१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
ख़ुशीआं नाल कहे परम पुरख दी सतारां हाढ़ी, हिरदे सारे रहे हिलाईआ। जिस दा खेल ओहो बणया खिलाड़ी, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जेहड़ा बणया रिहा इशतयारी, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं लभदे गए वारो वारी, वारता कथनी कथ दृढ़ाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपारी, भेव अभेदा वेख वखाईआ। शाह पातशाह
सच्चा निरँकारी, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। जो पूर्ब लहिणा देणा कर्ज़ा रिहा उतारी, झोली सभ दी रिहा भराईआ। समां बदल के आ गया आपणी धारी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सभ दी पैज रिहा संवारी, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सतारां हाढ़ी कहे मैं कढ्ढां भगतां हाढ़ा, इक्को वार जणाईआ। एह उसे दा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा, जो गोबिन्द पुरख अकाल विच समाईआ। एह उसे दा दूहला सोहणा लाड़ा, जेहड़ा बिन पाणीउँ दिता परताईआ। जिस ने खण्डे फड़ गुआया धाड़ा, सीस तन भेंट चढ़ाईआ। जिस ने पुरख अकाल दा लाया नाअरा, अन्तिम लेखा उस दी झोली पाईआ। एह उहो रूप जुझारा, जो झुर झुर वखाईआ। जिस ने प्रनाई ना कोए नारा, सुहागी रूप ना कोए वखाईआ। शब्द शहादत विच गया कँवारा, कउर हो के आपणा रंग बदलाईआ। भागवन्ती उस वेले कन्या सी इक्क मुटयारा, सुन्यार बेटी नज़री आईआ। जिस दा खेल अगम्म अपारा, पारब्रह्म रिहा समझाईआ। उस दे अन्दर इक्को इक्क विचारा, आत्म आत्म खोज खुजाईआ। साढे तिन्न साल रसना जेहवा बोल ना सकी कोई नाअरा, उच्ची आवाज़ ना कोए सुणाईआ। दोए जोड़ करदी रही निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गोबिन्द गोबिन्द कहि के मन्नदी रही पिता पुरख अकाल हमारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने कीता सर्ब पसारा, वड पसारी बेपरवाहीआ। जो बख्शे सच प्यारा, प्रीती इक्को इक्क वखाईआ। मेरे अन्तर आत्म दए उधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच सति दा दए हुलारा, हलूणा आपणा नाम वखाईआ। मेरा वर बणाए कन्त भतारा, सुत दुलारा आपणी झोली पाईआ। मेरा आशा भरया नज़ारा, नज़र सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं बणया पाँधी राही, गहर गम्भीर ल्या बणाईआ। जिस गोबिन्द ने बदल दित्ती सी शाही, शहिनशाह दिते हलाईआ। जिस ने बच्यां दी भेंट चढ़ाई, आप आपा नाल मिलाईआ। अज्ज उसे बेटे दी सी कुड़माई, जिस दी सार किसे ना पाईआ। झगड़ा कीता जिस लोकाई, धुर दा हुक्म ना कोए मनाईआ। गुरमुखो बेशक जे तुहाडी माता दी कुक्खों नहीं सी जन्मया तुहाडा भाई, गोबिन्द दा बेटा तुहाडा हेता नज़री आईआ। जेहड़ा पिछले जन्म किसे दा बणया नहीं सी जुआई, कन्या कँवार ना कोए प्रनाईआ। अज्ज उसे भागावन्ती दी सी सगाई, जिस दा पिता सुखराम नज़री आईआ। ऊदम सिँघ हो के आपणा वेस वटाई, कन्या दी इच्छया आपणे नाल मिलाईआ। जगत नेत्रां नाल किसे ना दिसाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हाढ़ सतारां कहे भगतो मैं वेखण आया नज़ारा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। एह उसे दा दरबारा, जो शाह सुल्तान धुरदरगाहीआ। एह उसे दा दुलारा, जिस दा सानी रूप ना कोए वटाईआ।
एह उसे दा विवहारा, जिस दी बिधी आपणे हथ्थ रखाईआ। एह उसे दा छुहारा, जिस नूं शाम घनईआ सीस निवाईआ। एह उसे दा उधारा, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। एह उसे दा अखाड़ा, जो हिरदयां ख़ुशी बणाईआ। एह उसे दा धाड़ा, जो हँकारीआं डेरा ढाहीआ। एह उसे दा वाड़ा, जो गुरमुख मंगण आए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे जिस दा मनुक्खां वाला नहीं सी सगन, वस्त अमोलक प्रभ ने आप मंगाईआ। जिस दी पिछली सी लग्न, उस दा मेला रिहा मिलाईआ। भगत सुहेले कर के इक्ट्ठे सज्जण, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं करना खेल अपार, अपरम्पर दए वड्याईआ। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, मन्नणा चाँईं चाँईंआ। जिस ने मुशकिल कटी दुष्वार, सौखा राह दिता बणाईआ । सो मेहरवान होवे निरँकार, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मेरा लेखा दए निवार, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म जणाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं सगन लगदा वेखणा मुख, बिन वेक्खयां चैन ना आईआ। भावें सारी सृष्टी करे दु:ख, पुरख अकाल आपणी कार लए भुगताईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि दा सुख, दो जहानां दए वड्याईआ। उस दी सुफल होणी कुक्ख, जो छोटे बाल्याँ भेंट चढ़ाईआ। जिस दे दरबार अन्दर रहे झुक, ओह दरबारी वेख वखाईआ। उस दा बूटा ना गया सुक्क, हरया हरयावल चारों तरफ़ रिहा महकाईआ। जिस दे विहार अन्दर होई रोक टोक, सोग रूप बैठा बदलाईआ। उस दी पुरख अकाल आपणी मेहर दी देवे महूरत, मोहत आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । सतारां हाढ़ कहे मैं सतारां तों हो गया उन्नी, आपणा अंक ल्या बदलाईआ। किरपा करे गहर गम्भीर प्रभ गुणी, गुणवन्त वड्डी वड्याईआ। जिस ने पुकार मेरी सुणी, सुत्तयां ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। हाढ़ सतारां कहे क्यों लक्षमण दुआबिउँ लै के आया वस्त, हुक्म कौण कौण दृढ़ाईआ। किस ने हथ्थ लगाया दस्त, आपणीआं उंगलां नाल छुहाईआ। किस बिध दुआबे वालयां दा बणया वफ़द, कठ्ठे लए कराईआ। किस बिध गोबिन्द सूरा करे मजज, अन्दरे अन्दर रिहा हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। लक्षमण सिँघ भागवन्ती दा पिछला नज़र आए ताया, जिस दी अंस रूप ना कोए वटाईआ। उस ने इस नन्न्ही बच्ची नूं झोली पाया, भ्रा छोटे कोलों मंग मंगाईआ। इस दा लहिणा देणा मैं आपणी झोली पाया, सुखन सच दिता सुणाईआ। उस दे मंगण व्याहुण दा लेखा आपणे नाल रखाया, लभदा फिरया चंगा जुआईआ। जिस वेले सिँघ जुझार ने आपणा सीस कटाया, उसे वेले कन्या देह
गई तजाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जांदी वारी शब्द सुणाया, ढोला इक्को इक्क बेपरवाहीआ। तेरा लहिणा देणा आपणी झोली पाया, बण विचोला होणा सहाईआ। उसे दा अज्ज वेला आया, वक्त दए गवाहीआ। जिस दा प्रभ ने जोड़ जुड़ाया, दूजा सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं फिर फिर आया मुड़, आपणा पन्ध मुकाईआ । मैं लभ्भदा थकया अवतार गुर, खोजया चाँईं चाँईंआ। मैनूं मालक मिल गया धुर, जो धुर मस्तक वेख वखाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी करे लोड़, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उहनां विछड़यां दए जोड़, जिन्हां दी अन्तर ख़ाहिश बणाईआ। शब्दी प्रेम पावे डोर, सोहणा तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सगन कहे क्यों लक्षमण लए ख़रीद, हुक्म कौण जणाईआ। सनमुख हो के प्रभ ने दर्शन दिता दीद, सुनेहड़ा धुर दा इक्क जणाईआ । नाले पैसयां वाली दस्सी रसीद, लेखा धुरदरगाहीआ। जिस दा सगन लगणा इक्क अज़ीज़, प्रेमी प्यारे माण वखाईआ। जिस दी सारे करन उडीक, ओह लेखा रिहा वखाईआ। जिस लाल सिँघ ने कोरी कमीज़, चिउंटी हो के गोबिन्द सेव कमाईआ। गोबिन्द अन्त अखीरी दे के गया टेक, टिक्का मस्तक इक्क छुहाईआ । जिस वेले मैं मालक बण के आवां एके दा एक, इक्क इक्क विच समाईआ। रविदास चमारा लिखे मेरे लेख, भाई गुरदास मिले वड्याईआ। उस वेले ना कोए मुल्ला रहिणा शेख़, ना कोए पंडत नज़री आईआ। ना कोए ग्रन्थी बदले भेख, छींबा नाई मिले इक्क ना कोए वड्याईआ । इक्क इकल्ला इकँकारा आपे लए वेख, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा अगम्म अथाह अवल्लड़ा भेत, समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं आया फिरदा तुरदा, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। वेखो खेल सच्चे सतिगुर दा, गुरदेव आपणी धार चलाईआ। आपणी करनी कदे ना मुड़दा, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ। लेखा जाणे संजोग धुर दा, जिस कन्या दा फुरना अन्दरे अन्दर रिहा फुरदा, फ़ौरन उसे दा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं हुण दस्सां इक्को गल्ल, गलवकड़ी सभ नूं पाईआ। जन भगतो तुहाडे दुआरे आया चल, चलिर्त आपणा दिता वखाईआ। जेहड़ी दिने वखाई ख़ुशी कल्ह, रैन ओसे दिता रवाईआ। जिस दा हुक्म सदा अटल, धुर दी धार रिहा जणाईआ । एह वी उसे दा छल, दुआबे वालयां ल्या हिलाईआ। जोत सरूपी अन्दर रल, सुत्तयां ल्या उठाईआ। जेहड़ा सगन लक्षमण ने दिता सी घल, उस दी घाल लेखे लए लगाईआ। सोहणा प्रेम दा देके बल, बलधारी लए बणाईआ। करनी दा पूरन फल, झोली विच टिकाईआ। पाल सिँघ ग्लास ल्याउणा इक्क जल, जलवागर दे वड्याईआ। जिस दे अन्तर केसर जाणा
