईआ। झगड़ा चुका दे कूड़ कुड़यारी ज़ात पात वरन बरन दा, ब्रह्मा विष्न शिव इक्को रंग वखाईआ। सहारा बख्श दे ओस सरन दा, जिस दा मालक इक्को तूं ही नज़री आईआ। नाम दस्स दे सच्चा पढ़न दा, मिले दो जहान वड्याईआ । झगड़ा चुका दे गृह मन्दिर अन्दर लड़न दा, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। मार्ग दस्स दे सच दरबारे खड़न दा, सनमुख होए दर्शन पाईआ। पैंडा दस्स दे अगे वधण दा, भज्जीए चाँईं चाँईंआ। दरस करा दे मुकन्द मनोहर मूर्त मदन दा, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। थोड़्हा जिहा लेखा समझा दे जो झगड़ा छिड़ना अदन दा, अदालत आपणी विच्चों प्रगटाईआ। भेव खुल्हा दे जगत आतश अग्न दा, साजश विच लोकाईआ। पड़दा लाह दे कूड़ कुड़यार फिरन नग्न दा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मन्दिर सुहा दे गुरमुखां दे दीपक जगण दा, जागरत जोत होए रुशनाईआ। प्यार दस्स दे आपणे नाल मिल के वसण दा, दिवस रैण ना होए जुदाईआ। मुख दे दे सुहञ्जणा हस्सण दा, ग़मी ग़मख़ार देणी मिटाईआ। अमृत प्याला दे दे धुर दे झट्टण दा, संसे रोग देणे मिटाईआ। मेला मिला दे आपणी अक्खण दा, आख़र आपणा रंग वखाईआ। झगड़ा मुका दे झोली सक्खण दा, सक्खणे दे भराईआ। हुण वेला नहीं पुत्तरां तों ख़ाली रक्खण दा, घर घर माता गोद वज्जे वधाईआ। समां नहीं छड के भज्जण दा, आपणा मुख बदलाईआ। एह लहिणा धुर दे सज्जण दा, साहिब स्वामी जो अख्वाईआ। रस दे दे धूढ़ी मजन दा, मजलस आपणी इक्क सुहाईआ। ताल दस्स दे अगम्मी नाद वज्जण दा, अठ्ठे पहर करे शनवाईआ। दरवाज़ा खोल्ह दे आपणे दर लँघण दा, पन्ध मुके चाँईं चाँईंआ। बिस्त्र सुहा दे आपणे पलँघण दा, दुशाला इक्को नाम टिकाईआ। रंग चढ़ा दे आपणे रंगण दा, रंग रतड़े हो सहाईआ। झगड़ा मुका दे मरन जम्मण दा, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाईआ। हुण भगतां दा वेला नहीं कम्बण दा, हिम्मत हौसले दे वधाईआ। हुण लेखा नहीं हिंम कुण्ड वाले दुष्टदमन दा, गोबिन्द शब्दी धार चलाईआ। वक्त सुहा दे सोहणे चमन दा, गुल गुरमुख दे खिलाईआ। रंग रंगा दे सुख अमन दा, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। जन भगतां नूं सिदक भरोसा दे दे आपणा भाणा मन्नण दा, मनसा मन ही विच मिटाईआ । सन्त सुहेले रूप बणा लै आपणे चन्नण दा, निम्म वास नज़र कोए ना आईआ। डेरा ढाह दे कूड़ी कंधण दा, अन्दरों कर सफ़ाईआ । झगड़ा मुका दे कूड़े कुटम्ब वाले बन्धन दा, बन्दगी इक्क समझाईआ। नूर चमका दे अगम्मी रब्ब दा, इलाही आप ख़ुदाईआ। भरम रहे ना एह वेला सबब दा, भगवन आपणा आप दए जणाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा लभ्भदा, नेत्र नैण नैण अक्ख उठाईआ। सो पार किनारा कर के अगली पिछली हद्द

