पुस्तकालयभाग १८

१६ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सोलां हाढ़ कहे मैं आया जग, ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान वज्जी वधाईआ। जन भगत सुहेले सज्जण लए सद्द, दूर दुराडे मेल मिलाईआ। अन्तर आत्म प्रेम प्यार दा वजा के नद, सोई सुरती दित्ती उठाईआ। कूड़ी क्रिया जात पात दीन मज़्हब ना कोई हद, माया ममता मोह देणी तजाईआ। घर स्वामी दर्शन करना उपर शाहरग, बिन नेत्र नैणा नज़री आईआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे खेल समर्थ, समर्थ अगम्म कहाणी इक्क समझाईआ। सो साहिब सुहेला जन भगतां देवे साची वथ, नाम निधाना श्री भगवाना नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। प्रेमी सज्जण गुरमुख सन्त सुहेले हरि भगत दुआरे रहे सज, दर घर साचे सोभा पाईआ। रसना जेहवा सिँघ गिरधारा रिहा भज, गुर की मूर्त गुर नूर नज़री आईआ। मन वासना अन्तर

वाली तज, दृष्टी अन्दरों दित्ती बदलाईआ। बिन मक्के काअब्यों होणा हज्ज, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। जन्म जन्म दा कूड़ा रहे कोई ना दाग़, माया ममता मोह ना कोए जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा बदलणहारा रिवाज, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। आदि जुगादि जुग जुग प्रभ दे हुक्म नाल रहे जाग, दो जहानां अभुल ना कोए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोलां हाढ़ कहे मेला होया भगतन मीता, मित्र प्यारा दयां मिलाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित वखरी रीता, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे ढोले जस रहे गाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला घर ठांडे बैठा सीता, त्रैगुण अतीता आपणा हुक्म मनाईआ। हर घट अन्दर वसणहारा चीता, लहिणा देणा सभ दी झोली पाईआ। जिस दे छत्र झुले सीसा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा नीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर आत्म प्रेमीआं देवे नाम रस धुर दा मीठा, कूड़ी क्रिया मन तन काया माटी बाहर कढाईआ। सोलां हाढ़ कहे गुरमुखो मेरा तुहाडे नाल नाता, जुग जुग चलया आईआ। आत्म परमात्म खेल खेलदा रिहा बिधाता, साची देवे सिफ्त सलाहीआ। जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण मारदे रहे झाता, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। भगतां उत्ते किरपा कर पुरख समराथा, लेखे लाए अज्ज दी राता, जो चल आए सरनाईआ । क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हस्त कीट मेल मिलावा भैण भ्राता, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ । सर्ब जीआं दा पुरख अकाल दीन दयाल पिता माता, हरिजन बण के गुरमुख हो के गुरसिख इक्को गुर लए हंढाईआ। जो देवणहारा बूँद स्वांता, कूड़ी क्रिया जगत इक्को अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा अन्तर आत्म आप खुल्हाईआ। सोलां हाढ़ कहे मेरा नाम अनमोला, शहादत गुर अवतार पैगम्बरां देणी भुगताईआ। अगे पड़दा रहिण नहीं देणा ओहला, मुख नकाब ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को नाम सुणावां ढोला, सति सरोवर इक्को रंग वखाईआ। गुरमुखो गुरसिखो हरिजन हरिभगतो सारे कर लओ इकरार कौला, द्वैत अन्दरों देणी कढाईआ। कूड़ कुड़यार जूठ झूठ दा भार कर लओ हौला, सच सुच आपणे अन्तर लैणी वसाईआ। बिन हरि नामे रसना जेहवा बत्ती दन्द कूड़ी वासना पाउणा रौला, आत्म ब्रह्म ज्ञान सके ना कोए दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सोलां हाढ़ कहे मैं करां स्वागत, सभ नूं दयां दृढ़ाईआ। प्रभ दा अन्तर आत्म निन्दक मूर्ख मूढ़्ह साकत, जो नेत्र लोचन नैण दर्शन पाईआ। भेव अभेदा सभ दा लेखा जाणे प्रभ नहीं अनजानत, पर्दा ओहला आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे नाम दी पूर्ब जन्मां दी रखी होई तुहाडी झोली पाए अमानत,

