पुस्तकालयभाग १८

२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

बालटा कहे मैं मंगां दात, झोली सभ दे अगे डाहीआ। क्यों तुहाडा बणया साथ, सेवा रहे कमाईआ। मैनूं याद आया रुढ़के वाला पाणी दा इक्क ग्लिास, जेहड़ा गोबिन्द चरन सेव कमाईआ । एह उस तों पहलां दी आस, जो नानक गया समझाईआ। जिस सुण अगम्मी आवाज़, संदेसा दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, जोती जाता वेस वटाईआ। भगतां दा देवे साथ, सोहणा संग बणाईआ। अन्दरों बाहरों करे साफ़, पतित पुनीत दए जणाईआ। जन्म जन्म दे कुकर्म करे मुआफ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं दो हाढ़ रिहा झाक, बालटा कहि के ढोले गाईआ। गुरमुखां दी नठदयां भजदयां मुकदी

वेंहदा वाट, जो चले वाहो दाहीआ। उन्हां दे अन्दरों मैनूं प्रभ दी नज़री आई ज़ात, सो ज़ाहर ज़हूर रिहा समाईआ। मैं करदा रिहा तलाश, रैण सबाई खोज खुजाईआ। बहुत्यां विच्चों थोड़्हयां दी मिटी वेखी प्यास, जेहड़े तृष्ना जगत मुकाईआ । मैं नाल तकया सेवा करदा त्रिलोकी नाथ, राम वशिष्ट आपणा फेरा पाईआ। हौली हौली अन्दरे अन्दर सभ दी सुणदा रिहा बात, जो ख़ुशीआं ढोले गाईआ। इसे कारन मैं ख़ाली हो के मंगां दात, झोली भगतां अगे डाहीआ । गुरमुखो तुहानूं रहिणा पैणां अज्ज दी रात, रैण आपणा ध्यान लगाईआ। मैं चाहुन्दा तुहाडा लेखा लिख्या जावे नाल कलम दवात, जिस नूं अगे ना कोए मिटाईआ। धुर दा जुड़दा वेखां नात, सगला संग बेपरवाहीआ। मरन तों पहलां तुहाडी कटदी वेखां जम दी फ़ास, फ़ैसला हक सुणां चाँईं चाँईंआ। वेख्यो मेरी नामन्ज़ूर ना करयो दरख़ास, दरख़ासत अस्तिक रूप जणाईआ। मैनूं तुहाडे उत्ते विश्वास, विशा आपणा दिता समझाईआ। जिस तरह मैं तुहाडे नाल मिलाया हाथ, दस्त दस्त नाल जुड़ाईआ। मेरा मूँह उपर खेल तकदा रिहा आकाश, धरनी उत्ते तुहाडे चरन सोभा पाईआ। मैनूं आवाज़ आई एह मेरे रूप दी सोहणी शाख, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। मैनूं सभ कुछ गया भाख, भाख्या दित्ती बेपरवाहीआ। बाटा कहे मैं इक्क गल्लों गुस्ताख़, तुहाडे सीस उत्ते चढ़ के आपणा भार टिकाईआ। पर तुहाडा दर्दी वेख्या इक्को तुहाडा बाप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने मेहर नज़र नाल मेरा खोल्ह के ताक, सभ कुछ दिता समझाईआ। ओह तुहाडा तकया दास, सेवकां दा सेवक सज्जण शहिनशाहीआ। आउ सारे रल मिल के कर लईए इतफ़ाक, मुफ़ाद रहिण कोए ना पाईआ। जे कोई कुकर्म तुहाडे कोल हैगा पाप, ओह वी मेरे विच दयो टिकाईआ। मैं चरन चुम्म के कहां एहदा दर्शन करो साख्यात, जो सनमुख साहिब नज़री आईआ। इस दे प्रेम दा पीओ आबे हयात, अमृत रस रिहा चखाईआ। तुहाडा लेखा सभ दा मुक जाए काग़ज़ात, हिसाब किताब अगे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहानूं प्रेम नाल करे आदाब, आदाब ए अर्ज़ कहि के शुकर मनाईआ।

