१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पुरख अबिनाशी संदेसा दए हरि निरँकार, सहिज सुभाउ सर्ब समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी आसा भरया आ गया सतारां हाढ़, फिरत पिरत आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा राह तकदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर अक्ख उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी करे पुकार, दिवस रैण ढोले सोहले गाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी लभदे गए संसार, निरगुण सरगुण हो हो वेख वखाईआ। जिस दा कोटन कोटि नाम होया उज्यार, अक्खरां नाल करे पढ़ाईआ। जिस दे पिच्छे शिवदुआले मठ सुहाउदे गुरदवार, मन्दिर मस्जिद राह तकाईआ । आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी किसे हथ्थ ना आया नर निरँकार, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। जिस दी भविख्तां विच लिख के गए विचार, संदेसा दो जहान जणाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव गणपति करे निमस्कार, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द बैठा सीस निवाईआ । जिस दा लक्ख चुरासी खाणी बाणी ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब पसार, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी धुर धाम अनामी इक्क सुहाए भगत दवार, भगत सुहेला खेल खिलाईआ। वेखणहारा अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, जीव जंत साध सन्त पर्दा रिहा लाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह जोती शब्दी धार सांझा यार, निरवैर निराकार निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे हाढ़ सतारां आया जग, जगदी जोत होए रुशनाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी रहे लभ, सो बेपरवाह आपणा नूर करे रुशनाईआ। खेल करे पुरख समर्थ, महिमा अकथ अकथ दृढ़ाईआ। भगत सुहेले कर के वख, वखरी धार इक्क जणाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख रूप दए प्रगटाईआ। वस्त अमोलक दे के सच, साची सिख्या इक्क समझाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर पए हस, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ । जो गुर अवतार पैगम्बर पीर गए दस्स, दस दस्मेश दए गवाहीआ। उस दा लहिणा देणा अज्ज, आजिज़ वेखे चाँईं चाँईंआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। उधरों पहली हाढ़ प्या हस, ख़ुशीआं नाल सीस निवाईआ। मैं प्रभू तेरे भगत दुआरे बाहर गया ढठ, आपणा सीस झुकाईआ। मेरे वेख ख़ाली हथ्थ, कूक कूक दयां दुहाईआ। नव नौ चार तेरा जगत खेड़ा हुन्दा वेख्या भठ, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तेरी बिरहों लगदी वेखी सट्ट, नगारा वज्जे नाम ख़ुदाईआ। मैं नौ सत्त जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत रिहा टप्प, बण बण पाँधी राहीआ । मैं लक्ख चुरासी अन्दर आया वस, गृह गृह आपणा फेरा पाईआ। मैं खोजदा आया हकीकत हक, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। मैं वेंहदा रिहा मन्दिर मस्जिद मठ, शिवदुआले पर्दा आप उठाईआ। पन्ध मुका के आया तीर्थ तट, गंगा गोदावरी
सुरस्ती दए दुहाईआ। चार कुण्ट दा ख़ाली वेख्या हट्ट, वस्त अमोल विच ना कोए टिकाईआ। साधां सन्तां खेल वेख्या बाज़ीगर नट, सच स्वांग ना कोए जणाईआ। जोत प्रकाश ना लट लट, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। हिरदे हरि ना रिहा वस, ख़ाली दिसी सर्ब लोकाईआ। माया ममता अन्दर गए फस, जम दी फाँसी ना कोए तुड़ाईआ। नज़री आया ना वस्या घट घट, अन्तर खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं आया दूर दुराडा, प्रभ बण के पाँधी राहीआ। कोई मिल्या ना यार सांझा, सगला संग निभाईआ। मैं जंगल बेले मारीआं आवाज़ां, कूकां दयां दुहाईआ। प्रेम जुड़या ना कोए नाता, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। दहि दिशा दा ख़ाली वेख्या खाता, नव नौ चार रही कुरलाईआ। झगड़े वालीआं करदे बातां, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। ख़ाली दिस्या तत आठा, नौ दुआरे पई दुहाईआ । अन्दरों पर्दा किसे ना पाटा, ऐवें झूठ रहे समझाईआ। मैं सभ दीआं कर के आया छांटा, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। बिन प्रभू तों पूरीआं होईआं किसे ना वाटां, अधवाटे बैठी सर्ब लोकाईआ। ख़ाली दिसीआं सेजां खाटां, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। मेरीआं फिरदयां फिरदयां सोलां गुज़र गईआं रातां, रती रत ना कोए सहाईआ । जिधर तकया नार कमज़ातां, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। कूड़ी क्रिया पैंदीआं हाकां, हुक्म हक ना कोए सुणाईआ। साचा बणया ना कोए काका, पिता पुरख अकाल ना कोए जणाईआ। साचे प्रेम दा नज़री आया फ़ाका, झोली धुर ना कोए भराईआ । किसे कम्म ना लगया कीता पूजा पाठा, मन हँकारी दए दुहाईआ। तेरे दुआरे आ के ढाठा, प्रभू मंगां इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। पहली हाढ़ कहे वेख मेरा रंग, रंग रतड़े दयां जणाईआ । जन्म जन्म दी आसा मंग, प्रभ पूरी कर वखाईआ। नव नौ चार मैं वेखदा रिहा जो लोकमात गया लँघ, चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। सच मिल्या ना किसे अनन्द, परमानंद ना कोए समाईआ। बिन तेरे कोए ना पावे ठंढ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं तेरयां भगतां दे दुआरे फिर के आया दे दे गंढ्ढ, सुनेहड़े सच सच जणाईआ। गुरमुखो रिहो ना आत्म रंड, कन्त सुहागी लैणा मनाईआ। जिस दा इक्को सोहणा छन्द, सोहँ ढोला रिहा दृढ़ाईआ। मेरा ऐवें ना जावे मारया पन्ध, मेरी सेवा धुर दे मालक आप लगाईआ। तुहाडे अन्दर रहिण नहीं देणा गंद, कूड़ी क्रिया देणी कढाईआ। तुहानूं बणाउणा उस दे चन्द, जो आपणे चन्द सतारे नीहां हेठ दबाईआ। अगे कोए रहिण नहीं देणी वंड, वखरा खेल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे लेखा लैणा लगाईआ। पहली हाढ़ कहे मेरा झुकया मथ्था, मस्तक सीस निवाईआ। चार कुण्ट मैं फिर के देवां सभ · नूं मत्ता, अच्छी तरह जणाईआ। मैं जल थल मईअल वेख्या मच्छ कच्छा, टिल्ले पर्बत
