२० जेठ शहिनशाही सम्मत १ कृपाल सिँघ दे गृह पिण्ड गोलेवाला
जिस उपर साहिब सतिगुर किरपा करदा, करनी दा करता दया कमाईआ। तन माटी ख़ाकी ठांडा करे हिरदा, सीतल सीत रूप वटाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा लेख जाणे दिल दा, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। हरि सन्त स्वामी पुरख अकाल हो के मिलदा, दीनन दयावान आपणे रंग रंगाईआ। सच निशान वखाए अगम्मी तिल दा, निज नैण होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार सच्ची वड्याईआ। जन भगतां उत्ते परम पुरख होए दयाल, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। काया मन्दिर वखावे सच सच्ची धर्मसाल, महल अटल सोभा पाईआ। गृह मन्दिर अन्दर दीपक जोती दए बाल, निरगुण नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। भाग लगावे काया माटी खाल, ख़ालक ख़लक होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला बेपरवाहीआ। जन भगतां प्रभ देवे चरन साची धूढ़, मिट्टी ख़ाक पाक लए बणाईआ। जन्म जन्म बख्श देवे कसूर, किस्मत विच्चों किस्मत दए बदलाईआ। नाम भण्डारा भर भरपूर, अतोट अतुट दए वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे के नूर, सच ज़हूर करी रुशनाईआ। नाद धुन वजा के तूर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सर्ब मिटाईआ। जन भगतां देवे अनमुलड़ा योग, युगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण कर के धुर संजोग, घर साचे सच्चा मेल मिलाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल दस्स के इक्को ओट, जगत आसरे सर्ब गवाइंदा। मोह माया ममता कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा जाए पहुंच, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। जन भगतां प्रभ देवणहारा दात, वस्त आपणी हथ्थ रखाईआ। सति सच बख्शे सच सुग़ात, सुगंद खा के झोली पाईआ। नाम निधान सुणाए धुर दी बात, बातन पर्दा आप उठाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे राख, पवित पाक दए बणाईआ। हिरदे हरिजन हरि हरि लैणा भाख, पारब्रह्म प्रभ पर्दा दए उठाईआ । जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी प्रभ
पूरी करनहारा आस, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। जगत वासना रहिण ना देवे उदास, धीरज धीर इक्क वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां भगतां वस्या साथ, तिन्हां आत्म अन्तर ना होए घाट, कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, अन्त लै के जाए साथ, घर घर गृह गृह दर दर आपे वेख वखाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत १ सौदागर सिँघ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोजपुर
सचखण्ड कहे मैं सुणया सच जैकारा, लोकमात ध्यान लगाईआ। थिर घर कहे मैं सुणया धुर दा नाअरा, धरनी धरत धवल वज्जी वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सानूं लग्गा प्यारा, सीतल धारा रिहा वहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सोहणा वेख्या अखाड़ा, ज़िमीं असमानां वज्जी वधाईआ। भगतां किहा श्री भगवान साचा करे प्यारा, प्रेमी प्रीतम धुर दी लग्गी साची तोड़ निभाईआ। कूड़ी क्रिया वेख्या किनारा, कलिजुग अन्तिम अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग साचा वेख्या दुआरा, धुर दरबारी पर्दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सचखण्ड कहे जिस वेले सुणया जैकारा बोल, जागदी जोत नज़री आईआ । थिर घर कहे मैं नेत्र वेख्या खोल्ह, निरगुण नूर होई रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण शब्दी वज्जदा वेख्या ढोल, अनहद नादी नाद रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण श्री भगवान करदा वेख्या चोहल, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। भगत भगवान कहिण पूरा तुलदा वेख्या तोल, करता कीमत आपे रिहा पाईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी ख़ुशी मनाईआ। मेरा पूरा होण लग्गा कौल, इकरारनामे दी मुदत गई आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं सुणया संगीत, प्रेम प्यार विच्चों