रैण कहे मैं बण गई रात, रुतड़ी आपणी लई बदलाईआ। जन भगतां मन्नी धुर दी बात, बातन हुक्म दिता सुणाईआ । पुरख अकाल दा वेख्या तकया साथ, साथी बेपरवाहीआ। लहिणा देणा लेखा देवे कलम दवात, तअदाद आपणी नाल मिलाईआ । सन्त सुहेले वेख जमात, मेरी ख़ुशी दूण सवाईआ। प्रेम प्यार वजा के रबाब, सोहणी तार सतार हलाईआ। मनसा पूरी होई ख़ाहिश, स्वास स्वास मिली वड्याईआ। तन माटी ख़ाकी लेखे लगी लाश, तलाश करे नूर ख़ुदाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे

जन भगतां शाबाश, शाह नवाज़ दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। रात कहे मोहे चाउ घनेरा, घड़ी पल मिली वड्याईआ। घर ठाकर स्वामी मिल्या पतिपरमेश्वर मेरा, मेहरवान दया कमाईआ। सच दुआरे सोहणा लगाया डेरा, डण्डौत इक्को रिहा दृढ़ाईआ। भगत सुहेला बन्न्ह के बेड़ा, खेड़ा धुर दा रिहा वसाईआ। जगत विकार मेट के झेड़ा, झगड़ा मुकाया जगत लोकाईआ। नज़री आया नेड़ूं नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दातार होए सहाईआ। रैण कहे मेरी रुत्त आया सुहावण, धुरदरगाही दया कमाईआ। वेस वटा के पतित पावन, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। भगत सुहेला फड़ के दामन, दामनगीर इक्क अख्वाईआ। धुरदरगाही बण के ज़ामन, जमां तों रिहा छुडाईआ। अमृत मेघ बरसा के सावन, बूँद स्वांती मुख चुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समर्थ पुरख दए वड्याईआ। रात कहे मैनूं कहो भिन्नड़ी रैण, रहमत प्रभू रिहा कमाईआ। भगतां दा आया लहिणा देणा देण, देवणहार बेपरवाहीआ। मैं दर्शन तकया नैण, अक्ख प्रतख गुसांईआ। सज्जण वेख के सैण, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। रात कहे मैं सुणया राग, ढोले अगम्म जणाईआ। मैं सभ कुछ गई त्याग, आपणा आप मिटाईआ। मैं सोई गई जाग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सुणी अगम्मी आवाज़, संदेसा रही समझाईआ। जन भगतां खेड़ा वेख आबाद, पत्त टहणी सर्ब मुकाईआ। वस्त अमोलक मिली दाद, धुरदरगाही आप वरताईआ। जिस दा अनोखा वखरा सभ तों स्वाद, रसां विच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गीत गोबिन्द इक्क दृढ़ाईआ। रात कहे मैं दस्सां आपणी अंक सुहेली, सख़ी सच दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अलख अगोचर इक्को बेली, बलधारी नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के बैठे चेली, सेवक आपणी सेव कमाईआ। उस दी खेल आदि जुगादि जगत नवेली, नव नौ चार रिहा समझाईआ । भगत सुहेले सज्जण गुरमुख रिहा मेली, मिलाप आपणे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल वेख वखाईआ। रात कहे मैनूं दयो वधाई, वाधा प्रभ दा दयां जणाईआ। जिस दे नाल जन भगत करन कुड़माई नाता धुर दा रहे बणाईआ। अगे होए ना कोए जुदाई, जुदा रूप ना कोए वखाईआ। जिस दी साची सेव कमाई, भज्जे वाहो दाहीआ। ओह देवणहार वड्याई, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैहबर हो के वेख वखाईआ। रात कहे मेरा सारे गाओ गीत, गुणवन्त दयां जणाईआ। जिस दी अचरज वेखी रीत, रैहबर नूर ख़ुदाईआ। भगतां नाल तक्की प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। अन्दर दे के सच असलीअत, असल आपणा आप दिता समझाईआ।