वस्त अमोलक दए वरताईआ। तुसीं एथे ओथे रहिणा सही सलामत, मेहरवान सदा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिभगत दूर दुराडा नेरन नेरा आवण जावण दी रहे ना कोई ममानत, सच दुआरे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सोलां हाढ़ कहे मैं सभ नूं दस्सां ख़ुशी, गुरमुखो लैणा ध्यान लगाईआ। इक्को नाल कर ल्यो रुची, चार कुण्ट दहि दिशा उठ ना कोए धाईआ। तुहाडी अन्तर आत्म हो जावे सुच्ची, मन वासना दुरमति मैल लैणी धुआईआ। तुहाडी पवित्र होवे बुद्धी, अज्ज दी सुलखणी घड़ी दए गवाहीआ। एह कोई खेल रमज़ नहीं गुज्झी, सुत्तयां रही उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोलां हाढ़ कहे दूर दुराडे जो आए चल, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ख़ुशी नाल होया एहनां वल्ल, अन्दर वड़के दे समझाईआ। जिस दी दीपक जोत तुहाडे अन्दर रही बल, ओह मालक आपणा खेल वरताईआ। जिस दा निहचल धाम अटल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो सच सिँघासण निज आत्म बैठा मल्ल, बेपरवाह हो के डेरा लाईआ। ज़रा निज नेत्र तक्को उहदे वल्ल, वलवले सारे दए मिटाईआ। अज्ज दे आयां दा सच्चे प्रेम दा मिले अगम्मी फल, फलीभूत पंज तत दए कराईआ। अन्त समें कज़ा आवण वाली जाए टल, पुरख अकाल मज़ा आपणे नाम चखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढके डूँग्घी झल, आप आपणे रंग रंगाईआ । मात गर्भ फेर किसे नौ अठारां धाम नहीं लैणा मल्ल, जोती जोत लए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सोलां हाढ़ कहे जन आए सज्जण मीत, मित्र प्यारा दए वड्याईआ । किरपा करे तुहाडी काया काअबे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ पुरख समर्थ इक्को दए वखाईआ। सभ दे नाल सच्ची करनी सिखो प्रीत, बिन प्रीती प्रीतम मेल ना किसे मिलाईआ। पिछली सभ दी पिच्छे गई बीत, अगे पुरख अकाल शहिनशाही सम्मत दिता लगाईआ। जिस दा फ़रमान वक्त नाल ठीक, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां खेल दस्से अनडीठ, साचे मन्दिर अन्दर वजावे नाम वधाईआ। धुर दा ढोला नाम अगम्मी सुणावे गीत, रसना जेहवा बत्ती दन्द कम्म किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पड़दा दए खुल्हाईआ। सोलां हाढ़ कहे जो आए दर दवार, प्रेमी प्रेमी रूप वटाईआ। उहनां दे अन्दर वसे निरँकार, निरगुण बैठा सोभा पाईआ। जो हौली हौली हिलाए तन्द सतार, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सोहणे गुरदयाल सिँघ दे सुणे विचार, विचरके दिते जणाईआ। एह वी गोबिन्द नाल कौल इकरार, गोदावरी कन्ढ्ढा दए गवाहीआ। जिस दा दया सिँघ नाल सी बड़ा प्यार, अठारां साल जोड़ जुड़ाईआ। एसे कारन होया अज्ज विहार, विवहारी दिता समझाईआ। पूर्ब जन्म दा लहिणा देणा देवणहार आप करतार,

कुदरत कादर वेख वखाईआ। गुरमुख गुरमुखां नालों विछड़े मिले यार, यारी धुर दी इक्को लैणी बणाईआ। जगत हकूमत सदा दिन चार, एह वी ख़ुशीआं विच वखाईआ । पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी सिख्या इक्क जणाईआ। सर्ब दा सांझा करना इक्क प्यार, प्यारयां प्यार लैणा प्रगटाईआ। प्रीत अगे गुरमुखो अगे नहीं कोई उधार, सौदा नकदो नकदी काया मन्दिर अन्दर दए जणाईआ। सोलां हाढ़ कहे मैं हरिभगतां आयां गुरमुखां तों जावां बलिहार, बलिहारी जो एहनां दे गुण गाईआ। जिन्हां दे अन्दर वस्या सांझा यार, सांझी वारता रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीत दा जाम साचे प्रेमीआं नूं दए प्याल, प्रेम दा नाता परमात्म आत्म नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह जिसदी जगत बुद्धी समझ किसे ना पाईआ।