खोज खुजाईआ। मैं जलधार अन्दर नस्सा, पाउणा विच पन्ध मुकाईआ। मैं गुरमुख प्रेमी लभदा रिहा सच्चा, सति सतिवादी खोज खुजाईआ। मैं साढे तिन्न हथ्थ काया भाण्डा वेख्या कच्चा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं वेख्या आदि रिवाजे, प्रभ बन्दना सीस निवाईआ। आदि जुगादि जो साहिब स्वामी तूं साजण साजे, सज्जन हो के वेख वखाईआ। अन्दर बाहर दे सभ दे वेखे काजे, कतरा कतरा फोल फुलाईआ। जन भगतां सुनेहड़ा दिता मार आवाज़े, धुर फ़रमान समझाईआ। जन भगतो श्री भगवान वस्या ओस माझे, जेहड़ा माझा आत्म परमात्म नाल जुड़ाईआ। जिस दे हथ्थ विच अगले अगे वाधे, पिछले लेखे रिहा चुकाईआ। जिस नूं मिल के माँ प्यो भुल जाण दादी दादे, नानकयां संग ना कोए बणाईआ। लेखा मुक जाए भोजन स्वादे, रसना जेहवा ना कोए हल्काईआ । देणी पवे ना मस्जिदां विच बांगे, उंगलां कन्नां विच ना कोए पाईआ। पढ़नी पए ना कोए निमाज़े, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। करना पए ना पूजा पाठे, पत्रा पत्रा ना कोए उलटाईआ। विकणा पए किसे ना हाटे, हट्टो हट्ट ना कोए भुआईआ । इक्को नज़री आए पुरख समराथे, जिस दे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जिस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे गए साके, खाणी बाणी दए गवाहीआ। सो खेल करे प्रभ आपे, कल आपणा वेस वटाईआ। पहली हाढ़ कहे मैनूं भुल गए मेरे मापे, जननी नज़र कोए ना आईआ। इक्को इक्क नज़री आए पुरख अबिनाशे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। पहली हाढ़ कहे मैं आया फिर के, फ़िक्रेदारी वेख वखाईआ। सभ दे खोज के आया हिरदे, परदयां अन्दर डेरा लाईआ। ओह वेख के आया जेहड़े तपदे चिरदे, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ। ओह वेख के आया जेहड़े अन्दरे अन्दर मिलदे, मिलणी जगदीश नाल कराईआ। ओह वेख के आया जेहड़े आशक इक्को धिर दे, अगे दी सार कोए ना पाईआ। ओह वेखे जेहड़े माया ममता अन्दर हलदे, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ। ओह वेख के आया जेहड़े झूठे लारे लाउण दिल दे, मन वासना होए हल्काईआ। मैं वेख के आया जेहड़े जगत ख़ाहिशां नाल खिड़दे, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मैं वेख के आया जेहड़े प्रेमी प्यारे साचे पिर दे, पीआ प्रीतम राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे जणाईआ। हाढ़ कहे प्रभू मैनूं लै चल अगे, अगला हाल दयां जणाईआ । जिथ्थे तेरा नूर नुराना दीपक जगे, इक्को जोत होए रुशनाईआ। नाम प्याले मिलदे मग्गे, अमृत रस चुआईआ। भगत सुहेले सज्जण लभ्भे, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म प्रेम बद्धे, बाहरों समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं दयां सहारा, सिर आपणा हथ्थ
टिकाईआ। तेरा मेला सतारां हाढ़ा, सो वक्त गया आईआ। दोहां सांझा करां प्यारा, इक्को रंग रंगाईआ। आप वखावां भगत दुआरा, आपणी उंगली लवां लगाईआ। नेत्र नैण खोल्ह किवाड़ा, पड़दा दयां उठाईआ। अग्नी तपदा कर के ठंडा ठारा, सीतल धार दयां वहाईआ। सच प्रेम दा दस्स नज़ारा, नज़रीआ तेरा दयां बदलाईआ। सोहणा वखाणा इक्क अखाड़ा, मजलस बेपरवाहीआ। धुर दरगाही मिलावां लाड़ा, नर निरँकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पल्लू रिहा उठाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं आवां पिच्छे, पिछला लेखा नाल ल्याईआ। मेरे कोल सभ दे हिस्से, हिस्सेदारी आपणी विच छुपाईआ। जगत नेत्र किसे ना दिस्से, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी उंगली ल्या लगाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं लै के आया रिपोट, फिरया वाहो दाहीआ। सभ दे कर के आया चोट, अभुल भुल ना कोए रखाईआ। घर घर साची वेख के आया जोत, जो ज़ाहर बातन करे रुशनाईआ। पड़दा चुक के आया वरन गोत, ज़ात पात भेव खुल्हाईआ। जन भगतां दे के आया होश, हुशियारी नाल समझाईआ। सभ दे अन्दर वड़दा रिहा ख़ामोश, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। सारे तक्कके आया दोष, निर्दोष लेखा आपणे हथ्थ बणाईआ। मैनूं समझ ना सक्या कोई चौदां लोक, चौदां तबक अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सक्या ना कोए सोच, सोच समझ ना कोए वड्याईआ । मैं भगतां खोल्ह के आया नेत्र लोच, अक्ख प्रतख गुसाँईंआ। मैं कर के आया डूँग्घी खोज, ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। भगत भगवान दी लगी वेख के आया मौज, मौजूदा हो के दयां सुणाईआ। प्रभू अगे दा झगड़ा रहिण नहीं देणा रोज़ रोज़, लेखा इक्को वार देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा मेरी झोली देणा पाईआ। हाढ़ कहे मैं हो गया दलीआ, दल आपणा इक्क दुड़ाईआ। नव खण्ड दा बण के छलीआ, फेरा आया पाईआ। लक्ख चुरासी वेख के आया गलीआं, भज्जया वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल जिन्हां नूं प्रेम दीआं पातीआं घल्लीआं, शब्द सुनेहड़े नाल जणाईआ। ओह सख़ियां किसे नाल ना वेखीआं रलीआं, वलीआं नालों वखरे डेरे लाईआ। उहनां नूं कोए ना जाणो कल्लीआं, जिन्हां दा मालक साहिब गुसाँईंआ। ओह हिरदे प्रेम नाल फलीआं, जिस दा पत डाल्ही वेखण कोए ना पाईआ। मैं बिरहों वैरागण वेखां झल्लीआं, जो बिरहों विछोड़े विच रहे कुरलाईआ। मैं तीर निराले नाल वेखीआं छणीआं, जो शब्द बबाणा रिहा लगाईआ। मैं माटी ख़ाक विच वेखीआं रलीआं, चरन धूढ़ी टिक्के मस्तक रहीआं लगाईआ। मैं वेंहदा देंदीआं बलीआं, आपणा आप भेंट दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा आपणे विच रखाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं तक के आया नज़ारा, दीन दुनी वेख वखाईआ। जेहड़ा गुर अवतार पीर पैगम्बर