प्रगटाईआ। थिर घर कहे मैं वेख्या बैठ अतीत, त्रैगुण अतीता आपणा हुक्म सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं गाया सच्चा गीत, गहर गम्भीर दिता सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सच मन्दिर ठाकर दुआर वेख्या मसीत, गुरू गुर गुरदुआरा इक्को रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या रब्बी नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। थिर घर कहे सर्ब कला भरपूर, दूजे दर ना मंगण जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभू साडा मज़दूर, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। कट के जाए जन्म जन्म दे कसूर, कसम खा के आपणी दया कमाईआ। जिधर वेखण उधर हज़ूर, हज़रतां
दा हज़रत नज़री आईआ। अगला सति सच दा दस्सदा जाए दस्तूर, दस्तावेज़ काग़ज़ात आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सचखण्ड कहे मैं साची वेखी जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ । थिर घर कहे ना वरन ना गोत, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण सति धर्म दी लग्गी वेखी मौज, मजलस भगतां विच लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जिस नूं चार जुग चौकड़ी रहे खोज, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा ध्यान लगाईआ। सो साहिब सुहेला इक्क अकेला नित नवित भगतां दर्शन देवे रोज़, राज़क रहीम करीम रैहम आपणा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे रिहा मुकाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या हरि करता ठाकर, जो ठोकरां नाल भगत सुहेले रिहा उठाईआ। थिर घर कहे मैं वेख्या गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, जो अछल छल अस्गाह भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण भाग लगाउदा वेख्या काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ माटी देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ जोधा सूरबीर वड बहादर, नाम खण्डा ब्रह्मण्डां विच रिहा चमकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देवणहारा सच अनन्दा , रसना रस साचा दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या सलोक, गुण निधाना रिहा जणाईआ। जन भगतां कर निर्दोष, दोषी करे सर्ब लोकाईआ। शरअ ज़ंजीर जिन्हां गलों लाह के तोश, तबा तबीअत सभ दी दए बदलाईआ। प्रभ मिलण दा जिन्हां शौक, शहाना समां तिन्हां दए वखाईआ। बिन हरि नामे सृष्ट सबाई गई औंत, पिता पूत भाई भैण साक सज्जण सैण संग ना कोए वखाईआ । मेहरवान हो के जिन्हां दी खोजी खोज, गुरमुख गुरसिख लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मंत्र राग पढ़ाईआ। सचखण्ड कहे मैं देवणहारा सबूत, सुगंद खा के दयां जणाईआ। थिर घर कहे मैनूं नज़र आए इक्क महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण जिधर वेखीए उधर मौजूद, चारों कुण्ट आपणा रंग वरताईआ। भगतां मीता सन्तां दी वेख हदूद, गुरमुखां दे पर्दे दए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी वड दाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे मैं देणा संदेसा, अन्त अखीर आखर दयां समझाईआ। शाह पातशाह श्री भगवान धुर नरेशा, नर नरायण अख्वाईआ । जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार भेजा, भजन बन्दगी विच लगाईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां दी आत्म माणे सेजा, सिँघासण सोहणा इक्क सुहाईआ। सच दवारयों नज़री आए जिस गृह किसे ना पेखा, सो मन्दिर वज्जे वधाईआ। सृष्टी संसार दी बदल देवे रेखा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे
लए तराईआ। सचखण्ड कहे मैं मारनी इक्क आवाज़, सुत्तयां देणा जगाईआ। थिर घर कहे मैं कहिणा पड़दा खोल्ह के वेखो राज़, अन्दर लुक्या बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं गुर अवतार पैगम्बर नाल मिलाउणा जिस ने रसना रची आदि, अन्त ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कुदरत दा मालक, भगतां दा सालस, जोती नूर ख़ालस, आलस निंद्रा सभ दी दए गंवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर निरँकार आपणी बदल देवे आदत, अदालत वक्खरी दो जहानां लए लगाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत १ बूड़ सिँघ दे गृह नाथेवाला ज़िला फ़िरोजपुर
