पुस्तकालयभाग १८

२० हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

तुहाडे घर भाग लगाउणा पुत्तीं, ख़ाली कुक्ख रहिण कोए ना पाईआ। सभ दे कोल चल के आवां पैरीं नंगीं थल्ले ना होवे जुती, यथार्थ आपणी सेव कमाईआ। सभ दी आपणे नाल बन्न्ह के रुची, आपणी रुची दयां वखाईआ। जेहड़ी गोदावरी सभ तों बणी रही सुच्ची, ओह तुहाडयां पैरां हेठां दित्ती दबाईआ। अगे भगतां दी धार कर के उग्घी, उदे आथण दित्ती वड्याईआ । तुहाडी उत्तम श्रेष्ट बिबेक कर के बुद्धी, विशेषता इक्को दित्ती भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हथ्थ टिकाईआ। हरि संगत ना मंगो छुट्टी, छुट्टी नूं ख़ुशी विच लओ बदलाईआ। बड़यां चिरां पिच्छो तुहाडी गंढ्ढी टुट्टी, नाता धुर दा ल्या बणाईआ। तुहाडे प्रेम प्यार विच तुहाडी खा के रोटी सुक्की, सुकयां हरे रिहा कराईआ। तुहाडी धार दातार विच्चों फुट्टी, प्यार विच्चों प्यार रही जणाईआ। तुहाडी मन वासना होवे सुच्ची, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। सतिगुर नूं मिल के अन्दरों रहे कोई ना दुखी, दुखियां दा दर्द देणा गंवाईआ। तुसीं ताअ देंदे जाओ मुच्छीं, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ । दर आई बिरध बाल जवान भगतां वाली संगत तारी समुच्ची, समझ नाल समझ दित्ती लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सभ दे हथ्थ टिकाईआ। छुट्टी कहे मैं ख़ुशी विच होई तबदील, तबादला दिता कराईआ। दरगाह दा मिल गया इक्क वकील, बिना वकालत तों लेखे रिहा चुकाईआ। जिस दी बदले ना कदे दलील, दलील आपणी नाल मिलाईआ। जिन्हां दा इक्को टिकाणा इक्को दर फसील, राजधानी ना कोए प्रगटाईआ। प्रेम प्यार बख्श के सच तमीज़, कूड़ी तमअ दए मुकाईआ। जन भगतो तुसीं बाले नढ्ढे नन्न्हे बच्चे मेरे अज़ीज़, आजिज़ बण सीस निवाईआ। बिन कीमतों

तुसां उस नूं ल्या ख़रीद, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। मैं ख़ुशी होवां कर के तुहाडी दीद, दीदा दानिस्ता दर्शन पा के भगतां आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग चढ़ाईआ। ख़ुशी कहे मैं देवां ख़ुशखबरी, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। जन भगतो अन्दरों कढ दयो बेसबरी, सिदक सबूरी लैणी हंढाईआ। बिना भगत भगवान अगे सभ दी हुन्दी बेकदरी, राजे राणयां तख्त निवासीआं धक्के मिलण थाउँ थाँईंआ। जिन्हां नूं पुरख अकाल मिल जाए धुर दा अदली, अदालत आपणी दए जणाईआ। उहनां दी राए धर्म जूनीआं विच कर ना सके बदली, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। बेशक तुहाडी मेरे नाल प्रीत तुहानूं दिसे सजरी, एह पिछली चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस कारन संगत हरि सद्द लई, सदके उहनां जो चल के आए पाँधी राहीआ। तुहाडी आउँदयां जादयां दी वेल वध गई, वाधा तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। पुरख अकाल दी सच्ची बण यद गई, यदी आपणा रंग चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर्फ़ आया तुहाडे संग लई, अंग आपणे लए लगाईआ। भगत सिँघ उठ वेख आपणे महिमान, सहिजे दयां वखाईआ। एहनां कोल तेरी जगत रिश्तेदारी दा नहीं निशान, दुनिया वाले सज्जण नज़र ना आईआ। एह ओह मेल जेहड़ा मेलया श्री भगवान, मेली बणा के ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे अन्तर प्रेम ज्ञान, शब्दी ढोले गाईआ। तूं भुल ग्यों पिछला एहनां