लभ्भया ना कोए किनारा, प्रभ ने सहिजे दिता वखाईआ। जिथ्थे वस्या परवरदिगारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिथ्थे इक्को हुक्म इक्को शाह सवारा, सिक्दारा इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे इक्को नाम इक्क जैकारा, इक्को ढोला रिहा गाईआ । इक्को वणज इक्को वपारा, इक्को हट्ट रिहा खुल्हाईआ। इक्को साजण मीत मुरारा, इक्को सगला संग बणाईआ। इक्को लेखा लिखणहारा, इक्को लेखे रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप समझाईआ। हाढ़ कहे मैं पिच्छा वेख्या चार जुग दा दस्सया हाल, नव नौ चार खोज खुजाईआ। जो उपज्या तिस नूं खाधा काल, कलमे वाला रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ा ढोले गाउँदा रिहा नाल ज़बान, अन्तिम निशान गया गुआईआ। जेहड़ा वसदा रिहा साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, उस दा मुकाम लोकमात नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा प्रभ दा दस्सदा गया निशान, इशारयां नाल दृढ़ाईआ। जेहड़ा बणदा गया काहन, रास सख़ियां वाली पाईआ। जेहड़ा समझाउदा गया राम, राम राम विच समाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं वेख के आया दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल फोल फुलाईआ। मैं तक के आया पीर पैगम्बर अमाम, जो मसले हक रहे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा आपणी झोली पाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं खोजया लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख के सभ दे खात, खाते फोल फुलाईआ। जिस दा देणा देण आया अज्ज दी रात, हाढ़ सतारां मिले वड्याईआ। नव नौ चार दी पूरी होवे ख़ाहिश, तृष्ना रहे ना राईआ। लेखे लगे पूर्ब स्वास, साह साह समाईआ। जिस दी करदे रहे तलाश, सो आपणा वेस वटाईआ। जिस ने इके नज़र नाल लक्ख चुरासी वेख लई बदमाश, बदी अन्दर बदी रहे कमाईआ। पंज तत काया माटी पुतले वेखे ख़ाक, मन मति बुध करे लड़ाईआ। जगत नाते वेखे सज्जण साक, बन्धन खोज खुजाईआ। रूह बुत्त हुन्दे वेखे पाक, पाकी दा रूप वटाईआ। इक्क सत्त दे नाल हुन्दा वेख्या इतफ़ाक, नफ़ाक रिहा कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आपणे विच समाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं वेख्या संसार, प्रभ दा समां दए गवाहीआ। जिस दा अन्त ना कोए शुमार, शमअ सभ दी रिहा जगाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा हुक्म गुरू अवतार, पीर पैगम्बर मन्नण चाँईं चाँईंआ। जिस दा भगतां नाल उधार, नित नवित वेख वखाईआ। जिस दा भविख्तां विच जैकार, नाअरे ढोले गए लगाईआ। जिस दी करदे रहे इंतज़ार, सो मालक गया आईआ। जिस करके ख़बरदार, मेरी सेवा सच लगाईआ । मैं फिर के जंगल पहाड़, आया चाँईं चाँईंआ। लहिणा मेरा जुड़ जाए नाल सतारां हाढ़, वदी सुदी दी लोड़ रहे ना राईआ । सच प्रेम दी खड़कदी तार, सतार इक्को दए जणाईआ। गुफ़त शनीद होवे गुफ़तार, रसना जेहवा ना कोए
हलाईआ। साचे नूर दा होए उज्यार, कूड़ अन्धेरा दए मिटाईआ। जिस दा भगतां नाल विहार, भगवान बेपरवाहीआ। जिस दे कोल सर्ब अख्त्यार, धुर दा मालक फेरा पाईआ। जेहड़ा जूनीआं विच्चों बाहर, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। जेहड़ा लक्ख चुरासी सख़ियां दा सच्चा काहन, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी देवणहार दान, दाता बेपरवाहीआ। जिस नूं सारयां मन्नया आदि जुगादि इक्क प्रधान, भावी सभ दे उत्ते लगाईआ। जिस दा खेल सदा महान, महिमा कथ ना कोए दृढ़ाईआ। उस दा रूप वेख लवो अन्दरों बाहरों किसे नज़र ना आए विच जहान, जहालत सभ दे उत्ते पाईआ। इक्को दीपक जोत जगे महान, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी वेख वखाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं आया उस दुआरे, जिथ्थे दो जहान सीस निवाईआ। जिथ्थे विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगम्बर मंगण भिखारे, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जिथ्थे करोड़ तेतीस बण वणजारे, सौदा हट रहे चलाईआ। जिस दा नूर अगम्म अथाह सदा उज्यारे, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दे बेपरवाही दे भण्डारे, नित नवित रिहा वरताईआ। जिस ने कोटन कोटि जुग पार उतारे, थिर नज़र किसे ना आईआ। जिस दे लक्ख चुरासी जीव जंत सहारे, आत्म परमात्म वजे वधाईआ। जिस दे प्रेमीआं वाले अखाड़े, धुर दे ढोले गीत सुणाईआ। जिस दे इक्क सत्त नाल मिल के अनेक सो गए सतारां हाढ़े, हाढ़े कढदयां वेख वखाईआ। जिन्हां ने नव नौ चार जुग आपणे कटे दिहाढ़े, याद याद विच लँघाईआ। अज्ज उहनां दे लैणे देणे लेखे पिछले चुकणे उधारे, झोली सभ दी देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। पहली हाढ़ कहे सुण सतारां हाढ़ मित्र, तैनूं दयां जणाईआ। मैं तैनूं दस्सां केहड़े लक्ख चुरासी विच्चों गए नितर, आपणा वेस बदलाईआ। जिन्हां दे सिर तों गुरुआं अवतारां पीर पैगम्बरां दा चुकया