१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
मेहर नज़र सच्ची अर्शीवाद, शीरख्वार बच्यां दए वड्याईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रेम दी बख्शी दाद, प्रीती सच दृढ़ाईआ। नाम जणाया नाद, शब्द राग अल्हाईआ। एहनां दा काया खेड़ा होण ना देवे बरबाद, साढे तिन्न हथ्थ लेखे लाईआ। किसे दे होण ना देवे मुहताज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां ख़ुशीआं नाल कीता नाच, ढोल ढमक्का ल्या वजाईआ। उन्हां दे अन्दर खोल्हे राज़, रहमत आप कमाईआ। बच्यां नाल पार कराए उन्हां दे उस्ताद, जो ख़ुशीआं विच आए चाँईं चाँईंआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। अर्शीवाद कहे प्रभ देवणहारा माण, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जिन्हां सद्दां नाल गाया गान, विष्नूं भगवान ढोला दिता सुणाईआ। उन्हां दा आया होया परवान, परवाने धुर दे आपणे दिते फड़ाईआ। अन्त मेट के जम की काण, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। सारयां नूं हौली हौली रातीं सुत्तयां दर्शन देवे आण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अर्शीवाद कहे मैं वेख्या ढोली, जो डग्गा ख़ूब वजाईआ। जिस दे अन्दरों निकले प्रेम दी बोली, राग ख़ुशीआं विच सुणाईआ। इन्हां दा तोल रिहा तोली, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सोहणा रंग दए चढ़ाईआ। ढोल कहे मैं बच्चे वेखे नचदे, कदम कदम नाल वड्याईआ। अन्दरों बाहरों वेखे हसदे, भंगड़ा रहे वखाईआ। प्रेम प्यार दी प्रीती दसदे, सोहणे गीत जणाईआ। कमर कस्से सोहणे कसदे, रूप अनूप वेस वटाईआ। जेहड़े हरीपुर विच वसदे, ओह हरि दुआरे आ के आपणा रंग बदलाईआ। उहनां दे आवण जावण लेखे मुक गए जग दे, जम की फ़ासी दित्ती तुड़ाईआ। थोड़े समें बदले अगे भगतां नाल वसदे, चरन कँवल देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देवे साचा वर, एहो खेल पुरख समर्थ दे, घर आयां दर्दी हो के पार लँघाईआ। सतिजुग कहे सम्मत चढ़या शहिनशाह, जो शाही रिहा बदलाईआ। दो जहानां वेख वखा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ । हाढ़ सतारां रुत सुहा, भगत दुआर दए वड्याईआ। अठारां दिवस वेख वखा, गुर अवतार पैगम्बर लए बुलाईआ। धुर संदेसा दए सुणा, हुक्म इक्क इलाहीआ । सारे मिल के सीस लओ झुका, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैगम्बरो मंगो हक दुआ, नेत्र नैण उठाईआ। किरपा करे बेपरवाह, पारब्रह्म हरि रघुराईआ। सारे रल के कहो प्रभू मेहरबान, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जिस दा सचखण्ड मकान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा झुलदा इक्क निशान, सति सतिवादी नज़री आईआ। ओह खेले खेल विच जहान, निरगुण दाता नूर रुशनाईआ । जिस ने सभ दा बदल दिता विधान, वाधा आपणा दए वखाईआ। पहलों गुरमुखां नूं दे के सच ज्ञान, गुर मंत्र नाम दृढ़ाईआ। चरन कँवल करा प्रणाम, मस्तक धूढ़ी टिक्के लाईआ। शरअ विच्चों कढ्ढके ग़ुलाम, बरदे आपणे लए बणाईआ। पिछले मेट के समाज रिवाज तमाम, धुर दा मार्ग इक्क वखाईआ। गुरमुखो रिहो ना कोई अणजाण, सुध बुध इक्को इक्क वखाईआ। एह हुक्म श्री भगवान, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ । मन्नणा पए ज़िमीं आसमान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस झुकाईआ। एह सोहणा बणन लग्गा विधान, वाहवा वजणी जगत वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। समर्थ पुरख हरि करतार, आपणी दया कमाईआ ।