बांह कहे मैं गई फड़ी, फड़न वाले दया कमाईआ। मैनूं पिछली याद आई बड़ी, मैं बुड़्हापे विच्चों जवानी लई बदलाईआ । लेखा मुकया चमकौर गढ़्ही, चमकदे हीरे गुरमुख लए प्रगटाईआ। शहीदी दी शहादत विच्चों कर के बरी, बरीख़ाना दिता वखाईआ । जिन्हां नाल मिल के गोबिन्द प्रभ दी सोहवे घड़ी, जगत घड़याल वक्त ना कोए समझाईआ। मेला हो गया नाल ओस हरी, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। लेखे लगी सेवा करी, कर्मां दा लहिणा झोली पाईआ। गुरमुख आत्म कदे ना मरी, मुर्दा हो ना गोर समाईआ। ओसे दी सरन पड़ी, जेहड़ा परत के आपणा वेस वटाईआ । जिस दे घर कीमत पैंदी खरी, खोटयां खरे दए बणाईआ। प्रेम दी लावे झड़ी, झगड़े जन्म दे दए चुकाईआ। बांह कहे मैं भगत दी उच्ची हो के खड़्ही, खण्डे खड़ग नालों तिक्खी नज़री आईआ। जिस दी प्रेम दी ज़ंजीर वखरी सभ तों कड़ी, कड़यां दे कंगण रिहा बणाईआ। उसे दे दुआर ते हरिसंगत सोहणी खड़ी, जिन्हां ख़त्म कीती लोकाईआ। भय विच्चों निकल के होई निडरी, कूड़ा भउ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा लगाईआ। बांह कहे मैं वेख्या फड़दा, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। गुरमुखां दा लहिणा वेख्या अगे धरदा, धरनी धरत धवल दए गवाहीआ। प्रेमी प्रीतम अन्दर हुन्दा वेख्या बरदा, बदले दा बदला रिहा चुकाईआ। बांह कहे जिस दा भगतां बिना कम्म नहीं सरदा, सज्जण साचे वेख वखाईआ । जेहड़ा गोबिन्द पिच्छे पिच्छे रिहा लड़दा, उन्हां दी लड़ी आपणे नाल जुड़ाईआ। घर वखा के सच्चा हरि दा, दर दा मेला रिहा कराईआ। लहिणा चुका के पुरख नार दा, नर नरायण होए सहाईआ। लेखा मुकया जुझार वाले जल दा, झल दा दु:ख

ना कोए वखाईआ। भगतां दे प्रेम प्यार नाल सीने सलदा, तीर अणयाला इक्क चलाईआ। अन्दरे अन्दर शब्द सरूपी सुनेहड़े घलदा, कीड़ी चिउँटी नन्न्ही लए उठाईआ। अजे वी लेखा कुछ वल छल दा, जेहड़ा परदयां विच छुपाईआ। समां आउणा जिस वेले भगत भगवान ने वेखणा फलदा, बूटा दो जहान महकाईआ। सभ दा लेखा बिन लिख्तों मेरे नाल चलदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतो लहिणा होर वेख्यो कल्ह दा, जो बिना कल्मयों दए गवाहीआ। तुहाडी जोबन जवानी दा प्रछावां कदे ना ढलदा, जुगो जुग नित नवित आपणे नाल रखाईआ। तुहानूं भेत नहीं एस गोबिन्द वाले बल दा, जो बहुता हो के थोड़्हा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। बांह कहे जिस वेले मैनूं फड़ के घुट्टया, घुट अमृत दिता प्याईआ। मेरा जगत जहान दा नाता तुटया, शरीका नालों होई जुदाईआ। मेरा कूड़ कुड़यारा मिटया ग़ुस्सया, ममता मोह दित्ती तजाईआ। मैं सहिज सुभाउ गोबिन्द पुछया, सीस चरनां उत्ते टिकाईआ । केहड़ी गल्लों मालक हो के रुस्या, अन्दरले रस्ते दित्ती जुदाईआ। जे तूं वसें भगतां जुस्सयां, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणे धुर दे वेख वखाईआ। बांह कहे मैनूं फड़या साहिब ने घुट्ट, हौली जेही उंगलां नाल दबाईआ। अगम्मी आवाज़ नाल किहा गुरमुख साचे सुत, सुत्तयां लवां उठाईआ। अगे आ गई मेरी रुत, पिछली रुत दित्ती बदलाईआ। तुहाडा वेला आया ढुक, सोहणा समां दयां सुहाईआ। जे तुहाडे कोल नहीं कुछ, नाम भण्डारे दयां भराईआ। जिस दा लेखा कदे ना जावे मुक, आदि जुगादि रिहा वरताईआ। गुरमुखो तुहाडे उत्ते इक्को वार होणा ख़ुश, ख़ुशी सभ नूं देणा कराईआ। एस तों अगला लेखा सतारां हाढ़ी ल्या पुछ, बिना पुछयां बिना दस्सयां आपणा आप ना कदे लुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हौली हौली तुहाडे उत्ते रिहा तुठ, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दी मीटी मुठ, आपे रिहा खुल्हाईआ।