दा अनवान, रूप रंग रेख समझ कोए ना आईआ। इक्क दिन गोबिन्द दा भरया सी दीवान, मजलस गुरमुखां विच टिकाईआ। दया सिँघ दे नाल तूं आएयों बण के चतर सुजान, हिरदयों सीस दिता निवाईआ। इक्क छोटा बच्चा जिस असुते तेरा पल्लू फड़या आण, तूं ख़ुशी नाल गोद उठाईआ। ओस वेले तेरे घर कोई नहीं सी सन्तान, बाले मिल के गोबिन्द सीस दिता निवाईआ। गोबिन्द पुछया एह काका सोहणा चतर सुजान, अन्दरों बाहरों नज़री आईआ। तूं हौली जेही किहा जे एह दे दें दान, तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द अन्दर शब्द इशारा दिता आण, अगम्मी हुक्म वरताईआ। तैनूं इक्क वेरां छडणा पए जहान, नाता लोकमात तुड़ाईआ। ओस वेले एह सारे गुरमुख बैठे सी सनमुख विच मैदान, ख़ुशीआं नाल दर्शन सतिगुर पाईआ। गोबिन्द सहिज सुभाओ बोलया नाल ज़बान, धुर दी धार दए जणाईआ। जिस वेले मैं मुड़ के आवां जोधा सूर शब्दी बण बलवान, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। तेरा ख़ाली भण्डारा भरां दे के दान, गोदी गोद दयां सुहाईआ। एसे बच्चे नूं रक्खां तेरे नाल, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दया करां हो के दीन दयाल, दयानिध आपणा फेरा पाईआ। करना खेल इक्क महान, महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। भगत सिँघ आह वेख आपणे सज्जण, सहिजे दयां वखाईआ। जेहड़े प्रेम प्रीती अन्दर मग्न, मगरले लेखे नाल वड्याईआ। एहनां

दे बाहरों तत्तां वाले बदल गए बदन, अन्दर ओहो नूर रुशनाईआ। साचे दीपक वांगू जगण, जोती नूर नूर रुशनाईआ। भावें ओसे कर के जोगिंदर दी शादी वास्ते तूं नहीं गया सद्दण, गोबिन्द आपे लए मंगाईआ। जिस दे हथ्थ इन्साफ़ अदल, अदल अदालत इक्क कमाईआ। ओस वेले गोबिन्द दुआरे इक्क मलंग आया नच्चण, सोहणा वेस वटाईआ। ख़ुशीआं नाल लग्गा हस्सण, हथ्थ दोवें अगे फैलाईआ। प्रभू ना मेरी बन्दगी ते ना मेरा भजन, तन ख़ाकी माटी फिरां नग्न, प्रेम प्यार दा ला के सगन, एहनां भैणां भाईआं नाल लएं मिलाईआ। गोबिन्द किहा सति मेरा तेरे नाल बचन, तेरा बणावां सोहणा सरीर कंचन, रूप आपणा दयां चढ़ाईआ। भगतां नाल बणा के सोहणा सज्जण सगला संग निभाईआ। ओसे दा रूप जसवन्त सिँघ उहनां भैणां भाईआं विच आया वसण, वास्ता डाहढे दिता जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ । भगत सिँघ भावें भैण भाई नहीं एह तेरे रिश्तेदार, जगत कुटंभ रूप ना कोए वखाईआ। एह हकीकत विच्चों हकीकी तेरे यार, शरीके वाली गल ना कोए बणाईआ। ना कोई रोसा ना कोई ग़ुस्सा ना कोई खाण पीण दा विहार, दीद नाल करके दीदार अन्दरों बाहरों ख़ुशी बणाईआ। सभ तों प्यारा परम पुरख दा विहार, जिस दी धार धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता रिहा वखाईआ। भगत सिँघ अज्ज भगती दी ओह धार, जो भगवन रिहा प्रगटाईआ । बेशक तेरे नाल नहीं जुंडी दे यार, जुग दे विछड़े मेल मिलाईआ । बेशक एह खा पी के नहीं मारदे ललकार, अन्दरे अन्दर ढोले गाईआ। तेरे पिछले लहिणे पिच्छे इन्हां तेरा कीता सतिकार, क्यों अज्ज तेरा पुत्त लाड़ा बण के सौहरयां घर जाईआ। एसे कर के पहलों दिता नहीं कोई हुलार, अन्दर वड़ के रमज़ ना कोए लगाईआ। गुरमुखो अक्खीं वेखो एह भैणां भरावां दा प्यार, जो सदीआं विच सके ना कोए बणाईआ। तुसीं भावें इक्क दूजे दे नाँ दे नहीं जाणकार, पर दर्शन कर के गुरमुख गुरमुख मिले चाँईं चाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद वड्डयां छोटयाँ दा करदा रहे प्यार, घर बार इक्को सर्ब वखाईआ।