सतिजुग कहे मेरी बन्न्हण लग्गा धार, नींह लोकमात रखाईआ। भगतां पैज रिहा संवार, मेहर नज़र उठाईआ। अन्दर वड़के करे सच गुफ़तार, नाम निधाना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे किरपा करन लग्गा बेपरवाह, दीन दयाल दया कमाईआ। भगत सुहेला अबिनाशी करता नूर ख़ुदा, ख़ुदी सभ दी रिहा गुआईआ । जेहड़े जुग जन्म कर्मां नाल होए जुदा, उहनां दे लेखे वेख वखाईआ। आत्म परमात्म हो के रिहा मिला, तत्तां वाला जोड़ जुड़ाईआ। सच सुहेले इक्क अकेले साचा शाह रिहा समझा, सिध्धा मार्ग दए वखाईआ। जिन्हां दा हरि भगत दुआर होणा विवाह, वाहिगुरुू उहनां विच समाईआ। जे नानक लांव पहली चौथी गया गा, प्रभ अबिनाशी कन्त होए सुहागी रूप लए वटाईआ। दोहां दा मेला सहिज सुभा, जोड़ी धुर दी दए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बणन गवाह, शहादत धुर दी इक्क भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरा चलया सच रिवाज, हरि करता आप चलाईआ। जीहदे सीस सोहवे ताज, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। ओह ग़रीबां नूं रिहा निवाज, निमाणयां गोद उठाईआ। भगतां नूं भगती दा दे के दाज, दौलतमंद दए बणाईआ। सदा सुहेला आप वसे साथ, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सभ दी पूरी करे आस, निराशा नज़र कोए ना आईआ। एह हरि का विहार ख़ास, जो ख़ालस गुरमुख लए प्रगटाईआ। जेहड़े जन्म कर्म दी भगती विच्चों होए पास, उहनां दा अनन्द कारज दए वखाईआ । नौ खण्डां विच्चों नौ जोड़े पहली वेर लभ्भे आज, नौ दुआर दे लेखे दए मुकाईआ। आत्म दे बणा के सच्चे साध, परमात्मा आपणा रंग चढ़ाईआ। सदा खेड़े वसदे रहिण आबाद, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। प्रभ ने साची साजणा अगम्मी साज, साजण हो के होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिजुग कहे चार वरन दी दस्सी रीती, राह धुर दा दिता जणाईआ। ना मन्दिर ना मसीती, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी साची दस्स के नीती, नीतीवान रिहा वखाईआ। इक्को रंग रंग के हस्त कीटी, चिट्टे बस्त्र दए छुहाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म साची दस्से प्रीती, प्रीतम आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सतिजुग कहे हरि भगत दुआर जोड़े जुड़ने, श्री भगवान दया कमाईआ। जेहड़े एथों जा के दरगाह दे विच्चों कदे ना मुड़ने, सचखण्ड बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। उहनां दे अन्दर इक्को फुरने फुरने, सोहँ ढोले लैणे गाईआ। हुण चार चुफेरे पैंडे नहीं पैणे तुरने, सनमुख हो के दर्शन पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सतिजुग कहे मैनूं ख़ुशी होई प्रभ साचा करे निकाह, नकाब मुख तों दिता उठाईआ। सोहणा सुहञ्जणा