परख के सभ दी नीयत, नीतीवान रिहा बणाईआ। सच प्रेम दी तक तबीअत, तौफ़ीक इक्को झोली पाईआ । आपणा प्रेम बणा के हक मलकीअत, मालक धुर दे दए वखाईआ। नाम निधान दे नसीहत, हुक्म हक हक जणाईआ। सभ दी तक्की इक्को वलदीअत, वालद परम पुरख अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रात कहे मैं की की दस्सां, कहाणी बेपरवाहीआ। जन भगतां नाल मिला के अक्खां, आख़र आपणा आप मिटाईआ । उहनां दी चरनी ढठ्ठां, जिन्हां साची सेव कमाईआ। चरनां हेठां हथ्थ रक्खां, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रात कहे मेरे कोल आ गया बाटा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दा पुरख अकाल नाल नाता, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। सोहणी वेखी उस दी आसा, मनसा वज्जे वधाईआ। प्रभ मिलण दी वेखी ख़ाहिशा, ख़ुशीआं वज्जे वधाईआ। प्रेम प्यार दीआं करे बातां, धुर दी गल्ल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ । बाटा कहे मैं वेखे गुरमुख, भिन्नड़ी रैण तैनूं दयां जणाईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रेम प्यार दा साचा सुख, सति सति दा ढोला गाईआ। जिस वेले मैनूं सीस लैंदे चुक, भज्जण वाहो दाहीआ। मैं हुन्दा रिहा ख़ुश, ख़ुशीआं विच समाईआ। अन्त उहनां मैनूं ल्या पुछ, प्रेम प्रीती होर वधाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेता पिछला दिता कराईआ । भगत सुहेले मेल के सुत, सज्जण सच्चे दिते वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। रात कहे की एह भगत सज्जण, मैनूं दे समझाईआ। बाटा कहे एह पूरी करन आए मज़ल, मंज़ल पन्ध मुकाईआ । एह साहिब प्यारे हरदिल, अज़ीज़ रूप वटाईआ। जिन्हां वारया आपणा मन तन, धन दी लोड़ रही ना राईआ। गुरमुख सोहणे लगे प्यारे चन्न, सूरज चन्न नैण शरमाईआ। धन्न वड्याई जिस जननी लए जन, गोदी कुक्ख सुहाईआ। जिन्हां दी ख़त्म होई वासना मन, ममता गए मिटाईआ। घर दे विहार छड के कम्म, कामना कूड़ी दित्ती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सभ दा वेख वखाईआ। रैण कहे मैं सभ कुछ तकया, सोहणी अक्ख खुल्हाईआ । खेल वेख पुरख समरथ्या, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जेहड़ा भगतां अन्दर वस्या, सच दुआरे डेरा लाईआ। हक मुहब्बत विच हस्सया, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जिस दी सेवा कर कर गुरमुख कदे ना थक्कया, ग़फ्लत नींद ना कोए जणाईआ। उहनां लोड़ रही ना मदीना मक्कया, धुर दा हज्ज दिता कराईआ। नाता जोड़ के पिता पूत सक्या, सगला दु:ख दिता गंवाईआ। बाटा कहे मैं सिर उत्ते मूल ना अक्कया, कूड़ी दित्ती ना कोए दुहाईआ। राज नरैण वरगे सिर उत्ते रख्या, चलया वाहो दाहीआ। मैं उस वेले भगतां दा प्यार प्रभ दे चरनां विच जा के दस्सया, सहिज नाल सुणाईआ। ओह अन्दरों बाहर आया नट्ठया,

प्रेम दा प्यार कदे करे ना बेवफ़ाईआ। जिस दे प्यार अन्दर फट्टया, उसे ने ल्या उठाईआ। आपणे सीस चक्कया, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। फेर भगतां अगे रक्खया, प्रेम प्यार दी मंग मंगाईआ। अगे वास्ता सच्चा घत्तया, बेनती दित्ती सुणाईआ । गुरमुख अज्ज कोई ना जावे नस्सया, आपणा मुख भुआईआ। भिन्नड़ी रैण विच होणा सभ ने इक्टठया, इक्को घर वज्जे वधाईआ । अगे जन्म जन्म दे मिटणे रट्टया, झूठा गेड़ दए मिटाईआ। तोल तोले आपणे साचे वट्टया, वटणा धुर दा दए लगाईआ। इथे उथ्थे दो जहान करे रख्या, रख़शिक हो के सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दे अन्तर आत्म वस्या, ओह वसदे खेड़े नज़री आईआ।