२८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद

चिरी विछुन्नी कहे गहर गम्भीर गवर, गोदावरी निज नेत्र ध्यान लगाईआ। मैं तकदी रही ज़िमीं असमान रवि ससि मण्डल मण्डप सतारे अम्बर, लोक परलोक वेख वखाईआ। आसा भरवासा कर के बैठी रही विच सबर, सिदक आत्म अन्तर इक्क बणाईआ। कवण वेला शाह पातशाह शहिनशाह जोती धार शब्दी आए बबर, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। निरगुण निरवैर

निराकार निरँकार सति सतिवादी करे अदल, हुक्म फ़रमान इक्को इक्क जणाईआ। जगत जुग चौकड़ी भगत भगवान रीती नीती देवे बदल, सन्त सूफ़ी आपणे रंग रंगाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमे हंगता कर कतल, कुदरत दा कादर करनी दा करता वेख वखाईआ। मैं वेखदी रही कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए यतन, यथा योग यथार्थ आपणी सेव कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तरजामी कवण वेला वेखे आपणा वतन, बेवतनां भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर चेला शब्दी धार आए रक्खण, रक्षक हो के होए सहाईआ। मैं निज नेत्र लोचन नैण दरस करां अक्खण, समर्थ प्रतख अलक्ख रूप गुसाँईंआ। मेरी आसा मनसा ख़ाहिश पूरी करे पुरख समर्थण, महिमा अकथ बोध अगाध दए दृढ़ाईआ। मैं धूढ़ी टिक्का चरन कँवल मस्तक लावां चन्नण, नमो नमो नमस्ते डण्डावत कहि के सीस निवाईआ। भगत सुहेला इक्क अकेला जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण साथ आए वसण, हक वसेरा नेरन नेरा अन्तर ब्रह्म निरन्तर मेल मिलाईआ। वक्त सुहेला सुहञ्जणा सुहावणी रुत आए हस्सण, ख़ुशीआं गीत त्रैगुण अतीत त्रैभवन धनी ढोला इक्को गाईआ। गोबिन्द दा पूरा करे बचन, अंचन कंचन निरंचन निराकार वड्डी वड्याईआ। बिरहों वैरागी प्रेम प्यार अन्दर जो तड़फण, भटकण अटकण सभ दी दए गुआईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी करके मरदन, आत्म परमात्म परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। नेत्र रोवे नीर वहावे गोदावरी कहे गुवरधन, जमना कूक कूक सुणाईआ। कृष्न कुरलाहट सुणया अर्जन, थर थराहट सर्ब लोकाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ साफ़ करे बरतन, साहिब स्वामी अन्तरजामी दुरमति मैल धुआईआ। जुग चौकड़ी नित नवित भगत सुहेला गुरमुखां आवे परखण, प्रीख्या दीख्या आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जन्म दी मेटणहारा हरसन, हवस हरस अर्श फर्श दए चुकाईआ। गोदावरी कहे मैं ख़ुशीआं नाल दर्शन आवां परसन, दीद ईद चन्द नूर नूर नूर रुशनाईआ। दीन दुखी दर्दीआं दा वेखे दरदन, दीनां नाथ अनाथां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गोदावरी कहे बेपरवाह बेनज़ीर, जगत नज़र किसे ना आईआ। सच महबूब लातस्वीर, सूरत हक ना कोए दृढ़ाईआ। जगत क्रिया कूड़ी कट शरअ ज़ंजीर, तदबीर आपणी दे समझाईआ। तूं पातशाह शहिनशाह पैगम्बर गुर तेरे वज़ीर, वजह नाल दे समझाईआ। मेरा वेला वक्त पुजया अखीर, आख़र फ़िकरे रही सुणाईआ। गंगा गोदावरी गंगा धार विच्चों रो के किहा कबीर, काया कबर शोर मचाईआ। दस्तगीर ना कर दिलगीर, ज़मीर अन्दरों दे बदलाईआ। तूं पातशाह मैं हकीर फ़कीर, तेरी दर दहलीज़ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। गोदावरी कहे मेरे साहिब सच गुसाँईं, साँवल सुंदर तेरी बेपरवाहीआ। मैं बण के पाँधी राही, दिवस रैण भज्जां चाँईं चाँईंआ ।

गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फड़ फड़ थक्की बांही, सगला संग ना कोए निभाईआ। जल थल महीअल देण गवाही, धुर दी धार शहादत रही भुगताईआ। इक्को याद गोबिन्द लेखा लिख्या बिन कलम शाही, बिन अक्खरां गया समझाईआ। सच तौफीक नूर ख़ुदाई, ख़ुद मालक ख़ालक दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा हर घट थाँईं, थान थनंतर खोज खुजाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकाए नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाई, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। जिस वेले सम्मत आवे शहिनशाही, धुर फ़रमाना धुर दी धारों दए प्रगटाईआ। मालक महबूब हो के हकीकत दा बण के माही, रवादारी सभ दी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे हाए मेरे भगवान, हौके लै लै रही जणाईआ। कोटन कोटि मेरे विच कर कर गए दान, दाते हो के सेव कमाईआ। हीरे लाल जवाहर मोतीआं दी बणा के खाण, ख़ाना आपणा गए मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखदी रही जहान, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। सख़ियां वाला तकदी रही काहन, बंसरी वाली नाम धुन शनवाईआ। सीता वाला तकदी रही राम, पंचबटी आपणा फेरा पाईआ। नित नवित बणी रही ग़ुलाम, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलमे इशारे सुणदी रही पैग़ाम, पैगम्बरां वाली पढ़ाईआ। मख़लूक दा मालक आउणा अमाम, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। भगतां दा पकड़े दाम, दामनगीर वेस वटाईआ। हकीकत दा प्याए जाम, रस इक्को इक्क वखाईआ। दो जहानां बदल के नज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। गोदावरी उत्ते होवे मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चरन धूढ़ी दे के माण, अभिमान दए गंवाईआ। भगतां दा भगती वखा के निशान, निशाने सारे दए बदलाईआ । लहिणा देणा मुका के अञ्जील कुरान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण लेखा लेखे विच टिकाईआ । नाम संदेसा दे के धुर फ़रमान, फुरने सभ दे बन्द कराईआ। हैवान वेखे इन्सान, अज्ञान अन्ध खोज खुजाईआ। सच दुआरे पहुंचे आण, अनक कलधारी आपणा वेस वटाईआ। बिन अक्खां वेखे मार ध्यान, अन्दर बाहर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोदावरी कहे मैं होवां गद गद, होका दे के दयां सुणाईआ। जिस वेले साहिब स्वामी भगत सुहेले सजण सद्द, दर दुआरे तट किनारे डेरा लाईआ। मेरी ख़ुशी दी रहे कोई ना हद, हदूद सारी दे गंवाईआ। मैं सुण के नाम अगम्मा नद, नदीआं दी धार विच्चों आपणा रूप लवां प्रगटाईआ। मेरा किसे नज़र नहीं आउणा कद, कदमां उत्ते ढह के सीस निवाईआ। भगतां दी वेख के सोहणी यद, यदी आपणी झोली ख़ाली दयां वखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना मेट दे अग्ग, माया ममता तृष्ना दे मिटाईआ। तेरी चरन सरन गई लग, अगला पिछला लेखा दे मुकाईआ। अमृत जल प्या मध, मधुर धुन सुन्न मुन्न दे खुल्हाईआ। तेरा नाम नगारा जाए वज्ज, दो जहान करे शनवाईआ। गोबिन्द बचन बचन