रोटी कहे मैं बदलया रूप प्रशादे मिस्से, मिसल आपणी देणी बणाईआ। जेहड़े गोबिन्द दे आए सी हिस्से, ओह पुरख अकाल नूं देणे खवाईआ। बिना भगत दुआरयों लभ्भण किथे, दो जहानां हथ्थ किसे ना आईआ। एह सभ रसां नालों मिठ्ठे, मिट्ठयां दी मिठास रहे गंवाईआ। बिना पुरख अकाल किसे ना डिठ्ठे, जग नेत्र नज़र ना कोए टिकाईआ। जन भगतो तुहाडी पिछली कीती दे निकले सिट्टे, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। तुहाडे पिछले लेखे कर के चिट्टे, चिट्टे बस्त्र दिते पहनाईआ। जिन्हां दी माँ कदी ना पिट्टे, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। मार्ग धुर दे जाणा सिध्धे, रैहबर हो के दया कमाईआ। प्रेम प्यार दे पाउणे

कोए ना पाईआ। जेहड़ी मंग मंग गया बहादर गुरू तेग़, अन्तर आपणा ध्यान लगाईआ । गोबिन्द हो के लिख गया लेख, बिना कलम दवात शाहीआ। जिन्हां नूं आपणे हुक्म अन्दर दिता भेज, भजन बन्दगी इक्को दित्ती दृढ़ाईआ। उहनां दे अन्दर माण आ के सेज, जगत बिस्त्रे देणे तजाईआ। प्रभ तेरी वेखे ओह अगम्मी खेड, जिस नूं खिलाड़ी सके ना कोए खिलाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी खा के दाल हो जाईए सारे नेक, बदी रहिण कोए ना पाईआ। वड्डे छोटे अमीर ग़रीब चारे वरन हो जाईए एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। वेखीं किते आपणे दुआरे तों ना देवीं छेक, छेकड़ एहो मंग मंगाईआ । सति प्रीती बख्श टेक, टिक्के धूढ़ी देणे लगाईआ। तेरे प्यार दा लभ्भे हेत, मुहब्बत बेपरवाहीआ। जिस कारन सद्दे दिते भेज, गुरमुख सज्जण लए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वार तक्क के मेरे वल लै वेख, वखरी आपणी नज़र तकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आएयों भगतां देस, आपणा बदल के भेस, रेख पिछली देणी मिटाईआ।

प्रेम प्यार नाल कहे जन भगतां फुलका, फुल्ल के आपणी ख़ुशी वखाईआ। मैं दर्शन कीता उस सतिगुर दा, जो गुर आपणा रिहा बदलाईआ। जो लहिणा देणा देवे धुर दा, धुर धार वेख वखाईआ। जो सचखण्ड दुआरे जा के आपणे हुक्म अन्दर मुड़दा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सन्त सुहेले सज्जण साचे लोड़दा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। भेव मिटा के मोर तोर दा, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। लहिणा मिटा के कूड़ी क्रिया शोर दा, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। खेल करे भगत वछल वचोल दा, मेल मिला के धुरदरगाहीआ। जन भगतो झगड़ा रिहा ना किसे रोल दा, रौणक आपणी इक्क जणाईआ। ढोला सुणा दे साचे ढोल दा, अगम्मी नाद वजाईआ। फुलका कहे मैं अन्दरों सड़ के तुहाडे उत्तों आपणा आप घोल दा, घोल घुमा के सेव कमाईआ। एह पुरख अबिनाशी जिस दे तोल तोलदा, तोलणहारा इक्को नज़री आईआ। मैं सुनेहड़ा देवां जेहड़ा गुरमुख मैनूं खावे ओह इथे उथ्थे कदे ना डोलदा, सिदक सबूरी दयां बंधाईआ। पूरा कीता इकरार गुर अवतार दे कौल दा, इक्क अकेला हो के रूप वटाईआ। लहिणा मुकया ऐस धौल दा, जिथ्थे बाल्मीक इक्की दिन भुक्खा रहि के झट गया लँघाईआ। अज्ज उसे दे प्रेम दा बूटा मौल दा, मौला आपणा रंग वखाईआ। जन भगतो मेहर नज़र नाल तुहाडे पिछले पर्दे नहीं फोलदा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आपणी समग्री विच्चों तुहाडा खोल्हदा जोत इक्ग्री दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कम्म करे ना कोए हुण गोल मोल दा, भुक्ख्यां सारयां दए रजाईआ।

