पुस्तकालयभाग १८

१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

पुरख अकाल कहे मेरे हाढ़ बच्चे, इक्क सत्त सतारां दयां वड्याईआ। अगों हाढ़ सतारां ख़ुशीआं नाल हस्से, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। दोहां मिल के राह ओस गोबिन्द दे तक्के, जेहड़ा आपा आप गया मिटाईआ। जो जोती धार सचखण्ड दुआरे वसे, सिँघासण आसण सोभा पाईआ। जिस दीआं आसां सारे बैठे रक्खे, दो जहान अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दे ना सकी पते, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम अनमुलड़े रते, धुर दे रतन दए बणाईआ। जिस दा खेड़ा आदि जुगादि नित नवित सदा वसे, ढाह बरबाद ना कोए कराईआ । जो यार यराने वाला सत्थर घत्ते, साथी संग ना कोए वखाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं ओसे दे दर्शन तक्के, जो ताकत वाला नज़री आईआ। पुरख अकाल कहे असीं तिन्ने हो गए इक्ट्ठे, सभ नूं दयां माण वड्याईआ। गोबिन्द अन्दरो अन्दरी चरनी ढठ्ठे, ढह प्या सरनाईआ। प्रभू पिछली हिस्सेदारी दे पाड़ दे पटे, पटने वाला दए जणाईआ। दीन मज़्हब दे रहिण नहीं देणे रट्टे, रटण इक्को दए समझाईआ। जेहड़े ज़ात पात अन्दर फसे, फ़ैसला इक्को दे सुणाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैनूं ओह सभ तों लगदे अच्छे, जो जोबनवन्त नज़री आईआ। गोबिन्द किहा केहड़े, हाढ़ किहा जेहड़े प्रभ दी चरनी वसे, नाते दूसर गए तुड़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं उन्हां वल रिहा तक्के, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं ख़ाली वेखे मदीने मक्के, काअबे कमलापति नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे मैं मन्दिर शिवदुआले मठ सारे छड्डे, खैहड़ा ल्या छुडाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सभ दी पार कीती हद्दे, लेखा दिता चुकाईआ। हाढ़ सतारां ख़ुशीआं नाल नच्चे टप्पे, कुद्दे वाहो दाहीआ। उच्ची कूक कूक दस्से, सोहणे ढोले राग सुणाईआ। गोबिन्द हौली हौली उहदे सिर ते मारे धफ्फे, थपकी रिहा लगाईआ। पुरख अकाल निरगुण हो के अन्दर वसे, जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । हाढ़ सतारां कहे प्रभ मेरे पुरख अकाला, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरे दीन दयाला, दया निध तेरी शरनाईआ। पुरख अकाल कहे तूं गोबिन्द मेरा इक्को बाला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं तेरी वेख के अगम्मी चाला, हैरानी अन्दर ध्यान लगाईआ । श्री भगवान कहे मैं दस्सण आया मार्ग सुखाला,

ओझड़ राह ना कोए भवाईआ। गोबिन्द कहे मैं भगतां गुरमुखां दी बण के तलवार ढाला, दोवें धड़े दिते बदलाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं वेख्या तैनूं रखवाला, जोधा सूरबीर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ । हाढ़ सतारां कहे शाह पातशाह मेरे सुल्तान, नर निरँकार तेरी वड्याईआ। दाता दानी मेहरवान, मेरी झोली दित्ती भराईआ। तेरा सूरा नौजवान गोबिन्द सुत शब्दी मिल्या आण, फड़ बाहों गले लगाईआ। मेरा वध गया एथे ओथे माण, अभिमान दिता मिटाईआ । हुण ओहन हौली जेही मैनूं कुछ दस्सया आण, सुनेहड़ा दिता सुणाईआ। मेरी मेरे साहिब नाल कर पहचान, दूजे दर ना वेखण जाईआ। जिन्हां बणाया सति निशान, ब्रह्मण्डां रिहा हिलाईआ। ओह वेखणहारा मार ध्यान, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। हाढ़ सतारां कहे प्रभ तेरा चंगा लग्गा ज्ञान, जो अज्ञानीआं दए जणाईआ। गोबिन्द कहे तेरा हुक्म मैनूं परवान, परवाना धुर दा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हाढ़ सतारां कहे मैं प्रभू वेख्या तेरा जगत, दीन दुनी खोज खुजाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा ढाह के अर्श फर्श, मन्दिर इक्को इक्क सुहाईआ। पुरख अकाल कहे जो मेरे दरस नूं रहे तरस, तिन्हां दी तृखा रिहा बुझाईआ। हाढ़ सतारां कहे जो रहे तड़प, वैरागी रूप वटाईआ। उन्हां दा मार्ग सिध्धी कर के सड़क, सिध्धे रस्ते दिते पाईआ। सचखण्ड दुआरे जांदयां कोई ना जावे अटक, विष्न ब्रह्मा शिव सारे बहि बहि सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगतां दे पल्ले बन्न्हां खर्च, जिस दी तोट रहे ना राईआ। किसे नूं मन्दिर जाणा पए ना मस्जिद चर्च, चर्चा आपणी अन्दरे अन्दर दयां जणाईआ। किसे दे कोलों नाम दा लैणा पए ना कर्ज़, शब्द ख़ज़ाने दयां भराईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर करदे गए ग़रज़, उन्हां दा लेखा झोली पाईआ। भगत उधारना प्रभ दा फ़र्ज़, वाधू सेव ना कोए कमाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेर गर्द, सतिजुग सच चन्द करे रुशनाईआ। इक्को रंग चाढ़ के नार मर्द, चिट्टी धार दित्ती वखाईआ। वहणां विच होण ना दिते ग़रक, डुब्बदे लए तराईआ। गोबिन्द पुरख अकाल नाल जो लाई शर्त, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। उन्हां दे कारन आया परत, जो पतिपरमेश्वर रहे ध्याईआ। जन्म जन्म दा होण ना दिता हर्ज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हाढ़ सतारां कहे मेरी थित विच वन्डया दर्द, दुखियां दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। इन्हां दे अन्दरों बाहर कढ्ढ दित्ती मज़्हबां वाली छुरी करद, कसाई नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे मैनूं याद आया वेला, वेहला हो के दयां सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द पुरख अकाल दा बणया चेला, निव निव लागा पाईआ। सतारां हाढ़ कहे ओह दिन थित सी मेरा वेला, दूजा दिवस ना कोए जणाईआ। दभ्भ काही जंगल बेला, बिस्त्रा सोहणा ल्या

विछाईआ। थल्ले मिट्टी दा रख के ढेला, भीलणी दा राम खोज खुजाईआ। कुदरत दा कादर बण के सज्जण सुहेला, आपणा रंग चढ़ाईआ। धाम वेख के इक्क नवेला, नौबत धुर दी दित्ती वजाईआ। जोबन मता जग अलबेला, सोहणा रूप ल्या प्रगटाईआ। अचरज खेल अगम्मी खेला, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हाढ़ सतारां कहे मेरे पुरख अकाल, वड दाते बेपरवाहीआ। मैं दरस कर के तेरे गोबिन्द लाल, लालां वाले दिते तजाईआ। जलवा नूर तक जलाल, जोबन वेख ख़ुशी मनाईआ। नज़री आई हकीकत हलाल, कातिल हो के दए वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, महबूब रिहा मिलाईआ। पिछला कर के हल सवाल, सोहणा मार्ग रिहा वखाईआ। भगत सुहेला हो के करे प्रितपाल, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । जोबनवन्ता नौजवान, नूर नुराना नूर प्रगटाईआ । सूरबीर मर्द मर्दान, बलधारी आप हो जाईआ । लक्ख चुरासी सख़ियां दा काहन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो प्रगट हो के आया ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानां विच मैदान, मर्द का चेला आपणी धार जणाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई इन्सान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा खण्डा कदे बन्द ना होया विच म्यान, तिक्खी धार ना कोए बदलाईआ। ओह भगतां दी करन आया कल्याण, बिन कल्मयां पार लँघाईआ। उन्हां दी हिलदी ना वेखे कोई ज़बान, बिन जिहवा जस सुणाईआ । अन्दरों साबत कर ईमान, धर्म इक्को दिता वखाईआ। तुहाडा इष्ट श्री भगवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगतो सौदा लैण नहीं जाणा किसे दुकान, दर दुआरा इक्को दिता खुल्हाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी मन्नदे आण, ओह तुहाडा महिमान हो के घर घर फेरे पाईआ। जिस दा इक्को नाम दा सजया दीवान, दीवानख़ाने सारे दए मिटाईआ। जो रहमत विच रहमान, महबूब नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सिदक सबूरी वाला इस्लाम, इस्म आज़म दए वखाईआ। जो कायनात देवे पैग़ाम, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया अमाम, सो अमाम वेस वटाईआ। जिस नूं सजदा करे तमाम, तरह तरह समझाईआ। जिस दे बरदे होए ग़ुलाम, चाकर रूप बणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह सच्चा भगवान, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं निउँ निउँ करां सलाम, सजदयां विच वेखां सर्ब लोकाईआ। मैं हैरान हो गया बाहरों इन्सानां वरगा इन्सान, अन्दर जोत नूर रुशनाईआ। जो भगतां देवण आया दान, दाता हो के झोली पाईआ। निहकर्मी हो के करे काम, कर्म कांड दए खपाईआ। सीता सुरती मेले राम, रमईआ आपणे अंग लगाईआ। भेव चुका घनईआ काहन, बंसरी नाम दए सुणाईआ। नानक निरगुण सरगुण दस्से निशान, निशाना धुर दा इक्क दृढ़ाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा बिन तत्तां मिले आण, आत्म परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी चारे खाणी चारे बाणी परा

पसन्ती मद्धम बैखरी गाउँदी गाण, शब्द इशारयां नाल अल्हाईआ। जिस दी नाद अनाद धुनकान, राग रागनी ख़ुशी मनाईआ। ओस दी करे ना कोई पहचान, जोती जाता नौजवान, खेले खेल दो जहान, दाता दानी बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे मैं मारां ललकारा, लोक परलोक दयां सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आ गया विच संसारा, निरगुण हो के वेस वटाईआ। जिन्हां नूं गोबिन्द दे के गया लारा, गुरमुख उहो लए मिलाईआ। जिन्ह तिन्न अस्सू नूं जाणा गोदावरी किनारा, नदेड़ दा लेखा आउणा चुकाईआ। इक्कीआं दा विहारा, नौआं दी जोत करे रुशनाईआ। जिन्हां विच्चों सरूप सिँघ लग्गा प्यारा, रेशम सिँघ ओस दा जोड़ जुड़ाईआ। कुंदन सिँघ दा देणा उधारा, आप आपणा लेखा झोली दए भराईआ। ऊधम सिँघ दा वखाउणा अखाड़ा, साची सख़ियां नाच नचाईआ। नाल होणा कपूर सिँघ बराड़ा, अन्दरों बाहरों पड़दा दए चुकाईआ। सोहणी वेखण जाणा गुलज़ारा, अजीत सिँघ दए गवाहीआ। नाल होणा सिँघ दरबारा, जो मलूआल डेरा लाईआ। सत्त पुरख ते दो नारा, प्रभ दा लेखा सहिज सुभाईआ। इक्क दलजीत ते इक्क कुलदीप, कुल दा लेखा दए मुकाईआ। प्रभ दे सिर ते छत्र झुलणा उत्ते सीस, जगदीश नज़री आईआ। साजण तेरी सच्ची चलावण जाणा रीत, रीती तेरे नाल रखाईआ। सभ दा लेखा पिछला गया बीत, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी करदे गए उडीक, सो उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जिस दी सिफ्तां करदे गए तमहीद, वाहिद नूर करे रुशनाईआ। भगत सुहेले सूफ़ी सन्त वेखे अज़ीज़, आजिज़ आपणी उंगली लाईआ। तुहाडे अन्दर वड़ के आपणे मिलण दी दस्स देवे तमीज़, तरह तरह समझाईआ। जे तुहानूं भगवान मिलण दी रीझ, जोती जोती जोत नाल जुड़ाईआ। तुसीं ओसे दा गाउँदे गीत, सोहँ ढोला राग सुणाईआ। तुहाडा काया काअबा एहो मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा इक्को दिता जणाईआ। जिहनूं प्रभ मिलण दी उम्मीद, आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं भगतां आत्म वेखी बावरी, बौरी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। राह लभ्भे कवण धाम बैठा पुरख अकाल आदली, सच अदालत इक्क लगाईआ। जिस ने दो जहानां करनी तबादली, बदला सभ दा दए चुकाईआ। जिस ने हरि संगत बणाउणी सादगी, चिट्टे बस्त्र तन पहनाईआ। उहनां नूं लोड़ रहिणी ना किसे राज दी, राजयां दा राजा इक्को नज़री आईआ। आसा मुक जाणी जगत समाज दी, दीन मज़्हब ना कोए वड्याईआ। ओह प्रीती उपजणी इक्को वैराग दी, जो पुरख अकाल शब्दी नाद सुणाईआ। उहनां दी सुरती खेल करनी विस्माद दी, बिस्मिल हो के आपणा आप मिटाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी कहाणी आज दी, पिछली दित्ती ना कोए दृढ़ाईआ। थित सुहञ्जणी भगतां नूं मिली दात दी, दाता दानी दया कमाईआ।

ख़ुशीआं नाल नच्चे टप्पे अठारां हाढ़ पिच्छो घड़ी उन्नी रात दी, इक्क नौ ख़ुशी मनाईआ। जेहड़ी खेल प्रभू मेरे भासदी, ओसे दी वज्जी वधाईआ। एह सृष्टी दृष्टी जिस नूं नहीं जाचदी, ओह जाचक हो के सेव कमाईआ। वेखो खेल ओस बाप दी, जो पिता हो के पूत गोदी रिहा टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। हाढ़ कहे ओह मेरे गोबिन्द, गहर गम्भीर गुसाँईंआ। मेरी आ के लाह दे चिन्द, चिन्ता चिखा दे मिटाईआ। आपणे भगत बणा लै आपणी बिन्द, बिन्दराबन दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मुका के विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, सिँघासण सोहणा दे सुहाईआ। तूं दाता गुणी गहिंद, बेअन्त नूर ख़ुदाईआ। जे जुग चौकड़ी तेरे नालों विछड़ के गए खिण्ड, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। हरि भगत दुआरा जेठूवाल नहीं पिण्ड, पिण्डां तों परे छड के नौ दरे, लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भ के खरे, ख़ैरख़ाह हो के आपणे नाल मिलाईआ। जो चरन आए सो तरे, मन्दिर अगम्मी चढ़े, जिथ्थे धर्म राए ना फड़े, चित्रगुप्त ना लेख जणाईआ। कन्त सुहागी इक्को वरे, धुर दा ढोला साचा पढ़े, सच दुआरे जा के चढ़े, जिथ्थे खटका रहे ना राईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे कोल जिंने आए ओने ही बड़े, बहुत्यां नालों थोड़्हे जो प्रभ ने आपणे नाल जोड़े, अगे जोड़े जोड़े दिते बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क प्रगटाईआ। हाढ़ सतारां कहे गुरमुखो अन्दर मारो झात, तुहानूं दयां सुणाईआ। गोबिन्द कहे नहीं एह मेरा भविख्त वाक्, शहादत दए गवाहीआ। पुरख अकाल कहे नहीं एहनां नाल मेरा पुराणा साक, सज्जण लए मिलाईआ। गुरमुख कहिण नहीं सानूं लभ्भा इक्को बाप, चाचे सारे दिते तजाईआ। अन्दरों सभ दयों प्रगट हो गई इक्क आवाज़, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जाप, आत्म परमात्म झगड़ा रिहा ना राईआ। रूह बुत्त दोवें हो गए पाक, नानक निरगुण सरगुण दए गवाहीआ। जो गोबिन्द सूरा गया आख, आख़र ओहो खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। हाढ़ कहे जन भगतो अन्दर आपणा पड़दा लवो खोल्ह, मैं ख़ाह मख़ाह तुहानूं रिहा जणाईआ। ओस गोबिन्द दा सुणो बोल, जो शब्दी रूप वटाईआ। ओस प्रभू दे वसो कोल, जो दूर दुराडे मेल मिलाईआ । वेख्यो किते माया कारन ना रिहो अनभोल, भुल विच ना वक्त गंवाईआ । एह तोलण आया तोल, धुर दा दाता शहिनशाहीआ । जन्म ना गवायो विच मख़ौल, मसकरयां वाला रूप जणाईआ। हरि का रूप ना कोई पंडत जाणे पांधा ना कोई जाणे रौल, मुल्लां शेख़ ग्रन्थी पन्थी समझ किसे ना आईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरे वड वडभाग ओह भागां भरया आ गया उपर धौल, जो हर घट रिहा मौल, गोबिन्द दा पूरा करे कौल, इकरार आपणे नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म प्रेम रस दी दे के साची पाहुल, नाम निधान श्री

भगवान जाम इक्को दए प्याईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं गोबिन्द तकया साथ, साथी धुर दा नज़री आईआ। जिस ने जुझार नूं मोड़या बिन पाणी इक्क ग्लास, आसा आपणी नाल तकाईआ । बच्चा बच्यां वाली ना रखीं आस बेआस, पुरख अकाल हुक्म सर्ब गुणतास, धुर फ़रमाना रिहा जणाईआ । तूं मन्न लै मेरा वाक्, मैं खोल्ह देवां तेरा ताक, फिर मेला करां नाल इतफ़ाक, साक एहो लवां बणाईआ। मैनूं जुग चौकड़ी खेल करन दी जाच, मैनूं सारे मन्नदे बाप, गुरमुख बच्चे गोदी लवां उठाईआ। मेरा इक्को सिमरन इक्को पाठ, इक्को तीर्थ इक्को ताट, इक्को वणजारा इक्को हाट, इक्को मेरी ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी इक्को आसा मेरी इक्को ख़ाहिश, जुग चौकड़ी करां वेखां खेल तमाश, सख़ियां नाल मिल के पावां रास, सीता नाल कटां बनवास नानक निरगुण हो के होवां उदास, गोबिन्द हो के सत्थर सेज सूलां लवां विछाईआ। मेरा भविख्तां वाला वाक्, मेरी भगतां वाली प्रभात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्ताना मस्त मस्ताना वाली दो जहाना, दोहरा आपणा वेस वटाईआ। हाढ़ कहे गुरमुखो अन्दरों चुक दयो पर्दे, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं बण गए ओस दे बरदे, जो बिन बन्दगीउँ पार लँघाईआ। जिस नूं भगतो तुसीं गोबिन्द कहिंदे, सो दया रिहा कमाईआ। तुसीं ओस दी गोदी चढ़दे, जेहड़ा बच्चे नीहां हेठां गया दबाईआ। तुसीं जीउदे कदी ना मरदे, मुरदयां विच्चों बाहर लए रखाईआ। तुसीं मालक ओस घर दे, जेहड़ा घराना गोबिन्द गया बणाईआ। तुहाडे बिना प्रभू दे काज मूल नहीं सरदे, बिन भगतां हरिजू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। जन भगत कहिण हाढ़ सतारां सानूं ना वड्या, वड्डी ना दे वड्याईआ। जे सच पुछें असीं समझ ना सके राअ, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। सानूं इक्को अन्दर किसे ने दिता चाअ, चाउ घनेरा दिता वखाईआ। बिन अक्खरां तों दिता पढ़ा, विद्या इक्क समझाईआ। चोट नगारे दित्ती ला, सोई सुरत उठाईआ । अमृत आत्म जाम दिता पिला, निझर झिरना दिता झिराईआ। अनहद नादी नाद दिता सुणा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ । बजर कपाटी पड़दा दिता तुड़ा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। आत्म परमात्म हो के आपणा हुक्म दिता सुणा, सहिज सुभाओ आप दृढ़ाईआ। जन भगतो चिट्टे बस्त्र पा, भगत दुआरे जाणा आईआ। अग्गे लेखा बेपरवाह, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। फड़ फड़ सभ दी दुरमति मैल दए धुआ, तुहानूं धोण दी लोड़ रहे ना राईआ। पंज तत काया माटी तुहाडी अन्दरों करे सफ़ा, दुरमति दूर कराईआ। सोहणी रंगण लए रंगा, रंग रंगीला शहिनशाहीआ। मन्दिर धुर दा दए सुहा, वज्जे नाम वधाईआ। तुसां रल मिल के सभ ने सोहँ ढोला लैणा गा, अवण गवण दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं सभ कुछ ल्या सुण, जो सतारां हाढ़ आपणा दिता जणाईआ। मैं जाणा गुण अवगुण, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। जिन्हां दे अन्दर बख्शी आपणी धुन, धुर दी धार समझाईआ । ओह गुरमुख सज्जण सुहेले सन्त प्यारे भगतन मीते लए चुण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस मंज़ल नूं तड़फदे रिख मुन, बैठे ध्यान लगाईआ। कोटन कोटि फस गए विच सुन, समाधीआं विच वड़ पार ना कोए लँघाईआ। कोटन कोटि आपणा तन रहे भुन्न, अग्नी अग तपाईआ। कोटन कोटि जलधारा अन्दर रहे रुल, तन पाणी नाल ठराईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं सभ तों उत्तम सर्ब श्रेष्टी आण वेखी भगतां वाली कुल, जिस दा मालक इक्को नज़री आईआ। जन भगतो बिन कीमतों बिन पैसे धेले बिन सोना चांदी बिन जवाहर लाल मोती पंने, कीमत दित्ती पाईआ। लक्ख चुरासी जुग जुग जीव जंत जगत जहान निज नेत्र होए अन्न्हे, दो लोचन कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतारां हाढ़ कहे मैं प्रभू वेख के तेरी खेल, ख़ालक दयां जणाईआ। जिन्हां ने धर्म राज दी छडाउणी जेल्ह, इक्को सरन लगो सरनाईआ । जिन्हां आत्म परमात्म चढ़ाउणा तेल, धुर दा सगण मनाईआ। ओह ठाकर वेखो सभ दा सज्जण सुहेल, सभ दा स्वामी बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे भगतां मिलदा वेख्या माण, सोहणी मिली वड्याईआ। दर दुआरे गोदावरी आई जोबन रती नाल रकान, आपणा सीस निवाईआ। मेरे कोल गोबिन्द दा पैग़ाम, जो अन्त अख़ीरी गया सुणाईआ। जिस दा किसे नूं लभया ना कोए निशान, ओह निशाने गया लगाईआ। मैं दूर दुराडी तकया भगतां नूं मिले दान, शहिनशाह रिहा वरताईआ। मैं उठ भज्जी विच मैदान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पार कराईआ। अख़ीरी भगत दुआरे पहुंची आण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मैं वेख होई हैरान, सिदक ईमान गई डोलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निउँ निउँ लागे पाईआ। गोबिन्द कहे मेरा शब्दी रूप, पंज तत ना कोए वड्याईआ। मेरा खेल चारे कूट, दहि दिशा वज्जे शनवाईआ। लेखा मेटणा जूठ झूठ, सति सच लैणा प्रगटाईआ। गुरमुख बणाउणा धुर दा पूत, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। भाग लगाउणा काया कलबूत, कलमा इक्को देणा सिखाईआ। धाम वखाउणा उच्च मुनारा अर्श अरूज, महफ़ूज़ देणा समझाईआ। जिस दी मंज़ल इक्क मकसूद, मज़ल सभ दी दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता बेपरवाहीआ। गोदावरी कहे मेरी भगत दुआरे लथ्थी चिन्द, चिन्ता दित्ती गंवाईआ। वेख्या साहिब बख्शिंद, दाता बेपरवाहीआ। धार वेखी गहर गम्भीर दाते दानी गोबिन्द, शब्दी डंका नाद वजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। गोदावरी कहे मैं वेख्या

गोदी वाला, गोद भगतां रिहा उठाईआ। मस्ती विच मतवाला, हस्ती विच निराला, जोती जोत अकाला, दीनां दा दीन दयाला, गुरमुखां दा रखवाला, सच वखाए सच्ची धर्मसाला, जिथ्थे पोह ना सके काला, ना सर्दी ना गर्मी ना कोई मणका ना कोई माला, ना कोई मन्दिर ना धर्मसाला, ना कोई शाह ना कंगाला, ना कोई दीआ बत्ती बाला, इक्को जोत जगे अकाला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई मंगे किसे तों हाला, ना कोई सवाल ना कोई जवाब ना कोई वज्जे ताला, ना कोई सजदा, ना आदाब ना कोई करे सलामा, ना कोई अटारी महल ना कोई दिसे महिराब ना अग्नी जोत जगे ज्वाला, ना कोई शक्त ना कोई शरअ ना किताब, काग़ज़ कलम शाही नज़र कोए ना आईआ। ना कोई हिस्सा वंड बाब, ना कोई मित्र प्यारा अहिबाब, ना कोई सुरंगी वजाए ना दिसे कोई रबाब, ना कोई दिवस ना कोई रात, ना कोई गावे ढोला गाथ, ना कोई मस्तक निवें माथ, ना कोई धूढ़ी लावे ख़ाक, ना कोई बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई तत ना कोई नाद, ना कोई शब्द ना कोई धुन, इक्को गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर नज़री आईआ। ना कोई खाणी ना कोई बाणी, ना कोई राजा ना कोई राणी, ना कोई जल ना कोई पाणी, ना कोई दुद्ध ना कोई मधाणी, ना कोई रिड़कण वाली सवाणी, ना कोई रक्खण वाली चार खाणी, जिधर वेखां जिधर तक्कां इक्को नज़री आए दाता दानी बेपरवाहीआ। ना कोई मर्द ना जनानी, ना कोई औरत ना कोई ख़ावंद, ना कोई चिन्न्ह दिसे निशानी, ना कोई बाल बिरध ना कोई जोबन जवानी, ना कोई मणका ना कोई गानी, ना कोई मस्तक ना कोई पेशानी, ना कोई पैसा धेला दिसे दवानी, ना कोई गोपी ना कोई काहनी, ना कोई सीता ना कोई रामी, ना कोई कथा ना कहाणी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जोती जाता इक्क इकांता करनी दा करता इक्को नज़री आईआ। ना कोई टिक्का ना कोई बोदी, ना कोई वेदी ना कोई सोढी, ना कोई फुल्ल ना कोई डोडी, ना कोई दु:ख ना कोई वस्त ना कोई चोगी, ना कोई नार भतार करे भोगी, जिधर वेखां जिधर तक्कां इक्को पुरख अकाल जिसदा मेला धुर संजोगी, दर आया भगतां आपणे नाल मिलाईआ। ना कोई पुस्तक ना कोई पोथी, ना कोई मन्दिर ना कोई कोठी, ना कोई मुख कन्न नक ना कोई दिसे ठोडी, ना कोई लोक ना परलोकी, ना कोई बन्दना ना सलोकी, ना कोई मंज़ल घाटी दिसे औखी, जिधर वेखां जिधर तक्कां इक्को दाता पुरख बिधाता देवणहारा भगतां साथा, एथे ओथे भगतां सगला संग निभाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं भगतो तुहानूं पुछां वातां, की घरों छड के आए पिता माता, की आपणे वेख के आए पूर्बले जन्मां दा खाता, की आपणा पर्दा लाह के आए जो अन्धेरी राता, की आपणी आत्मा परमात्मा वाला जोड़न आए नाता, की साची सच्ची सौण आए जे खाटा, की अमृत पीण आए जे बाटा, की मेटण आए जे वाटा, की मेटण

आए जे ज़ाता पाता, की एथों लैण आए जे चंगी सुग़ाता, जे तुहाडी एह आसा, दे के धरवासा झोली दयां भराईआ। गुरमुख कहिण असीं प्रभू कोझे कमले, साडी बुद्धी ना कोए चतुराईआ। पंच विकार दिने रातीं साडे अन्दर करदे हमले, ज़ोर आपणा रहे वधाईआ। असीं मति हीण होए बगले, चले ना कोए चतुराईआ। साडे भेद खोल्हे नहीं किसे अन्दर वाले गभले, विचला लेखा ना कोए चुकाईआ। असां मन्दिर मस्जिदां शिवदुआलयां मट्ठां विच वजदे सुणे तबले, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया कलिजुग झूठे धन्दे कम्म लाए, राम नाम ना कोए ध्याईआ। बेशक कोटन कोटां जनणीआं पुत्तर जम्म लए, बिन भगतां जनणी कम्म किसे ना आईआ। उहनां पंज तत काया पोश वाले चम्म लए, चम्म दृष्टी होई कुड़माईआ । जिन्हां दे बेड़े गोबिन्द सूरे बन्न्ह लए, बन्न्ह के आपणे कंध उठाईआ। ओह अन्दरों चिट्टे बाहरों बस्त्रां वाले हुक्म मन्न लए, झूठी मनसा दित्ती मिटाईआ। उहनां भगत दुआरे आ के दम लए, भज्जे वाहो दाहीआ। सच पुछो भगतो तुहाडे जन्म मरन दे ग़म गए, जिन्हां जमां तों ल्या छुडाईआ। तुसां प्रभ दे ख़ज़ाने विच्चों ओह धन लए, जिन्हां नूं ठग चोर यार ना कोए चुराईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड तुहाडे प्रेम नूं वेख कम्ब गए, हिलण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लहिणे झोली पाईआ। जन भगत कहिण प्रभू सानूं तेरी नहीं परवाह, पर्दा लाह के दईए जणाईआ। जे तैनूं साडी लोड़ सानूं अन्दर वड़ के समझा, वेखीं किते भुल के बाहरों ना करीं पढ़ाईआ । आपणा रस्ता सिध्धा सस्ता देणा वखा, मस्त अलमस्त आपणी धार जणाईआ। विद्या दा नाम वाला बस्ता साडे अन्दर देणा खुल्हा, सानूं पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जे प्रभ तैनूं साडे मिलण दा चाअ, अन्दर वड़ के गलवकड़ी लैणी पाईआ। तूं जलवा नूर ख़ुदा, साडी ख़ुदी देणी गंवाईआ। साडे अन्तर आपणी भर के आबो हवा, सभ दा रूप देणा बदलाईआ। साडा हो के साथों रखीं ना कोई छुपा, पड़दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड देणा गंवाईआ । पुरख अकाल कहे सतारां हाढ़ पहले, बच्चू मैनूं दे सुणाईआ। कवण मेरे दुआरे टहिले, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। कवण सहिज सुभाओ मिल्या सुहेले, आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण साची गाड़ी चढ़या बैले, सोहणा रूप बदलाईआ। कवण आपणी काया ख़ज़ाने हथ्थ मारे थैले, वस्त अमोलक खोज खुजाईआ। कवण आपणी सुरती विच होए अनगहिले, गहर गम्भीर सार ना आईआ। जो कुछ कहिणा सो इक्को वार कहि लै, मुड़के कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो कुछ लैणा भगतां जोगा इक्को वार लै लै, देवणहार दया कमाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं कुछ नहीं मंगदा इक्को मैनूं चाअ तूं भगतां विच बहि लै, बहि के आपणी ख़ुशी मनाईआ। तूं प्रेम प्रीती अन्दर ढह लै, ढह के इन्हां दे अन्दरों कूड़े डेरे देणे ढाहीआ। तूं एहनां दी आत्मा नाल परमात्मा हो के खहि लै, शब्दी रगड़ देणी लगाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे मैं साची दया कमावांगा। जिन्हां नूं मेरे मिलण दी लै, लहिणे देणे उन्हां दी झोली पावांगा। जिन्हां ने मेरे भाणे सहे, उहनां नूं आपणी गोद उठावांगा। जेहड़े डुब्ब के सरसे नैं, नौका इक्को नाम चढ़ावांगा। जेहड़े कढ्ढके आ गए अन्दरों मैं, मनसा उन्हां दी पूर वखावांगा। जेहड़े हथ्थ जोड़के कहिण साडे कोल नहीं कोई शै, शहिनशाह धुर दे उन्हां बणावांगा। जिन्हां दा मन्दिर कदे ना ढए, छप्पर छन्न ना कोए वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क जणावांगा। हाढ़ कहे प्रभू मैनूं ऐं लगदा जिवें भगत तेरे चंगे, ध्यान नाल वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा एहो मेरी आए वंडे, नव नौ चार खोज खुजाईआ। गोबिन्द किहा मैं चाढ़ दिते ओस डण्डे, जिथ्थे डण्डौत करन दी लोड़ रहे ना राईआ। पेट वास्ते खाण पीण ना मंडे, पाणी वास्ते वांग जुझार ग्लास ना किसे फड़ाईआ। एहनां नूं आपणी रंगण रंगे, कूड़ा रंग ना कोए वखाईआ। जन भगतो भगतां विच मन वासना रहिण नहीं देणे गंदे, नूर नुराने गुरमुख चन्द लैणे प्रगटाईआ। वेख्यो नेत्रहीण ना बणयों अन्धे, अक्खां वालयो तुहानूं अक्खां नाल वखाईआ। एह खेल सूरे सरबंगे, सूरज चन्द निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस दा हुक्म वरते ब्रह्मण्ड खण्डे जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज सिर सके ना कोए उठाईआ। जिन्हां उत्ते मेहरवान होया भावें ओह माढ़े भावें ओह चंगे, इक्को रंग रंगाईआ। गोदावरी कहे मैं सेवा करनी जिस वेले भगतां ने आउणा मेरे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी वाला आपणे नाल मिलाईआ। मैं किसे दे तन वजूद वेखणे नहीं नंगे, सिर तों पैरां तक ओढण इक्क पहनाईआ। मुख नकाब रक्खण आपणे संगे, ढाई गिठां लम्बी दित्ती जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार रिहा भुगताईआ। हाढ़ कहे गुरमुखो वेख्यो ना जायो हर, हारदी दिसे लोकाईआ। तुसीं ओस प्रभ दी जड़्ह, जो जुग जुग बूटे रिहा लगाईआ। जिस ने बाहों आंदे फड़, दरे दरबार दित्ती वड्याईआ। तुसीं कदे नहीं जाणा मर, मर जीवत रूप वटाईआ। तुहाडा मेला नाल नरायण नर, नरकां तों बाहर कढाईआ। तुसां वसणा आपणे घर, सचखण्ड दुआरे जिथ्थे बैठा शहिनशाहीआ। सभ ने ढोला इक्को ल्या पढ़, इक्को दा मालक वेखे चाँईं चाँईंआ। गोदावरी आपणी कन्नी दा खोल्हण लग्गी लड़, कन्नी कन्नी नालों रही कतराईआ । मेरा पूरा होवण लगा वर, सदीआं दे वरे दिते मुकाईआ। मेरा पूरा करे सफ़र, आपणा सफ़ा दए उलटाईआ। मैनूं ख़ुशी होई जिस गोबिन्द दे लग्गी मगर, ओसे ने ल्या बुलाईआ। धन्न भाग जे मेरी पूरी कर दए सधर, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। मैं भगतो तुहाडा ज़रूर करां कदर, गोदावरी हथ्थ जोड़ के वास्ता पाईआ। क्यों मेरे उत्ते तुहाडे मालक दी नज़र, जो बेनज़ीर नज़री आईआ। जेहड़ा कदी नहीं सड़या गोर विच ना प्या कबर, जगत मनार ना कोए वखाईआ।

ओसे ने मैनूं दिता सबर, सिख्या सच समझाईआ। जिस दा शब्दी रूप शेर बबर, जन भगतां टब्बर आपणा रिहा बणाईआ। जिसदा वासा उत्ते अम्बर, सुअम्बर गुरमुखां नाल रखाईआ। सर्ब कला पीतम्बर, भूत भविख्त काल दए गवाहीआ। जिस ने कूड़ा मेटणा जगत अडम्बर, अड्डे बदी दे देणे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे गुरमुखो की मेरे दुआरे आउगे। परम पुरख दे साचे सिक्खो, की मेरी सुखणा पूर कराउगे। गोबिन्द दे उजल मुखो, की मेरा मुख अपणे रंग चमकाउगे। ख़ुशीआं नाल किस बिध उठो, बण के पाँधी आपणा पन्ध तजाउगे। मेहरवान हो के तुट्ठो, प्रेम प्रीती मेरी झोली पाउगे। गोदावरी कहे वेख्यो मेरे नाल मूल ना रुसो, मैं रो रो दयां दुहाईआ। जे मैनूं सच पुच्छो, तुहाडी ख़ातर मैनूं मिलणा सच्चा माहीआ। जिस दी तुसीं उपजे कुक्खों, नादी सुत लए प्रगटाईआ। मैं तुहानूं ख़ुशीआं नाल फड़या गुटों, पंजां उंगलीआं नाल दबाईआ। आओ गोबिन्द दे साचिओ पुत्तो, मेरा पतिपरमेश्वर दयो मिलाईआ। आपणे चरन मेरे विच सुट्ठो, मैनूं रुढ़दी जांदी नूं लओ तराईआ। फड़ के बाहों मैनूं बाहर खिच्चो, मेरा रूप दयो बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल दए वखाईआ। गोदावरी कहे उडीकदी मैनूं समां गया लँघ, मैं बैठी राह तकाईआ। मैनूं अज्ज आउण लग्गा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दा चन्द, चन्द गुरमुख करे रुशनाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दित्ती दृढ़ाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, हम साजण ल्या मिलाईआ। आपणे ला के अंग, अंगीकार इक्क हो जाईआ। गोदावरी कहे मैं वेख के होई दंग, हैरानी मेरे उत्ते छाईआ। इस दे कोल केहड़ा ढंग, जेहड़ा सुत्तयां रिहा उठाईआ। वक्ता हो के ना पावे डण्ड, केहड़ी रमज़ बिन समझ रिहा लगाईआ। पुरख अकाल किहा ओह कमलीए मेरा गोबिन्द भगतां दुआरे सदा मारदा रैहन्दा पन्ध, दिवस रैण फिर फिर सेव कमाईआ। कुछ ओस दे कोलों मंग, तेरी झोली दयां भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोदावरी कहे मैं इक्क दुआरे बणी मंगत, भिखारी नज़री आईआ। गोबिन्द पहलों तारदे आपणी संगत, श्री भगवान नाल जोड़ जुड़ाईआ। कोई रहिण ना पावे पांधा पंडत, बोध अगाध दए समझाईआ। कलिजुग अन्त अख़ीरी अनत, अन्तष्करन सभ दा वेख वखाईआ। आपणा नाम जणा दे धुर दा मंत, मंतव सभ दा हल कराईआ। भावें कलिजुग विच प्रभू नूं मिल्या नहीं कोई सन्त, कोझयां कमल्यां नूं सन्तां दे सन्त दे बणाईआ। क्यों इन्हां दा मालक तूं मिल ग्यों साचा कन्त, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभू तेरा ख़ुशीआं वाला सम्मत, समां आपणा रंग बदलाईआ। सम्मत कहे नी गोदावरी तैनूं मेरा आ गया चेता, जो गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। ओस ने रो के किहा मैनूं तेरा उपज्या हेता,

प्रेम अन्दरों दिता हिलाईआ। क्यों तूं सभ दा सांझा नेता, नीतीवान अख्वाईआ। गुरमुख पार कराउणा तेरे कोल ठेका, बाकी दी ठेकेदारी दित्ती गंवाईआ। तेरे राह जांदयां किसे गुरमुख नूं विकारां वाला लग्गे ना ठेडा, कूड़े रोड़े देणे हटाईआ। तेरा गुरसिख तूं आपे किहा तेरे जेडा, इक्को रंग देणा रंगाईआ। एह हरि के भगत कोई वाड़ा नहीं भेडां, जो साल छेंई महीने मुन्न के उन हट्टीआं विच विकाईआ। सारयां वसणा इक्को देसा, जिस देस दा मालक बेपरवाहीआ। साचयां भगतां ने सदा रहिणा हमेशा, लक्ख चुरासी मरे जम्मे जम्मे मरे भज्जे वाहो दाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडा लहिणे विच लहिणा पा के पूरा करे लेखा, लिख्त भविख्त नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतारां हाढ़ दा झोली पा के हिस्सा, हिसाब पूरा दए कराईआ।