हरि किरपा होवे बणे भगत, वडभागी भाग जगत अख्वाईआ। हरि किरपा होवे बणे सच्चा सन्त, गुर साखी सच दृढ़ाईआ । हरि किरपा होवे मिले नाम मंत, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। हरि किरपा होवे चढ़े रंग बसन्त, तन माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। हरि किरपा होवे आत्म परमात्म मिले धुर दे कन्त, सेज सुहञ्जणी वज्जे वधाईआ। हरि किरपा होवे हउमे रोग मिटे चिन्त, संसा संसार रहिण ना पाईआ। हरि किरपा होवे मानस देही बणे बणत, ततव तत बूझ बुझाईआ। हरि किरपा होवे लेखा लगे अन्त, अन्तर ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। हरि किरपा होवे भगत जन उपजे भाग, भागहीण रहिण कोए ना पाईआ। हरि किरपा होवे जोती नूर जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। हरि किरपा होवे गुरमुख पूरन बणे साध, साधना सति सच समझाईआ। हरि किरपा होवे घर सज्जण सुणे नाद, अनादी धुन शनवाईआ। हरि किरपा होवे बदल जाए समाज, रीती नीती दए उलटाईआ। हरि किरपा होवे मिट जाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाईआ। हरि किरपा होवे सुरती शब्द होवे विस्माद, आपणा आप मिटाईआ। हरि किरपा होवे मिले कन्त सुहाग, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। हरि किरपा होवे परदयां विच्चों खुल्ल्हे राज़, राज़ां विच्चों राज़क नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। हरि किरपा होवे भगतां खुल्ल्हे अक्ख, अक्खीआं नूर चमकाईआ। हरि किरपा होवे नज़र आवे प्रतख, प्रतख प्रभू गुसांईआ। हरि किरपा होवे धाम न्यारा वेखे वख, महल अटल सोभा पाईआ। हरि किरपा होवे मिले अमोलक वथ, वस्त बेपरवाहीआ। हरि किरपा होवे आत्म परमात्म सुणे जस, सोहँ ढोला सहिज सुखदाईआ। हरि किरपा होवे अमृत प्रेम लए रस, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। हरि किरपा होवे अन्दर उपजे सच, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। हरि किरपा होवे धुर दी आवे मति, मनमत दए तजाईआ। हरि
किरपा होवे उजड़या खेड़ा जाए वस, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे नाम वधाईआ। हरि किरपा होवे मेल मिलावा होवे झब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । हरि किरपा होवे गुरमुख सच दुआरे बहे फब, कूड़ फ़रेब रहिण ना पाईआ। हरि किरपा होवे नाम ख़ुमारी मिले मधु, मधुर रस इक्क चखाईआ। हरि किरपा होवे हरिजन साचे लए सद्द, चरन कँवल दए वड्याईआ। हरि किरपा होवे मिटे विछोड़ा जगत अड्ड, सोहणा संग बणाईआ। हरि किरपा होवे लेखे लग जाए काया माटी हड्ड, रक्त बूँद सोभा पाईआ । हरि किरपा होवे सिफ्त सलाही ढोले गावण बत्ती दन्द, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। हरि किरपा होवे नूरी नूर चमके चन्द, प्रकाश प्रकाश सोभा पाईआ। हरि किरपा होवे मिले अगम्म अनन्द, मन चिन्त दए गंवाईआ। हरि किरपा होवे जन्म जन्म दा मिटे पन्ध, मंज़ल मिले शहिनशाहीआ। हरि किरपा होवे चढ़े आत्म परमात्म रंग, रंग रतड़ा दए रंगाईआ। हरि किरपा होवे मिल जाए साचे सेज सुंहञणी पलँघ, करवट रूप ना कोए बदलाईआ। हरि किरपा होवे जन भगतां आसा मनसा पूरी होवे मंग, तृष्ना तृखा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनक बिधी तरीके ढंग आपणे विच छुपाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत १ नाज़र सिँघ, भाग सिँघ, जगीर सिँघ दे गृह
पिण्ड माढ़ी ज़िला फ़िरोजपुर
जन भगतां उत्ते सदा सुलखणी घड़ी, दिवस रैण मास बरख वजदी रहे वधाईआ। सच प्रेम अगम्मी नाम दी जिन्हां तुक पढ़ी, सोहँ ढोला रसना जेहवा गाईआ। प्रेम प्यार मेहर मुहब्बत दी लगी रहे झड़ी, छहबर धार इक्क वहाईआ। आत्म परमात्म बज्झी रहे लड़ी, पल्लू नालों पल्लू ना कोए छुडाईआ। कूड़ कुड़यार जगत विकार विच्चों कर के बरी, सच दुआर दए वखाईआ। जिस घर मन्दिर अन्दर वसे निरगुण रूप हरी, परम पुरख बेपरवाहीआ। सो आत्म जुग चौकड़ी कदे ना मरी, तन माटी ख़ाक रूप लए बदलाईआ। वस्त अमोलक हरि का नाम मिले खरी, रईयत नाल आपणे घर दए दिसाईआ। साची मंज़ल अगम्म अथाह उच्च महल चढ़ी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मैं जावां बलिहार, जन भगतो निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां अन्दर अगम्म अथाह प्यार, प्रेम प्रीती विच समाईआ। परम पुरख दे धुर दे बण के यार, दोस्त सज्जण रूप वटाईआ। अठ्ठे पहर लगी रहे बहार, काया गुलशन सच महकाईआ। सुणदे रहिण धुन आवाज़, अनहद नादी वज्जे सच वधाईआ। सति सच होवे