दिसे विवाह, वाहवा वज्जे वधाईआ। साचा मार्ग इक्क समझा, चार वरन दिता दृढ़ाईआ। जो पंज जैकारे दिते लगा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्याईआ। ओथे मुल्ला काज़ी पंडत ग्रन्थी दी लोड़ रहे ना रा, धुर दा हुक्म इक्को नज़री आईआ। हरि का शब्द अनन्द कारज दए करा, पंजां तत्तां डेरा ढाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे पंज जैकारे गुरमुख सच लगाउणगे। मेरी प्रीती नीती, लोकमात इक्क बणाउणगे। जेहड़े चढ़ गए सिख़र उपर टीसी, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाउणगे। ओह खैहड़ा छड्डण पिछली कहाणी बीती, अगला इक्को राह वेख ख़ुशी मनाउणगे। भगत भगवान दी साची रीती, नीतीवान हो के जगत चलाउणगे। जगत समाज दी सच प्रीती, प्रेमी हो के आप बणाउणगे। जेहड़ी खेल किसे नहीं डीठी, ओह लोकमात दरसाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनौंणगे। सतिजुग कहे मैं खा के कहां कसम, सोहँ इक्क जणाईआ। पुरख अकाल सभ दा इस्म, आहला आअज़म नज़री आईआ। जिस दा तत्तां वाला नहीं जिस्म, जगत वजूद ना कोए वखाईआ। जिहदी मढ़ी गोर ना होवे भस्म, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रलाईआ। सोहणा मार्ग आया दस्सण, जन भगतां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए दरसाईआ। सतिजुग कहे मेरा प्रभू चला विहार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। भगतां दस्स सच जैकार, मेरा कारज पूर कराईआ । चार वरन इक्को धार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए समझाईआ। गुरमुख गुरसिख कर त्यार, बन्धन धुर दा दे बंधाईआ। जेहड़ा जोड़ा जुड़े विच संसार, बिन तेरे नाम विचोला नज़र कोए ना आईआ। सच सुहा के इक्क दवार, भगत भगवान ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं तेरे उत्ते नहीं एतबार, उस दा मेल ना कोए मिलाईआ। मैं सच करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल, दयानिध वड्याईआ। सतिजुग साचे साचा मार्ग कर बहाल, धुर दी धार दयां बंधाईआ। जिन्हां भगतां नूं खाणा नहीं काल, आवण जावण रहे ना राईआ। बैठण सच सच्ची धर्मसाल, पुरख अबिनाशी चरनां डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। सतिजुग कहे मैनूं आया इक्क अनन्द, मेरी रीत दित्ती बदलाईआ। गुरमुख वेखे चन्द, होई सच रुशनाईआ। जिन्हां दा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी विच समाईआ। दोहां ढाह के भरमां कंध, दूई रहे मिटाईआ। सोहँ गा के ढोला छन्द, इक्क दूजे नाल करी कुड़माईआ। सोहणा बणया लोकमाती संग, सगला संग गए तजाईआ। एहनां नूं अगे होण ना देवां नंग, मेहर नज़र नाल तराईआ। साचा चाढ़ के नाम रंग, रंगत आपणी दए वखाईआ। मेहरवान सूरे सरबंग, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जगत व्याह दा सोहणा दस्सया ढंग, धुर दा नाअरा दिता जणाईआ । एह आदि जुगादी गुर पीरां दी मंग, मनसा सभ दी
वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रस्ता दिता जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अगे दे के आपणा अनन्द, अन्ध विश्वास दए मिटाईआ। हार कहे मोहे चाउ घनेरा, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। बदली हो के रिश्ता जुड़या तेरा मेरा, मैं ममता दित्ती चुकाईआ। धन्न भाग लक्ख चुरासी चुकया गेड़ा, घर साचे मिली वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ वस्या खेड़ा, सोहणा बंक सोभा पाईआ। नारी पुरख ज़िंदगी वाला बेड़ा, सतिगुर तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साडा तत्तां वाला ना रहे झेड़ा, झगड़ा घर ना कोए बणाईआ। इक्क दूजे नूं समझीए तूं मेरा मैं तेरा, विचोला सभ दा बेपरवाहीआ। साडा होए ना कोई बखेड़ा, बिखड़ा राह ना कोए बणाईआ। अन्त तेरे कोल सच नबेड़ा, हकीकत तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुरदरगाही अगम्मी शेरा, शहिनशाह हो के आपणा मेल लैणा मिलाईआ।
१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पुरख अकाल कहे मैं शब्दी भेजया दूत, धुर दा हुक्म सुणाईआ। भगत दुआरे अन्दर जन भगत वेख पंज तत काया कलबूत, मन मति बुध खोज खुजाईआ। एहनां दी साबती दा दे सबूत, सच सच जणाईआ। ओसे वेले हो के मसरूफ़, भज्जया वाहो दाहीआ। सौ विच्चों बारां दे हिरदे वेखे मज़बूत, अठासी हैरानी विच नज़री आईआ। हौली जेही उस आण के किहा ख़ूब, ख़बर दित्ती पुचाईआ। सुण साहिब मेरे महबूब, मेहरवान दयां दृढ़ाईआ। तूं स्वामी हाज़र मौजूद, साख्यात नज़री आईआ। तेरे हुक्म अन्दर मैं फिर के आया दूत, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शब्द दूत कहे मैं हर घट गया फिरदा, भज्जया वाहो दाहीआ। सभ दा वेख्या हिरदा, पर्दा दिता चुकाईआ। घिरना विच बहुत्यां दा मन घिरदा, सलाह नाल सलाह रहे पकाईआ। की हुक्म होया प्रभ पिर दा, फ़रमाना दिता जणाईआ। किस बिध अगला गेड़ा गिड़दा, धुर दा गेड़ दए वखाईआ। अजे मार्ग इस दा छिड़दा, जो सानूं रिहा घबराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द दूत कहे अठासीआं दी पुकार, अठ्ठां तत्तां वाले अन्दरे अन्दर ध्यान लगाईआ। अज्ज वेला आया बदल दे विहार, रीती नीती नाल मिलाईआ। तेरे सम्मत दा पहला दरबार, धुर दरबारी नज़री आईआ। साडी मन्न सच्ची निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ । जेहड़ी तूं इक्को बख्शी दस्तार, ओढण रूप वखाईआ। बाकी ना हुन्दे वेख ख़ुआर, बहुत्यां दी अन्दरों निकली धाईंआ। किरपा कर सच्ची सरकार, दर तेरे
अर्ज़ सुणाईआ। अन्दर प्रेम दा दे शृंगार, बाहरों सगनां नाल ख़ुशी वखाईआ। नौ दुआरे दा रस नौ देण मार, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। साचे भगतां कर प्यार, रीती इक्को दे जणाईआ। लाल कपड़ा रोया धाहां मार, कूक कूक सुणाईआ। ख़ाली कोई ना मुड़या जेहड़ा आया तेरे दरबार, धुर दे यार दे वड्याईआ। मैनूं आपणे भगतां दे चरनां हेठ लैणा विछाल, गुरमुख उपर लैणे बहाईआ। मौली कहे गानी बन्न्हीं सांझे यार, तन ख़ाकी देणी वड्याईआ। मेरे नाल मिला के बादाम, गिरी छुहारे सोहणा मेला लईं मिलाईआ। मखाणयां वाला रस अपार, विच मिठ्ठा देणा टिकाईआ। मैहन्दी वाला रंग चाढ़, आपणा रंग देणा प्रगटाईआ। इक्क रुपईआ जो भगत दुआरे नीहां हेठ रक्ख के दिता उसार, ओह गुरमुखां हथ्थ देणा टिकाईआ। साचे प्रेम दा टिक्का लाउणा मस्तक ख़ुशीआं नाल, सवा रती (केसर) सीस निवाईआ । इक्को रंग चाढ़ना शाह कंगाल, नाथ अनाथां होणा सहाईआ। जिन्हां दा वज़न अपर अपार, वजह नाल समझाईआ। बीस तोले मिठ्ठी धार, पंज मैहन्दी रंग रंगाईआ। पंजां दी किशमश नाल लैणी उठाल, सोहणी बणत