३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुड़ कहे मैं बड़ा मिठ्ठा, मिठास आपणी दयां वखाईआ। बच्चे कहिण माता ने दित्ता, राज माता नाल मिलाईआ। मैं सच सुणावां कहाणी किस्सा, आपणा हाल दृढ़ाईआ। पिछला आया चेता, सभ कुझ दयां समझाईआ। मैं गोबिन्द दा ओह खेल वेखां, जिस पूरी अनन्द दित्ती जुदाईआ। एह लहिणे दा वड्डा लेखा, गहर गम्भीर रिहा मुकाईआ। उस वेले दा सच संदेसा, हरि संगत दिता समझाईआ। जिस वेले आवे नर नरेशा, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। जन भगतां चुक्के ठेका, ठाकर हो के गोद बहाईआ। माता दी कुक्ख भाग लग्गे पेटा, वज्जे सच वधाईआ। पुरख अकाल भगत बणा के आपणा बेटा, बेटी इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। गुड़ कहे मेरे विच सोहणी मिठास, मिट्ठयां दयां जणाईआ। पूर्ब जन्म दी जिन्हां आस, आसा तोड़ निभाईआ। सोहणा दयां साथ, सगला संग बणाईआ । धर्म जणावां गाथ, ब्रह्म करां पढ़ाईआ। बच्यां नाल मिल गई उहनां दी मात, प्रेम प्रीती विच समाईआ। सांझा हो गया नात, मिटी जगत जुदाईआ। ऊणा भर गया खात, भण्डारा भरपूर दए कराईआ। अगे दोवें पुछण तुहाडी वात, आउँदयां जांदयां वेख ख़ुशी मनाईआ। गुड़ कहे आपणी माता पिच्छे अज दी रहि जाणा रात, ख़ुशीआं नाल संग निभाईआ। इक्टठयां हो के साढे पंज वजे मैनूं पाउणा विच परात, पाणी नाल मिलाईआ। प्रेम दे आटे दी रक्ख के विच सुग़ात, साचा जोड़ लैणा जुड़ाईआ । फेर गुंनणा नाल हाथ, पंज मिल मिल सेव कमाईआ। फेर ल्याउणा लोह दे घाट, पतण उत्ते टिकाईआ। प्रशादे बनाणे साफ़, अग्नी नाल सड़ कोए ना जाईआ। इक्ट्ठे कर के सारयां बणना दास, सेवक रूप वटाईआ। फेर चुक के ल्याउणा प्रभ दे पास, दोवें माता नाल मिलाईआ। फेर भोग लग्गे छके प्रशाद, स्वाद तुहाडा विच टिकाईआ। नवां खेड़ा हो जाए

आबाद, उजड़यां लए वसाईआ। सोहणी देवे दात, हरिसंगत माण वड्याईआ। चरन प्रीती बख्शे नात, नाता धुर जणाईआ । बच्यां दी माँ नूं आ गई जाग, प्रेम प्रीती इक्क वखाईआ। अगे सदा सुणे फ़रयाद, पूर्ब लेखा झोली पाईआ। दो जहानां बणा लए साक, आपणी गंढ्ढ जुड़ाईआ। लेखा लिख दे कलम दवात, मेट सके कोए ना राईआ। काया माटी पोच पाच के करे साफ़, अन्दरों सुथरे दए बणाईआ। पूर्ब कुकर्म कर के मुआफ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच सुवरन गुरमुख परखे बण सराफ़, कसवट्टी आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस कारन तुहाडी भेंटा चढ़या प्रशाद, उस दा लेखा दए जणाईआ। अगे बणी रहे जमात, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। खेल वखावे बच्यां नाल मात, भैण भ्रावां इक्को रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणनहारा आपणी आवाज़, जुआब विच मार्ग दए बणाईआ।

गुड़ कहे बच्यां जम्मदयां दी मेरी मिलदी गुड़ती, माता ख़ुशी नाल मुख लगाईआ। एह वस्त मिली धुर दी, धुर मस्तक लेखा दए चुकाईआ। एह रीती साचे गुर दी, हरि संगत मेल मिलाईआ। आपणे नाल मिला के सुरती, मन वाशना दए खपाईआ। सवाधान होए मुरदी, मुरदयां लए उठाईआ। एह खेल आपणी लोड़ दी, लोड़ींदा कारज रिहा कराईआ। गुड़ कहे एह खेल नहीं किसे होर दी, हरिजू आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडी कालख मेटे पंज चोर दी, झगड़ा दए मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। गुड़ कहे माता बच्यां नाल कीता प्यार, सोहणी रीत बणाईआ। वस्त अमोलक दे के धार, धर्म जड़्ह दित्ती लगाईआ। इक्क घर दा इक्क विहार, इक्क दर वज्जे वधाईआ । आपणे बच्यां वरगा तुहाडे नाल करे प्यार, सच्चयां दे सचे वेख वखाईआ। अगे वास्ते सभ नूं करनी पए निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस ने नीहां हेठां बच्चे दिते सवाल, गोदी वाली तुहाडी भेंट कराईआ। मनजीत जगदीशा दिते वार, वारस तुहानूं दिता बणाईआ। सोहणे मन्दिर दिते उसार, नौ दुआर वज्जे वधाईआ । चारों कुण्ट होए उज्यार, जै जैकार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। गुड़ कहे मैं आया विहार कारन, करता देवे वड्याईआ। दूई द्वैती विच्चों आया मारन, मरयां नूं दयां उठाईआ। डुबदयां नूं आया तारन, बेड़े विच चढ़ाईआ। सोहणा प्रेम आया सिखालण, सिख्या सच समझाईआ। प्रेम नाल आया पालण, दिवस रैण वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दिता बणाईआ । गुड़ कहे मैनूं चंगे लग्गे इक्ट्ठे माँ पुत, पिता कोल ख़ुशीआं नाल आईआ। इस तों वड्डी सोहणी केहड़ी रुत, हिरदे सड़दे शांत कराईआ। इक्क दूजे नूं वेख सारे होए ख़ुश, ख़ुशी आपणी रहे जणाईआ। अगे पर्दा ओहला