रल, किस्मत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। हाढ़ सतारां कहे हाज़र कर लवो बच्चा बच्ची, पिछली आदि नज़री आईआ। अगे गंढ्ढ रहे ना कच्ची, कंचन रूप दयां बदलाईआ। इक्को समझा के धुर दी पटी, गुरमति सच्ची दयां दृढ़ाईआ। हरिसंगत सतिगुर साहमणे कदे ना होवे अन्दरों तत्ती, तपदयां हिरदयां शांत कराईआ। एह कोई चन्दू वाली नहीं भठ्ठी, भगत दुआरा नज़री आईआ। जिस ने जन्म जन्म दी विछड़ी संगत कीती इक्ट्ठी, इक्टठयां दए वड्याईआ। जन भगतो बच्यां नाल बराबर तुहानूं हथ्थ ते बन्न्हणी मौली अट्टी, तन्द सांझा देणा पाईआ । गिरी बादाम छुहारे जेहड़ी सांभ के वस्त रखी, रखने तुहाडे विच देणी टिकाईआ। साची मैहन्दी नूं तकणा अक्खीं, जो अक्खीआं वालयां दए समझाईआ। जिस नूं मेरे वरगा रंग चढ़ गया कमलापती, उहनां नूं दूजे रंग दी लोड़ ना रहे राईआ। ओह इक्को दी बण गए सांझी सख़ी, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे जेहड़ा झूजया नाल खण्डे, खड़ग खड़क नाल खड़ग चमकाईआ। हुण भगतां दी आया वंडे, जिस पासे चाहो देवो लगाईआ। जे कहो ते चाढ़ देवां उस डण्डे, जिथ्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। जे कहो ते इस दा कतरा कतरा ख़ून तुहानूं वंडे, मस्तक टिक्के देवे लगाईआ। एहनां बच्यां दी ख़ातर वेख्यो भगतो होयो कदे ना गंदे, अन्दरों गंदगी देणी कढाईआ। मैं एहनां नूं ओस साण नाल चण्डे, जिथ्थे चण्डी बैठी सीस निवाईआ। मैं दोहरी वेर तुहाडे नाते एहनां नाल गंढ्ढे, जिथ्थों सके ना कोए तुड़ाईआ। क्यों दुआबे वालयां रातीं खुआए मंडे, भार सिर ते चुक के ल्याईआ। क्यों रो रो गाए छन्दे, ढोला सहिज सुभाईआ। क्यों लाल सिँघ वरगे हो गए नंगे, आपणा पड़दा दिता मिटाईआ। रो के कहिण आ जाओ भगतो बण जाईए ओस प्रभू दे बन्दे, जो बिना बन्दगीउँ पार लँघाईआ। जेहड़ा तुहाडी आत्म सेजा दे सौवें मंजे, मजलस तुहाडे विच रखाईआ। जे लेखे लाए रविदास दे छित्तर गंढ्ढे, सुक्के टुकड़यां खा के ख़ुशी मनाईआ। नेत्र वेख के हो ना जायो अन्धे, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। तुहाडा ओस नाल बणे संगे, जो धुर दा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं सभ कुछ आया दस्सण, पड़दा दयां उठाईआ। गुरमुखो तुहाडे हिरदे आया वसण, वास्ता इक्क जुड़ाईआ। की होया जे तेग़ बहादर प्रगट कीता मक्खण, लुबाणे दित्ती दुहाईआ। मैं जांदे भगतां नूं अज्ज आया डक्कण, होका दे के लवां अटकाईआ। मैं गुरमुखां विच रहिण नहीं देणा कूड़ा छट्टण, कर देणी सच सफ़ाईआ। पटने वाला नाल मिला के कूड़ी जड़्ह आया पट्टण, दुरमति मैल देणी धुआईआ। सच पुछो तुहाडे विच आया वसण, वसल इक्को देणा वखाईआ। आपणा तन वजूद कर के भस्म, जोती जोत करी रुशनाईआ। तुहानूं भजदयां नहीं देणा
भज्जण, अगे हो के लैणा अटकाईआ। तुहानूं किसे जोगा नहीं रहिण देणा भटकण, इक्को ओट देणी दृढ़ाईआ। तुसीं मेरे तीर नाल होणा फटड़, सहिज सुभाउ दिता चलाईआ। तुहाडे अन्दरों दूई द्वैती कढणी वट्टण, वटणा आपणा देणा लगाईआ । तुसीं गोबिन्द दे आ गए वतन, बच्चयो तुहाडी केहड़ा करे जुदाईआ। तुहाडा पुरख अकाल सज्जण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । रल मिल के सिखो वसण, पिता दे पुत्त इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा, कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं भगत हौली हौली वेखे तुरदे, अगे पिच्छे ध्यान लगाईआ। नौ सौ सठ्ठां ने विच्चों किहा किस कम्म लई जुड़दे, समझ कोए ना आईआ। तिन्न सौ बहत्तरां किहा ख़ाली ऐवें मुड़दे, लारे लप्पे रिहा लगाईआ। अठारां सौ ब्यासी कहिण असीं हो गए ओसे गुर दे, जो गोरख धन्दे रिहा मुकाईआ। पंज सौ पैंसठ कहिण असीं ना जीउदे ना मुरदे, अगला पिछला भेव ना कोए खुल्हाईआ। सतारां हाढ़ किहा मैं सभ दे फुरने वेखे फुरदे, फुरती नाल खोज खुजाईआ। सहिज नाल आ के किहा प्रभू बिन तेरी किरपा बहुते जांदे रुढ़दे, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। क्यों खेल करें अगम्मी चोर दे, ठग्गां