बणाईआ। सत्तां दा सति बणाउणा यार, बादाम छुहारा झोली डाहीआ। गिरी कहे मेरा बन्द खोल्ह देणा किवाड़, पर्दा विच्चों देणा चुकाईआ। मौली कहे मेरा इक्क अट्टी दा विहार, खट्टी भगतां नाल रलाईआ। लाल रंग कहे सवा गज़ मेरा कपड़ा लैणा पाड़, जन भगतां सेज सुहाईआ। एह नौ वस्तू भगतां दे सगन दा विहार, चार वरनां इक्को इक्क जणाईआ। धुर दी दात सच्ची दस्तार, सीस ओढण दए बणाईआ । शब्द दूत कहे मैं छेती छेती सुण के सर्ब पुकार, पुरख अबिनाशी दित्ती जणाईआ। मर्दां विच्चों मर्द सौ विच्चों दस जिन्हां दा अन्दर रिहा उधार, नब्बे आपणा आप डुलाईआ। स्त्रीआं दा सौ विच्चों दो दा वेख्या प्यार, जेहड़ी सुण के ख़ुशी मनाईआ । एसे कारन शब्द सुत कहे मैं होया मददगार, ग़रीबां नाल मिल के वेस वटाईआ। जिन्हां नूं दर दवारयों दिता दुरकार, उन्हां नूं आपणे लेखे लए लगाईआ। सभनां नाल मिल के तेरे दर ते चलदा रिहा विहार, विवहारी तेरी सेव कमाईआ। ख़ाली दर तों ना दुरकार, कूक कूक रहे कुरलाईआ। साडा वज़न मणां विच नहीं शुमार, गिणती तोलयां विच रखाईआ। मंगदे मंग अठारां हाढ़, हाढ़ा कढ्ढ के देण दुहाईआ। साहिब सतिगुर जिन्हां वस्या तूं नाल, ओथे चले ना कोए चतुराईआ। असीं सारे हो कंगाल, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साडी सेवा कर बहाल, गुरमुखां लईए कमाईआ। जिस तरह तैनूं प्यारे लगे तेरे लाल, सोहणे सुनक्खे बैठे सोभा पाईआ। असीं वी उहनां तों होईए कुरबान, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। मंगते खड़े दर दरबान, दर ठांडे सीस निवाईआ। करनी दे करते कर परवान, कुदरत दे मालक तेरी इक्क सरनाईआ। इकल्लयां इकल्लयां दा लै ब्यान, बेनन्ती सच दईए जणाईआ। जिस घर तूं वसे भगवान, ओथे क्यों ना ख़ुशी मनाईआ। सुण के हैरान होए तेरा फ़रमान, बौहड़ी क्यों सानूं दित्ती जुदाईआ।
अगे वास्ते असीं होईए ना बेईमान, निशान गुरमुखां दईए प्रगटाईआ। तूं सभ दा इक्क अमाम, मौली मैहन्दी रही कुरलाईआ। तूं भगतां दा साचा शाम, गिरी बादाम छुहारे सीस झुकाईआ। तूं सभ तों मिठ्ठा राम, मखाणे निउँ निउँ लागण पाईआ। किशमिश कहे तूं गोबिन्द नौजवान, जेहड़ा नित नवित मैनूं भोग लगाईआ। इक्क रुपईआ कहे मेरा सौदा होया तेरे नाल विच जहान, भगत दुआरे दिता दबाईआ। तेरा खेल वेखीए शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्को ओट रखाईआ। दर दे बरदे बणीए ग़ुलाम, निम्रता विच सीस निवाईआ। बिन तेरे चरनां किते ना मिले आराम, शांतक सति ना कोए कराईआ। असीं छड के जगत जहान, सरनी तेरी डिग्गे आईआ। किरपा कर श्री भगवान, साहिब तेरी सरनाईआ। तेरे दर तों ख़ाली कोई ना जाण, जो हाढ़ सतारां दर्शन पाईआ। पहले सम्मत दा पहला दे दे फ़रमान, फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ। तेरे भगतां दी चरन धूढ़ी मंगदे दान, ख़ाली झोली अगे डाहीआ । तूं ग़रीब निमाणयां अनाथां दा काहन, दीनां दएं वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर तेरी आस रखाईआ। नौ वस्त कहिण दसवीं दे मीते, मित्र प्यारे तेरी आस रखाईआ। असीं सभ ने मते पक्के कीते, इक्क सलाह लई बणाईआ। जेहड़ी वस्तू गोबिन्द कोल रखी सी विच बहण लग्गे अंगीठे, नदेड़ उदेड़ के दए गवाहीआ। भावें उस नूं थोड़्हे सम्मत