पुस्तकालयभाग १८

२५ जेठ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

किरपा अन्दर कृपाल, करनी करता वेख वखाईआ। दीना उत्ते हो दयाल, दया आप कमाईआ । प्रितपालक हो के करे प्रितपाल, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। दाता हो के देवे दान, वस्त अमोलक सच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मेहर अन्दर करे मेहर, महबूब वेख वखाइंदा। भगत सुहेला ना लाए देर, पर्दा ओहला आप उठाइंदा । जुग जन्म दा लहिणा दए नबेड़, लेखा अगे ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। जिन्हां उत्ते हो दयाल, दयानिध दए वड्याईआ। भगत सुहेले वेख के लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। माया ममता तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। जन्म जन्म दी पूरी घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र उठाए आप, आपणी दया कमाइंदा । जन भगतां कर वड प्रताप, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन्म जन्म दे मेट पाप, दुरमति मैल धवाइंदा । अन्दर बाहर कर के साफ़, पतित पुनीत रूप वटाइंदा। करनी क्रिया कर मुआफ़, मुश्किल हल कराइंदा । सच प्रीती जोड़ के नात, धुर दा मेला आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाइंदा। धुर फ़रमाना कहे मैं धुर दी धार, धरनी धरत धवल दयां जणाईआ। जिस दा हुक्म ओसे दा संसार, संसारी हो के वेख वखाईआ। जिस

दा नाम ओसे दा जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। जिस दा नूर ओसे दा उज्यार, जोत जोत जोत रुशनाईआ । जिस दा शब्द ओसे दी धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाईआ। जिस दा हुक्म ओहो करे ख़बरदार, सुत्तयां रिहा उठाईआ। जिस दा प्रेम ओसे दा प्यार, सच प्रीती रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी बाहर, पर्दा ओहला रिहा उठाईआ। सो किरपा करे हरि करतार, करनी कुदरत वेख वखाईआ। मेहर नज़र नाल जाए तार, गुरमुखां रंग रंगाईआ । जन्म जन्म दा गेड़ नवार, लक्ख चुरासी डेरा ढाहीआ। औखी मंज़ल पार कर दुष्वार, मार्ग इक्को इक्क वखाईआ। जिस नूं भुल जाए कोई गवार, गुरमुख गुर गुर दए समझाईआ। बन्दा बन्दीख़ाने विच्चों पाए छुटकार, बन्दना इक्को सीस निवाईआ। दुखियां दा दु:ख देवे नवार, हरख़ सोग दए मिटाईआ। सच प्रीती बख्श प्यार, नाता चरनां नाल जुड़ाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल जाए तार, उधार अगे ना कोए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला भगतां करे प्यार, भावी भउ भरम भय सारा दए मिटाईआ।

३१ जेठ शहिनशाही सम्मत १ हरभजन सिँघ, गुरदयाल सिँघ दे गृह
पिण्ड महणीआं ज़िला अमृतसर

भगत सुहेला नर हरि मीत, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाणे साची रीत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखणहारा नीत, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता घट घट अन्तर खोज खुजाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन जाणे सच प्रीत, अन्तर आत्म परमात्म वेख वखाइंदा। सोहला ढोला धुर दा कलमा दस्से साचा गीत, नाम निधाना श्री भगवाना अगम्म अथाह इक्क पढ़ाइंदा। लेखा जाणे राउ रंक ऊँच नीच हस्त कीट, शाह पातशाह भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे वेखणहारा, हरि करता करता पुरख वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण पावे सारा, पंज तत काया माटी फोल फुलाईआ । आत्म परमात्म वेखणहारा, नूरो नूर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। नित नवित वेखणहार जगत समाज, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाइंदा । एथे ओथे दो जहानां खेलणहारा खेल तमाश, लक्ख चुरासी नटुआ नाच नचाइंदा। जन भगतां पूरी करनहारा आस, जगत तृष्ना प्यास बुझाइंदा। काया माटी कर प्रकाश, जगत अन्धेरा अन्ध गुआइंदा। सदा सुहेला बण के वसे पास,

आवण जावण जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। मंज़ल पौड़ी चढ़ाए घाट, महल अटल इक्क वखाइंदा। अन्तिम तोड़ के जम दा फास, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा । जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी पूरी कर के आस, पवण स्वास लेखे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन मेला नर हरि ठाकर, हरि करता देवे वड्याईआ। पार करे जगत सागर, गहर गम्भीर दया कमाईआ। भाग लगा के काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। वणज करा के नाम सौदागर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। दरगाह साची देवे आदर, अन्तिम आपणा रंग वखाईआ। कुदरत दा मालक धुर दा कादर, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। हरिजन मेला श्री भगवन्त, भगवन आपणे रंग रंगाइंदा। नाता तोड़ लक्ख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत इक्क दरसाइंदा। नाम निधाना मणीआ मंत, आत्म परमात्म आप समझाइंदा। बोध आगाधा बण के पंडत, साची सिख्या सति पढ़ाइंदा। मात पित भाई भैण साक सैण बण के बंधप, साचा नाता वेख वखाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हँकार हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। जन भगत मिलावा भगवन संगत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे घर वसाइंदा। चरनां हेठ दबा के स्वर्ग बहिश्त जन्नत, मंज़ल आपणी सच चढ़ाइंदा। गुरमुखां लेखा लेखे ला के अन्त, आत्म परमात्म आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। सो गुरमुख हरिजन हरिभगत सच दुआरे परवान होए सन्त, जिस सति पुरख निरँजण आपणे विच समाइंदा। जन्म मरन आवण जावण लक्ख चुरासी हरख़ सोग रहे ना चिन्त, मात गर्भ जूनी जून ना कोए भुआइंदा। धुर दा मेला वक्त सुहावा नाता बणे नार कन्त, ब्रह्म पारब्रह्म आपणे विच मिलाइंदा। हरि भगत दूजे दर ना जाए मंगत, पुरख अबिनाशी घट घट वासी धुर दी वस्त इक्को नाम झोली पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे दर सुहाइंदा । हरिजन साचा गहर गम्भीर, परम पुरख प्रभ देवणहार वड्याईआ । अमृत आत्म सच चरनोदक देवे सीर, ठांडी धार निझर दए झिराईआ। जन्म कर्म लेखा बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक्क दृढ़ाईआ। मंज़ल चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, राए धर्म चित्रगुप्त अद्धविचकार लेख ना कोए वखाईआ। चरन कँवल सच दुआर बख्श अगम्मी धीर, जग नेत्र जिज्ञासू जीव नज़र कोए ना पाईआ। जिस मंज़ल दा राह तकदे पीर फ़कीर, पैगम्बर निगाह रहे उठाईआ । दस्तगीर हो दिलगीर, दिलदार राह तकाईआ। सो मंज़ल जन भगतां मिले लेखा टुट्टे शाह हकीर, राउ रंक इक्को दर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । पगड़ी कहे मैनूं सिर ते लैणा रख, मिले माण वड्याईआ। प्रभ मिलण दी खुल्ही रहे अक्ख, निज नेत्र होवे रुशनाईआ । नाता कूड़ा समझणा जग, सृष्टी देणी तजाईआ। मन आत्मा सतिगुर वस, परमात्म जोड़ जुड़ाईआ।

सदा मेला उपर शाहरग, शहिनशाह होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया बुझे अग्ग, ममता तृष्ना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ । पगड़ी कहे मैं चढ़ के वेख्या सीस, आपणा बल धराईआ। किरपा करे जगत जगदीस, जगदीशर दए वड्याईआ। साचा नाम हक हदीस, इक्को रिहा समझाईआ। गुरमुख गुरसिख बणा के बदल देवे नीत, नीतीवान बेपरवाहीआ । नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा दए वखाईआ। जिस घर बैठा आप अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण गावे गीत, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द रिहा सुणाईआ। आत्म परमात्म उपजी रहे प्रीत, सद इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पगड़ी कहे मैनूं सारे कहिंदे दस्तार, दस्त कँवलां विच आपणी सेव कमाईआ। पर मैनूं किसे नहीं मिलाया सांझा यार, पुरख अकाल ना जोड़ जुड़ाईआ। मैं विहारां ते भज्ज भज्ज गई हार, हरि का मन्दिर ना कोए सुहाईआ। जवारी वेख्या जगत संसार, माया ममता कारन दए दुहाईआ। अन्दर वड़ के खोल्हया ना किसे कवाड़, पर्दा दूई ना कोए चुकाईआ। सच वखाया ना कोई अखाड़, कोटन कोटि अखाड़े गए लगाईआ । किसे साक सज्जण भैण भाई मेटी नहीं अन्दरों विकारां वाली धाड़, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। खा खा मारन सर्ब डकार, शांतक सति ना कोए जणाईआ। पगड़ी कहे मैं रोवां धाहां मार, हाल वेख जगत लोकाईआ। जिन्ना चिर हरिजन हरिभगत मिले मेल ना दीन दयाल, ठाकर विच ना जाए समाईआ। ओनां चिर सिर तों किसे दा नहीं टलया काल, कोटन कोटि ख़ाक दिते मिलाईआ। जिस उत्ते किरपा करे आप महाराज, मेहर नज़र उठाईआ। पगड़ी कहे मैं ओसे दे सीस दा बण जावां ताज, तख्त निवासी शाहो शबासी आपणे रंग रंगाईआ। हरभजन सिँघ एह कोई लेखा नहीं समाज, दात धुर दी झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे दो जहान श्री भगवान रक्खे लाज, दस्त दस्त रखाईआ।