रहे ना लुक, गुरदेव माता साची दित्ती समझाईआ। ओह समां आया ढुक, जिस दा वेला सारे रहे तकाईआ। हुण बज्झण लगा मुढ, धुर दी नींह रिहा बणाईआ। भेव रहिण नहीं देणा गुझ, पर्दा देणा उठाईआ। माता आपणयां बच्यां लए पुछ, बच्यां नाल बच्यां लए मिलाईआ। सभ दी सांझी हो जाए तुक, इक्को नाम वड्याईआ। इक्को मंज़ल ते पैंडा जाए मुक, अगे पिच्छे ना कोए वखाईआ। जिस ने विछोड़ा झल के आपणे पुत, गुरमुख बच्चे गोद बठाईआ । धरत धवल तों आपणे बूटे पुट, उपर आकाशां दिते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुड़ कहे मैनूं चंगा लग्गा नाता, बन्धन सोहणा नज़री आईआ। जन भगतां मेल मिल्या धुर दी माता, वड माता ख़ुशी रखाईआ। जिस दा गोबिन्द गुर साचा, शब्द पूत वड्याईआ। दो जहानां राजा, शहिनशाह अख्वाईआ। सीस रख के ताजा, तख्त ताज उलटाईआ। सोहणा रच के काजा, बच्यां नाल मिलाईआ। बुढ्ढड़ी माई सभ दा ख़ून कर के सांझा, धार आपणी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । गुड़ कहे मैं सुणया सोहणा ढोला, माँ पुत्तर रहे गाईआ। विच रलया होर विचोला, राज नरैण ख़ुशी मनाईआ। जिस दे अन्दर रंग गुलाला चढ़या होला, सोहणा रूप वटाईआ। इक्क नज़री आया तोला, अमीर चन्द धड़वाईआ। सभ दा करना भार हौला, लेखे लहिणे विच रखाईआ । भावें मेरा तनां वाला नहीं चोला, काया साड़ के मैनूं मिली वड्याईआ। मैं उच्ची कूक पावां रौला, भगतां देणा सुणाईआ। फिर लभणा नहीं मौला, मालक बेपरवाहीआ। जिस दा गोबिन्द नाल कौला, इकरार ल्या लिखाईआ । सो आया उपर धौला, धुरदरगाही वेख वखाईआ। तुहाडा भार कर के हौला, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। लहिणा चुकाए प्रेम प्यार दा रोणा, सोहणा आपणे विच समाईआ। सदा बच्यां दा मुखड़ा माता ने धोणा, एह सेवा धुर दी बणी आईआ। गीत ढोला सोहला रल के गाउणा, गहर गम्भीर वज्जी वधाईआ। गुड़ कहे साढे पंज वजे मेरे उत्ते नवां पाउणा पोणा, कोरा सवा गज़ वखाईआ। कोल जल दा भरया होवे डोहणा, सवा सेर दुद्ध नाल वड्याईआ । पंज वारी बाहरों धोणा, प्रेम प्रीती सेव कमाईआ । पंजां ने इक्क दूजे तों हौली हौली खोहणा, वंड वेरवे वार समझाईआ। एह वर मंगया सी अचारज दरोणा, कृष्न अगे सीस निवाईआ। एह वर मंगया सी करन दान करन लगयां सोना, सवा मण भेंट चढ़ाईआ। जन भगतां सभ कुछ लेखे पाउणा, किसे नूं देण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुड़ कहे ओह खोण वाले कपड़े पंज, सच दयां समझाईआ। एह खेल बाजी शतरंज, सार पाशा नज़री आईआ। जिस कारू दे भरे गंज, अन्त ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जिस राजे राणे कीते तंग, शहिनशाह ख़ाक मिलाईआ। जिस दे नाम दा इक्क मृदंग, ढोले रिहा सुणाईआ।