फ़िकर, फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। जो प्रभ दा करदे ज़िकर, ज़ाकिर इके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वरताईआ। पहली हाढ़ कहे मैं भगतां घर वड़दा, हौली हौली आपणा कदम टिकाईआ । मैं जिधर वेख्या सोहँ ढोला पढ़दा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। भावें कोई भुक्खा तिहाया मरदा, तन कपड़ा ओडण नज़र ना आईआ। भावें कोई दु:ख सहे चिर दा, कलिजुग अग्न सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। पहली हाढ़ कहे मैं सभ तों ग़रीब वेख्या इक्क नंदू, निमाणयां तों निमाणा नज़री आईआ। उहदे अन्दर वड़ के वेख्या उहदी आत्म सेजा उत्ते सुत्ता दीना बंधू, बन्दना इक्को सीस निवाईआ। उस मैनूं किहा ओह पहली हाढ़ सज्जण इके नूं मंनूं, नाते सभ दे दिते तुड़ाईआ । मैं कूड़ी क्रिया सारी भंनूं, पैरां हेठां दित्ती दबाईआ। मैं उसे नूं
सुनेहड़ा घलूं, जो डुबदयां लए तराईआ। मैं उसे दे कोल चलूं, जो चलदयां फिरदयां पार लँघाईआ। मैं उसे दा दुआरा मलूं, जो मल मूत्र मैल दए धुआईआ। मैं उसे दा बंनूं पल्लू, जो बाल अंञाणे गोद खिडाईआ। मैं उसे दा जोधा सूरबीर बणूं कलू, जिन आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी देवणहार मैनूं वड्याईआ। पहली हाढ़ कहे मैं वड़ गया घर भुखयां नंगयां, जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रहे गाईआ। मैं जा के हौली जेही उहनां दे कोलों कुछ मंगया, आपणी आशा दित्ती जणाईआ। आउ तुहानूं इश्नान करवा ल्यावां विच माई गंगया, दुरमति मैल दयां धुआईआ । उहनां मैनूं हस्स के किहा जाह ख़सम नूं खाणयां रंडिआ, तैनूं दयां जणाईआ। असीं चढ़ गए ओस डंडिआ, जिथ्थे नहाउण धोण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगत कहिण साडे चरन धोवे तेरी माता गंगया, गोदावरी बैठी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं रोवां मार के दुहथ्थड़, बौहड़ी बौहड़ी दयां सुणाईआ। ओह मैं की करां एह सभ प्रभ दे कोल गए अप्पड़, भज्जे वाहो दाहीआ। अठ सठ तीर्थां नूं समझ के छप्पड़, बैठे मुख भवाईआ। जे मैं किसे नूं कुछ लालच दिता भगतां ने मेरे मुख ते मारया थप्पड़, पिछली पैरीं दिता भवाईआ। ओ कमल्या तैनूं पता नहीं असीं प्रभ दी डोरी नाल गए जकड़, साडा ज़ंजीर ना कोए खुल्हाईआ। असीं तुल गए ओस तक्कड़, जिस दी धड़ी सेर वंड ना कोए वंडाईआ। ओह सानूं आया रक्खण, राखा साहिब गुसाँईंआ। लक्ख चुरासी विच्चों थोड़्हे वरोले मक्खण, नाम मधाणा आपणा पाईआ। साडे भाण्डे नहीं अन्दरों सक्खण, सच साखी रहे सुणाईआ। असां ओसनूं तकया आपणी अक्खण, जो अक्खीआं वालयां नज़र ना आईआ। जो साडे हिरदे आया वसण, वास्ता आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ । हाढ़ कहे मैं इक्क दिन भगतां घर वड़ गया कर के भेख, भिक्खक आपणा वेस वटाईआ। आओ तुहानूं लै चलां विष्न ब्रह्मा शिव दे देश, जिथ्थे वजे सच वधाईआ। इक्क भगत ने मैनूं किहा ओह तेरे नालों मेरे चंगे खेत, जिथ्थे मेरा माही नज़री आईआ। अन्दरे अन्दर करे हेत, मैनूं सभ कुछ दिता समझाईआ। भावें भुख नाल मेरा ख़ाली पेट, मेरी अन्तर आत्मा ओसे दे गुण गाईआ। उहनूं मैं जाणदा साडा इक्को कोट जन्म दा इस दे नाल खेड, कलिजुग अन्तिम आपे रिहा मिलाईआ। जिस ने आपणी लोड़ ख़ातर सानूं लोकमात दिता भेज, फेर आपणा आप वखाईआ। क्यों ना माणे साडी सेज, घर आ के डेरा लाईआ। नेत्र खोल्ह के आपणे वेख, वखरा धाम दए जणाईआ। जिस ने आपणे हुक्म नाल सम्मत शुरु कीता पहली चेत, शहिनशाह आपणा अंक बदलाईआ। जिस नूं लभ्भदे मुला शेख़, पंडत पांधे गए फेरीआं पाईआ। जिन्हां नूं मणकयां वाली टेक, पत्थरां इट्टां नूं सीस रहे निवाईआ। काग़ज़ां
दी हुन्दे भेंट, अक्खरां दी करन पढ़ाईआ। असीं ते वस गए ओस देस, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। सदा रहिणा उहदे कोल हमेश, भगत दाहवे नाल कहिण साडी कर ना सके कोए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पहली हाढ़ आ के बौहड़ी बौहड़ी कर के प्या रो, अंझू अक्खां विच्चों वहाईआ। हाए हाए एह की गया हो, होका दे के रिहा सुणाईआ। प्रभू ने एहनां नूं किथों दे दित्ती आपणी लो, जगत अन्धेरे गए लुटाईआ। एहनां दी अन्तर आत्मा गया छोह, बांके छोहरे लए बणाईआ। जगत जहान नालों कर के निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। दुरमति मैल कूड़ी धो, पतित पुनीत रिहा वखाईआ । मालक बण के आप सो, हँ ब्रह्म रिहा मिलाईआ। अमृत आत्म धुर दा चो, बूँद स्वांती इक्क चखाईआ। हाढ़ कहे मैं पहले भगत इक्क इक्क तकदा रिहा हुण वेख्या ते बहुता बण गया गरोह, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं पिच्छा तक के वेख्या मैनूं याद आ गया छब्बी सताई पोह, जिस वेले संसे सभ दे दिते मुकाईआ। पुरख अकाल उहनां जोगा हो, उहनां दे अन्दर डेरा लाईआ। धुर दा लै के ढोआ ढो, वस्त अगम्मी दित्ती टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पहली हाढ़ कहे मैं रो रो पावां वैण, हन्झूआं नीर वहाईआ। मैं ते आंहदा सां मैं बहुत कुछ आउणा कहिण, पर्दे सभ दे देणे फुलाईआ। जां गुरमुखां दे अन्दर वड़ के वेख्या तेरे विछोड़े दे पैण वैण, वैरागी बैठे नज़री आईआ। जां एधर उधर तकया नाता जुड़ गया भाई भैण, ज़ात पात वंड ना कोए वखाईआ। धुर दे बण गए सज्जण सैण, नाता इके नाल मिलाईआ। इके भगत दुआरे बहण, जिथ्थे किसे दी चले ना कोए चतुराईआ। जिस दुआरे उत्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर ढहण, ढह ढह सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वेख वखाईआ। पहली हाढ़ कहे सुण हाढ़ सतारां यार, तेरी मदद मंग मंगाईआ। मैं गया सां मार के