दा, मालवे बैठा सोभा पाईआ। जिस दा गुरमुख दर्शन कर के रजदा, भुखयां भुख मिटाईआ। सूफ़ीआं नूं मौका मिल गया हज्ज दा, हज़रत हो के सजदा सीस झुकाईआ । इक्क नौ कहे मैं ओसे दे हुक्मे अन्दर भज्जदा, चलां वाहो दाहीआ। जेहड़ा गुरमुखां दे सनमुख सजदा, सोहणा ढोल माहीआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी नालों चंगा अज्ज दा, आजज़ां आपणे गले लगाईआ। भेव खुल्हा के कूड़े जग दा, जागरत जोत करे रुशनाईआ । नाम नगारा जिस दा वजदा, अबादत धुर दी रिहा दृढ़ाईआ। गुरमुखां दा राह तकदा रिहा कद दा, कदम कदम वेख वखाईआ। अगे लेखा चुकावे रहिणा अलग दा, वखरी धार ना कोए समझाईआ। पन्ध मुकावे शाह रग दा, शहिनशाह कलम शाही नाल वड्याईआ। रूप जणा दे सूरे सरबग दा, सूरबीर तेरी ओट तकाईआ। ताल सुणा दे ओस रबाब दा, जो बिन रबाब रिहा वजाईआ। जाम प्याला प्या दे ओस आब दा, जो इज़त आबरू दए बणाईआ। लहिणा पूरा करदे पिछले खवाब दा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। अमृत रस चुआ दे ओस नाभ दा, कमल कँवल विच्चों उलटाईआ। पन्ध मुका दे दूई द्वैती दराज दा, एका एक रंग चढ़ाईआ। गुरमुखां नूं रूप बणा लै आपणे सीस ताज दा, दो जहानां ख़ुशीआं नाल उठाईआ। झगड़ा चुका दे सवाल जवाब दा, पुछण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे तूं मालक सजदा दस्स दे आपणे आदाब दा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। अक्खर पढ़ा दे ओस लुगात दा, जिस दा हरफ़ यकतरफ़ फ़ैसला दए सुणाईआ। नूर करदे आपणे महताब दा, ज़हूर विच्चों रुशनाईआ। पर्दा लाह दे महिराब दा, महबूब आपणा मुख वखाईआ। प्रकाश कर दे सच्चे चिराग़ दा, जो चरागाहां विच करे रुशनाईआ। किसे नूं दु:ख ना रहे औलाद दा, दु:ख सुख विच बदलाईआ। आसरा रहे ना गुरमुखां नूं किसे दी अमदाद दा, सिर सभ दे हथ्थ टिकाईआ। झगड़ा चुक जाए इश्क हकीकी ते मजाज़ दा, तरीका आपणा नाम दे समझाईआ। निशान रहे ना कूड़ी क्रिया दाग़ दा, दुरमति मैल धुआईआ। नाता बणा लै अगम्मी बाप दा, पिता पूत गोद उठाईआ। लेखा ला लै आपणे जाप दा, तेरा ढोला रहे गाईआ। सानूं भेव खुल्हा दे आपणे आप दा, गुरमुख देण दुहाईआ । वक्त सुहा दे गोबिन्द भविख्त वाक् दा, वाक्या वाकिफ़ हो के दे जणाईआ। राह दस्स दे गुरमुखां नूं सच्चे इतफ़ाक दा, जगत विकारा करे ना कोए लड़ाईआ। झगड़ा मुक जाए कूड़े निफ़ाक दा, नफ़रत देणी गंवाईआ। लेखा मुका दे संसा रहे ना रसूल पाक दा, वाहिद आपणा आप दृढ़ाईआ। कंचन बणा दे पुतला ख़ाक दा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पन्ध मुका दे जगत शैतान चलाक दा, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। मन्दिर वखा दे गोपीआं वाली रास दा, काहन इक्को नज़री आईआ । घर वखा दे सच निवास दा, जिथ्थे बहि के सोभा पाईआ। नूर प्रगटा दे आपणे प्रकाश दा, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। लहिणा देणा चुका दे सास ग्रास दा, जन भगत गृहस्ती

गृह आपणे लैणे मिलाईआ। धीरज सन्तोख दे दे आपणे विश्वास दा, विश्व आपणा आप समझाईआ। पर्दा उठा दे आत्मा साफ़ दा, सति सति नूर नज़री आईआ। ग़ुस्सा मिटा दे गुरमुख बच्चे गुस्ताख़ दा, अन्दर आत्म आपणा रंग चढ़ाईआ। लहिणा चुका दे नार कमज़ात दा, कोझी कुलक्खणी दुहागण रहिण कोई ना पाईआ। जन भगतां लेखा ला दे लोकमात दा, ब्रह्मण्ड खण्ड लहिणा दे मुकाईआ। झगड़ा मुक जाए पृथ्मी आकाश दा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। वेला आ गया प्रभू तेरे प्रताप दा, वड प्रतापी हरि भगत लै बणाईआ। तेरे दुआरे लेखा रहे ना कोई पाप दा, पतित पुनीत दे बणाईआ। झगड़ा मुका देणा जम के फ़ास दा, फ़ासी गल ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्मे अन्दर सभ कुछ जापदा, सिर सके ना कोए उठाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत १ जगतार सिँघ दे गृह फ़िरोजशाह ज़िला फ़िरोजपुर

साहिब सतिगुर रंग चोली, काया चोली रंग चढ़ाईआ। साहिब सतिगुर दस्स बोली, आत्म परमात्म सच पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर बणा गोली, गुरमुख याचक सेवक मंग मंगाईआ। साहिब सतिगुर उठा डोली, निरगुण सरगुण आपणा भार उठाईआ। साहिब सतिगुर खिला सच प्रेम होली, रंग गुलाला इक्क चढ़ाईआ। साहिब सतिगुर साचे कंडे एका तोली, जगत तराज़ू हथ्थ ना कोए लगाईआ । साहिब सतिगुर मन वासना मेट के रौली, रौणक धुर दरबार दी दे वखाईआ। साहिब सतिगुर बन्द किवाड़ी ताक दे खोल्ही, ख़ालक मालक कर रुशनाईआ। साहिब सतिगुर माण वड्याई दे उपर धौली, तेरे नाम दी वज्जे सच वधाईआ। साहिब सतिगुर मेल मिला के हौली हौली, हलत पलत लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साहिब सतिगुर रंगदे तन, ततव तत दे बदलाईआ। कूड़ कल्पणा मेट दे मन, मन मणका दे भवाईआ । साचा राग सुणा के कन्न, आवाज़ धुर दी दे प्रगटाईआ। भरम भुलेखा कढ दे ज़न, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नाम पदार्थ दे धन, अणमंगी दौलत झोली पाईआ। साचा नूर चाढ़ दे चन्न, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। मिटे अन्धेर अन्न्ह, जूठ झूठ लेखा दे गंवाईआ। मेल मिला श्री भगवान, भाग पूर्ब झोली पाईआ। झगड़ा चुका दे ज़िमीं असमान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल हो के फड़ दामन, दामनगीर नज़री आईआ। सन्त सुहेला बण ज़ामन, जमां तों लैणा छुड़ाईआ। सच दस्स आपणा नामन, नाउँ निरँकारा इक्को ढोला गाईआ। तेरी मेरी होई पहचानण, सोहँ रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। साहिब सतिगुर हो कृपाल,