कर सच, सच सति दे दृढ़ाईआ। मेरा पर्दा लए कज, ओढण इक्को सीस टिकाईआ। जिवें रक्षा कीती गज, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सभ कुछ बैठी तज, ततकरा आपणा दे दृढ़ाईआ। तेरे भगतां दे चरनी जावां ढठ, अठसठ माण मिटाईआ। जुग चौकड़ी बैठी रही कर के हठ, बेसबरी सबर विच समाईआ। धन्न भाग तूं आएयों मेरे तट, किनारे वजी वधाईआ। सच दुआरा खोल्ह के हट्ट, वणजारा हो के रिहा वरताईआ। प्रेम प्यार वस्तू मेरी झोली घत, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। गोबिन्द इशारा कर के गया नाल अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी हो प्रतख, अन्तरजामी लेखा दे मुकाईआ। मेरी झोली पाउणा मेरा हक, पूर्ब लहिणा लेखे देणा लगाईआ। मैं जलधार पत्थरां दी ठोकर नाल रही टप्प, भज्जां वाहो दाहीआ । कोटन कोटि जीव मेरे विच आपणे लाहाउण आउँदे पाप, मैं किसे दी दुरमति मैल ना सकी धवाईआ। तेरे भगतां तों सुण के सोहँ जाप, मैं आपणा जन्म मरन बैठी भुलाईआ। धन्न वड्याई जे प्रगट होइउँ आप, आपणी दया कमाईआ। तेरी चरन छोह नाल होवां पाक, पतित पुनीत रूप वटाईआ। तेरा गोबिन्द दा बणया धुर दा साक, सज्जण इक्को रूप वटाईआ। मेरी पूरी करदे आस, आसा मनसा आपणे नाल मिलाईआ। मैनूं तेरे उत्ते विश्वास, विश्व आपणा रंग चढ़ाईआ। तूं दाता सर्ब गुणतास, सर्ब स्वामी नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा सुण अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। तेई अवतारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस तिन्न चार अस्सू दी मंगदे गए रात, बिन कलम दवात अक्खर इशारयां नाल रिहा दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी दा लहिणा देणा हिसाब पूरा करे परम पुरख प्रभ आप, जिस दा वड वड्डा प्रताप, नाउँ निरँकारा धुर दा जाप, जीवण जुगत जगत दए जणाईआ। गोदावरी क्यों रो रो रही मंग, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जेहड़ा बणा के गया तेरा संग, सगला लेखा दए चुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आवे लँघ, पुरी लोअ पन्ध चुकाईआ। सो साहिब दीन दयाल सदा बख्शंद, रहमत रहीम दए कमाईआ । जो नाता तोड़ के पुरी अनन्द, अनन्द आपणा गया बणाईआ। जिस दे नूरी चमकदे चन्द, गुरमुख जोत रुशनाईआ। ओह सोहणा बणा के संग, तेरा तट किनारा दए सुहाईआ। बेसबरी विच पा ना डण्ड, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। ओह कसणहारा अस्व आपणा अगम्मी तंग, शाह सवारा दया कमाईआ। नाम नगारा वजा के मृदंग, मर्द मर्दाना दए उठाईआ। जुग चौकड़ी भगत उधारन दा ओस कोल सभ तों वखरा ढंग, करनी आपणी नाल बणाईआ। जेहड़ा शस्त्र बस्त्र सूरबीरता नाल करदा रिहा जंग, खण्डा खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोदावरी ना पा रौला, रोयां हथ्थ किछ ना आईआ। जिस ने तेरे नाल कीता कौला, इकरार पूरा दे कराईआ । जो आया उपर धौला, धरनी धरत वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया दा भार करे हौला, हौली हौली आपणा हुक्म सुणाईआ। नूर

ख़ुदाई हो के मौला, घट घट बैठा डेरा लाईआ। पर्दा चुका के द्वैती ओहला, भरमां डेरा देणा ढाहीआ । नाम शब्द दे के सोहला, सो स्वामी होए सहाईआ। जिस दा इक्को नाद इक्को शब्द इक्को राग इक्को बोला, अनबोलत आपणा नाम जणाईआ। सो सतिगुर साचा तेरा पूर्बला निहकर्मी बणया विचोला, विचला लेखा दे गंवाईआ। जिस ने सच दुआरा खोल्हा, भगतां दए वड्याईआ। ओह अन्त कन्त भगवन्त तेरा लेखा चुकाए तैनूं पावे ओस डोला, जिस दा कहार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोदावरी कहे प्रभू की कुछ दस्सया, दहि दिशा वेख वखाईआ । मेरा अन्तर अन्तर हस्सया, हस्ती दित्ती बदलाईआ। की सच ओह गोबिन्द शब्दी धार आवे नस्सया, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ । भगतां करे इक्टठयां, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। प्रेम अन्दर रतया, रती रत रंग दए चढ़ाईआ। जन्म कर्म दे गुरमुख सज्जण सच्चया, सच समग्री झोली देवे पाईआ। माण वड्याई दे के वांग बच्चया, आपणी गोद लए उठाईआ। लूं लूं अन्दर दिसे रचया, साढे तिन्न करोड़ वज्जे वधाईआ। गुरमुखां भाण्डा रहिण ना देवे कोई कच्चया, कूड़े ठीकर भन्न वखाईआ। माया ममता मेट के मन मतया, गुरमति इक्को दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया दी अन्दरों कर के हतया, सति सच दए प्रगटाईआ। जिस ने तीर निराला अणयाला बिन चिल्ले कमान कस्या, आर पार दए लँघाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला अकल कलधारी मालक समरथ्या, घट अन्तर वेख वखाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान बज्झया, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने पटना पौंटा पुरी अनन्द तजया, पुष्कर चरनां हेठ दबाईआ। सो तेरी रक्खण आवे लज्जया, लाजावन्त सच्चा शहिनशाहीआ। बिन पुरख अकाल पर्दा किसे ना कज्जया, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार कर के बेपरवाही हदया, हद तेरी दए सुहाईआ।

२९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ चेला सिँघ दे गृह जम्मू

गोदावरी कहे मैं राह तक्कां सच प्रभाती, प्रभू जिस नूं देवे माण वड्याईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल गोबिन्द मन्न के आखी, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बण के साथी, धुर दा बेली सगला संग निभाईआ। जिस दी अगम्म अथाह बिन अक्खरां वाली पाती, बिन सतरां रही समझाईआ। ओह वारता कथा दस्से साची, सति सति दृढ़ाईआ। मैनूं याद आई पिछली बाती, बातन पड़दा दयां उठाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाशी, शाह पातशाह

तेरी सरनाईआ। तेरा हुक्म भविख्त वाक्ी, वेला वक्त दए सुहाईआ। दयावान मेहरवान नज़रे कर्म करीं नाथ अनाथी, दीनां गोद उठाईआ। सच सुहञ्जणी सुहाउणी मेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगतां दी पहलों मुआफ़ करके जन्म जन्म दी गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला देणा गंवाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी लिख्या होवे उपर छाती, धुर दी धारा नाल बणाईआ। प्रेम प्यार नाल तके कमलापाती, पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। जन्म जन्म दी बदल दे हयाती, हाज़र हो के हो सहाईआ। हुण केहड़ी कथा तेरी काग़ज़ाती, साख्यात तेरी बेपरवाहीआ। केहड़ा मेल होया इतफ़ाकी, हुक्में अन्दर आपणा हुक्म वरताईआ। प्रभू तेरे भगत सदा तेरे जमाती, दूजी पाठशाला विच करन ना कोई पढ़ाईआ । तेरा इलम आलमां तों बाहर सफ़ाती, बिन समझ देणा समझाईआ। लेखा लिख्या ना जाए कलम दवाती, दानशमंदी ना कोए चतुराईआ। लेखा चुक जाए इश्क हकीकी मजाज़ी, लाजुवाबी आपणा हुक्म वरताईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया तेरे भगतां अन्दर ना करे ख़राबी, खोटे खरे देणे बणाईआ। आपणे प्रेम प्याले मतवाले दे कर के शराबी, नशा इक्को देणा चढ़ाईआ। तेरे रस दा खावण सच कबाबी, काया काअबा देणा खुल्हाईआ। सच मन्दिर सुहा महिराबी, महबूब आपणा रंग रंगाईआ। भगत उधारना तेरी धुर दी वादी, वाअदा गोबिन्द