कोए ना पाईआ। जेहड़ी मंग मंग गया बहादर गुरू तेग़, अन्तर आपणा ध्यान लगाईआ । गोबिन्द हो के लिख गया लेख, बिना कलम दवात शाहीआ। जिन्हां नूं आपणे हुक्म अन्दर दिता भेज, भजन बन्दगी इक्को दित्ती दृढ़ाईआ। उहनां दे अन्दर माण आ के सेज, जगत बिस्त्रे देणे तजाईआ। प्रभ तेरी वेखे ओह अगम्मी खेड, जिस नूं खिलाड़ी सके ना कोए खिलाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी खा के दाल हो जाईए सारे नेक, बदी रहिण कोए ना पाईआ। वड्डे छोटे अमीर ग़रीब चारे वरन हो जाईए एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। वेखीं किते आपणे दुआरे तों ना देवीं छेक, छेकड़ एहो मंग मंगाईआ । सति प्रीती बख्श टेक, टिक्के धूढ़ी देणे लगाईआ। तेरे प्यार दा लभ्भे हेत, मुहब्बत बेपरवाहीआ। जिस कारन सद्दे दिते भेज, गुरमुख सज्जण लए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वार तक्क के मेरे वल लै वेख, वखरी आपणी नज़र तकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आएयों भगतां देस, आपणा बदल के भेस, रेख पिछली देणी मिटाईआ।

प्रेम प्यार नाल कहे जन भगतां फुलका, फुल्ल के आपणी ख़ुशी वखाईआ। मैं दर्शन कीता उस सतिगुर दा, जो गुर आपणा रिहा बदलाईआ। जो लहिणा देणा देवे धुर दा, धुर धार वेख वखाईआ। जो सचखण्ड दुआरे जा के आपणे हुक्म अन्दर मुड़दा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सन्त सुहेले सज्जण साचे लोड़दा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। भेव मिटा के मोर तोर दा, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। लहिणा मिटा के कूड़ी क्रिया शोर दा, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। खेल करे भगत वछल वचोल दा, मेल मिला के धुरदरगाहीआ। जन भगतो झगड़ा रिहा ना किसे रोल दा, रौणक आपणी इक्क जणाईआ। ढोला सुणा दे साचे ढोल दा, अगम्मी नाद वजाईआ। फुलका कहे मैं अन्दरों सड़ के तुहाडे उत्तों आपणा आप घोल दा, घोल घुमा के सेव कमाईआ। एह पुरख अबिनाशी जिस दे तोल तोलदा, तोलणहारा इक्को नज़री आईआ। मैं सुनेहड़ा देवां जेहड़ा गुरमुख मैनूं खावे ओह इथे उथ्थे कदे ना डोलदा, सिदक सबूरी दयां बंधाईआ। पूरा कीता इकरार गुर अवतार दे कौल दा, इक्क अकेला हो के रूप वटाईआ। लहिणा मुकया ऐस धौल दा, जिथ्थे बाल्मीक इक्की दिन भुक्खा रहि के झट गया लँघाईआ। अज्ज उसे दे प्रेम दा बूटा मौल दा, मौला आपणा रंग वखाईआ। जन भगतो मेहर नज़र नाल तुहाडे पिछले पर्दे नहीं फोलदा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आपणी समग्री विच्चों तुहाडा खोल्हदा जोत इक्ग्री दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कम्म करे ना कोए हुण गोल मोल दा, भुक्ख्यां सारयां दए रजाईआ।