दीन दयाल दया कमाईआ। भगत सुहेले वेख लाल, गुरमुख गोद उठाईआ । नाम अगम्मी वजा ताल, अनहद नादी नाद सुणाईआ। फड़ के शाह बणा कंगाल, नाम निधाना इक्क वरताईआ। कूड़ी क्रिया तुटे जंजाल, जीवण जुगत दे समझाईआ। तेरा खेल सदा कमाल, बेपरवाह बेपरवाही आपणी देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । साहिब सतिगुर किरपा निधान, तेरी वड वड्याईआ। भगतन मीता दे दान, मनसा आसा पूर कराईआ। नीकण नीका नज़री आए नौजवान, मर्द मर्दाना फेरा पाईआ। तन माटी ख़ाकी होण ना देवे वैरान, अन्तिम आपणा लेखा आपणे विच रखाईआ । सच दुआरे सन्त सुहेले मंगण दान, गुरमुख झोली रहे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम पदार्थ देवे दान, स्वार्थ जगत लेखे विच रखाईआ।

१९ जेठ शहिनशाही सम्मत १ राम सिँघ दे गृह ज़िला फ़िरोजपुर

दिवस कहे मैनूं सारे कहिंदे उन्नी जेठ, इक्क नौ मिल के अंक बणाईआ। इक्क कहे मैं भगत सुहेला साचे सन्तां रक्खां साया हेठ, नौ कहे मैं नौ खण्ड नौ दर डेरा दयां चुकाईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के आत्म परमात्म दस्सां भेत, पर्दा ओहला दूई द्वैत मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सच्चा दस्सां करना हेत, निज घर स्वामी सहिजे दयां मिलाईआ। निज नेत्र ज्ञान अक्ख लवां पेख, प्रतख रूप सच गुसांई दयां समझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी मिलावां साचे देस, मन्दिर अन्दर घर विच घर मेला सहिज सुभाईआ। जे बेवतन होया छड के आपणा देस, साची मंज़ल दयां चढ़ाईआ। जिस गृह इक्को स्वामी वसे हरि नरेश, निरँकारा डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण रिहा वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सो पुरख बिधाता वेखणहारा जगत तमाशा निरगुण जोती जामा बदल के भेस, अवल्लड़ा रूप इक्क इकल्लड़ा रिहा वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म समझाईआ। इक्क कहे मैनूं आदि जुगादी कहिंदे इक्क एकँकार, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल खेलां नौ खण्ड पृथ्मी नौ दवार, नौ रस खोजां चाँईं चाँईंआ। हुक्मे अन्दर दिवस रैण मास बरख चलां विच संसार, घड़ी पल भज्जां वाहो दाहीआ। कोटन कोटि जुग काल बीत गए सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग विच संसार, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। हुक्मे अन्दर सेवा कर के गए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर कलमा कायनात सुणाईआ। धुर संदेसा देंदे गए भगत सुहेले बण के यार, धुर दा राग नाद कर शनवाईआ। काग़ज़ कलम शाही

नाल लेखा लिखदे गए बेशुमार, शरअ शरीअत बन्धन नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। उन्नी जेठ कहे मैं आया लोकमात जग, शहिनशाह दित्ती माण वड्याईआ। निरगुण धार वखावां पुरख समर्थ, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर निराकार वेस वटाईआ। भेव अभेदा खोल्ह आत्म परमात्म दस्सां दास, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रहिण कोए ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धुर दी बाणी शब्द नाद बोध अगाध सुणावां गाथ, चारे खाणी चारे बाणी भेव अभेद दयां खुल्हाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण आकार सदा साथ, एथे ओथे दो जहानां इक्को रंग वखाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द जन भगतां दस्सां सिमरन पूजा पाठ, जोग अभ्यास काया मन्दिर अन्दर साढे तिन्न हथ्थ सच सिँघासण पुरख अबिनाशण दयां मिलाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक सच ख़ज़ीने देवां दात, दाता हो के दयावान मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाईआ। सन्त सुहेला इक्क अकेला पूरी करनहारा आस, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। गुरमुखां अन्दर निरगुण जोत जोती नूर करे प्रकाश, अन्ध अंधिआर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। उन्नी जेठ कहे मैं लोकमात पाया फेरा, सम्मत शहिनशाही दए गवाहीआ । वीह सौ इक्की बिक्रमी पूर्ब कर के नबेड़ा, झगड़ा पहला दिता मिटाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को पुरख अकाल बथेरा, बहु गिणती लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे दर ते मंगदे रहे मेहरा, निउँ निउँ चरनां सीस कदमां विच झुकाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर निरगुण सरगुण हो के मार के गए फेरा, चार कुण्ट दहि दिशा सोहला ढोला नाम दृढ़ाईआ । सो पुरख अकाला दीन दयाला शब्दी धार जोधा सूरबीर शेरा, भबक आपणा नाम लगाईआ। दूर दुराडा वसणहारा नेरन नेरा, निज घर आत्म परमात्म ज़ाहर बातन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, सच स्वामी बेपरवाहीआ। उन्नी जेठ कहे मैनूं कहिंदे इक्क उन्नीसा, साची धार दयां जणाईआ। मैं देवां सच हदीसा, हज़रतां नालों करां सच पढ़ाईआ। भेव चुका के ऊँचां नीचां, राउ रंकां इक्को गृह वखाईआ। पुरख अबिनाशी सच स्वामी सभ दा मीता ठाकर, काया सागर भव बेड़ा पार कराईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, सच बणजारे बणावां सौदागर, वस्त अमोलक इक्को नाम हट जणाईआ। भेव चुका के करीम करता कादर, सचखण्ड दरगाह साची देवां आदर, अदल धुर दा इक्क सुणाईआ। जन भगतां वासना कूड़ी क्रिया अन्दर रहिण ना देवां साजश, सिफ्त सलाही बेपरवाही नूर इलाही, जलवागर इक्को दयां जणाईआ। घट भीतर अन्दर करां सफ़ाई, दुरमति मैल रहे ना राईआ। पतित पुनीत ठांडे सीत दयां कराई, पुरख अकाला दीन दयाला मिला के सच्चा