बीते, सदीआं देण गवाहीआ। अज्ज उसे दी बनावण आए रीते, रीतीवान हो के सेव कमाईआ। जिस ने गुरसिख आपणे जिहे कीते, करनी धुर दी आपणी झोली पाईआ। झगड़ा चुकाया बीस इकीसे, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। उस दे छत्र वेख्या सीसे, शहिनशाह बेपरवाहीआ। असीं बाले नढ्ढे बण के नीके, निउँ निउँ सीस दिता झुकाईआ। हे प्रभू तेरे दर ते असीं कोई भुगतण आए नहीं जगत तरीके, तत्तां वाली ना कोए लड़ाईआ। पूरे कौल इकरार कर दे पिछले कीते, करतब नाल दे समझाईआ। जे तेरा हुक्म सुण के गुरमुख रैहन्दे चुप चपीते, फेर लेखा बदलण दी लोड़ रैहन्दी ना राईआ। हुण आपणे हुक्म दी आपे कर दे तस्दीके, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दस वस्तू कहिण असीं चरनीं गईआं लग, चरन छोह मिली वड्याईआ। ख़ाली दर तों नहीं जाणा भज्ज, आपणा मुख भुआईआ। असीं आ गए उस दी हद, जेहड़ा हदां रिहा मिटाईआ। जे साडी लज्जया ना सक्या रख, प्रतख रूप गुसाँईंआ। फेर किस दा दर्शन करीए नाल अक्ख, दो जहानां वेख वखाईआ। असीं ख़ाली नहीं जाणा मुड़ के सख, सुख़न दिता सुणाईआ। सारे कहिण रल के चरनां उत्ते गए ढठ, मिल के आपणा आप भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सानूं देवे माण वड्याईआ। दस वस्तू कहे असां लभ्भया दस्तगीर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने शरअ दी तोड़ ज़ंजीर, भगत सुहेले लए प्रगटाईआ। उन्हां दी अन्दरों
बदल ज़मीर, दामनी आपणी वेख वखाईआ। भावें कोई शाह होवे भावे कंगाल ते भावे अमीर, सभ दी वस्तू इक्को जेही नज़री आईआ। पिछले बोले उत्ते फेर दित्ती लकीर, तकरीर नूं तहरीर विच दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। दस वस्तू कहिण असीं आ गए उस दे दस्त, जो सभ दे सिर ते हथ्थ टिकाईआ। जिस ने छिन विच सभ दे अन्दर कर के गशत, रुची सभ दी वेख वखाईआ। सौ विच बारां लभ्भे मस्त, दो दस दी वंड वंडाईआ। बाकीआं नूं थोड़्ही थोड़्ही अन्दर आ गई हसद, की वखरा हुक्म दिता सुणाईआ। दीन दयाल हर घट निवासी उसे वेले गया समझ, अभुल भुल रही ना राईआ। पहलां एसे कारन कर के रसना नाल मारी सी रमज़, कलम शाही ना कोए रखाईआ। बिना लिख्त तों कोई ना पुट्टया जांदा कदम, ज़बानी कलामी ना कोए वड्याईआ। जन भगतो इन्हां दसां नाल सभ नूं लगणा सगन, संगी इक्ट्ठे दिते कराईआ। धुर दरगाही करनहारा अदल, दर आयां लेखा लेखे विच जणाईआ। पक्की रीती नाल पिछली रीती बदल, दसां नूं दसवें घर पहुंचाईआ। जिथ्थे मिल के इक्को ढोला इक्को ग़ज़ल, सोहँ गीत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी मोहर दित्ती लगाईआ।
मोहर लगी ते ना कोए सुवाल ते ना कोए जवाब, झगड़ा ना कोए प्रगटाईआ। इक्को दे के सच ख़िताब, ख़ता सभ दी दित्ती गुआईआ। सभ दा पूरा कर के हिसाब, लहिणा झोली दिता टिकाईआ। प्रभ दे हुक्म नूं केहड़ा समझे नवाब, गल्लां बातां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे हथ्थ ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान दा राज, उस नूं बुद्धी अन्दर बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहुत्यां नूं होण नहीं दिता उदास, थोड़्हयां ने कीते सुवाल जवाब, दोहां दा विचोला बण के आप, आपणा हुक्म दिता वरताईआ।