ललकार, आपणा बल प्रगटाईआ। मैनूं इउँ दिसदा सी जिवें अद्धे ग़फ्लत विच्चों ना होए बेदार, सुत्तयां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कुछ फिरदे जगत विहार, कुछ दुक्खां लए उठाईआ। कुछ मंगण बच्यां प्यार, कुछ धन दौलत कमाईआ। कोई मंगे नार जोबन मुटयार, कोई नार कन्त झोली डाहीआ। जां घर घर जा के वेख्या ओथे खेल अपार उस दी धार, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। मैनूं अन्दर वड़दयां किसे ने कर दिता ख़बरदार, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। मूरखा जिस ने पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बोलया जैकार, तिस दा लेखा बाकी रहिण कोए ना पाईआ। मेहर नज़र नाल मैं रिहा तार, एहो वड्डी वड्याईआ। पिछला देवण आया उधार, कर्ज़ा मूल चुकाईआ। जे एह साचे दर ना सोंहदे दरबार, दरगाह साची ना कोए जणाईआ। फेर काहनूं बस्त्र चिट्टे कर के त्यार, एहनां नूं देंदा पहनाईआ। जेहड़े गोबिन्द दी निकले
विच्चों धार, धरती उत्ते सोभा पाईआ । अज्ज उहनां दा विहार, जुग चौकड़ी पिच्छो वारी गई आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हाढ़ सतारां कहे पहली हाढ़ छड दे झेड़ा, झगड़ा वेख जगत लोकाईआ। तैनूं नहीं पता प्रभ ने एहनां दा वीह सौ बारां बिक्रमी बन्न्हया बेड़ा, थित वार मेरी दए गवाहीआ । जिस नूं चरन लगाया इक्क वार केरां, कर्म कांड दा लेखा दिता मुकाईआ। सच दुआरा खुल्हा कर के वेहड़ा, वैहन्दे वहण विच्चों पार दए लँघाईआ। जिन्हां दी ख़ातर मारया फेरा, फिरदे तुरदे आपणी गोद बहाईआ। जिन्हां ने कूड़ कुड़यार दा ढाउणा डेरा, भगत दुआर इक्को देणा वसाईआ। जिथ्थे ढोला तूं मेरा मैं तेरा, दूजा गीत ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ । हाढ़ सतारां किहा मैं सुण ल्या सवाल जवाब, लेखा नज़र कोए ना आईआ। जिहनां दा पुरख अकाल बण गया बाप, पिता पूत दए वड्याईआ। आत्म परमात्म दा दस्सया जाप, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तिन्हां दा मिट गया रोग संताप, माया मोह दिता चुकाईआ। अन्दरों खोल्ह के पर्दा ताक, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। लेखे लावे पंज तत माटी ख़ाक, सिर सिर देवे माण वड्याईआ। जो सरनाई चल के आए आज, अन्तिम अज़ल तों लए बचाईआ। जिस नूं बुद्धी समझ ना सके कोए दिमाग़, हरफ़ां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिस ने सभ दा बदल दिता समाज, इक्को मार्ग दिता वखाईआ। सच प्रेम दा कर के काज, अनन्द आपणे नाल बणाईआ। धुर दे बेड़े चढ़ा के जहाज़, कूड़ी नईआ दित्ती डुबाईआ। शब्द अगम्मी मार के आवाज़, वाहिद ख़ुदा रिहा वखाईआ। बिन रसना जेहवा दे के स्वाद, रस साचा दिता चखाईआ । अन्दर वड़ के खोल्हया राज़, रमज़ आपणी इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग आया देण वड्याईआ। हाढ़ सतारां कहे मेरी वेंहदयां वेंहदयां बदल गई रुची, प्रभ रचना दित्ती बदलाईआ। मेहर नज़र नाल आपणी हरि संगत कर के सुच्ची, कूड़े नाते दिते तुड़ाईआ। भावें लक्ख चुरासी विच्चों इक्को मुठी, गिणती दे आपणे नाल जुड़ाईआ। एहनां दी रमज़ नहीं रही गुज्झी, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। जिन्हां दे अन्दर भावना रहिणी नहीं दूजी, इक्को करी हक पढ़ाईआ। जिन्हां दी श्रेष्ट होई नहीं बुद्धी, सोहँ ढोला लैणा गाईआ। जिन्हां दी इक्को नाल रुची, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू मेरी इक्क बेनन्ती, तैनूं दयां जणाईआ। जन भगतां चाढ़ दे रंग बसन्ती, अन्दरों अन्दर देणा रंगाईआ। एहनां नूं सिखा दे आपणी इक्को भगती, जो पंजां तों खैहड़ा दए छुडाईआ। भावें लक्ख चुरासी तैनूं मन्नदी, बिन भगतां सच्चा प्रेम ना कोए कमाईआ। मैं खेल वेखी तेरे गोबिन्द चन्न दी, जो गुरमुख साचे चन्द रिहा चमकाईआ। जिन्हां नूं लोड़ नहीं किसे धन दी, धन्न धन्न कहि के तेरा
शुकर मनाईआ। ओहनां दी प्रीती छप्पर छन्न दी, महल अटल गए तजाईआ। उहनां नूं लोड़ नहीं गल्ल सुणन कन्न दी, धुन आत्मक तेरा राग रहे जस गाईआ। उहनां दी आशा रही ना मन दी, मनसा गए मिटाईआ। उहनां नूं लोड़ इक्को गल्ल दी, सदा मंगण तेरी सरनाईआ । उहनां दी आस बूँद स्वांती जल दी, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। उहनां दी घड़ी तेरे बिना नहीं लँघदी, विछोड़े दी कट जुदाईआ। माण सेज ओस आत्म पलँघ दी, जिस उत्ते बहि के सोभा पाईआ। अवाज़ सुणा ओस मृदंग दी, जिथ्थे ढोलक छैणा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दी आसा पूर कराईआ। सतारां हाढ़ कहे गुरमुखो ना डरयो, तुहाडा लहिणा पिछला नज़री आईआ। दूजा अक्खर कदी ना पड़यो, एहो तुहाडी वड्याईआ। एस दे मन्दिर चड़यो, जिथ्थे होवे ना कदे जुदाईआ। एस दे नाल अड़य के लड़यो, आपणा हिस्सा आपणी झोली पाईआ। जे छुपे ते धौणो फड़यो, तुहानूं तरीका दयां समझाईआ। फड़न तों पहलां सारे इक्ट्ठ इक्को करयो, तुहाडे विच द्वैत नज़र कोए ना आईआ । एसे दी प्रीती विच मरयो, जो मरयां लए जिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभू भगतां दे वड़ जा अन्दर, हुण कुण्डा दे खुल्हाईआ। की लैणा इट्टा पत्थरां वाले मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ आपणा नूर कर रुशनाईआ। भाग लगा दे ओस कंदर, जिथ्थे होवे सच रुशनाईआ। आपणा कुफ़ल तोड़ दे जंदर, जन भगतां दी ज़िंदगी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं गोबिन्द चलया दस्सण, तेरा वेला गया आईआ। वेख खेल पुरख समर्थण, मेरी अन्तर दए दुहाईआ। जो मीत मुरारे सज्जण, साहिब स्वामी लए उठाईआ। जिन्हां तेरी धूढ़ी कीता मजन, मजलस तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करके