वाला रूप वटाईआ। पुरख अकाल किहा जेहड़े मैनूं सच्चे लोड़दे, उहनां नूं लोड़ींदा सज्जण दयां मिलाईआ। सतारां हाढ़ किहा जेहड़े इक्क वारां तेरे अगे हथ्थ जोड़ गए, उहनां नूं एहनां नाल मिलाईआ। भावें अन्दरों बोल कबोल गए, ताअनयां नाल जणाईआ । प्रभू इक्क वारी ते तेरे कंडे दा तोल तोल गए, क्यों दूजिआं छाबयां विच रखाईआ। पुरख अकाल किहा ओह सच दुआरे खोल्ह गए, सच दुआरे दर्शन पाईआ। जे ओह भुल्ल के आपणे आप नूं रोल गए, मैं जांदयां राहीआं पार लँघाईआ। जिन्हां दे अन्दर मेरे नाम दे वज ढोल गए, मैं ढोला उहनां दा गया गाईआ। जन भगतो हुण लेखे पिछले वाले मख़ौल गए, हुण मुखीए गुरमुख लैणे बणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों वरोल लए, रुलदयां नूं गोद उठाईआ। एह कीमत विच अणमोल लए, जगत ख़ज़ाने कीमत कोए ना पाईआ। तुसीं भावें अनसुरती विच डोल गए, मैं डुलयां लवां तराईआ। भावें मेरे बच्चे नीहां दे हेठां उपर धौल पए, मैं धर्म दी लाज रखाईआ। मेरे कीते कौल इकरार नहीं झूठ दे, मैं झूठयां डेरे ढाहीआ। जेहड़े गुरमुख मैथों रूठ गए, मैं उहनां लवां मनाईआ। जेहड़े ख़ाली लै के ठूठ गए, घर जाण तों पहलों दयां भराईआ। ओह मेरे बणके पूत गए, मैं सपूत बणाके दयां वखाईआ। चार दिशा आपणी कूट गए, मैं कुटलता दयां गंवाईआ। ओह मेरे ताणे पेटे दे सूत गए, मैं सुत्यां लवां उठाईआ। ओह मेरे महल मुनारे ऊँचो तों ऊँच पए, जिन्हां दे अन्दर वड़के आपणा डेरा लाईआ । बेशक मेरे जुझार झूज गए, झूजिआं नूं आपणे नाल मिलाईआ। गोबिन्द दे दूध कदे नहीं फूट गए, फुटयां दा जोड़ जुड़ाईआ । गुरमुखो तुसीं मेरे फुल्ल नहीं तूट गए, मैं गुलशन दित्ती लगाईआ। मेरे शब्द सरूपी
ब्रह्मण्डां खण्डां विच दूत गए, दिवस रैण दिते भजाईआ । तुहानूं नहीं पता तुहाडे आप सबूत लए, सिदक सबूरी आपणी तुहाडी झोली पाईआ। तुहाडे पंजां तत्तां वाले वेख कलबूत लए, आप आपणा भेंट कराईआ। तुहाडे असल नाल सूद दए, लहिणे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैनूं आवे हौका, होका दे के दयां जणाईआ। जन भगतो तुहानूं मुफ्त मिल गया मौका, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जिस दी रखदे गए ओटा, ओड़क ओहो गया आईआ। जेहड़ा अन्दर वड़ के मारे चोटां, चोटी ते चड़्हयां लए उठाईआ। केहड़ी लोड़ ज्ञान देणा वांग गनका तोता, तुरत आपणे नाल मिलाईआ। गुरमुखो गुरसिख बण के होयो कोए ना होछा, सिदक सबूरी तुहाडे अन्दर देणी टिकाईआ । भावें मेरे बच्यां दा पा दयो मोछा, मुश्किल तुहाडी हल वखाईआ। मैं आया तुहाडे गोशा, कोना कोना देणा फुलाईआ। मैं खा के तुहाडा तोसा, तुख्म दी तासीर देणी बदलाईआ। मैं कदे नहीं करना धोखा, धोखे वालयां नूं धुखदे धूंएं विच्चों बाहर कराईआ। एह कोई जगत वाला नहीं कोठा, भगत दुआर सोभा पाईआ। जिस दा राह तकदे चौदां लोका, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बरां आपणा आप आ के झोका, झुक झुक सीस निवाईआ। जिथ्थे चार जुग दा रिहा ना कोई रोसा, दीनां मज़्हबां वाले इक्क दूजे नाल कर के गए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। हाढ़ कहे नौ वस्तू दसवीं नाल मिल के रहीआं गौं, सोहणा गीत अल्हाईआ। असीं नव नौ चार वेख्या भौं, भम्बल भूसे विच लोकाईआ। सभ दे नाल लगदा रिहा दाओ, दर्दी हो के दर्द ना कोए वंडाईआ। जो पंजां तत्तां दा गुरू आया उत्ते धरती गया सौं, सुत्तयां फेर ना कोए जगाईआ। एह पुरख अकाल दा पता नहीं क्यों जोत सरूपी चलया रौं, रौणक भगतां नाल लगाईआ । ममता चुका के मैं ते हउँ, हम साजण ल्या मिलाईआ। फड़ के हँस बणा काउँ, कागों हँस उडाईआ । जिन्हां नूं किते ना मिल्या थाउँ, उहनां नूं आपणी गोद उठाईआ। धुर दा बण के पिता माउँ, बाल अंञाणयां होए सहाईआ। नगर खेड़ा वसाए ग्राउँ, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। फड़ फड़ सिध्धा मार्ग वखाए राहो, रैहबर होए नूर ख़ुदाईआ। अज्ज ओसे गोबिन्द नूं चढ़या चाउ, शहीदी वाले दीद रिहा कराईआ। जे इसनूं चंगा समझो न्यांउँ, फिर सगण दयो लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति करनी कार कमाईआ। सगण कहे मैं कदी नहीं किसे दा सका, सच सच्ची दयां जणाईआ। जिन्हां मेरा जुग जुग मारया फक्का, ख़ुशीआं नाल खाईआ। अन्तिम मार के धक्का, लाड़ी मौत दे अगे दिता लाईआ। भावें किसे ने मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सीस निवाया मदीना मक्का, मकबरयां विच दिते सवाईआ। मैं जुग चौकड़ी कदे ना उका, अकल सभ दी दित्ती भवाईआ।
इक्को गोबिन्द वेख्या नाल अक्खां जिस दी अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जन भगतां गुरमुखां पिच्छे आपणा सभ कुछ दित्ता, अन्तिम ख़ाली हथ्थ दयां वखाईआ। ओह वी नाता तोड़ के तत्तां अठ्ठां, जोती जोत समाईआ। हुण पुरख अकाल नाल मिल के हो गया अकठ्ठा, इक्को रूप बदलाईआ । भावें सच समझो ते भावें समझो ठठ्ठा, ठाकर हो के ठोकर रिहा लगाईआ। भावें किन्ना आपणी मति दा पकाओ मता, मतलब हल ना कोए कराईआ। ना कोई चूंकि ना कोई चनाचे ना कोई अलबता, इलम इक्को दए पढ़ाईआ। ना ठंडा ना तत्तां, ना फड़या जाए नाल हथ्थां, ना देख्या जाए जगत अक्खां, ना विरोलया जाए विच कक्खां, गहर गम्भीर आपणे विच छुपाईआ। जिस दे भेत दा नहीं कोई पता, उस दा लेखा किसे ना लिखा ना कोई जाणे पिच्छा, ना कोई जाणे अगा, भेद अभेद ना कोए खुल्हाईआ । सच पुछो साहिब सतिगुर गुरसिक्खां नाल ना कदे कमाए दग़ा, दग़ेबाजी अन्दरों दए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडा वधावण आया अगा, पिछला पन्ध चुकाईआ। हाढ़ सतारां कहे मेरा साहिब अगम्मी करदा चोरी, यराने भगतां नाल लगाईआ। फड़ के शब्द अगम्मी डोरी, हौली हौली रिहा जुड़ाईआ। प्रेम प्रीती नाल जाए तोरी, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। साचे शब्द चाढ़े घोड़ी, शाह सवारा बेपरवाहीआ। जिस दी खेल वेखी दोहरी, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जिस मनजीते दी माता वंडी नहीं सी अजे लोहड़ी, ओह लाड़ा बण के ख़ुशी मनाईआ। जिस जगदीशे दी जगत नाल तोर कोए ना तोरी, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ । दोहां दे पिच्छे भगतां दी खेल बणा के नवीं नकोरी, भगत दुआरा दिता वड्याईआ । हुण बाकी रहि गई जोड़ी, जिस दा पिच्छे लेखा आया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं वेखणे जोड़ जुड़दे, दो जहानां अक्ख उठाईआ । दुआरयों ख़ाली कोई नहीं मुड़दे, मुरदे ज़िंदा दए कराईआ। लेखे जाण अगम्मी धुर दे, धुर मस्तक खोज खुजाईआ। सज्जण मिलाए आपणे लोड़ दे, नाते कूड़े दए तुड़ाईआ । एह भेव अभेद गहर गम्भीर गवर दे, गवर दए समझाईआ। एह नाते नहीं किसे और दे, औरत मर्द आपणा रूप वखाईआ। एह हुक्म नहीं किसे पंडत पांधे मजौर दे, ग्रन्थीआं वाली ना कोए पढ़ाईआ। एह कोई भाण्डे नहीं कच्च बलोर दे, ठोकर लायां आपणा आप देण तजाईआ। एह बेटे ओस हरि होर दे, जो हर हिरदे विच समाईआ। जेहड़े सोहँ ढोला बोलदे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतारां हाढ़ कहे सगन दा सगला विहार, सच दयां जणाईआ। भगतां नूं अख्त्यार, मुखतारनामा इन्हां हथ्थ फड़ाईआ। सदा प्रगट नहीं रिहा दातार, सनमुख दरस कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो देवे इस तरह दीदार, जोती जोत रूप बदलाईआ।
भगतां नाल करे सच्ची गुफ़तार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। गुरमुखो तुहानूं कटणी ना पए वगार, वंगारके आपणे नाल मिलाईआ। एह मौली मैहन्दी करन आई तुहाडा शृंगार, बण के बरदी सेव कमाईआ। मैनूं तुहाडे ते एतबार, जे तुहानूं मेरे उत्ते एतबार नहीं मैं मुआफ़ी मंग के ख़ुशी मनाईआ। मैं रुस्सयां दा सदा यार, विछड़यां लवां जुड़ाईआ । मैं डुबदयां नूं तारनहार, रुढ़दयां नूं गोद बहाईआ। जेहड़ी सोहणी पिच्छे मरया सी महीवाल, ओस दे यराने दी आसा पूर कराईआ। अज्ज ओसे दा विवहार, जो विवहारी हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जे तुसीं चाहुन्दे जे इसनूं पूरा कर लओ संसार, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। सच पुच्छो ते सारे बेटे बेटीआं तुहाडे उत्तों दिते वार, आपणे कुटंभ दा नाता नज़र कोए ना आईआ। मेरा तुहाडे नाल प्यार, तुसीं मेरा करो दीदार, मैं सभ दा सांझा यार, ठग्गां दा रूप ना कोए वटाईआ । भावें कतल करो नाल तलवार, भावें सीस दयो उतार, भावें एह सच दी समझो धार, तुहाडा वसदा रहे भगत दवार, मैनूं पुत्तरां दी लोड़ रही ना राईआ। जिन्हां पिच्छे मेरा डंका वजणा जुग चार, ब्रह्मण्ड खण्ड होणे ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव करदे निमस्कार, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण मार ध्यान, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। एह कोई सगण दा नहीं विहार, एह गढ़्ही चमकौर नूं आया करन ख़बरदार, सड़दयां मरदयां नूं रिहा ठार, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। लक्ख चुरासी जोड़े बणदे गए पुरख नार, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। एह जोड़ी कोई नहीं जुड़ी, तुहानूं दयां समझाईआ। अजे इक्क मुंडा ते इक्क कुड़ी, कुड़म कुड़मेटे दा रूप ना कोए बदलाईआ। गुरमुखो मेरी लाईन तुरी, तुरत दयां समझाईआ। जेहड़ी आत्म होवे निगुरी, मेरे साहमणे कदी ना आईआ। मैं छड के अनन्द पुरी, अनन्द तुहाडे विच रखाईआ। जेहड़ी वस्त मैथों थुड़ी, मैं झोली डाह के मंग मंगाईआ। जे तुहानूं लगे बुरी, मैं निउँ के सीस निवाईआ। भावें आर पार फेर दयो छुरी, आपणी शरअ ना सकां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। जिस कन्या दीआं पिछलीआं सधरां, साधू समझ कोए ना पाईआ। जिस दीआं मन्नदा रिहा अन्दरे अन्दर बन्दना, बन्दगी वाला बेपरवाहीआ। जिस बचन कीता ना दन्द ना, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। अज्ज ओसे प्रेम प्यारी बच्ची दा होवे मंगणा, तुहाडे कोलों मंग के दान इन्हां दी झोली पाईआ। गुरमुखो कोई होयो अन्दरों तंग ना, तंगी देणी कढाईआ। मैं विहार करदा सदा ढंगना, बहु भेखी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जे बच्चा वेखो ते ओह लड़का, जेहड़ा आपणा आप गया लटकाईआ । जिस नूं मौत दा नहीं खटका, भय अवर ना कोए जणाईआ। ओह बणयां ओस रत दा, जिस दी रती रत सभ नूं दए रंगाईआ। एह पुतला
ओसे दे सच दा, जो साची सेव कमाईआ। मारना ज्विालना मेरा खेल मामूली हथ्थ दा, जे चाहो ते हथ्थां नाल तुहाडी भेंट दयां कराईआ। मैं कोई बन्दा नहीं जेहड़ा पुत्तरां बिना मरदा, भगतां नाल मेरी वड्याईआ। मेरा बेड़ा नहीं भरया कोई पाप दा, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। मैं कुछ नहीं समझया आप दा, सभ कुछ तुहाडी भेंट चढ़ाईआ। जे तुसीं समझ लओ मतलब सोहँ जाप दा, फेर तुहाडा मेरा फ़र्क रहे ना राईआ। सच पुछो सतारां हाढ़ एहो आखदा, आख़र रिहा सुणाईआ। लेखा होया गोबिन्द भविख्त वाक् दा, वाकिफ़कार तुहानूं दए मिलाईआ। एह प्रेमी नाता जुड़या सच दा, सच मिले वड्याईआ। एह खेल पुरख समर्थ दा, समर्थ होए सहाईआ। जो हर हिरदे विच वसदा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जेहड़ा रोंदयां नाल हसदा, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। ज़रा भगतो रस लै लओ ओस प्रेमी रस दा, जो रस्ते रिहा वखाईआ। एह मैनूं वी पता जेहड़ा मेरी प्रीती अन्दर फसदा, उहदी होवे ना कदे जुदाईआ। मैं इक्को वस्त तुहाडे कोलों मंगदा, आपणे सीस दा ताज तुहाडी भेंट कराईआ। जे कोई तुहानूं ताहना दए जगत दा, ओह वी मेरी गोदी देणा टिकाईआ। जे मैं तुहाडी कीती होवां रददा, मैनूं रद्दीख़ाना दयो बणाईआ। सच पुछो मैं तुहाडे प्रेम अन्दर दगदा, नूरो नूर करां रुशनाईआ। एह सुभाग दिहाढ़ा तुहाडा होया अज्ज दा, इज्ज़त तुहाडी रिहा बणाईआ। झगड़ा मुक गया अज पज दा, सिध्धा हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर कहे असीं आपणे सिर दा दिता सलवारना, सवा लक्ख दी रीती पूर कराईआ। गोबिन्द सति कदे ना हारना, लोकमात हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ । जिस ने इके नूं निमस्कारना, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। अज्ज ओसे उत्तों किसे माई भैण भाई नहीं करना वारना, गुरमुखो एह वी रीत तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। पाल सिँघ तेरा पहला इक्क प्यारना, पंजां दी पंजे वारी मोहर देणी लगाईआ। फेर गुरमुखां दे वेखणा प्यारना, प्रभ केहड़ी सेव कमाईआ। गुरमुखो एथे करनी कोई खार ना, इक्को रंग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वारने दे नाँ सुण के बोल पई बुढ्ढी दादी, दाअवे नाल सुणाईआ। गोबिन्द पिच्छे तेरे हथ्थ फड़ाई बाज़ी, बाज़ां वाल्या बेपरवाहीआ। तेरे थल्ले दिसे ना ताजी, तख्तां वाले दित्ती छुपाईआ। शरअ दे लावण वाला रिहा ना कोए काज़ी, काज़ीआं दे बदले भगत बैठे सोभा पाईआ । जिन्हां नूं वेख के मैं होई राज़ी, आपणी रमज़ जणाईआ। मैं बण के सभ दी मांगी, मांगता सभ दे नाल रखाईआ। जे गुरमुखो कहि दयो हां जी, मेरी पिछली कीती तुहाडी झोली विच्चों नज़री आईआ । मैं ओह दिन वेखणा जिस वेले मेरे पोते दे भगत सुहेले बणने जांञी, ख़ुशीआं नाल भगत दुआरे आईआ। मैं इन्हां नूं प्रेम प्यार दी वंडणी भाजी, जेहड़ी भजन बन्दगी विच्चों लई प्रगटाईआ। मेरे दुद्ध नूं जाग लगी नहीं कांजी, सोहणा