शहिनशाहीआ। त्रैगुण डेरा ढाह के करां अतीत, त्रैभवण धनी गहर गम्भीर गुण गुणी गुणवन्ता दयां मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत विद्या होणी अन्न्ही, चौदां लोक चौदां तबक उच्ची कूकण देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। उन्नी जेठ कहे मैं इक्क नौ गया जुड़, भेव अभेदा आपणा दयां खुल्हाईआ। भगत सुहेला मालक ख़ालक प्रितपालक मेला धुर, धरनी धरत धवल लेखा दयां चुकाईआ। लहिणा देणा मुके काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज चोर, आसा मनसा माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया दयां कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे वेखणहार श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा दान, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। सच महल अटल वखा के इक्क मकान, सति दुआरे वज्जे सति वधाईआ। आत्म परमात्म जोड़ा जुड़ जाए गोपी काहन, सुरती शब्दी इक्को रंग वखाईआ। इक्क दूजे दी बिन विद्या दए पहिचाण, पर्दा ओहला दए उठाईआ। बिन हरि किरपा पूरन आया ना किसे ज्ञान, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। अन्तर बख्शे शब्द नाद धुनकान, अगम्मी राग जणाईआ। अन्तर आत्म निज रस देवे पीण खाण, कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जाता निरगुण नूर करे महान, सति सतिवादी आपणा पड़दा दए उठाईआ। लेखा मुक जाए रवि ससि सूर्या भान, मण्डल मण्डप लोड़ रहे ना राईआ । झगड़ा मुक जाए ज़िमीं असमान, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा कहे मेरा किसे ना जाणया भेत, पड़दा सक्या ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी मैं रिहा वेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मात हंढाईआ। सच प्रेम किसे ना हेत, प्रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेलदा रिहा खेड, निरगुण सरगुण आपणी कल धराईआ। गुर अवतार पैगम्बर जुग जुग रिहा भेज, जोती शब्दी धार समझाईआ । आत्म ब्रह्म माणदा रिहा सेज, निरन्तर आपणा आसण लाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा वेख, पुरी लोअ पर्दा आप चुकाईआ। मालक बणदा रिहा शाहो भूप नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेला गुर चेला करदा रिहा हेत, नाता बिधाता आप जुड़ाईआ। सिफ्त सलाही कलम शाही कातब बणके लिखदा रिहा लेख, चारे खाणी चारे बाणी चारे वरन करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं सुहावां वक्त, वार थित समझ कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी माण देवे वड्याई विच जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नाल मिलाए सन्त सुहेले गुरमुख भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। सच प्रीती आत्म परमात्म देवे शक्त, शख्सीअत साची दए समझाईआ। पर्दा ओहला