काज, कर्म कांड डेरा देवे ढाहीआ। जेहड़ा समां सुभागा मिल्या आज, अज़ल तों देवे बचाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मेरे वड वडभाग, वडभागी प्रभ सतिगुर दर्शन पाईआ। घर नूरी जोत जगे चिराग़, कुकर्मां दा मेटे दाग़, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मैं चारों कुण्ट रही तक, बिन अक्खां अक्ख हिलाईआ। ख़ुशीआं नाल पई हस, मुस्कराहट वेखी बेपरवाहीआ। नूर नूरानी चमकी अक्ख, जो बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। हकीकत विच्चों नज़री आया हक, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। किरपा कर पुरख समर्थ, समां सुहावणा रिहा वखाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, हरिजन साचे दए समझाईआ। भगतां अन्तर जाए वस, वसल इक्को यार कराईआ। कूड़ी रैण मेट के मस, मस्त नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। सिर रक्ख के दोवें हथ्थ, दो जहानां देवे पन्ध मुकाईआ। जो साहिब सरनाई गए ढठ, माण अभिमान जगत मिटाईआ। सो सच दुआरे गए वस, नाता छुटया जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच सरनाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मेरा वक्त सुहेला, घड़ी पल विसर कदे ना जाईआ। सतिगुर मिल्या सज्जण सुहेला, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म कराए मेला, मिल मिल आपणा रंग चढ़ाईआ। अचरज खेल निरगुण हो के खेला, सरगुण समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मैं आ गई मुड़, मातलोक फेरा पाईआ। पुरख अकाल मिल्या साचा धुर, तख्त निवासी आपणी दया कमाईआ । जिस नूं लभदे अवतार गुर, पैगम्बर राह तकाईआ। जिस नूं खोजदे देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दी लक्ख चुरासी रखे सदा लोड़, चारे खाणी निउँ निउँ सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आया दौड़, दूर दुराडा आपणा फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत मिठ्ठे कौड़, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। घर विच घर तके करके ग़ौर, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ । जिन्हां साहिब सतिगुर गुसाँईं हो के गया बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करनों दए छुडाईआ । झगड़ा चुका के मोर तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। मंत्र दे के फुरना फोर, जगत वासना डेरा ढाहीआ। आपणे हथ्थ पकड़ के डोर, चारों कुण्ट दए भवाईआ। अगे कोई ना सके होड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सुलक्खणी घड़ी कहे मैं दोवें हथ्थ जोड़, साहिब सतिगुर दयां सुणाईआ। मेट अन्धेर अन्धघोर, सच नूर कर रुशनाईआ। तेरे भगत जन तैनूं रहे टोल, खोजण थाउँ थाँईंआ। जन भगतां नूं किहा बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सुलक्खड़ी घड़ी कहे नाज़र सिँघ एह ठाकर सदा वसदा कोल, दूर दुराडा नेरन नेर निज घर दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रखे सदा लोड़, जोड़ आपणे नाल जुड़ाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत १ सन्त गुरमेल सिँघ दे नाल बचन
अते पुच्छ गिछ बाघा पुराणा ज़िला फ़िरोजपुर