साफ़ सुथरा रूप जणाईआ। जे भगतो तुसीं राज़ी, ते मैं ख़ुशीआं विच समाईआ। मैं आपणे बंस दी ला के बाज़ी, मुड़ के तुहाडी नींह धराईआ। तुसीं मेरी मन्न लओ आखी, मैं आख़र रही जणाईआ। जिस गोबिन्द ने सिक्खी बणाई उत्ते वसाखी, ओह वसाह के सतारां हाढ़ गया आईआ। वेख्यो बच्चयो भुल के करयो ना कोए गुसताख़ी, ग़ुस्से देणे गंवाईआ । मेरा बच्चा करन आया तुहाडी राखी, रख्या करे थाउँ थाँईंआ। मैनूं ऐं जापदा एह पंजे प्यारे पिछले एहदे जमाती, जेहड़े इक्ट्ठे बहि के मता पकाईआ। होर दिस्या जेहड़े सरसे विच रुढ़ गए राती, रुत आपणी दए सुहाईआ। मैं की लभ्भया जिन्हां दी गढ़्ही चमकौर होई घाती, ओह घाउ खा के दाओ ला के एथे गए आईआ । मैनूं वी संगराणे दी ढाब मारे अवाज़ी, हौली हौली सुणाईआ। महां सिँघ दी कलम दवाती, मैनूं अक्खर रही दृढ़ाईआ। जिस दी याद आ गई यादी, यदी रही सुणाईआ। जो रूप बदल के सेवा सिँघ आ गया पाँधी, आपणा फेरा पाईआ। बुढ्ढी दादी कहे भगतो अज्ज दी रात मैं चाहुन्दी तुसीं सारे बणाओ सांझी इक्क हाण्डी, ख़ुशीआं नाल मिल के हिस्सा पाईआ। दूर दुराडीआं संगतां बण जाओ आंडी गवांडी, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। इन्हां बच्यां दी माँ आ जाए गांदी, जिस ने पहले बेटे भेंटा दिते चढ़ाईआ। ओह आखे मैं भगतां दी बांदी, गुरमुखो तुहाडी सेव कमाईआ। क्योंके तुसीं मेरे बच्चे दे बणना जांञी, सोहणी जंञ देणी सुहाईआ। तुसीं सुवरन ते मैं चांदी, तुहाडे नाल मिल के आपणा रूप लवां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैनूं कुछ पिच्छा याद रिहा करा, टुम्ब टुम्ब के रिहा उठाईआ । बिशन सिँघ दा पिछला भगत सिँघ तीजे थाँ वड्डा दिसे भ्रा, जो इटारसी विच्चों चल के एथे फेरा पाईआ। ओह वी दिस्या रणजीत कौर इन्हां दी निक्की भैण गलवकड़ी लैंदी सी पा, ख़ुशीआं नाल मिल के झट लँघाईआ। तुहाडे पिछले भणेवें दा अज अनन्द कारज दिता रचा, रुझेवें सारे दिते मुकाईआ। विच गोबिन्द बण मलाह, शहादत गहरी दित्ती पाईआ। अन्दर वड़े नूं भावें बेवकूफ़ समझो ते भावें समझो ख़ुदा, ख़ुद मालक आपणा हुक्म वरताईआ। तुहाडे नालों जिस ने नहीं होणा जुदा, विछड़यां मेल मिलाईआ। ओ गुरमुखो ख़ुशीआं नाल सगन लओ पा, जेहड़ा सगन पाउण तों पहलों आपणा आप भेंट गया चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा वारना करे नाल चा, दोहां दी झोली दए टिकाईआ। गुरमुख सिँघ दोवां दे सिर ते हथ्थ दे रखा, मुक्खों कहि दे तेरी बेपरवाहीआ। क्यों पर्दा रक्खया छुपा, हस्सदयां नूं ल्या रुआ, मींह विच ल्या ठरा, रौला दिता पुआ, आप हो के बेपरवाह, ख़ुशीआं विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडे प्रेम दा वेखे चाअ, आपणा चाउ तुहाडे नाल मिलाईआ।
गुरमुखो मैं तुहानूं लावां टिक्का, टिक्का आपणा नूर बणाईआ। तुहाडा बण के पिता, साची गोद बिठाईआ। साचे नाम दा दे के सिक्का, सोहणी टकसाल दित्ती वखाईआ। कूड़ा रस कढ्ढके फिका, अमृत रस दिता भराईआ। जन्म कर्म दी मेट के तृखा, तृष्ना दित्ती गंवाईआ। सारे संगत दे दुआरे ते विका, अमृत छिट्टे रिहा बरसाईआ। पंजे मिल के आपणे छोटे नूं ला दयो टिक्का, प्रेम प्रेम रंग चढ़ाईआ। बिशन सिँघा तूं दोहां दी हथ्थ लाउणा पिठ्ठा, प्यार नाल टिकाईआ। पाल सिँघ वंडणा सच्चा हिस्सा, हिस्सेदार दिता बणाईआ। इन्द्र सिँघ वेख खेल अनडिठ्ठा, धुर दा दयां वखाईआ। प्रीतम सिँघ इक्क रुपईआ कढ चिट्टा, सलवारना दोहां उत्तों कराईआ। भगत सिँघ आवे पिच्छा, पिछला लहिणा दे चुकाईआ। बाकी हरि संगत साचे भगतां दी प्रेम प्यार दी इच्छा, जो चाहवे सो वार के ख़ुशी मनाईआ। नाल जैकारे बोलणे अमरजीत सुरजीत जो तुहाडा पिता सो साडा पिता, भाई भैण बण के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सभ दी झोली पाईआ।