भेव चुकाउणा अर्श फर्श, दो जहानां इक्को रंग वखाईआ। मेहरवान मुहब्बत विच महबूब अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। चिन्ता सोग मिटा दे हरख़, दु:ख दर्द नेड़ कोए ना आईआ। साची मंज़ल सच मनार हक दुआर देवे दरस, आदर्श आपणा इक्क जणाईआ। गुरमुखां उत्ते रहमत नाल करे तरस, रहीम रहमान सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म कर्म दी मेट देवे हरस, लक्ख चुरासी रोग रहिण ना पाईआ। धुर दा नाम साचा ढोला सुणावे तरज़, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चार जुग दी बेनन्ती मन्ज़ूर करे अर्ज़, वाक् भविख्तां खोज खुजाईआ। समर्थ स्वामी आपणा खेल करे असचरज, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव ना कोए खुल्हाईआ । हुक्म देवे जोधा सूरबीर मर्दाना मर्द, शब्दी शब्द आपणी कार कमाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेर गर्द, नव नौ चार पर्दा रिहा उठाईआ। जगत कसाई छुरी रहिण ना देवे करद, कतलगाह लहिणा दए मुकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अन्दर वड़ के देवे वरज, धुर फ़रमाना सच्चा राणा श्री भगवाना आपणा आप समझाईआ । जन भगतां बेड़ा शौह दरयाए होण ना देवे ग़रक, खेवट खेटा बिन वंञ मुहाणयों पार लँघाईआ। कलिजुग अन्त वंडणहारा सन्त सुहेले दर्द, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। गुरमुखां होण ना देवे कोई हर्ज, माणस जन्म मन वासना दए मिटाईआ। नाम निधाना सच वखावे धुर दी खड़ग, खण्डा इक्को इक्क चमकाईआ। गुरमुख गुरसिख चार कुण्ट दहि दिशा फिरे सदा निधड़क, वैरी मीत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा वखाईआ। हरिजन सज्जण जाए उठ, कलिजुग नींदर ग़फ्लत रहिण ना पाईआ। श्री भगवान मेहरवान हो के जाए तुठ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साचा अमृत जाम प्याए घुट, अन्दर बाहर दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। साचे मन्दिर अन्दर निरगुण नूर होवे प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ । इक्को ढोला पवण पवणी चले स्वास, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। निज घर निज वासी करे निवास, धुर दे मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। प्रेम प्याला नाम ख़ुमारी देवे आबे हयात, मधुर रस मधुर धुन आत्मक दए जणाईआ। सच दुआरे सति पुरख निरँजण करे आप निवास, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक्को दस्से सच प्रभात, सन्धया लेखा दए मिटाईआ। वक्त कहे मेरी सच प्रभाती, प्रभ दित्ती माण वड्याईआ। दिवस बीत के आई राती, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। अर्शां तों मारे फर्श उत्ते झाती, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। की करे खेल कमलापाती, पतिपरमेश्वर दाता बेपरवाहीआ। जिस दा नाम कहाणी जुग जुग चलदी रहे साखी, सो साख्यात आपणी कार कमाईआ। जन भगतां दी बदल देवे हयाती, जन्म विच्चों जन्म दए वखाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाकी, माटी ख़ाकी आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां

बण के साथी, पुरख अबिनाशी साची घाटी मंज़ल दए चढ़ाईआ। जिथ्थे ज़ात पात दीन मज़्हब कोई ना करे बाती, शरअ शरीअत विच ना कोए लड़ाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया ना दिसे कोए फ़सादी, झगड़ा जीव ना जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुहेला इक्क अकेला आपणा रंग वखाईआ । वक्त कहे मैं आया लोकमात, दीन दयाल दित्ती माण वड्याईआ। जन भगतां जोड़ के साचा नात, अगला संग ल्या बणाईआ। नाम निधाना सुण के गाथ, सोहँ ढोला ल्या गाईआ। सच प्रेम दी वेख जमात, निउँ निउँ बैठा सीस निवाईआ। सेवक बण के दासी दास, ख़ादम हो के फेरा पाईआ। रंग रंगाए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एकँकारा बेपरवाहीआ। इक्क नौ कहे साडा होया इक्ट्ठ, इक्क आपणा रूप रिहा बदलाईआ। हुक्म सुण पुरख समर्थ, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। नेत्र खोल्ह ना सके कोई अक्ख, लोचन नैण रहे शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ चरनी रहे ढठ, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलिजुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर, साडा लहिणा देणा होया बस, बस्ते सभ ने लए बंधाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरी आसा आए रख, रक्षक बणना थाउँ थाँईंआ। अदल इन्साफ़ करना हकीकत हक, लाशरीक सच तौफ़ीक तोहे नूर ख़ुदाईआ । सच्चा मार्ग चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी देणा दस्स, करनी सति सच पढ़ाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह हँकारी बुरज कूड़ी क्रिया खेड़ा करना भठ, तत अठ्ठ मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा धुर दा घर, जिस गृह धुर दी धार सोभा पाईआ। उन्नी जेठ कहे मैं वेखण आया जगत तअलीम, तुलबयां वाली पढ़ाईआ। प्रभ दे उत्ते किसे ना रिहा यकीन, यके बाद दीगरे सारे गए भुलाईआ। आत्म परमात्म कोई कर ना सक्या तसलीम, तमा वेखी जगत लोकाईआ। महल अटल चढ़ ना वेख्या किसे अज़ीम, इस्म आज़म ना कोए समझाईआ। जगत नेत्र होए नाबीन, लोचण अक्ख ना सके खुल्हाईआ। मन वासना देंदे रहे दलील, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी साचा ठाकर किसे ना मिल्या छैल छबील, शहिनशाह आपणा नूर ना कोए चमकाईआ। कलिजुग अन्त अन्त होया अख़ीर, तकदीर सभ दी दयां बदलाईआ । शरअ दे कट ज़ंजीर, झगड़ा चुकाए कबीर, गहर गम्भीर इक्को दए समझाईआ। जिस दी खिच्च ना सक्या कोए तस्वीर, जुग चौकड़ी घतदा रिहा वहीर, इक्क इकल्ला आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच दुआर एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म कहे मैं चलां जुग चार, चौकड़ी सीस ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। खेल खेलदे रहे गुरू अवतार, पैगम्बर वेस वटाईआ। सुहाउदे रहे दरे दरबार, दीवान धुर दा