अमृत जल मिले धुर दा रस, रस्ता अगम्म दए वखाईआ। मन वासना हो के वस, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जाए नस्स, तन माटी ख़ाकी रहिण कोए ना पाईआ। निज नेत्र लोचन खुल्ल्हे अक्ख, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ । आत्म परमात्म नज़री आए साख्यात प्रतख, गृह मन्दिर वज्जे सच वधाईआ। नज़री आए जिस दा वसेरा घट घट, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गाउँदी गाथ, साध सन्त गुरमुख गुरसिख हरिजन बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, रस अमृत अमिउँ देणा चुआईआ। जल पाणी सभ जग खांदा पींदा, लक्ख चुरासी प्रभू अधार बणाईआ। जिस कारन गुरमुख सन्त लोकमात जीउदा, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। नाता दस्स दयो उस पुरख अकाल दे साचे नेंहु दा, साची लग्गी ना कोए तुड़ाईआ। रोग मिट जाए जगत वासना हउमे हउ दा, हंगता गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। झगड़ा मुक जाए तूं मैं दा, आत्म परमात्म इक्को रंग समाईआ। जल धार वग जाए अगम्मी नैं दा, समुंद सागर सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रस अमृत अमर देणा वखाईआ। जल पीण नूं आए जग, पंज तत काया माटी चोला जगत हंढाईआ। जेहड़ा जल अमृत मिले उपर शाहरग, सो झिरना देणा वखाईआ। जिस पीतयां सुणया जाए राग अनहद, धुन आत्मक वज्जे वधाईआ। दीपक जोत जाए जग, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मेला होवे सच, घर विच घर मिल के बहीए वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जिस तों परे नहीं कोई रस, नौ रस फीके देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे सच वर, जिस गृह जल पाणी इक्को नज़री आईआ। जल पाणी प्याउणा जे बण के सज्जण मीत, सन्त जी सति वस्तू झोली पाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द अन्दरों उपजे गीत, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। तन माटी ख़ाक अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर ततव तत होए ठांडा सीत, पतित पुनीत दए कराईआ। झगड़ा मुक जाए राज राजान शाह सुल्तान ऊँच नीच, एकँकारा इक्को नज़री आईआ। सो पुरख निरँजण वसे साहिब सदा चीत, अबिनाशी करता स्वामी आपणी ठोकर देण लगाईआ। झगड़ा मुक जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा हुजरा हक महबूब मुहब्बत विच दए वखाईआ। जेहड़ा अमृत रस भगतां कोल ठीक, ओह प्याला मधुर देणा प्याईआ। जिस नूं पीतयां हो जाए अतीत, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ । ओसे जल पीण नूं रहे उडीक, कोई सज्जण साजण दए पिलाईआ। जे दयोंगे बिन हथ्थां तों पीए ला के झीक,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त इक्को इक्क वरताईआ। सारे कहिंदे सन्तां कोल वस्त अनमोल, जगत कीमत कोए ना पाईआ। महापुरख दा पूरन ब्रह्म दा बोल, निरन्तर अन्तर दए समझाईआ। जेहड़ी वस्त सभ तों उत्तम श्रेष्ट तुहाडे कोल, उस दे विच्चों थोड़्हा गफ्फ़ा देणा वरताईआ। जिस नाल मन तन होवे अडोल, बुध बिबेक रूप वटाईआ। अन्दरों पर्दा देणा खोल्ह, बजर कपाटी देणा तुड़ाईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, बिस्मिल हो के आपणा आप छुपाईआ। ओह प्याला देणा भर के कौल, जो कँवल नाभी विच्चों बाहर झिरना रिहा झिराईआ। सन्त बचन सदा अनमोल, अनमोलक हीरे गुरबाणी गुण दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला मंगे रस, रसां विच समझ कोए ना आईआ। सन्त जी पाणी जल पीण दा सदा चाअ, सच दईए जणाईआ। जे कोई मधुर प्याला दए पिला, रस विच्चों रस नज़री आईआ। कागों हँस दए बणा, माणक मोती चोग चुगाईआ। तिस नूं मिलीए सहिज सुभा, अन्दरो अन्दर पन्ध दईए मुकाईआ। एहो वस्त सदा सदा मंगदे गए जिन्हां नूं प्रभ दे मिलण दी अदा, आदत सिख्या ना कोए बदलाईआ। जिस कारन उस नालों होए जुदा, ओह झगड़ा रहिण ना पाईआ। सन्त सतिगुर सदा रूप पुरख अकाल ख़ुदा, नूर नूर विच समाईआ । प्यासीआं तयासीआं रूहां नूं सदा जाम देण प्या, हरस हवस रहिण ना पाईआ। जे कोई मुसाफ़रां तों रखे लुका, एह कोई वड्डी नहीं चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा साचा दर, जिस घर इक्को रस नज़री आईआ। की सच जाम प्याउगे। आत्म राम मनाउगे। काया नगर खेड़ा ग्राम वसाउगे। गुफ़ा कुटीआ अन्दर वाजा हक वजाउगे। जिस प्यार दी ख़ातर आए, सच ओहो प्यास बुझाउगे। जल पीण दी बड़ी लगी तृष्ना, तृखा दिवस रैण रही सताईआ। जेहड़ी बुझ ना सकी ब्रह्मा शिव विष्ना, करोड़ तेतीसा भज्जण वाहो दाहीआ। जेहड़ी हट ना सकी कोलों कृष्ना, त्रैलोकी नाथ गोपीआं नाच नचाईआ। सो तृष्ना साचे सन्तां कोल मंगे भिखणा, दर अगे आपणी झोली डाहीआ। जिस दा लेख आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल दीन दयाल लिखणा, खाणी बाणी नाल वड्याईआ। ओह सन्त साजण सच्चा दिसणा, जो दहि दिशा करे रुशनाईआ । धुर दरगाही मिलाए मितना, मीत मुरार हरि गुसांईआ। जे अमृत दे दयो बहुता नहीं ते यतना, जिस नाल निक्कयों वड्डा नज़री आईआ। एह संसार सृष्ट लोकाई ख़लक दिसे मिथना, सगला संग ना कोए निभाईआ। बिन पीए अमृत रस जीउ जगत जहान पिटणा, शांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा एका वर, जिस मिलयां तृष्ना भुख रहे ना राईआ। जल पाणी कहे मैं ओस दे अन्दर जावां वड़, बिरहों वैरागी जो नज़री आईआ। साचे मन्दिर जावां चढ़, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। पंच विकार विच ना जावां
अड़, ईड़ा पिंगल करां सफ़ाईआ। ओस दे पहुंचां घर, जे मालक नूर ख़ुदाईआ। जोती धार जावां रल, रलमिल आपणा आप बदलाईआ। सच दुआरा लवां मल, जिस गृह विच्चों बाहर ना कोए कढाईआ। साचयां सन्तां दे हो जावां वल, वल छल करां सर्ब लोकाईआ। जे ओह गुरमुख सन्त भगत मेरा पी के जल, अमृत जल जाम दो जहान देण प्याईआ। पीन्दयां सार नज़री आ जाए निहचल धाम अटल, जिस घर पुरख अबिनाशी सच सिँघासण बैठा सोभा पाईआ। एसे कारन चार कुण्ट दहि दिशा साचे सन्तां कोल रहे चल, जे कोई सज्जण लभ्भे, अमृत जाम देवे हबे, प्रेम रस विच मधे, मंज़ल आपणी धुर दी सद्दे, जिथ्थे अगम्मी नाद वज्जे, धुन अगम्म शनवाईआ। जल पाणी प्याओ विच्चों डूँग्घे सागर, सहिज सुभाओ जल पाणी दयो वखाईआ। भाग लगे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ । प्याउण वाले दा बदल जाए कर्म मस्तक होवे निर्मल उजागर, जोत लिलाट करे रुशनाईआ। सन्तां दा सदा उपकार घर आयां नूं देणा आदर, आदर्श अनदृष्ट दृष्टी विच्चों देणा वखाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोए अन्धेरा बादल, नूरी नूर नूर होए रुशनाईआ । सच किनारा सच्चा पातण, सच मलाह सच बेड़ी खेवट खेटा सच्चा रूप दिखाईआ। बहुता नहीं ते तोला मासण, आसा मनसा पूरी लेखे लगे स्वासन, लेखा मुके पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल पन्ध रहिण ना पाईआ। भेव खुल्ह जाए ज़ाहर बातन, सच प्रीती बज्झे नातन, महातम इक्क देणा दृढ़ाईआ।
२१ जेठ शहिनशाही सम्मत १ कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरेजपुर
साहिब सतिगुर तारदा, सन्त सुहेले सज्जण मीत। हउमे रोग निवारदा, मन तन कर के ठांडा सीत। कर्म रोग निवारदा, साची बख्श चरन प्रीत। सच घर साचे वाड़दा, त्रैगुण माया कर अतीत। जुग चौकड़ी पैज स्वारदा, नाम सुणा के ढोला गीत। जन्म जन्म दा कर्ज़ उतारदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रूप धर सिरजणहार दा। साहिब सतिगुर दु:ख कटदा, अग्नी तत जंजाल। पड़दा खोल्ह के साचे हट्ट दा, वस्त अमोलक देवे लाल। लेखा चुक जाए रहिणा वख दा, गुरमुख मेले साचे लाल। मेहर नज़र नाल तकदा, लक्ख चुरासी विच्चों करे बहाल। झगड़ा चुका के मनमति दा, गुरमति साची दए सिखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि कृपाल। साहिब सतिगुर वेखदा, वेखणहारा एक। लहिणा जाणे पूर्ब लेख दा, जन्म जन्म दी देवे टेक। प्यार जाणे धुर दे हेत दा, लोचण नैण निज पेख। वसणा दस्से साचे देस दा, पड़दा ओहला खोल्ह के भेत। मिलणा दस्से हमेश दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सच स्वामी खेवट खेट। साहिब सतिगुर तकदा, बिन नेत्र नैण उठाल। मिलाप कर लए आपणी अक्ख दा, जोती दीआ इक्को बाल। सुनेहड़ा दे के धुर हक दा, जलवा नूरी दए जमाल। नाम निधाना सच्चा दस्सदा, धुर दे कलमे दए अहिवाल। झगड़ा चुकावे काया मट दा, सच वखाए सच्ची धर्मसाल। लहिणा मुकावे कूड़े हट्ट दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर आप मेहरवान। साहिब सतिगुर लोच दा, गुरमुखां दीद दीदार। जुग चौकड़ी एहो सोच दा, किस बिध निभां भगतां नाल। वक्त सुहञ्जणा करां मौज दा, गुरमुखां गुरसिक्खां हो दयाल। झगड़ा मुकावां कूड़ी चोग दा, माणक मोती इक्क खुवाल। लहिणा गवावां हउमे रोग दा, प्रेम प्रीती भर भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच आधार । साहिब सतिगुर भाखदा, अनडिठ्ठड़ी कार जणाईआ। धुर संदेसा इक्को