जिस सोहणी दात देणी वंड, वंड वेरवे वार पाईआ। साचा खेल करे बख्शंद, बख्शिश रहमत विच समाईआ। दोवें गोबिन्द दे होवण चन्द, आपणा संग रखाईआ। किशन सिँघ आया विच वंड, राज नरैण जोड़ जुड़ाईआ। रणजीत कौर होवे संग, पंजां मिल के जोड़ जुड़ाईआ। वड्डी माता वेखे एह अनन्द, बच्यां नाल ख़ुशी प्रगटाईआ। सोहणा बणे संग, चिन्ता सगल गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुड़ कहे मेरे अन्दर केहड़ा रस, अक्खां नाल नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ा रसना नाल लवे चख, ओसे दयां समझाईआ। अगे तों माँ पुत रहिण नहीं देणे वख, इक्को घर देणे वसाईआ। तुहाडा सारयां दा सांझा कीता हक, दूई दी हकूमत दित्ती बदलाईआ। धुर दा नाता होया पक, पक्की गंढ्ढ पवाईआ। इस विच रहे कोई ना शक, भुलेखे दए कढाईआ। भगत दुआरे सभ ने मिल के जाणा वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। माँ पुत्तां दी बदल ना जाए कदी अक्ख, पिठ सके ना कोए बदलाईआ। गुरमुख ग़रीब निमाणे हाढ़ कहे गोबिन्द दे सवा लक्ख, धुर दी आवाज़ दित्ती समझाईआ । जिन्हां दे अन्तर प्रभ साचा रिहा वस, हरदम आपणा डेरा लाईआ। एह नाता बण गया सच, सच वज्जी वधाईआ। सभ दी पूरी होवे आस, आसा रंग चढ़ाईआ। गुड़ कहे मैनूं दयो शाबाश, मैं विछड़यां रिहा मिलाईआ। खिच्चके ल्याया सतिगुर पास, अन्दरे अन्दर दिते हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुड़ कहे मेरा लेखा नाल अगम्मी बाणी, पुरख अकाल दए वड्याईआ। गोबिन्द मिल्या सच्चा हाणी, गुर सतिगुर दया कमाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। दयावान हो के बणे दानी, दौलत आपणी इक्क वरताईआ। सच प्यार दी देवे निशानी, दो जहानां नज़री आईआ। पूर्ब लहिणा चुकाए गुण निधानी, गुणवन्ता सहिज सुखदाईआ। पूर्ब लेखा चुकाए दो जहानी, लोकमात वज्जे वधाईआ। मेरे विच मिलाए ठंडा पाणी, जोड़ धुर दा दए जुड़ाईआ। साचे सीर दी देवे पद निरबानी, रस धुर दा विच रखाईआ। साडी चढ़दी होवे जवानी, जोबन रूप प्रगटाईआ। सेवा कर लै सच महानी, आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। लेखा वेख के चारे खाणी, गुरमुखां राह तकाईआ। भगत सुहेला श्री भगवानी, भाग साडा दए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। गुड़ कहे पाणी दुद्ध होया मिलाप, त्रै मेला सहिज सुभाईआ। इक्को आई आवाज़, संदेसा धुर समझाईआ। पुरख अकाल धुर दा बाप, अनबोलत राग अल्हाईआ। सच स्वामी करन आया इन्साफ़, अदल अदालत इक्क वखाईआ। त्रैगुण माया उतार के पाप, गुरमुख पतित पुनीत रूप बणाईआ। अगला खेल सच तमाश, बिन तमअ लोभ दए दृढ़ाईआ। जो गोबिन्द गया आख, सुनेहड़ा सच समझाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा वेखे आप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट के ताप,