नाम लगाईआ। बणदे रहे मुहब्बत विच प्रेमी हम यार, यराने ग़मख़ार नज़री आईआ। गुलशन विच लैंदे रहे बहार, पत्त टहणी फूल नाल महकाईआ। राह तकदे गए निरँकार, चार कुण्ट वेखण थाउँ थाँईंआ। कवण वक्त सुहेला किरपा निधान होवे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दए जणाईआ। वलीआं दा वली अलीआं दा अली पैगम्बरां दा पैगम्बर शहिनशाह सिक्दार, हकदार सारे वेख वखाईआ। जिसनूं चार कुण्ट दहि दिशा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठां विच लभदा संसार, तीर्थ तटां उत्ते फिर फिर देण दुहाईआ। पढ़ पढ़ विद्या विद्वान गए हार, नेत्र लोचन दरस कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बण रखवाला जन भगतां मेल मिलाए विच संसार, संसा रोग हउमे दए मिटाईआ। उन्नी जेठ कहे मैं तकया ओह निरँकार, जिस दी मंज़ल विच मनार, दीवा बाती जगे अगम्म अपार, सच सिँघासण सोहे सच्ची सरकार, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी इक्को नज़री आईआ। भगतां करे उॅधार, सन्तां करे प्यार, गुरमुखां लाए पार, गुरसिक्खां लए उठाईआ। सच बणा के धुर दे लाल, लाल गुलाला आपणा रंग दए चढ़ाईआ। भगत वछल दीन दयाल, ग़रीब निमाणयां करे प्रितपाल, गुरमुख वेख नढ्ढे बाल, बाली बुध दए समझाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, भाग लगा के काया माटी खाल, काया मन्दिर अन्दर वखा के सच्ची धर्मसाल, दीआ बाती कमलापाती इक्को देवे बाल, जोती जोत इक्को करे रुशनाईआ। जो जन्म कर्म पूर्ब सेवा गए घाल, तिन्हां होए ना अन्त ज़वाल, भुजां लए उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों करे भाल, भगत सुहेले मेले नाल, गुर चेले आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भगत सुहेले कर परवान, महिमान धुर दे दए बणाईआ।

२० जेठ शहिनशाही सम्मत १ सुरजन सिँघ दे गृह फ़िरोजपुर

पुरख अकाल चुकणहारा पर्दा, जुग चौकड़ी जन भगतां दए वड्याईआ। निरभउ भय चुकाए कूड़े डर दा, आसा तृष्ना माया ममता मोह दए गुआईआ। भेव अभेदा खुल्हाए घर विच घर दा, काया मन्दिर अन्दर वज्जे वधाईआ। अमृत प्याए निझर रस साचे सर दा, बूँद स्वांती ठांढी आपणी आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सन्त सुहेले वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा करनहारा दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत चारे खाणी करे भाल, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख लभ्भे साचे लाल, अनमुलड़े हीरे प्रभ लए प्रगटाईआ। साची सिख्या धुर दी देवे इक्क सखाल, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जगत

जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ । अमृत आत्म सुहाए साचा ताल, तीर्थ तट लोड़ रहे ना राईआ। दीआ बाती कमलापाती धुर दा देवे बाल, दिवस रैण करे रुशनाईआ। काया काअबा वखाए सच्ची धर्मसाल, शिवदुआला मठ इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले गुरमुख चेले सतिगुर सच्चा सच दुआरे दए बहाल, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साजण मीता बेपरवाहीआ। साजन मीता हरि भगवन्त, करनी करता इक्क अखवाइंदा। भगत सुहेला प्रभ सभ दा कन्त, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। बोध अगाध बणा के पंडत, धुर दी विद्या इक्क पढ़ाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। दे वड्याई विच जीव जंत, जीवन जीवन विच्चों बदलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाइंदा। मेहरवान दया कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। धुर दुआरा खोल्ह के दर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। सच सरोवर नुहा के सर, दुरमति मैल दए धुआईआ । साची विद्या इक्को पढ़, धुर दा नाम दए समझाईआ। साची मंज़ल इक्को चढ़, धुर धाम दए वखाईआ। लेखा मुका के सीस धड़्ह, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। कूड़ी क्रिया उखेड़े जड़्ह, तन माटी ख़ाक रहिण ना पाईआ। आसा तृष्ना जाए सड़, जोती अग्नी लम्बू लाईआ। सन्त साजण बाहों फड़, गृह मन्दिर लए बहाईआ। भेव चुकाए नारी नर, इक्को रंग वखाईआ । सदा सुहेला इक्क अकेला भगत भगवान लए वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ । दीन दयाल पुरख अबिनाशा, पुरख अकाल दया कमाईआ। भगत जनां हरि दासी दासा, जुग जुग वेख वखाईआ। जन्म कर्म दी करे पूरी आसा, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इथे उथ्थे दो जहान देवे साथा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पार लँघाईआ। आदि जुगादि नित नवित सोहँ शब्द पढ़ा के साची गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र इक्क उठाईआ । जन्म कर्म दी पूरी करे आसा, चरन कँवल देवे भरवासा, लेखे लावे पवन स्वासा, निरगुण जोत करे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। पुरख अकाल सर्ब गुणतासा, हर घट अन्दर रक्खे वासा, भगत सुहेला बणे राखा, जुग चौकड़ी चार कुण्ट दहि दिशा होवे आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दे विछड़े लए मिलाईआ। भगत सुहेला हरि बेपरवाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी बण मलाह, जुग जुग बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कलिजुग अन्तिम होए सहा, साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जाता वेस वटा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। भगत जनां प्रभ सदा संग, मित्र प्यारा मीत नज़री आइंदा। नाम निधान वजाए मृदंग, अनरागी आपणा राग सुणाइंदा। सच सच देवणहार सच अनन्द, निजानंद परमानंद विच मिलाइंदा।