खेल रिहा प्रगटाईआ। सतारां हाढ़ कहे गोबिन्द नाल होया मिलाप, सोहणा वक्त सुहाईआ । ओस किरपा कीती आप, भेव दिता खुल्हाईआ। जेहड़ा मेरा बणया बाप, पुरख अकाल गुसाँईंआ। ओसे दा भगतां नाल साथ, नाता ल्या जुड़ाईआ। मैनूं परवरदिगार गए आख, जलवा नूर ख़ुदाईआ। ओह लहिणा देणा देवण आया हाथ, दस्त बस्त फड़ाईआ। सदा सदा सुहेला बण के साथ, सगला संग निभाईआ। कोट जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। पतित पुनीत कर के साफ़, आपणा रंग चढ़ाईआ। पूरा कर के भविख्त वाक्, सन्त सुहेले रिहा तराईआ। जिन्हां ने गाया इक्को मुखवाक्, ढोला शहिनशाहीआ। उन्हां होण ना देवां किसे दे मुहताज, मेहर नज़र नाल उठाईआ। वेखो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बदल गया राज, रिवाज आपणा रिहा जणाईआ। सतिजुग दा बेड़ा तार के जहाज़, भगत सुहेले लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ । हाढ़ सतारां
कहे मैनूं सोहणे चिट्टे लगे सफ़ैद, आपणा रूप आए बदलाईआ। जिस दा गोबिन्द नाल अहिद, इकरार रिहा भुगताईआ। जिस दा बदले ना कोए कानून कवाइद, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा जलवा नूर वाहिद, वाहिगुरू कहे ख़ुदाईआ। जिस दा धुर फ़रमाना हुन्दा आइद, दो जहान ना कोए मिटाईआ। जिस दे विच ना दूई द्वैत, शरअ ना कोए लड़ाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजण रूप वटाईआ। सो भगतां दे आया देस, भगत दुआरे सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म उत्तम विशेष, विश्व आपणी धार दृढ़ाईआ। पहली हाढ़ होया पेश, पेशीनगोई रिहा समझाईआ। पुरख अकाल किहा सृष्ट सबाई कूड़ा भेख, दृष्टी सच ना कोए जणाईआ। मेरा भगत मेरे वस्या देस, दूजा दर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं भगतो तुहाडी देवां गवाही, प्रेम प्रीती सच जणाईआ। आपणे अन्दरों मेट दयो झूठी शाही, शहिनशाह दया रिहा कमाईआ। साचे बणयों पाँधी राही, मंज़ल इक्को नूर ख़ुदाईआ। जिस गोबिन्द बूटा पुटया काही, सो तुहाडीआं जड़्हां रिहा लगाईआ। जिस दे नाम दी पई दुहाई, सो ढोला रिहा सुणाईआ। जिस दा सम्मत चलया शहिनशाही, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। जिस दा जलवा नूर इलाही, नूरो नूर डगमगाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर तबाही, तोबा तोबा करे लोकाईआ। जिस ने भगत सुहेले फड़ने बांही, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। जिस ने जोड़े छींबे नाई, झीवर आपणे अंग लगाईआ । जो तुहाडी देण आया सफ़ाई, सफ़ा सभ दी दए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। हाढ़ सतारां कहे तुहाडे बस्त्र चिट्टे धोते, धोबी सतिगुर नज़री आईआ। इस दी सोच कोई ना सोचे, समझ विच्चों समझ दए लगाईआ। जिस वेले मुहम्मद रक्खे सी रोज़े, निमाज़ां दी आयत दित्ती गाईआ। ओस वेले परवरदिगार उस नूं नज़र आया सी इक्क गोशे, जो कलमा रिहा दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर माणी मौजे, मजलस इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव दए दृढ़ाईआ। जिस वेले मुहम्मद ने तकया दस्तगीर, शाह सुल्तान नज़री आईआ। ओस दी अल्फ़ी लीरो लीर, मुख नकाब ना कोए टिकाईआ। ओस झट बदल लई आपणी तस्वीर, रूप अनूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। जिस वेले जलवा नूर कीता बदली, अवल्लड़ा वेस वटाईआ। धुर दा मालक बण के अदली, हुक्म इक्क समझाईआ। जिस वेले मुहम्मद तेरी होवे बदली, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। मैं चल के आवां मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी डेरा लाईआ। ताकत रहे ना किसे बल दी, बलहीण दयां कराईआ। समरथ्या रहे ना वल छल दी, अछल छल आपणा दयां दृढ़ाईआ। सभ दी जवानी अन्तिम ढलदी, बुढेपा आपणा रूप वटाईआ। मुहम्मदा किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी,
मालक धुर दा की की खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। परवरदिगार आपणा बदल के रूप, अनूप रिहा दृढ़ाईआ। बण के सच्चा भूप, शहिनशाह सीस ताज टिकाईआ। जलवा दे के चारे कूट, दहि दिशा करे रुशनाईआ। आपणे आप दा सच सबूत, आपे रिहा समझाईआ। वेखो तत्तां वाला कलबूत, जिस दे नाल चिट्टे बस्त्र लए छुहाईआ। एह मैं आपणे भगतां नूं देणा वजूद, जिन्हां नूं वुज़ू दी लोड़ रहे ना राईआ। जिधर वेखण उधर मौजूद, मुफ़लिसां आपणी गोद बहाईआ। मेरे सम्मत दा एहो सबूत, गुरमुख साचे भगत सुहेले सूफ़ी सन्त फ़कीर चिट्टी धार लैणे रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। हाढ़ सतारां कहे मैनूं चेता आ गया जिस वेले मूसा डिग्गा कोहतूर, आपणा आप मिटाईआ। जलवा तक के नूर, नूर विच समाईआ। ओहनूं नज़री आया इक्क हज़ूर, जो हज़रत बेपरवाहीआ। जिस दा सच्चा सच दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। माण ताण मेटे ग़रूर, ग़ुरबत दए गंवाईआ। साचे नाम दा दे सरूर, ख़ुमारी दए वखाईआ। जो पतित पापीआं बख्श देवे कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। उस ने शब्द दी दे के तूर, मूसा दिता समझाईआ। मैं कलिजुग अन्त आउणा ज़रूर, आपणा फेरा पाईआ। जेहड़े भगत मेरे मज़दूर, मुशकत ओन्हां दी झोली पाईआ। साची दरगाह कर कबूल, धुर दे काअबे लैणा मिलाईआ। मालक बण के हक महबूब, मुहब्बत देणी समझाईआ। अर्श फर्श दस्स अरूज़, काअबा इक्को देणा दृढ़ाईआ। लोड़ रहे ना हज़ारा दरूद, बसरी इस्म ना कोए गाईआ। सभ दे लेखे कर मौकूफ़, आपणा हुक्म देणा वरताईआ। सच्चे प्रेम विच हो मसरूफ़, इक्को लग्न देणी लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा देणा मुकाईआ। मूसे वेख्या वरतदा