आखदा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ । साचा रहिणा प्रभ चरन निवास दा, कूड़ी क्रिया जगत वखाईआ। लहिणा पूरा होवे आस दा, मिल सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। नूर होवे सच्चे प्रकाश दा, जोती जोत डगमगाईआ। धाम मिले निज घर निवास दा, अस्थान भूमिका सोभा पाईआ। गुरमुख गुरसिख रूप बण जाए सच्चे दास दा, सेवक आपणा नाउँ प्रगटाईआ। लहिणा देणा मुक जाए अगली पिछली बात दा, लेखा कर्म दए गंवाईआ। माण मिल जाए भगतां दी जमात दा, गुरमुख गुरमुखां नाल मिलाईआ। अंधिआरा मिट जाए कूड़ी रात दा, साचा चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा हुक्म इक्को वाचदा, बचन आपणा दए सुणाईआ।
२२ जेठ शहिनशाही सम्मत १ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाह वाला ज़िला फ़िरोजपुर
पगड़ी कहे मेरा होया काज, प्रभ पूरन आस कराईआ। राजन दे घर आया राज, नरैण नरायण दया कमाईआ । पिछली रीती दा बदल दिता रिवाज, आपणा हुक्म वरताईआ। दोहां दे सिर ते दिसदा नहीं कोई ताज, सेवक हो के सेवा सच कमाईआ। जिन्हां दी प्रभ रखणी पत लाज, चरन कँवल दए सरनाईआ। उहनां दा मेला होया आज, अजब लीला हरि वरताईआ। अगे प्रेमीआं वाला समाज, भगतां रंग चढ़ाईआ। दोहां दी वजदी रहे रबाब, सुरती ताल रूप बणाईआ। हरि सज्जण बण के साक, जोड़े रिहा जुड़ाईआ। माटी पुतले वेख के ख़ाक, ख़ालस रंग रिहा रंगाईआ। दोहां दा इक्को बण गया बाप, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। पगड़ी कहे पग्ग जग ना रहि जाए साथ, रघुनाथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछली पूरी कर के वाट, दोहां दा पन्ध मुकाईआ।
२३ जेठ शहिनशाही सम्मत १ दलीप सिँघ दे गृह बाऊ पुर ज़िला गुरदासपुर
जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी कहे मैं गई लुट्टी, लुटेरा आया धुरदरगाहीआ। जिस ने कला जगाई सुत्ती, सुत्यां दिता हिलाईआ। निरगुण हो के बदल आपणी रुची, रचना वखरी दित्ती रचाईआ। जुग चौकड़ी साडी धार बणी रही सुच्ची, पवित्र रूप वखाईआ। चूलीआं नाल पाउदे रहे मुखीं, अमृत जल वड्याईआ। साथों हो ना सक्या कोई सुखी, बिना कबीर रविदास मिली ना किसे वड्याईआ। सारी सृष्टी रही भुक्खी, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। खेल खेलदी रही जगत जुगी, चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। अन्तर मेरी वाट पुग्गी, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। कलिजुग अन्त विशेष रही ना कोई बुद्धी, विद्वान ना कोए चतुराईआ। रमज़ समझे ना कोई गुझी, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा पै गया वदी सुदी, पुन्नया अमावस दए दुहाईआ। भाग लग्गा ना किसे दुद्धी, पिता पूत करे लड़ाईआ। सच वासना किसे ना होई उग्घी, महल अटल ना कोए सुहाईआ। नाभी हो के मूधी, आपणा आप बदलाईआ। खेल वेखी ना किसे बुत्त रूह दी, चम दृष्टी जगत हल्काईआ। रमज़ वेखी ना किसे साढे तिन्न करोड़ लूं लूं दी, लहर लहर विच्चों टकराईआ । सिफ्त सुणी ना किसे पुरख अकाल इक्क अगम्मी हूबहू दी, पंजां तत्तां नाल करदे गए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे मेरा लुटया गया गुदाम, गोदी ख़ाली नज़री आईआ। पुरख अकाल बण अमाम, अमल सृष्टी वेख वखाईआ। दृष्टी ख़ाली दिसे तमाम, इष्टी नज़र कोए ना आईआ। गृहस्ती करन हराम, साध मन वासना हल्काईआ । हिरदे नज़र ना आवे राम, नाम चोट ना कोए लगाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना कोए वधाईआ। चार कुण्ट होई अन्धेरी शाम, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। रस रिहा ना साडे विच जाम, मधु मतवाला ना कोए कराईआ। मैं हो गई हैरान, हैरानी विच ध्यान रखाईआ। जिस दे सुणदी रही पैग़ाम, सच करी शनवाईआ। जिस दा दस्सदे गए निशान, गुर अवतार सिफ्त सलाहीआ। सो आ गया श्री भगवान, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दी लहर दा तुफ़ान, सभ नूं रिहा रुढ़ाईआ। जन भगतां कर परवान, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। मुहब्बत विच हो के मेहरवान, महबूब आपणा मेल मिलाईआ। पता नहीं किधरों चल के आ गया अज्ज दी शाम, शमअ जोत कर रुशनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दी थकावट गुरमुखां घर करन आया आराम, सिँघासण सोहणे उत्ते डेरा लाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भागां भरे भगत भगवन्त वेख ख़ुशी मनाईआ। मेहर विच आ के दए सच्चा इनाम, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जन भगतो प्रेम प्यार दा पीओ जाम, जमां दा लेखा दए मुकाईआ । माणस जन्म दा पूरा करे काम, कामना होर ना कोए वधाईआ। तुहाडा वेख
के नगर खेड़ा ग्राम, खिड़कीआं दो जहान रहे खुल्हाईआ। नेत्र करन ध्यान, दूर दुराडे तक्कण चाँईं चाँईंआ। जेहो जिहा अज्ज बिस्त्र मिल्या करन वास्ते बिसराम, विष्न ब्रह्मा शिव कहे वेखण कदे ना पाईआ। एहदी सिफ्त दी की कोई करे कमाल, कल्मयां तों बाहर नज़री आईआ। भगवन नालों वध्ध भगतां दा एहसान, जो सोहणा आशर्म रहे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे मेरी नमस्ते, नमो नमो सीस झुकाईआ। मैं वेखे भगतां दे खेड़े वसदे, सोहणे रूप वटाईआ। प्रेमी प्रीतम प्रेम नाल हसदे, ख़ुशीआं गीत गाईआ। लेखे पूरे होए पूर्ब जन्म आस दे, निरासा रहे कोई ना राईआ। झगड़े मुक गए गुरमुखां दी प्यास दे, अमृत जाम दिता प्याईआ। एह खेल शाह पातशाह शहिनशाह करे आप दे, दूजा संग ना कोए रखाईआ। तन पवित्र कीते भरे दुरमति पाप दे, नाम रस इक्क चखाईआ। ख़ुशी होवे कन्ढ्ढे ओस ग्लास दे, जिस दे नाल दिता वरताईआ। भाग चंगे दिसे अज्ज वाली रात दे, ख़ुशीआं विच रही मुसकराईआ। धन्न भाग दर्शन होए ओस बाप दे, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गए ध्याईआ। झगड़े चुक गए पूजा पाठ दे, मठां दी लोड़ रही ना राईआ। मेले मिल गए धुर दे साध दे, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पौड़े चढ़ गए अगम्मी घाट दे, जिस दी मंज़ल बेपरवाहीआ। मुकाम मिल गए हक निवास दे, धुर दे मालक दया कमाईआ । खेल वेख श्री भगवान दे, दो जहान वेखण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत धार अमृत रस रस धुर दा रिहा चुआईआ।
२४ जेठ शहिनशाही सम्मत १ बलाका सिँघ, प्यारा सिँघ दे गृह बाऊ पुर ज़िला गुरदासपुर
संदेसा देवे पौण पाणी, हुलारयां विच्चों जणाईआ। वेख के चार खाणी, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। सुण के अगम्मी बाणी, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। करे खेल शाह सुल्तानी, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ । जन भगतां मेल मिलाए बणके धुर दा हाणी, अन्दर बाहर होए सहाईआ। मंज़ल दे के पद निरबाणी, निरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। बोध अगाध दस्स कहाणी, शब्दी करे पढ़ाईआ। आत्म रहे ना कोए निमाणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख सुघड़ सुचज्जी बणे सवाणी, सोहणा रूप चढ़ाईआ । लेखा मुकावे आवण जाणी, गेड़ चुरासी दए कटाईआ। मस्त ख़ुमारी विच करे दीवानी, कूड़ी दाअवेदारी दए गंवाईआ । साची बख्शे सति कलामी, कलमा इक्क पढ़ाईआ । मेल मिला के गुण निधानी, गुणवन्त दए समझाईआ। पाउण कहे प्रभ कर के मेहरवानी, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पाणी कहे की देवण आया सच निशानी, निशाना तीर इक्को इक्क
चलाईआ। झगड़ा मुक जाए चारे खाणी, चौथी मंज़ल दए वड्याईआ। जिथ्थे रूह इक्क खेल रुहानी, रहमत विच समाईआ । जगत विकार ना कोए तुग्यानी, हड़्ह शौह ना कोए रुढ़ाईआ। भेव पाए ना कोए विद्वानी, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पवण पाणी कहे वेख्या धुर दा मंत्र, इक्को इक्क जणाईआ। बुझावण आया बसन्तर, अग्नी तत गंवाईआ। जोत जगावण आया निरन्तर, नूर करे रुशनाईआ। मिलावण आया साचे सन्तन, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। भेव चुकावण आया मन तन, ततव तत खोज खुजाईआ। राग सुणावण आया सच कन्न, कलमा हकीकत हक पढ़ाईआ। जन भगतां बेड़ा देंदा रिहा बन्न्ह, बन्दगी इक्को इक्क सुणाईआ। नेत्र रहे कोई ना अन्न्ह, अंधिआं करे रुशनाईआ। गुरमुख चाढ़ के साचे चन्न, चांदनी सच दए प्रगटाईआ । कूड़ कुड़यारा भाण्डा भन्न, भरम भउ दए मिटाईआ। पवण पाणी कहे जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ल्या मन्न, तिन्हां दी मनसा अमावस वाली सच प्रकाश प्रकाश विच मिलाईआ।