सलवारना कहे मैं अज्ज सभ नूं कहां, कहि के दयां जणाईआ। मैनूं कोई ना वारयो उत्तों सवा, एह साहिब दी बेपरवाहीआ । मैं पूर्ब लहिणे दा लहिणा लवां, देणा अगे दयां वखाईआ। भगतां दी चरनी ढह्वां, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे मैं सतारां वजावण आया सतार, सच सुरंगी नाल ल्याईआ। पुरख अकाल गोबिन्द दी गुफ़तार, ख़ुफ़िया हो के सभ नूं दयां सुणाईआ। दुतीआ भाओ ना रहे कूड़ प्यार, इक्को रंग दयां रंगाईआ। जन भगतो तुसीं निकले प्रभ दी विच्चों धार, धारना इक्को दित्ती वखाईआ। रल मिल के सारे एस वक्त नूं लओ संवार, सोहणा रंग चढ़ाईआ। बुढ्ढी दादी कहे मैनूं ख़ुशी नाल वार लैण दयो दो चार, मैं चारे तुहाडी झोली पाईआ। जिन टब्बरां दे टब्बर दिते तार, काया कबर विच्चों बाहर कढाईआ। जिन अम्बरां दे उत्ते दिते चाढ़, भगतां दी दए वड्याईआ। ओह सुअम्बरां दा सरदार, कूड़े अडम्बर रिहा उडाईआ। ओह काया मन्दिरां दा हकदार, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। एह रीती वखरी जगत संसार, मार्ग धुर दा रही दृढ़ाईआ। नौ दस दा इक्क विहार, विवहारी हो के रिहा जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडा बेड़ा कर के पार, सच किनारे दए लगाईआ।
ना पटने दा राज ना दिसे रईयत, नवां साल रिहा जणाईआ। पातशाह हो के जिस गोबिन्द दी समझी सी हैसीअत, राणी चणयां भोग लगाईआ। जिस नाल ख़ुश होई सी तबीअत, सुखन कीता सहिज सुभाईआ। माता मैं कर के जावां इक्क वसीअत, किथ्थों ग़रीबां दा चोगा मेरे अगे दिता टिकाईआ। उस ने हस के किहा असलीअत, बच्चया मैनूं बच्चा पालण दी जाच ज़रा ना राईआ। मेरी बणी नहीं किसे बच्चे वाली वलदीअत, गोदी कुक्ख ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द किहा मेरी अहमीअत, तैनूं दयां समझाईआ। जिस वेले खेल खेलां विच असलीअत, असल आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा पटने राणी, माता तैनूं दयां जणाईआ। तेरे चणयां नाल ठंडा पाणी, पी पी ख़ुशी मनाईआ। तेरा लेखा देवां विच जहानी, दोहरा वेस वटाईआ। आपणे प्रेम दी इक्क निशानी, भुख दु:ख तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले आवां नाल मिल के शाह सुल्तानी, रूप अनूपा वेस वटाईआ। तेरे ख़ज़ाने दी तेरे कोल नहीं रहिणी दुआनी, दवानी दा दाअवा दायर कर रिहा चलाईआ। ओस वेले तुसां मेरी खाण आउणा महिमानी, पराहुणे बण के फेरा पाईआ। तुसां खुआए छोले मैं सुणाउणी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। तुसां मैनूं बच्चा समझया मैं आपणा बणाउणा हाणी, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। फेर दे के पद निरबानी, निरबाण पद देणा वखाईआ। अज्ज ओसे दी कहाणी, जिस दी कहावत जगत दए गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल सभ दा जाण जाणी, हर हिरदे खोज खुजाईआ। राजे तेरी आशा ना होए निमाणी, अन्दरे अन्दर वेख वखाईआ। तूं बण गई सुघड़ सुचज्जी सुवाणी, मालक तेरा बेपरवाहीआ। अज्ज तों भण्डार तेरे हथ्थ अन्न दाणी, नानक नालों चंगा तेरा मोदीख़ाना बणाईआ। मैनूं याद तेरी कुरबानी, पटना छड्ड के भज्जया वाहो दाहीआ । तेरे विच नज़र ना आई कोई बेईमानी, सतारां हाढ़ तक अन्दर वड़ वड़ वेख वखाईआ। अगे देणी हथ्थों नहीं कोई दवानी, दीवानख़ाना तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे कोलों मंग के आपणा झट लँघाईआ। तेरे हथ्थ देवां भण्डारा, भण्डारी दयां बणाईआ। तेरे नाल बणां वरतारा, भगतां दी सेव कमाईआ। जिस तेरे प्रेमी वीर दा पए छुहारा, सोहणी रुत सुहाईआ। जिस तेरी भैण दा पिछला चुकया उधारा, लेखा दिता मुकाईआ। अगे नूं तेरा अन्दर कर के भारा, नाम ख़ज़ाना तेरी झोली पाईआ। एह कोई भुक्ख्यां दा नहीं दुआरा, भगतां दा घर बारा, जिथ्थे तोट कदे ना आईआ। जे इक्क रुपईआ दे दिन्दों फेर इटारसी वाले वेखदे किस तरह एह तेरा मेरा नज़ारा, इशारा एहो सभ नूं रिहा लगाईआ। भगतो जे करना ते करो सच प्यारा, प्यार विच्चों प्रीतम नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ओस कीड़ी दा लै के सहारा, बाहरों आया भगतां दे दरबारा, निरँकार हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म अथाह बेपरवाह शहिनशाह लाल सिँघ रिहा समझा, समां थोड़्हा थोड़्हे तों थोड़्हा फेर इक्टठयां लए कराईआ।