दूई द्वैती शरअ शरायती ढावणहारा कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट पाए सार जुग चौकड़ी समां विचार, पर्दा ओहला रहिण कोए ना पाइंदा।

२० जेठ शहिनशाही सम्मत १ गुरचरन कौर दे घर, हीरा मंडी गेट फ़िरोजपुर

प्रेम कहे मेरा खेल नित नवां रोज़, जगह बजगह वेख वखाईआ। चारे खाणी करदा रहवां खोज, बाहर अन्दर फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा करदा रहवां सोच, समझ आपणी नाल मिलाईआ । लभदा रवां रोज़, चौदां तबक सबक कौण पढ़ाईआ। सुणदा रहां सदा सलोक, रागां नादां विच शनवाईआ। प्रकाश तकदा रहां जोत, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। नगारयां उत्ते सुणदा रहां चोट, वज्जे वाहो दाहीआ। महल अटल वेंहदा रहां कोटी कोट, शिवदुआले मठ पर्दा लाहीआ। बिना सतिगुर पूरे साची देवे ना कोए मौज, मजलस सच ना कोए लगाईआ। भरम भरम के जुग वेखे बहुत, बहु गिणती विच जणाईआ। मेरी अजे ना मुकी औध, आयू ना कोए विहाईआ। साचा मिल्या ना कोए बोध, धुर ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ । कूड़ी क्रिया वेंहदा रिहा ढौंग, भृष्टाचार लोकाईआ। भगतां मिलण दा मैनूं शौक, आपणा हाल समझाईआ। जिथ्थे कोई ना सके रोक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मैं उथ्थे जावां ख़ामोश, चुप चुपीता पन्ध मुकाईआ। सच प्रीती अन्दर होवां मधहोश, मधु इक्को रस वखाईआ। मेरा लेखे लग जाए माटी पोश, पुश्त पनाह मिले वड्याईआ। जेहड़ा होया रिहा रूहपोश, सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता दए जुड़ाईआ। प्रेम कहे मैं प्रेमी रिहा लभदा, प्रेमका रूप वटाईआ। आदि जुगादि रिहा भज्जदा, जुग चौकड़ी बैठा पन्ध मुकाईआ। दिवस रैण रिहा नसदा, नठ्ठां वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं विच रिहा हसदा, हँसी मुख वखाईआ। सच दुआरे रिहा वसदा, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। दर्शन करदा रिहा अगम्मी अक्ख दा, बिन अक्खां अक्ख जणाईआ। साची मंज़ल रिहा वधदा, कदम कदम नाल बदलाईआ। मैं सारी सृष्टी नालों भगतां दा हिस्सेदार बणया अध दा, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। मैं राह तकदा पुराणा कद दा, कदीम दयां समझाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर रिहा सददा, होके दे दे जगत अल्हाईआ। लेखा मुकदा रिहा हक दा, हको हक दए बदलाईआ। प्यार दए आपणे हथ्थ दा, सिर साहिब स्वामी आप टिकाईआ। प्रेम कहे मैं उस दुआरे फबदा, जो फ़ैसले धुर दे दए सुणाईआ। मैं नूर रब्बी वेख्या रब्ब दा, सबब नाल गया आईआ। झगड़ा चुकावां कूड़े पज्ज दा, पंचम

डेरा ढाहीआ। नज़ारा वखा दे आपणे हज्ज दा, हाजत पूर कराईआ। नाम सुणा दे जैकारा आपणे डंक दा, ढोला इक्को गाईआ । झगड़ा मुका दे लक्ख चुरासी पन्ध दा, पाँधी पन्ध ना कोए भुआईआ। किला तोड़ दे वकारी कंध दा, जूठा झूठा डेरा देणा ढाहीआ । रस दे दे आपणे अनन्द दा, प्रेम कहे प्रेम आपणे विच्चों प्रगटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दे अन्दर वसदा, झगड़ा चुकाया रहिणा वख दा, पर्दा ओहला ना रिहा पलक अक्ख दा, सभ दा मालक हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला तिन्नां दे पड़दे ढकदा, प्रेम प्यार अन्दर लभदा, दूसर डोरी तन्द ना कोए वखाईआ।

२० जेठ शहिनशाही सम्मत १ सलक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड मूंगला ज़िला फ़िरोजपुर

गुरमुख निमाणा कदे ना होया, सदा सदा सद सतिगुर आपणी गोद उठाइंदा। गुरमुख सज्जण कदे ना मोया, मर जीवत जीवन जगत विच वडियाइंदा। गुरमुख आपणा आप कदे ना खोया, जो तन मन सतिगुर भेंट चढ़ाइंदा। गुरसिख दु:ख दर्द विच कदे ना रोया, जो आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख पापां मैल दुरमति सदा धोया, उजल आपणा आप कराइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुरमुख गुर गुर सतिगुर इक्को होया, दूजा रूप ना कोए प्रगटाइंदा। गुरसिख कदे ना होए कंगाल, जगत ग़रीबी ना कोए हंढाइंदा। जिन्हां नूं देवे अनमुलड़ा लाल, नाम ख़ज़ाना आप भराइंदा। विचोला बण दलाल, दुनिया तों लए छुड़ाईआ। पुच्छ मुरीदां हाल, मुरदे लए जवाईआ। जमां तों कर बहाल, फ़ासी तों लए छुडाईआ । नाता तोड़ के काल, दीन दयाल आपणा रंग रंगाईआ। मार्ग दस्स सुखाल, औझड़ राह कटाईआ। बिहंगम दस्स के चाल, अन्तिम लै के जावे नाल, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। गोद सुहञ्जणी सोहे बाल, लोरी शब्द नाल परचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत फल देवे खुवाल, तृष्ना भुख सर्ब मिटाईआ । गुरमुख कदे ना होवे निकम्मा, नेहकर्मी रूप ना कदे वटाईआ। गुरमुख सदा सतिगुर घर जम्मा, नाता मात पित तुड़ाईआ। इक्को पुरख अकाल जोत अकालण धुर दी अम्मा, अमानत आपणी झोली पाईआ। नाता सृष्टी नाल तत माटी ख़ाकी तना, आत्म परमात्म आपणा रंग वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुख कदे ना होवे भुक्खा, प्रभ भुक्ख्यां भुख मिटाईआ। जन्म कर्म दा मेट के दुखा, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। सच प्रेम दा दे के सुखा, सुख सागर विच समाईआ। बुढ्ढयां नढ्ढयाँ बिन सतिगुर पूरे कोए ना कहे आ मेरया पुता, फड़ बाहों गले लगाईआ। प्रभ दी याद विच जिन्हां ने टुक्कड़

खाधा रुक्खा सुक्खा, सुख सागर विच समाईआ। · मन मनसा गए मिटाईआ। जिन्हां दे अन्तर
प्रेम प्यार सच्चा उट्ठा, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। पुरख अकाल सदा उन्हां ते तुट्ठा, प्यार मुहब्बत झोली पाईआ। मीत
मुरार रहिण देवे कोई ना रुट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख कदे ना कहे
मैं ग़रीब, ग़रीबी मेरे उत्ते आईआ। कदी ना कहे मैं बदनसीब, धक्के देवे लोकाईआ। जिन्हां दे साहिब स्वामी वस्या करीब,
घर सज्जण बैठा सोभा पाईआ। जिन्हां दे कोल प्रभ मिलण दी तौफ़ीक, ओह तोफ़े जगत दे देण गुआईआ। धुर दा सज्जण
लभ्भ रफ़ीक वांग फ़रीद, अजीब मंज़ल इक्को पाईआ। नज़री आए सच तबीब, जो तबा दए बदलाईआ। जिन्हां नूं जुगां
जुगां दी उम्मीद, आसा विच बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। करदे रहे उडीक, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। बिना वेक्खयां
डिठिआं करदे रहे तारीफ़, मनसा मनसा नाल मिलाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जिन्हां नूं सनमुख होया प्रतीत, सति
सतिवादी नज़री आईआ। नाल मिल के ढोला गावण सोहँ गीत, गोबिन्द रंग चढ़ाईआ। ओह गुरमुख कदे ना होवे नीच,
नीचों ऊँच दए बणाईआ । जिन्हां दे अन्दर लँघ जाए दहलीज़, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। उहनां नूं आपणे प्रेम दी दस्स
देवे तमीज, सहिज नाल समझाईआ । जन भगत बणा के अज़ीज़, ख़िदमतगार सेवा सच बणाईआ। जेहड़े गोबिन्द धार होए
शहीद, उहनां दा मेला सहिज सुभाईआ। शब्दी गुर करे तस्दीक, शहादत आपणी रिहा भुगताईआ। पुरख अकाल बण के
मीत, मित्रां वाला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए उठाईआ। गुरमुख कदे
ना कहे मैं कंगला, धन दौलत माया नज़र कोए ना आईआ। जिस दे कोल अनमुल्ला साढे तिन्न हथ्थ काया बंगला, निरगुण
सरगुण वंड वंडाईआ। जिस गृह मन्दिर अन्दर बैठा प्रीतम रंगला, रंग रतड़ा आसण लाईआ। जो चाहे सो घर विच मंग
ला, मंगलाचार आपणा दए जणाईआ । बिन रसना तों साचा अनन्द ला, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी
टुट्टी गंढ्ढ ला, गंढ्ढणहार गोपाल गुसाँईंआ । जिस गुरसिख चरन कँवल प्रेम नाल कीती बन्दना, सो बन्दीखाने दए तुड़ाईआ।
राए धर्म मूल ना दंडणा, कर्म कांड रहिण ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे
पार लँघाईआ। हरिजन कोई ना कहे मैं मंगत, भिखारी दरवेश नज़री आईआ। जिन्हां नूं पुरख अकाल मेल मिलाया नाल
हरिसंगत, सो हरि का रूप गए बणाईआ। उहना दा लेखा रिहा ना अन्त, अन्तष्करन वज्जी वधाईआ। ढोला सुण के प्रभ
दा मंत, मंतव आपणा हल कराईआ। मेला नाल श्री भगवन्त, नार कन्त वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सद देवणहार सच्ची सरनाईआ। गुरमुख कदे ना कहे औखा, घड़ी औखी रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर मिल

के सति विच सौखा, मन ममता दए मिटाईआ। पुरख अकाल किसे नाल कदे करे ना धोखा, धुखदयां दी अग्नी दए बुझाईआ। आपणा मार्ग दस्स के सौखा, मंज़ल दए चढ़ाईआ। चुरासी विच्चों मौका, मुफ्त आपणा जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा चुका के लोका, लोकाई कोलों पल्लू दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरन सरन इक्को इक्क वखाईआ।