पूर कराईआ। ममता पूरी होवे ओस दादी, जो दाअवे नाल गई दृढ़ाईआ । धुर दी बाण तेरी आदी, अदल इक्को लैणा कमाईआ। गुरमुख हँस बणाउणे कागी, कलमा नाम सच जणाईआ। गीत सुणाउणा धुर दा रागी, अनरागी आप दृढ़ाईआ। साचे भगतां बख्श के इक्क आज़ादी, अज़ल तों लैणा छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। गोदावरी कहे प्रभ मेरी पूर्ब वंडी, हिस्सयां वाली नज़री आईआ । कन्ढ्ढे वाले जिस वेले जावे कन्ढ्ढी, वेस अनेका रूप वटाईआ। जन भगत बणा के संगी, धुर दा संग रखाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ पाबन्दी, मुश्किल ओहनां हल बणाईआ। सिध्धा मार्ग दस्स के डण्डी, डण्डौत इक्को देणी समझाईआ। आत्म रहे कोई ना रंडी, दोहागण रूप ना कोए वटाईआ। मन वासना कढ के गंदी, अमृत जाम देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। गोदावरी कहे प्रभू मेरी इक्क होर लग्न, लग्गी दयां जणाईआ। तेरे भगतां नूं मैं ख़ुशीआं नाल पाउणा सगण, सोहणा वेस वटाईआ। नाम ख़ुमारी प्रेम प्रीती चाढ़नी रंगण, कुसुंभड़ा रूप ना कोए वटाईआ । सज्जण सुहेले ला के अंगण, अंगीकार लैणे बणाईआ। जोती धार दे निरँजण, अंजण इक्को देणा वखाईआ। धुर दी धार साचा मजन, अमृत जल मुख चवाईआ। आत्म परमात्म कर के मग्न, मगरला लेखा देणा मुकाईआ। पिच्छो भेव खुल्हा के उपर गगन, गहर गम्भीर देणा मिलाईआ। जिन्हां दी वेल लगी वधण, बंस उन्हां दे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सच करनी देणी दृढ़ाईआ। गोदावरी कहे मैं तकदी रही जुग चार, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। जगत मैल धोंदी रही संसार, सेवा सेव कमाईआ। वेंहदी रही विभचार, कूड़ कुड़यार राह तकाईआ। सृष्टी रोंदी रही ज़ारो ज़ार, दृष्टी दृष्ट ना किसे खुल्हाईआ। गृहस्ती आउँदे रहे वारो वार, बण बण पाँधी राहीआ। साध सन्त रसना जेहवा बोलदे रहे नाल ज़बान, राम नाम ढोला गाईआ। हे प्रभू बिना तेरी किरपा साबत वेख्या नहीं किसे दा ईमान, अमलां विच ना कोए लोकाईआ । शाह सुल्तान वेखे बेईमान, बेवा हो के देण दुहाईआ। मेरे धन्न भाग जे भगवन्त तेरा भगतां दा वेखां ख़ानदान, हानी मेरी पूर मैं ख़ुशी होवां जहान, आपणा रंग बदलाईआ । जिस वेले तेरे भगतां दा सोहणा लगे दीवान, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ । मैं सुणना सच फ़रमान, जो फ़ुरनिउँ बाहर दए दृढ़ाईआ। जिस नूं जाणे ना कोए अवाम, कलमां नाल ना वंड वंडाईआ। तूं दर्दी बण सुल्तान, होणा सच सहाईआ। मैं बरदी बण ग़ुलाम, दर तेरे सीस निवाईआ। कर बेनन्ती मंगां दान, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हे प्रभू तेरे भगत बाले नढ्ढे बच्चे अजे अंञाण, हौली हौली उपर लैणा उठाईआ। इन्हां दे अन्दर बख्श इक्क ज्ञान, बिन तेरे दूसर सीस ना किसे निवाईआ। तूं इन्हां दा बण ओह काहनां दा काहन, जिस काहन ने काहन दिते प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे सगण वालीआं वस्तू दस, गुरमुखां हथ्थ वड्याईआ। लाल दस्तार सज्जे हथ्थ, हाढ़ सतारां दए गवाहीआ। अक्ख विच्चों अक्ख कर के वख, हुक्म देणा समझाईआ। सच रूप कर प्रतख, भरम देणा मिटाईआ। जो गुरमुख लए सद्द, शब्दी हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। गोदावरी कहे सगण ओह सगला, भगत मिले वड्याईआ। जिस नाल मार्ग मिले अगला, पिछला पन्ध चुकाईआ। हरिजन रहे कोई ना कंगला, नाम भण्डारा दए भराईआ। फिरना पए ना विच