त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। साडा सज्जण बण के साक, सगला संग निभाईआ । आटा पा के विच परात, प्रताप भगतां रिहा वधाईआ। पंजां नूं दस्से सोहणी जाच, पंचम मीता बेपरवाहीआ । मिल के देणा धुर दा साथ, सोहणा संग बणाईआ। अन्दर गाउणी आत्म परमात्म गाथ, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। मेरी पिछली पूरी होवे ख़ाहिश, आसा नाल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। गुड़ कहे मैनूं पाणी विच दिता घोल, पाणी दुद्ध नाल मिलाईआ। पंज जैकारे दयो बोल, वज्जे नाम वधाईआ। बिन वज़न तों तोल वड तोल, अनतुल वस्त उलटाईआ। मैं आटे विच जावां मौल, मिल के ख़ुशी मनाईआ। पंजां हथ्थां नाल फेर देणा फरोल, हिस्सा धुर दा सेव कमाईआ। मैं वेखां खेल अडोल, सति सच विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। गुड़ कहे मेरी पुकार लई सुण, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सोहणा वक्त सुहेला ल्या चुण, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। प्रेम प्यार उपजा के धुन, गुरमुखां ल्या उठाईआ। हौली हौली मैनूं हुण गुंन, भार थोड़्हा थोड़्हा पाईआ । सोहँ जाप दे हिलदे रहिण बुल्ल, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। मैं आ गया भगतां दी विच कुल, कुलवन्ता मेल मिलाईआ। सच फुलवाड़ी गई फुल्ल, पत्त टहणी रंग महकाईआ। गुरमुख कोई ना जावे भुल, भुल्लयां रस्ते देणा लगाईआ। सच दुआरा गया खुल्ह, भुक्ख्यां दए रजाईआ। खाण पीण दा लगे कोई ना मुल्ल, कीमत करता आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग निभाईआ। गुड़ कहे रल मिल के होए इक्ट्ठे, इक्को रंग समाईआ। शब्द संदेशे सुणे धुर दे पते, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। असीं सच्चे पका लईए मते, मति आपणी दित्ती गंवाईआ। भाई भाई बण गए सक्के, दुद्ध पाणी आटा गुड़ ना कोई जुदाईआ। इक्को बरतन विच सभ नूं रक्खे, सोहणा थाँ सुहाईआ। साडे भाग हो गए अच्छे, कुकर्मां डेरा ढाहीआ। भगत सुहेले वेखे सच्चे, सति सच ध्यान रहे लगाईआ। असीं ख़ुशीआं अन्दर हस्से, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। इक्क दूजे नूं पते दस्से, भेव अभेद खुल्हाईआ। असीं हुण ठंडयां तों होणा तत्ते, अग्नी लोह उत्ते तपाईआ । सानूं सट्टां वजणीआं उत्ते फट्टे, सुवाणीआं हथ्थां नाल कड़्हाईआ। फेर असां प्रभ दे दर ते होणा अच्छे, आपणा आप देणा जलाईआ । जेहड़ा सानूं गुरमुख छके, शक ओसदे देणे गंवाईआ। एह मालक धुर दा हके, हकीकत सभ दी वेख वखाईआ। मस्तक लेख मिटा के लिखे, लेखा आपणा दए प्रगटाईआ। जग नेत्र किसे ना दिसे, कूड़ कुड़यारे रहे कुरलाईआ। जन भगतां आया हिस्से, सोहणी वंड वंडाईआ। गुरमुखो तुसां ख़ुशीआं नाल छकणे प्रशादे मिठ्ठे, मिठास तुहाडे अन्दर दयां टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुड़ कहे असीं रल मिल करनी सेवा, रल मिल आपणा

आप भेंट चढ़ाईआ। पुरख अकाल मन्नणा देवी देवा, देवत सुर नाल मिलाईआ। उसतत करन बिन रसना जेहवा, अनबोलत राग सुणाईआ। पतिपरमेश्वर पाउणा अलख अभेवा, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गुड़ आटा पाणी दुद्ध कहे जिस वेले सानूं वजदी मुक्की, पंजां उंगलां दी पिठ्ठ रही दबाईआ। साडी सुरत उठदी सुत्ती, ख़बरदार रही कराईआ। प्रेम प्यार निशानउँ कदे ना रुकीं, इक्को गल्ल रही जणाईआ। पूर्ब पूर्ब जन्म दी जो गुरमुखां दी मनसा दी भुक्खी, प्रेम नाल देणी रजाईआ। जन भगत सुहेले सारे बणाउणे पंज मुखी, मुख अन्तर वेख वखाईआ। प्रभ दे विछोड़े विच रहे कोई ना दुखी, दुखियां दर्द देणा गंवाईआ। चारों कुण्ट नज़र आवण सुखी, सुख सागर विच समाईआ। भाग लगाउणा मावां कुक्खीं, जणेंदी देणी वड्याईआ। प्रेम प्रीती देणी सुची, कूड़ी गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जन भगतां दी संगत करनी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह नाल मिलाईआ। सारयां दी मिल के साडे वरगी होणी रुची, इक्को रंग समाईआ। पिछली जन्म कर्म दी जो लड़ी पिछली टुट्टी, ओह वी गंढ्ढ वखाईआ। गुड़ कहे साडा प्रेम प्यार रस खा के सभ नूं मिले छुट्टी, छुटकारा जमां तों दिता कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दिनों दिन वधाउदा जाए ख़ुशी, ख़ुशहाली भगतां विच टिकाईआ।