भाणा, हैरानी अन्दरे अन्दर नज़री आईआ। अगे वेख्या चिट्टा बाणा, सति सफ़ैदी धार समाईआ। शाहो भूप बण के राणा, शहिनशाह रिहा समझाईआ। जिस ने कलिजुग अन्त मिटाणा, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। जिस ने जुग चौकड़ी लेख चुकाणा, धुर दा लेखा झोली पाईआ। जिस ने वेस अवेस वटाणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। जिस ने भगतां रंग चढ़ाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस ने दस्सणा सच्चा गाणा, सोहँ करे पढ़ाईआ। जिस ने वरतणा आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । जिस ने बणना धुर दा कान्हा, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। जिस ने बणना सच्चा रामा, सीता सुरती लए प्रनाईआ। जिस ने पहनणा आपणा बाणा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। जिस ने आपणे भगत बणाउणे निशाना, निशाना जगत विच उठाईआ। उन्हां नूं चिट्टे बस्त्रां दा देणा दाना, मूसे एह मेरी वड्याईआ। फेर भर के नाम ख़ज़ाना, कलमा इक्को देणा समझाईआ। ओन्हां दे घर आवे बण के महिमाना, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भावें लक्ख चुरासी मेरे भगतां नूं मारन ताअना, ओह
तन मन दा लेखा देण गंवाईआ। ओन्हां दे अन्दर वड़ के देवां सच ज्ञाना, जगत ज्ञानां तों पल्ले लैण छुडाईआ । इके वार इके दिन इके घड़ी इके पल ओन्हां दा अन्दरो अन्दर बदल देवां ज़माना, ज़ामनी आपणी विच रखाईआ। मेरे कोल नापण दा ओह पैमाना, जिस दी डिगरी ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। हाढ़ सतारां कहे जन भगतो तुसीं चिट्टे सोहणे, बाहरों नज़री आईआ। अन्दरों छड्ड दयो कूड़े रोणे, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। बिना पुरख अकाल तुहाडे पाप किसे ना धोणे, धुर दा संग ना कोए बणाईआ। साचे सुख बिना गुर किसे ना आउणे, औंता वेखी जगत लोकाईआ। आत्म परमात्म ढोले जिन्हां गाउणे, गहर गम्भीर मिले गुसाँईंआ। शब्द संदेसे तुहानूं देवे उणंजा पवणे, दिवस रैण रही सुणाईआ। जन भगतो जिस ने कटे अवणे गवणे, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। इक्क वार सतारां हाढ़ कहे ओस दे आ जाओ साहमणे, तुहाडा समां दए बदलाईआ। झूठी रहे ना तृष्ना कामने, काम क्रोध दए मिटाईआ । जेहड़ा वर दिता सी भीलणी नूं राम ने, ओस दा लेखा तुहाडी झोली पाईआ। जेहड़ी कहाणी दस्सी सी राधा नूं शाम ने, ओह शमअ तुहाडी दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभ मंग इक्को मंगी, मांगत हो के दयां जणाईआ। भगतां दी रहिण ना देवीं तंगी, तुरशी देणी मिटाईआ। तूं मालक बहु ढंगी, तरीक्यां विच तेरी लोकाईआ। एह तेरे जुगां जुगां दे सबंधी, विछड़े मिले चाँईं चाँईंआ। वेखीं अन्तिम ना इन्हां छड्डीं, देवीं ना जगत जुदाईआ। इन्हां नौ सौ चुरानवे जन्म तेरी भेंट चढ़ाई आपणी हड्डी हड्डी, माणस विच्चों माणस रूप बदलाईआ। प्रभू भगतां बिना मात चले ना तेरी गड्डी, गदागर हो के घर घर फेरे पाईआ। तेरे नाम नूं सारयां कर के रद्दी, आपणे ढोले दिते जणाईआ। धन्नभाग प्रभू तेरी जोत जगी, मेरे घर होई रुशनाईआ। जिस वेले नानक चारदा प्या सी मज्झी, खेतां विच आपणा ध्यान लगाईआ। ओस वेले तूं ओस दी बांह फड़ के सज्जी, हलूणा दिता लगाईआ। नानक औह वेख वीहवीं सदी, अख़ीरी मेरा सम्मत मिले वड्याईआ। जिस वेले भगतां प्रेम प्रीती देणी आपणे विच्चों अद्धी, अदनयां तों आअले लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। हाढ़ कहे बस्त्रां वालयो जाओ जाग, लहिणे सभ दे फोल फुलाईआ। चिट्टे हँस ना बणयों काग, बगलयां वाला रूप वटाईआ। तुहाडे पिच्छे श्री भगवान नूं ना लगे दाग़, जो भागां दा हिस्सा तुहाडी झोली पाईआ। तुहाडे नाल मिल के सृष्टी दा बदल देणा रिवाज, दीन मज़्हब दा लेखा देणा चुकाईआ। साचे नाम दा चलाउणा जहाज़, बेड़ा इक्को देणा वखाईआ। सच्चे प्रेम दा दस्स के काज, करनी इक्को देणी वखाईआ। जो कुछ देणा सो पहली वार आज, इक्की साल लारयां विच झट लँघाईआ। तुहाडी ख़ुशी मेरा टहिकया
होया बाग़, पत्त डाल्ही देणी महकाईआ । गोबिन्द बूटा होण नहीं देणा बरबाद, शब्दी नाद देणा सुणाईआ। जो सच दुआरे आए भाज, भजन बन्दगी तों खैहड़ा देणा छुडाईआ। जिस वेले पंजां जैकारयां विच मारो आवाज, अन्दर हो के होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा खेल तमाश, तमअ सभ दी दए मिटाईआ। हाढ़ सतारां कहे गुरमुखो अन्दर बाहर गा लओ गीत, गावणहारा रिहा जणाईआ। काया काअबा तुहाडी मन्दिर मसीत, शिवदुआला इक्को दिता बणाईआ। ठाकर स्वामी मिल लओ मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जींदयां जग लओ जीत, मरयां पिच्छो मरन दी लोड़ रहे ना राईआ । साचे धाम वसो अतीत, त्रैगुण डेरा देणा ढाहीआ। लेखा चुक जाए हस्त कीट, आपणी हस्ती लओ बदलाईआ। बेशक तुसीं जन्म कर्म दे ग़रीब, तुहाडे अज्ज नसीब दिते बदलाईआ। चिट्टे बस्त्रां नाल इक्को दे के सर्ब तरतीब, तार सतार दित्ती हिलाईआ। तुहाडी मंज़ल मेरा अख़ीर, आख़र तुहाडे विच समाईआ। तुसीं पातशाह ते मैं तुहाडा वज़ीर, आदि जुगादि सेव कमाईआ। अज्ज ख़ुशी होया तुहानूं तक के कबीर, काली कम्बली उत्तों दित्ती लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ुशीआं नाल दए वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे गुरमुखो कर के जायो नमस्ते, नमो नमो सीस निवाईआ। तुहाडे घराणे रहिण वसदे, भावें उजड़े सर्ब लोकाईआ। तुहाडे अन्दर रहिण हसदे, ख़ुशी ग़मी इक्को रंग समाईआ। तुहाडे भण्डारे भरे रहिण प्रभू दे जस दे, ख़ाली सके ना कोए कराईआ। भावें जगत वलों कंगले ग़रीब कक्ख दे, अगे तुहानूं लालां नालों चंगी दित्ती वड्याईआ । जिस वेले मेरे नाम दा मज़ा तुसीं चखदे, सोहँ ढोला धुर दा गाईआ। ओस वेले मेरे हुक्म सज़ा देण वाले टुटदे, हाकम हो के मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। हाढ़ सतारां कहे जन भगतो सुणो यार, सच कहाणी दयां जणाईआ। इक्को मन्नो धुर दा यार, यराना हक लओ लगाईआ। बेख़बर हो जाओ ख़बरदार, सुत्तयां दयां उठाईआ । जिस दा इक्को भगत दवार, भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दा किसे नहीं करया कोई एतबार, अछल छल सारे रहे गाईआ। सो आया चल के विच संसार, रूप अनूपा वेस वटाईआ। कल कल्की लै अवतार, कलमा इक्को रिहा पढ़ाईआ। जन भगतो बेड़ा कर जाए पार, जो चल आए सरनाईआ। सौंदयां जागदयां पंज वार बोलया करो मेरा जैकार, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्याईआ। बेड़े सभ दे कर जावां पार, शौह दरया ना कोए डुबाईआ। आपणे अमृत दी दे के धार, शांतक सति दयां वरताईआ । मात गर्भ ना आउणा पवे डूँग्घी गार, अन्ध अन्धेर ना कोए फिराईआ। आपणे गल दे तुहानूं बणा के हार, हिरदे आपणे विच लवां समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। हाढ़ सतारां कहे करो कौल इकरार,
दोवें हथ्थ उठाईआ। जे मन्नणा ते मन्नणा इक्क निरँकार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जे वसणा ते वसणा सचखण्ड दवार, दूजे दर कोए ना जाईआ। जे ढोला गाउणा ते गाओ अगम्म अपार, तत्तां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जे दीप जगाउणा ते जोत निराकार, तेल बाती ना कोए रखाईआ। जे करना ते सच प्यार, कूड़ा यराना ना कोए लगाईआ। जे पीणा ते मध ख़ुमार, नाम प्याला मुख लगाईआ। जे चढ़ना ते मन्दिर मुनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जे वेखणा ते जलवा नूर उज्यार, दूसरी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जे लभणा ते मददगार, जो दो जहानां पैंडा दए मुकाईआ। उच्ची बोल के कहे सतारां हाढ़, हरि दे हुक्म दयां जणाईआ। कोई सज्जण ना जायो विच उजाड़, टिल्लयां वाली ना खोज खुजाईआ। जन भगतो दर्शन करना ते करो भगत दवार, ओहला लुक रिहा ना राईआ। जिस ने चिट्टे बस्त्र पहना के रंग दिता चाढ़, रंगीला हो के वेख वखाईआ । सो वसे तुहाडी बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाढ़ सतारां सुण भगत जन बोले, सच देईए दृढ़ाईआ। बिन इस दी किरपा सभ दी नईआ डोले, पार किनारे ना कोए लगाईआ। जिस दी अन्तर आत्मा आप प्रभू मौले, धीरज धीर दए बंधाईआ। सच दुआर कुण्डा खोल्हे, पर्दे दए उठाईआ। गुरमुख एसे दे गावे ढोले, जिस नूं ढोल हो के मिले सच्चा माहीआ। आत्म परमात्म वसे कोले, अगे होवे ना कोए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। जन भगत कहिण तूं हाढ़ सतारां बोलया सच, सच तेरी वड्याईआ। असीं एसे दे विछोड़े अन्दर रहे मच, बिरहों अग्नी रही जलाईआ। एहदी किरपा नाल कलिजुग विच्चों गए बच, आए चल सरनाईआ। पर साडे सभ दे ख़ाली हथ्थ, ओट इक्को इक्क तकाईआ। हाढ़ सतारां प्या हस, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। जे भगतो प्रभ दी चरनी जाओ ढठ, फेर लेखे दए मुकाईआ। एह करनहारा कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख दए बणाईआ। सृष्टी सारी हो गई इस तों वख, थोड़्हे मैनूं तुसीं नज़री आईआ। जेहड़े सोहँ ढोला गाउँदे जस, वेद पुराण गए तजाईआ। अन्दरों नेत्रां वाली खोल्ह के अक्ख, बैठे ध्यान लगाईआ। एसे मुहब्बत विच मिल्या प्रतख, दर्शन करो चाँईं चाँईंआ। अगे तुहाडी झोली पा देवे तुहाडा हक, पूंजी सके ना कोए चुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख समर्थ, हरि संगत दर आई उत्ते रक्खे हथ्थ, सिर तली ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी पूरी कर के आस, आसा वालयो मनसा सभ दी पूर कराईआ।
सतारां हाढ़ कहे भगतां दा विहार, भगवन दए दृढ़ाईआ। गुरमुख साचे लाल, सन्त सुहेले लए उठाईआ। जिन्हां दे उत्ते कफ़न देण लाल, दीन दयाल दया कमाईआ। अगे वखरी चल के चाल, हुक्म दए समझाईआ। गुरमुख रूप होए गुलाल, सोहणा रूप वटाईआ। जिन्हां दा प्रभू होए दलाल, विचोला इक्क अख्वाईआ। इन्हां पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतारां हाढ़ कहे साचे भगत प्रभ दे बण गए लाल, पिता इक्को नज़री आईआ। जांदी वार ओन्हां दे सीस उत्ते एसे रंग दी होवे दस्तार, ख़ुद मुखत्यार दए बणाईआ। सत्त रंग निशाना कहे मैं लै के जाणा ओस दरबार, जिथ्थे वसे शहिनशाहीआ। भुल के गुरमुखो एह छड्डयो ना कदे विहार, साची सिख्या दित्ती समझाईआ। एह गुरमुख दी दस्तार, एह गुरसिख दा प्यार, एह भगत दा उधार, एह जोत दा उज्यार, आदि शक्ति दा शृंगार, सोहणा रूप देणा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एस पगड़ी दी ख़ातर ख़तरे तुहाडे दिते गंवाईआ।
शहिनशाही सम्मत कहे मेरे विच भगतां दे होणे विवाह, गुरमुख गुरमुख नाता जोड़ जुड़ाईआ। इन्हां ने बणना गवाह, जो गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा आए पाईआ। अठसठ दा लेखा आए मुका, भज्जे वाहो दाहीआ। ओन्हां दी शहादत देणी भुगता, सोहणा वक्त सुहाईआ। जिन्हां दे हुक्म नूं मोड़ ना सके ख़ुदा, ख़ुशी विच्चों ख़ुशी लए प्रगटाईआ। जोड़ जुड़या ना होवे जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां नूं भगती दा मार्ग दस्स के सिध्धा, सिध्धे रस्ते दिता पाईआ। पुरख अबिनाशी बण के मिता, मीत मुरार होए सहाईआ। जिन्हां दा धुर दरगाहों लेखा लिखा, उन्हां दी होए कुड़माईआ। जन्म जन्म दा देवे हिस्सा, हिस्सेदारी दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को वार देवे सभ नूं साची सिक्खा, सिख हो के दूजे दी ओट ना कोए तकाईआ।