जंगला, जूहां विच ना कोए भटकाईआ। दुआरा कोई ना पए मंगणा, भेखी रूप ना कोए वखाईआ। घर बार ना पए तजणा, नाता गृहस्त ना कोए तुड़ाईआ। दयावान हो के घर स्वामी मिलणा सज्जणा, सहिज सुभाओ आपणे अंग लगाईआ । जुग चौकड़ी तेरयां भगतां बहु कीती तेरी बन्दना, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे चुकाईआ। गोदावरी कहे मैं वेखणी भगतां दी ओह छाती, जेहड़ी हनुवन्त गया वखाईआ। गुरमुखां दी वेखणी ओह रातीं, जो नानक गया दृढ़ाईआ। गुरसिक्खां दी वेखणी ओह जमाती, गोबिन्द कर के गया पढ़ाईआ। भगतां दी वेखणी ओह साखी, जो साख्यात भगवान दर्शन पाईआ। सभ ने मिल के इक्क दी मन्नणी आखी, विच्चों दूजा लैणा समझाईआ। गोदावरी कहे प्रभू तेरे दर ते आ के कोई ना रहे पापी, पतित पुनीत देणे बणाईआ। चार जुग दे लेख खोल्ह के वेख आपणी कापी, जिस

दा राईट राईटर तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग देणा वखाईआ। गोदावरी कहे मैं गुरमुखां दा वेख्या हिरदा, अन्दर वड़ के ध्यान लगाईआ। जिन्हां दा विछोड़ा चिर दा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जिन्हां दे अन्तर गोबिन्द फिरदा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दे प्रेम प्यार अन्दर हन्झू गिदरा, नेत्र नैण छहबर लाईआ। उहनां उत्ते तेरा हथ्थ वेखणा फिरदा, किस बिध लए टिकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो वेला आया ओस अगम्मी पिर दा, जिस दी शाही सके ना कोए बदलाईआ। हक हक हकीकत निबड़दा, झगड़ा चुकावे कूड़ लोकाईआ। मैं राह तक्कां ओस दलेर दिलदार दिलबर दा, जो दिल दी हालत दए बदलाईआ। जो मेरे कन्ढ्ढे उत्ते आ के कन्ढ्ढी वाले विछड़े मेलदा, मिलापी हो के होए सहाईआ। नाता कट के राए धर्म दी जेल दा, जेलख़ाना कूड़ा दए गंवाईआ। झगड़ा मुका के पास फ़ेल दा, इक्को डिगरी हथ्थ फड़ाईआ। ओथे मिट जाए झगड़ा भण्डारा खीर दा, आसा तृष्ना दए गंवाईआ । गोदावरी कहे मैं खेल वेखां ओसे दी खेल दा, जो ख़ुलासे नाल भरवासा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक हो के दया कमाईआ। गोदावरी कहे सच भेव हुण रहिण नहीं देणा गुप्त, मैं सच दयां दृढ़ाईआ । भगतां उत्ते प्रभ मेहर करनी मुफ्त, बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी तेरी करदे रहे सिफ्त, रागां नादां विच सलाहीआ । शरअ विच हुन्दे रहे गृफ्त, बन्दीख़ाना ना कोए तड़ाईआ। दीन मज़्हब हिस्से वंडदे रहे निसफ़, सच रंग ना कोए रंगाईआ। हे प्रभू तूं सभ दा मालक लक्ख चुरासी नूर उपज्या विच्चों तेरे गृहस्त, आत्म परमात्म वंड वंडाईआ। तेरयां भगतां नूं तेरे मिलण दा इश्क, दूजी आस ना कोए वखाईआ। गोदावरी कहे अगे गोबिन्द मैनूं लारा ला के गया ख़िसक, हुण होण ना देणी जुदाईआ। सनमुख हो के तेरे कोलों लुआणा तिलक, सवा रती केसर पटने वाला दए गवाहीआ । मैं पक्का कर ल्या निसच, सच निसचे नाल रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं याद छब्बी पोह वाले दिते टिकट, बिन टकयां दिते वरताईआ। तेरे भगत प्रेमी वेखां तेरे निकट, निकटवरती हो के हो सहाईआ। विछोड़े वाली कट दिक्कत, दुखियां दर्द लए वंडाईआ । सच भरोसा दे सिदक, चरन प्रीती इक्क सरनाईआ। दर ते रहे कोई ना निन्दक, कूड़ी क्रिया देणी कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूरा देणा कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ी देणा दान, इश्नान मजन इक्को वार देणा कराईआ।