१४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

दक्खण दिशा कहे प्रभ किरपा कीती आप, दछना आपणी रिहा वरताईआ। साची कूट कीता प्रताप, प्रतीनिध आपणा हुक्म समझाईआ। धुर दा नाम दस्स के जाप, संदेसा इक्को दिता सुणाईआ। पूर्ब पूरा कर के भविख्त वाक्, वाक्या वेखा थाउँ थाँईंआ। दक्खण दिशा कहे आदि तों आदी उपज्या मेरा जाप, वज्जी अगम्म वधाईआ। पुरख अकाल दे के साथ, जुग चौकड़ी सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करता वेख वखाईआ। दक्खण दिशा कहे मैं वेख्या दीन दयाल, दयानिध इक्को नज़री आईआ। भगत वछल सदा कृपाल, मेहरवान नूर ख़ुदाईआ। मालक ख़ालक दो जहान, सालस होवे थाउँ थाँईंआ। जगत सुहेले गुर चेले लए भाल, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। नाम संदेसा दे फ़रमान, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। नित नवित करे खेल महान, महाबली आपणी कल धराईआ। जोधा सूरबीर बण नौजवान, नौबत आपणा नाम करे शनवाईआ। सख़ियां दा बण के धुर दा काहन, दो जहान इक्को इक्क वखाईआ। आत्म दा अन्तर बण के राम, रमता रमता पन्ध मुकाईआ। सच दुआरे सुहा के अगम्म मकान, थम्म्ह रिहा टिकाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब गुसांईआ। दक्खण दिशा कहे प्रभ सभ दी मन्ने आखी, आख़र आपणा खेल कराईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दी भविख्त आखी, वाकिफ़कार आपे दए समझाईआ। आदि जुगादी धुर दा साथी, सगला संग दए दृढ़ाईआ। दक्खण दिशा कहे ऐराप्त उत्ते ज़ीन पाखर सोहे काठी, हमारी हम साजण वेख वखाईआ। जिस दे कोल नाम अगम्मी शब्द सरूपी लाठी, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा डराईआ। सो मंज़ल पूरी कर के वाटी, अगला पिछला पन्ध रिहा चुकाईआ। सच दुआरा धर्म खोल्ह के हाटी, वणजारा हो के वणज कराईआ। तिस दा लेखा लहिणा देणा जगत वासना मुके ना गल्लीं बाती, शब्दी शब्द धुर दी कार कमाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला देवण आया बिन अक्खरां वाली पाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। दक्खण दिशा कहे मैं प्रभ दा वेखदी रही रुख़, असाड़ महीना मेरी दए गवाहीआ। जिस ने भगतां दा मेटणा दु:ख, दर्दीआं दर्द देणा मिटाईआ। प्रेमीआं तों प्रेम प्याला ना जाणा छुट, अभिमानीआं दा माण देणा गंवाईआ। नव नौ चार पिच्छो मैं होई अज्ज ख़ुश, ख़ुशी नाल देवां सुणाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दीन दयाल बैठा रिहा चुप, सुनेहड़ा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हथ्थ घलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बण रखवाला जग गोदी रिहा चुक्क, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। दक्खण दिशा कहे सभ तों वखरी निराली जिस दी होणी रुत, जगत रुतड़ी दए बदलाईआ। तुहाडे अन्दर बख्श के सच सुच्च, साची विद्या दित्ती पढ़ाईआ। उजल कर के मात मुख, भगत देणी जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे मन्दिरों अन्दरों जाणा उठ, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ।